| Вiтаю, дружа! |
| увайсьцi | зарэгiстравацца |
| Гліна урывак з паэмы, які быў прачытаны паэтам на вялесаўскай цырымоніі 1 Ніцма ляжыш І у глыбокім сьненьні Хаваеш сваю душу. Загавару з табою – Адкажаш, Але не пачуеш. Рукою цябе крану – Запомніш, Але не ўбачыш. Ты ў самым пачатку часу, Дзе Бог Разрозьнівае-разасабляе Свае раўнаісныя іпастасі – Жыцьцё і Сьмерць 2 Няма ні набытку, Ні страты. Насеньне чакае Сваёй пары – Замкнёнае ў сховішчах сэнсу. І не сьпяшаецца прыгажосьць Сабрацца У келіху кветкі. Магчымасьць шукае сябе, Даючы Гліне Свае найменьні. 3 Чакае, Што зь ёю нешта адбудзецца, Але ня ведае – Што. Хоча, Каб тое, Чаго чакае яна, Адбылося, Але ня можа даўмецца, Адкуль яно можа ўзяцца, Калі няма яго ў ёй Цяпер. Што ні трапляецца ёй, Адпускаецца неахвотна. Растворана ў ёй Магічная сіла, У ёй Прадугадваецца жанчына. 4 Усе пакідаюць у ёй Свой сьлед – Нібы пазначаюць месца, Куды вярнуцца. Але не вяртаюцца. Гліна: Адзіная спадарожніца, Для якой Ніхто не бывае мінулы. 5 Ня хоча, Каб яе бачылі І разумелі, Але сама хоча бачыць І разумець. Яшчэ ўсё магчыма – Яшчэ Сіла не варагуе з сілай І не смуткуе па сьмерці. Яшчэ Слова само сябе чуе, А вобраз – Бачыць. Размова пра н е ш т а, Што доўжыцца зь веку ў век, Але ня можа ні скончыцца, Ні пачацца. 6 З радовішча сну Абуджаецца, Каб нарэшце Прачнуцца нечым Альбо сабой. Вада забірае, Агонь зьбірае, І думка знаходзіць у ёй Сваё падабенства. Цяпер сьцеражыся, Каб не памерці Раптам. 7 Захоўваешся ў цяні Усіх рэчаў І ўсіх істот І ў сабе Захоўваеш сэнс, Ім яшчэ не вядомы. Каб насампраўдзе Прысутнічаць кожны раз тут, Даецца, Быццам сьляпому доказ, Сама сабе Ў рэчах і ў постацях Рэчаіснасьць. А гліна Усё пераконвае ўсіх, Што можна Бачыць ня гэтак, Што можна Усё бачыць інакш. (…) |
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|