| |
• Адам Глобус [e,ф,8]
• Аксана Бязьлепкіна [e,2]
• Алесь Аркуш [i,e,ф,6]
• Алесь Разанаў [1]
• Аляксей Бацюкоў [e,2]
• Аліса Бізяева [i,e,ф,17]
• Андранік Антанян [i,e]
• Андрэй Дынько [i,e,ф,3]
• Андрэй Курэйчык [i,e]
• Андрэй Хадановіч [i,e,ф,12]
• Валерыя Кустава [i,e,2]
• Валянцiн Акудовiч [i,e,ф,1]
• Вольга Караткевіч [i,e]
• Віктар Сьлінко [2]
• Віктар Сямашка [i,e,1]
• Вінцэсь Мудроў [i,e,ф]
• Ганна Гершвін [e,1]
• Ганна Кiслiцына [i,e,ф,7]
• Зьміцер Арцюх [e,1]
• Зьміцер Бартосік [i,e,ф]
• Зьміцер Вішнёў [i,e,ф,3]
• Зьміцер Дзядзенка [e,1]
• Людка Сільнова [1]
• Людміла Рублеўская [i,e]
• Лявон Вашко [4]
• Лявон Вольскі [i,e]
• Лявон Юрэвiч [i,e,ф,2]
• Маnn Kurt [i,e,ф,14]
• Макс Шчур [e,2]
• Марыя Мартысевіч [i,e,2]
• Мікола Папека [i,e,1]
• Міра Лукша [i,e,1]
• Павал Сьвярдлоў [i,e,1]
• Павел Абрамовiч [i,e,3]
• Павел Надольскi [i,e]
• Палівач [e]
• Пятро Васючэнка [1]
• Севярын Квяткоўскі [i,e]
• Серж Мiнскевiч [i,e,ф,1]
• Славамір Адамовіч [1]
• Сяргей Астравец [i,e,1]
• Сяргей Сматрычэнка [e,1]
• Сяргей Шыдлоўскі [i,e,ф,1]
• Тацяна Сьлінка [e,ф]
• Уладзімер Арлоў [i,ф,1]
• Усевалад Гарачка [e,2]
• Францiш Богуш [e,1]
• Цiна Клыкоўская [e,1]
• Юрась Барысевіч [e,1]
• Юры Гумянюк [i]
• Ігар Бабкоў [e,7]
• Ігар Сiдарук [i,e]
• Ўжо ня дзевачка... [i,e,ф,1]
• Ільля Сін [i,e]
• Інэса Кур`ян [e]
• Ірына Хадарэнка [i,e,ф]
i - толькi iнфармацыя
е - ёсьць email
ф - ёсьць фота
лiчба - колькасьць матэрыялаў зьвязаных з аўтарам |
|
| | Вяртаньне ў рэвалюцыю
 Славамір Адамовіч, 12 сакавiка 1997
Інаўгурацыйная прамова пад час атрыманьня літаратурнай прэміі "Гліняны Вялес".
Усё адбылося так, як мусіла адбыцца: я вярнуўся.
Вазоны ў пакоі пасохлі, але кактус быў яшчэ зялёны. Пакуль я паліваў мужную расьліну з пабітага імбрыка, жанчына прымала душ. Пахла мёртвым лістом, турмой, мышамі й пылам.
“Не, — сказаў я жанчыне, калі яна прапанавала мне пачак прэзэрватываў, — хутчэй я зьем сырой табакі, чым скарыстаю гэта. Я хачу даць табе сваю плоць, а ня гуму.”
Так сказаў я. І ўсё адбылося, як мусіла адбыцца.
Праз колькі дзён кактус наліўся сокам, рассунуўшы свае цёмназялёныя калючыя бакі. Дзесяць месяцаў ён чакаў мяне. А выжыў, бо заставаўся калючым.
На другі дзень жанчына зьнікла. У “Нашай Ніве” мне падаравалі раскошную барвова-бутонную ружу. На калючым дубцы й па сёньня зелянее новы атожылак, які адскочыў замест засохлай кветкі…
Паэзію і Рэвалюцыю цяжка ўявіць без жанчыны і кветак. У турме мы ня мелі першай, але заўсёды ў нас на самаробнай паліцы стаяў букецік – некалькі бярозавых галінак, выцягнутых з камэрнага дзеркача. Дробненькія клейкія лісточкі давалі надзею. Надзея ўтрымлівала дух супраціўленьня. Дух супраціву забясьпечваў выжываньне. Выжыўшы – я тут. Я з радасьцю адзначаю, што за гэтыя дзесяць месяцаў нарадзілася новае пакаленьне – пакаленьне Нацыянальнай Рэвалюцыі. Нарэшце я чую, што рэчы пачалі называць іх уласнымі імёнамі. Паэзія Супраціўленьня набывае сваіх чытальнікаў. Каханьне жыве й пад акупацыяй. Любоў да Бацькаўшчыны расплюшчвае засаўкі рэжыму.
Калі Паэзія – Слова, дык Нацыянальнае Супраціўленьне (Рэвалюцыя) – гэта Справа. Калі Паэзія – Слава, дык Рэвалюцыя – шлях да ўлады. Калі Слава – гэта любоў іншых да цябе, дык улада – гэта свабода для ўсіх нас і незалежнасьць для Беларусі.
Паэзія сёньня – гэта моцнае жаданьне ўлады. Нельга атрымаць увагу жанчыны, пры гэтым не жадаючы яе хаця б крыху…
 дадаць камэнтар, вэрсiя для друку | |
| |
