| |
• Адам Глобус [e,ф,8]
• Аксана Бязьлепкіна [e,2]
• Алесь Аркуш [i,e,ф,6]
• Алесь Разанаў [1]
• Аляксей Бацюкоў [e,2]
• Аліса Бізяева [i,e,ф,17]
• Андранік Антанян [i,e]
• Андрэй Дынько [i,e,ф,3]
• Андрэй Курэйчык [i,e]
• Андрэй Хадановіч [i,e,ф,12]
• Валерыя Кустава [i,e,2]
• Валянцiн Акудовiч [i,e,ф,1]
• Вольга Караткевіч [i,e]
• Віктар Сьлінко [2]
• Віктар Сямашка [i,e,1]
• Вінцэсь Мудроў [i,e,ф]
• Галiна Булыка [e]
• Ганна Гершвін [e,1]
• Ганна Кiслiцына [i,e,ф,7]
• Зьміцер Арцюх [e,1]
• Зьміцер Бартосік [i,e,ф]
• Зьміцер Вішнёў [i,e,ф,3]
• Зьміцер Дзядзенка [e,1]
• Казімір Камейша [i,e]
• Людка Сільнова [1]
• Людміла Рублеўская [i,e]
• Лявон Вашко [4]
• Лявон Вольскі [i,e]
• Лявон Юрэвiч [i,e,ф,2]
• Маnn Kurt [i,e,ф,14]
• Макс Шчур [e,2]
• Марыя Мартысевіч [i,e,2]
• Мікола Папека [i,e,1]
• Міра Лукша [i,e,1]
• Павал Сьвярдлоў [i,e,1]
• Павел Абрамовiч [i,e,3]
• Павел Надольскi [i,e]
• Палівач [e]
• Пятро Васючэнка [1]
• Севярын Квяткоўскі [i,e]
• Серж Мiнскевiч [i,e,ф,1]
• Славамір Адамовіч [1]
• Сяргей Астравец [i,e,1]
• Сяргей Сматрычэнка [e,1]
• Сяргей Шыдлоўскі [i,e,ф,1]
• Тацяна Сьлінка [e,ф]
• Уладзімер Арлоў [i,ф,1]
• Усевалад Гарачка [e,2]
• Францiш Богуш [e,1]
• Цiна Клыкоўская [e,1]
• Юрась Барысевіч [e,1]
• Юры Гумянюк [i]
• Ігар Бабкоў [e,7]
• Ігар Сiдарук [i,e]
• Ўжо ня дзевачка... [i,e,ф,1]
• Ільля Сін [i,e]
• Інэса Кур`ян [e]
• Ірына Хадарэнка [i,e,ф]
i - толькi iнфармацыя
е - ёсьць email
ф - ёсьць фота
лiчба - колькасьць матэрыялаў зьвязаных з аўтарам |
|
| | Рыхтуецца серыя разгромных артыкулаў пра А.Глёбуса
створаны: 13.08.2011, абноўлены: 16.08.2011 15:07, камэнтароў: 2
(Па разведдадзеных ХРЭН-цэнтра)
 напiсаў abaznany 13.08.2011, 14:34
Мегатворца
litara.net/forum/654/all
Вымушаны трохі пашырыць рамкі гэтай тэмы. Справа ў тым, што “душэнне маладых літаратараў” з’яўляецца толькі складнікам шырэйшай тэмы: “душэнне ўсіх беларускіх літаратараў” – усіх, хто выказвае нейкую самастойную думку, адрозную ад меркаванняў тых, хто імкнецца верхаводзіць у нашым літпрацэсе. У прыватнасці – на гэтым форуме.
Усё, што ідзе не ад асобы некаторых персаналіяў, успрымаецца імі не проста з раздражненнем, а з нейкай хваравітай злосцю і жаданнем вокамгненна накрыць гэта лаянкай. Пра якія-кольвечы аргументы і гаворкі няма.
Ствараецца міф пра нейкага мегатворцу, які ўсё кантралюе і ў ідэале жадае застацца сам-насам з сабой, вынішчыўшы ўсіх “паршывых кузурак” – беларускіх літаратараў і проста людзей, што жадаюць выказацца публічна.
Ды бяда ў тым, што той “мегатворца” якраз-такі жывіцца энергіяй тых “паршывых кузурак”, што смеюць без яго дазволу публікавацца. Узнікае парадокс: “мегатворца” ненавідзіць усіх, хто пасягае на ягоную тэрыторыю, але ў адзіноце знаходзіцца няздатны. У яго няма ўласнастворанага мастацкага свету, дзе б ён мог прывольна сябе адчуваць. Героі яго плоскія, не жывыя. Задумы – эпігонскія. Ён імкнецца прыцягнуць да сябе ўвагу, цвелячыся з вядомых людзей, малюючы на іх карыкатуры. Трэба прызнаць, у гэтай галіне ён дамагаецца таго, чаго хоча як правакатар: нянавісці да сябе, грэблівасці і пагарды.
“Мегатворца” – гэта, па сутнасці, Герастрат нашага часу. Псіхалогія яго тоесная псіхалогіі падлетка, які выдрапвае нажом на навюткай паверхні грамадскага ліфта брыдкія словы. Пры гэтым “мегатворца”-падлетак страшэнна баіцца быць заспетым знянацку жыльцамі і адлупцаваным. Але ж працягвае гадзіць пры любым зручным выпадку. Чаму? Гэта спасаб яго самарэалізацыі, як не здольнага ні на што болей. А таксама своеасаблівы наркотык.
Як памаўзлівы падлетак з нажом у потных далонях нічога не варты без той навюткай паверхні ліфта, так і “мегатворца” не можа абысціся без атачэння літаратараў, з якіх ён глуміцца, якіх ненавідзіць да зубоўнага скрыгату. Ён вечны раб свайго эга, якое штодня, штохвіліны і штосекунды змушае яго праяўляцца ў вонкавы свет. Праявіцца ж ён можа ў антытворчасці, у разбурэнні створанага іншымі літаратарамі, у скарыстанні вядомых сюжэтаў-ідэй і крыўлянні іх на свой хваравіты капыл, у апісванні сваіх дачыненняў са славутымі людзьмі, тым самым як бы далучаючыся да іх велічы.
“Мегатворца” не творыць, ён лезе ўгару па плячах папярэднікаў, пры зручным выпадку саштурхоўваючы долу паплечнікаў, што могуць стаць яму канкурэнтамі на нейкай уяўнай вяршыні. Вяршыні насамрэч, канешне ж, няма, але крый Божа пазбавіць "мегатворцу" веры ў яе.
“Мегатворца” павінен быць нязменна ў цэнтры ўвагі любой цаной. Таму яму надзвычай патрэбна вяршыня, з якой бы яго было добра відаць. Ці, на благі канец, нейкая вядомая постаць, да якой можна прыляпіцца, паразітуючы. Бо тая постаць – у пэўнай ступені і ёсць вяршыня (пагорачак), з якой можна пракрычаць пра сябе вялікага, любімага, самага-самага…
напiсаў Каптур 12.10.2005, 10:54
напiсаў навігатар 16.08.2011, 15:07
Вы павiнны ўвайсьцi ў сыстэму або зарэгiстравацца (калi шчэ не зрабiлi гэтага), каб мець магчымасьць пiсаць камэнтары або навiны. | |
| |
