|
|
| Вiтаю, дружа! |  |
|
| увайсьцi | зарэгiстравацца |
|
|
| | Глёбусаўскія сУчаснікі створаны: 27.09.2002, абноўлены: 19.05.2008 11:59, камэнтароў: 225 Цікава пачуць ад аўтара, навошта ён іх піша? Мала недабразычліўцаў побач? Каб падвысіць узровень адреналіну ў крыві?Карацей, што рухае аўтара?  напiсала nata 27.09.2002, 22:03
Тое, што робіць у сваёй падборцы шаноўны Адам заўсёды было прыдатна жанчынам, папляткарыць аб знаёмых і не вельмі. Не выпадкова 2 кастрычніка на канале “Культура” стартуе ток-шоў двух дам-літаратарак – “Школа зласлоў’я”.Таццяна Талстая і Дуня Смірнова спачатку вядуць размову з Праханавым, а пасля яго сыходу, абмываюць яму косткі. Жанр запатрабаваны сучасным грамадствам. напiсала nata 28.09.2002, 13:06
Здагадайся, чытачка мая дарагая… напiсаў ПісьменНІК 28.09.2002, 13:13
Аб чым? Аб жаданні папляткарыць, як увасабленні нейкага комлексу, ці жаданні маленькай помстачкі людзям з якімі бавіў час? напiсала nata 28.09.2002, 15:53
НАЦЕ!!! Пішу, каб ты-вы чытала. Калі вы-ты скажаш, што мяне не чытаеш, скажу — ага-ага. Нездагадлівая НАТА… Прабач, не ведаю колькі табе-вам гадоў. Можа вам-табе, як і Сяргею Іосіфавічу Навумчыку, за сорак. А ён, хоць і маладзейшы за мяне на тры гады, называе мяне пацаном. Інтэрнэт усё сцерпіць! Раней ці пазней, НАТА, мы пазнаёмімся, і я крывымі літарамі ўпішу ваш-твой вобраз у сУчаснікі. Я НАМАЛЮЮ ВАШ ПАРТРЭТ! Кожнаму сУчасніку свой час. Ёсць час назіраць за сУчаснікамі. Ёсць час пісаць пра сУчаснікаў. Гэта як і з дамавікамі, гавораць пра іх усе, а некаторыя, як і я, занатоўваюць колькі слоў, каб не забыцца. напiсаў ПІКАСА 28.09.2002, 16:47
Валодзя, мне здаецца, ты дарма на Навумчыка гоніш. Наўрад ці navum - гэта ён. Тым больш, наколькі я памятаю, Навумчык на ўсіх магчымых форумах заўсёды падпісваўся сапраўдным імем. напiсаў ancalot 28.09.2002, 16:58
А: Сказаў бы проста:"Вова, не пішы!!!" А я б і адказаў:"Не магу маўчаць!" напiсаў Ул. А. 28.09.2002, 18:10
Форум асобны я распачала,каб не засмечваць аўтарскі форум Адама.Чытаць Вас,Адам, чытаюць!Будзе спапойны.І я ў тым ліку.Із занатовак гэтай рубрікі мне падабаюцца тыя, дзе героі - персанажы хутчей абстрактрые, т.е. сваесаблівые мастацкіе накіды.Гарацкіе дзівакі і т.п.Пра людзей із мастацкага асяродзя мне не падабаецца Ваша агрэсіўная злобнасць.Нешта асабістае за гэтым бачыцца.Вось, і на мой зварот растлумачыць- пагрозы.Смешна! напiсала nata 28.09.2002, 18:15
а мне наадварот падабаюцца "пляткарскія"… гэта падобна на хоць нейкія "легнды і паданьні", і гэтага нам так нехапае. Трэба апавядаць гісторыі адзін пра аднаго, і злыя таксама. З ніх складаецца прастора, няхай хоць у ёй беларускія культурныя героі будуць яркімі, пазнавальнымі… тыпажамі, ці штосьці такое. напiсала Tekla 29.09.2002, 02:21
Яшчэ раз пра сучаснікаў Адмоўныя героі заўсёды атрымліваюцца больш выразнымі за станоўчых. Таму квітнее жанр крытыкі, а ўхвальныя оды амаль ніхто шчыра не спявае. Парадны партрэт напісаць цяжэй, чым зрабіць карыкатуру. Мой сябра Алег Карповіч маляваў-маляваў Сапегу, а выйшаў дзед Талаш, зірніце на апошні нумар "Свабодных навінаў". Мой тэмперамент шмат кім прачытваецца, як экзальтаваная х—ня, паглядзіце размову Асташонка з Галубовічам у "Дзеяслове". На наступным тыдні выйдзе кніга Вячаслава Адамчыка "Нязрушаны камень", у дадатку да асноўных татавых тэкстаў я змясціў два партрэты сучаснікаў "ТАТА+МАМА". Так што прапорцыю станоўчага і адмоўнага я адсочваю заўсёды. Але нельга сябе прымусіць любіць усіх людзей і кахаць усіх жанчын. Каханне, наогул, тут і цяпер можа быць толькі адно, а любоў я ашчаджаю для сваёй сям'і, яна ў мяне вялікая. напiсаў Адам Глобус 29.09.2002, 13:20
Я клапацілася аб меры літаратурарнага ў згаданых мініяцюрах.Каб не ператвараліся яны ў звычайныя салоныя плёткі.Безумоўна, у адмоўных герояў абрысы малюнка відавочны, прарысаваны і адносна нецяжка іх занатаваць. Дарэчы, адна мая знаёмая, якая не прымае не толькі гэту рубрыку ў Вашай творчасці, аднойчы распавяла мне, што калі ехала на працу, упершыню праехала патребны прыпынак, бо зачыталася..Гэта была мініяцюра "МАМА" у "НН".Ведаеце, яна па-іншаму стала ставіцца да твораў Адама Глобуса. напiсала nata 29.09.2002, 14:02
Адаме, справа ў тым, што, ты кранаеш жывых людзей, тых хто жыве побач, сваіх калег па літ. цэху. Пакуль ніхто не наважыўся, так-бы мовіць, "даць сдачы". Ці то таленту не хапае, ці няма жаданьня завязывацца. А вельмі часта гэтае "даць сдачы" пачынае прыймаць нейкі падкавёрны характар і ты сам, пакрыўджаны, ляматуеш і патрабуеш каб зьнялі маскі-псэўдонімы. Ты й сам не сьвяты, маеш свае недахопы. І ці надта табе будзе падабацца калі ў іх хтосьці, як той Лукаш няверны не раўнуючы, будзе суваць свае рукі. Я ведаю як цяжка намаляваць станоўчы вобраз у літаратуры. Пачынаеш пісаць і атрымліваецца ці то лубок нейкі, ці то парадны партрэт. Не атрымліваецца намаляваць просты, сьціплы малюнак станоўчага героя ў паўсядзённасьці. Мабыць таму твой артыкул "Мама і я" у НН зрабіў на мяне вельмі моцнае ўражаньне. Яшчэ раз пазайздросьціў табе, што маеш талент так прыгожа й добра пра маці ці бацьку сказаць. Я вось так не магу, хаця, перакананы, люблю іх ня менш чым ты сваіх. Дык можа паспрабуй хаця-б частку гэткага цяпла ўкласьці ў свае творы у якіх поўнасьцю адсутнічае, прынамсі так мне здаецца, станоўчы гэрой. І пара табе, як на маю думку, брацца за рэчы сур'ёзныя - раман, напрыклад. Можа ў ім ты хоць адну станоўчую асобу вывядзеш. Шчыра кажучы я ўжо стаміўся ад суцэльнага нэгатыву. Прабач, што замест віншаваньня такі посьцінг атрымаўся. напiсаў Раман Кардонскі 29.09.2002, 14:44
і што, так патрэбны гэты маралінус? а можа хай пісаў хто што хоча? і маляваў нават… і песьні сьпяваў… напiсала Tekla 30.09.2002, 00:15
Тэкле: Можа Вы не зьвярнулі ўвагі на той факт, што з сучаснай беларускай літаратуры фактычна зьнік станоўчы гэрой. Неяк атрымліваецца, што няма яго. Я не магу загадаць Адаму, што пісаць. Не, загадаць, вядома, магу, але толькі ён адразу-ж накіруе мяне "ў пешую эратычную вандроўку". Але выказаць, як чытач, свае чаканьні, спадзяваньні, я маю права. Нават, як мне здаецца абавязаны. Ня ў кожнага беларускага чытача хапае часу ці жаданьня выказываць гэта тут на Літары. Калі Вы са мной не згаджаецеся, то ніхто ня перашкаджае Вам выказаць сваю думку. Калі атрымалася нейкае маралізатарства то, - з нагоды дня народжаньня, - Адам выбачыць мне. напiсаў Раман Кардонскі 30.09.2002, 02:53
Здароўце, Патрапіць да Глёбуса ў "Сучасьнікі" — прэстыжна. Адмоўны ці станоўчы, але герой "Сучасьнікаў" заўжды цікавы. А вось зануднавата-какетлівы Раман Кардонскі наўрад ці можа стацца героем "Сучасьнікаў". напiсаў kviat 30.09.2002, 15:26
Вось куды я ня рвуся патрапіць, дык гэта Глёбусу "на пяро". Дарэчы ён пра мяне нічога ня ведае. А трэба-ж ведаць нейкую хібу, каб за яе зачапісцца. Дарэчы прамінуў ён маўчаньнем і ўсіх эміграцыйных літаратараў: Кастуся Акулу, Міхася Кавыля, таго-ж Лявона Юрэвіча. напiсаў Раман Кардонскі 30.09.2002, 15:35
Ведаю! напiсаў Адам Глобус 30.09.2002, 17:05
Wow! I am impressed. I am known by ADAM GLOBUS!!!!!!!!!!!!!!! напiсаў Раман Кардонскі 30.09.2002, 17:10
Вядома, знаёмыя мы з табою. Каб мне нешта напісаць, зусім не абавязкова каб аб'ект увесь час быў на адлегласці выцягнутай рукі. Я рэаліст, а не натураліст. напiсаў Адам Глобус 02.10.2002, 19:54
Кардонскаму: Вось і напісаў я пра цябе, Раман Кардонскі. Абарона Юрэвіча ў тваім выкананні, толькі пагаршае ягоную сітуацыю. Нашто ты параўнаў літаратара з камераю? Юрэвіч — арганізм, істота адухоўленая, а не механізм, як ты пачаў сцвярджаць. напiсаў Адам Глобус 20.10.2002, 13:04
А чаму не? І той, і тая-ж запісываюць. Праўда відэакамэра адлюстроўвае тое, што ёсьць, што бачыць. А пісьменьнік часамі такога нагародзіць. А на Юрэвіча ты дарма наехаў, бо ён робіць сваю справу вывучэньня й папулярызацыі беларускай эміграцыйнай літаратуры вельмі добра. А мне ягоная апошняя кніжка спадабалася. напiсаў Раман Кардонскі 20.10.2002, 14:26
Лічы, што я Лявону Юрэвічу рэкламу зрабіў, бо адмоўная рэцэнзія каштуе ўдвая болей за станоўчую. Калі табе кніга спадабалася, гэта можа азначаць, што большасці яна якраз і не спадабаецца. І яшчэ, загітуй Лявона пісаць дэтэктывы пра зладзействы эмігрантаў у Брукліне. Тэма, братка, самая актуальная. напiсаў БРАТ В.А. 20.10.2002, 16:17
Глёбусавай радне: Па-першае, калі ты ня Глёбус, то чаму тады пішаш: "…я Лявону Юрэвічу рэкламу зрабіў." Па-другое, кніга збольшага аб'ектыўна адлюстроўвае тое, што вы, літаратары, так прыгожа назвалі: літаратурны працэс на эміграцыі. Ну і ў трэціх, Лявона і сам піша, што ён ня пісьменьнік, а дасьледчык. Тасму я й не прашу яго, бо цудоўна ведаю, што дэтэктыў ён не напіша. Таму я й сам не бяруся, бо ведаю, што таленту ня хопіць. Артыкулы кляпаць хапае, а на дэтэктыў дык не. Таму й Глёбусу не прапаноўваю, бо адчуваю, што ня здольны. Шкада, што няма тут Максіма Клімковіча, бо ў яго ёсьцвь патэнцыял. Прачытаў ягоны "Сцэнар сьмерці", вельмі нядрэнная рэч. Шкада, што больш нічога не маю. Алесь Усеня таксама мае патэнцыял. А вось Праўдзіну трэба моцна сябе ўдасканальваць. Шкада, што няма нічога Глёбусавага брата Міраслава Шайбака, так-што мне цяжка меркаваць. Мікола Чаргінец у чарговы раз пераканаў, што веданьне справы яшчэ ня робіць зь мянта добрага пісьменьніка-дэтэктыўшчыка. У Наталкі Бабінай ёсьць патэнцыякл, хоць і прашыбае яе на жаночы раман. Адным словам каталёг беларускага дэтэктыву дзевяностых пакрыху пэўніцца. Можа, калісьці сяду я зраблю такі агляд беларускага дэтэктыву вачамі аматара. напiсаў Раман Кардонскі 20.10.2002, 21:28
Пра патэнцыю вельмі смешна… напiсаў Вова Адамчык 20.10.2002, 22:49
Вовачку: Ну дык пасьмяёмся разам. Ха-ха-ха… напiсаў Раман Кардонскі 21.10.2002, 01:53
Аркуш Глёбусу даў Цэглу. Важкая рэч. Можа дзе ў шуфлядзе ляжыць? напiсаў уяў-НІК 21.10.2002, 16:48
Пакуль вы базарыце Глёбус выдаў новую кнігу. Чытай Навіны ТВЛ. напiсаў Алесь Аркуш 21.10.2002, 20:49
Алесь, кніга Бартосіка "Чорны пісталет" не сёмая, яна шостая. напiсаў Адам Глобус 21.10.2002, 22:11
Спадар Аркуш. А не маглі бы Вы навіны ТВЛ зьмяшчаць шчэ і на Літары? напiсаў holzteller 21.10.2002, 22:21
Алесь, кніга Бартосіка "Чорны пісталет" не сёмая, яна шостая. напiсаў Адам Глобус 21.10.2002, 22:11 Ну, так: спачатку былі выдадзеныя Лукашук, С.Адамовіч, нармалёва нумарныя, а потым кніга Глёбуса, пад нумарам О (нуль)! Гэтак карціць яму быць наперадзе ўсяго. напiсаў Navum 21.10.2002, 22:59
Даа, сукі гэтыя часьнікі. напiсаў LicvinskiZubr 22.10.2002, 01:49
= Аркуш Глёбусу даў Цэглу. Важкая рэч. Можа дзе ў шуфлядзе ляжыць? напiсаў уяў-НІК 21.10.2002, 16:48 = Трэба ўдакладніць, - ня проста цэглу, а полацкую плінфу, XI стагодзьдзе, або ад Сафійскага сабору, або ад усыпальніцы полацкіх князёў, з адбіткамі пальцаў тагачасных майстроў, - музэйны экспанат. А ты кажаш, - у шуфляду. У сэйф. Хольцу Другі год Навіны ТВЛ выходзяць на "Беларускай палічцы", і я не магу парушаць дамову з Жвіром. Я думаю, не складана зазіраць на гэтую старонку, балазе на Літары стаіць спасылка. Адаму Навум мае рацыю, я ўлічыў і тваю кнігу кантамінацыяў. напiсаў Алесь Аркуш 22.10.2002, 10:56
Алесь, ну Вы проста можаце паралельна зьмяшчаць навіны і там і там. Калі гэта немагчыма з-за дамовы на "эксклюзіў", кідайце калі ласка абвесткі кшталту "Пакуль вы базарыце Глёбус выдаў новую кнігу. Чытай Навіны ТВЛ." у навіны (спасылка ўверсе зьлева "напісаць"). Так проста будзе правільней. напiсаў holzteller 22.10.2002, 11:17
Алесь, ты мяне паслухай, кніга Бартосіка — шостая, а нумар 1 у Васіля Быкава. Усе вокладкі я рабіў, магу і табе зрабіць з нумарам 7. напiсаў Адам Глобус 22.10.2002, 12:58
Даа, сучаСнІКІ напiсаў кіНік 22.10.2002, 14:47
Хольцу Ну а на сваім полацкім форуме я магу пісаць падобныя рэчы? Адаму Дык што атрымліваецца, адну тваю кнігу з гэтай сэрыі ня трэба залічваць у бібліятэку "Вострай Брамы"? напiсаў Алесь Аркуш 22.10.2002, 20:11
Хлопцы, вы з-за чаго дзіды ламаеце. Узяў я кніжку Глёбуса "Браслаўская стыгмата", - здаецца пра яе гутарка? - зазірнуў у выхадныя дадзеныя. Восьж што там напісана: "Адам Глёбус (Адамчык Уладзімір). БРАСЛАЎСКАЯ СТЫГМАТА. Апавяданьні.-«Наша Ніва» (Бібліятэка «Вострая Брама,5). -2001.-192с. Так што, як на мой погляд, выглядае, што кніга Бартосіка была шостай. А што за кніга Глёбуса выйшла пад нумарам 0? напiсаў Раман Кардонскі 22.10.2002, 22:17
кантамінацыі, нумар 0, нумар 1 у Быкава. напiсаў Navum 22.10.2002, 22:31
Аркушу Да вы ўсё можаце :) Проста калі гэта будзе больш цэнтралізавана - усім будзе лепей. напiсаў holzteller 23.10.2002, 00:20
Навуму: Я перагледзіў сваю падборку кніг Бібліятэкі "Вострая Брама". На жаль маю толькі некалькі кніжак. А ці можна кінуць мне ліст усяе бібліятэкі ў адпаведнасьці з нумарамі? Я буду моцна ўдзячны. Ці можа падкажыце дзе такую інфармацыю можна знайсьці? Дзякуй. напiсаў Раман Кардонскі 23.10.2002, 16:24
0 — Глёбус 1 — Быкаў 2 — Адамовіч 3 — Лукашук 4 — Бартосік 5 — Глёбус напiсаў Чытач 23.10.2002, 16:36
Чытачу: Шчыры дзякуй Вам. Але засталіся пытаньні. Ці маглі-б вы адказаць. 0 — Глёбус - ? 1 — Быкаў - "Пахаджане" ? 2 — Адамовіч - ? 3 — Лукашук - ? 4 — Бартосік - "Чорны пісталет" 5 — Глёбус - "Браслаўская стыгмата" Я, на жаль, не атрымаў яшчэ кнігу Бартосіка, яна яшчэ ў дарозе, але мне здаецца, што яна была пад нумарам шэсьць. Я пытаюся каб замовіць, праз свайго сябру, тыя кнігі якіх я не маю. Маю такую звычку зьбіраць поўную сэрыю ці бібліятэку. напiсаў Раман Кардонскі 23.10.2002, 17:04
Магу, але не хачу. напiсаў Адам Глобус 23.10.2002, 17:14
Цікавы ты чалавек, Адаме. Дзіўлюся я зь цябе. Калі ты, як ты сам пра сябе напісаў у анатацыі "Тэкстаў", "культавая фігура сучаснай беларускай культуры", то чаму пра гэту культуру ты не дбаеш? Ці ты дбаеш толькі пра сябе, каханага? напiсаў Раман Кардонскі 23.10.2002, 17:34
Пра культавую фігуру напісаў Андрэй Дынько, мо ты ведаеш і такога крытыка. За-а-адбаўся я дбаць і твае высцябоны чытаць. З табою пра дэтэктывы гаварыць, як з глухім пра Моцарта. Дэтэктыў мае містычна-паэтычную сутнасць, і ягоная форма была вынайдзена геніяльным паэтам Эдгарам Аланам По. Гэта ён убачыў недавер у вачах чытача і распачаў вялікую гульню з недаверам. Шэрлак Холмс — метафара дабрачыннасці. Яе Вялікасць Паэзія напаўняе пагоню Стаха Горскага, прыўздымае яе над новай зямлёй, дае сілу ляцець і біць у сэрца здраднікаў, радзімапрадаўцаў, выраджэнцаў, манкуртаў і розную свалату. Пагоня караля Стаха і Пагоня Максіма Багдановіча адна і тая ж Пагоня. Гэта элементарна, Рома. Ты ў школцы вершыкі вучыў? Мала вучыў. Так што вучы Рома вершыкі, бо без іх не зразумееш дэтэктываў NEVERMORE! напiсаў Адам Глобус 23.10.2002, 22:23
Ну высьцёбываешся тут у асноўным ты. Я - проста пішу, што думаю. Вось захацелася мне, набыць усе кнігі сэрыі "Бібліятэкі «Вострая Брама»". Але для таго каб замовіць іх свайму сябру, трэба ведаць, ШТО замаўляць. Вось і спытаўся. Я-ж шчыра напісаў, што пытаюся з жаданьнем НАБЫЦЬ гэтыя кнігі. Цікава мне а каму стане горш калі я іх куплю. Табе? Ды не здаецца. Дык каму? Мне ўвесь час здавалася, што такое павінна толькі ўхваляцца, а бач ты, і тут памыліўся. Ну а пра дэтэктывы ты, Адаме, прыгожа напісаў. Я-б так ня здолеў. Але вось далей ты зусім з тропу зьбіўся. Пра паэзію пачаў. Ну НЯ ЛЮБЛЮ я паэзію, ну хоць забі ты мяне, а дэтэктывы люблю. Дык мне колькі ня суй у рукі кніжку вершаў, я яе ўсяроўна адкіну, а вазьму ў рукі дэтэктыў. Дык ты, Адаме, наогул, не надта любіш зь "непаклоньнікамі" твайго таленту размаўляць. Ну а калі, шчыра казаць, то зусім ня любіш. Дый з табой пра дэтэктывы, як ты грэбліва іх "дзюдзікі" назваў, мне ў сваю чаргу няцікава размаўляць. Бо гэта тэма цябе хвалюе таксама, як і мяне паэзыя. Так што працягвай пісаць вершыкі, а я буду працягваць чытаць тое, што МНЕ падабаецца. У дадзены момант гэта, як для цябе ні дзіўна, зусім ня дэтэктывы… напiсаў Раман Кардонскі 24.10.2002, 03:33
Наконт высцябонаў… У НН ёсць спіс кніг, якія можна набыць, сярод іх і серыя "Вострая Брама". А табе, Раман, цяжка ў тую НН зазірнуць, дзе побач з аповесцю Бабінай пра крата спіс змешчаны. Гэта і ёсць высцябон, нахабны. Кнігу "Тэксты" выдалі мне ў падарунак, як Сысу выдалі, як я выдаў кнігу свайго таты для сваёй маці і сваіх дзяцей. напiсаў Адам Глобус 24.10.2002, 12:22
Адаме, дзякуй. Я-ж адзіны з усіх нашых сяброў, хто на НН падпісываецца, таму й газэта ідзе па руках. Але сёньня атрымаў нумар 37 і там пабачыў. Шчыра кажучы ўсе мае спробы навязаць нейкае супрацоўніцтва тo з кнігарняй Цітовіча, то з Кнігай-поштай былі марнымі. Бо калі Янка Цітовіч адгукнуўся, то ад ад Кнігі-поштай, як мая маці казала, ні насьцяру, ні дзякуй. Ды ня крыўдзіся тты так, як дзяўчынка не раўнуючы. Я тут з дзьвума пісьменьнікамі размаўляў, дык яны мне сказалі, што самі пішуць анатацыі на вокладку, вось і я падумаў, што і ў Беларусі такая сыстэма. Дынька я ведаю і, дарэчы, зь ягонай ацэнай пагаджаюся. Я ня ёсьць прыхільнікам твайго літаратурнага накірунка, пра які я, здаецца, ўжо выказываўся. Зараз чытаю тваю "Браслаўскую стыгмату". Кніга застаўляе няроўнае ўражаньне. Як мне здалося, асобныя апавяданьні ты, як кажуць, проста зь сябе вымучываў. Але талент, пры гэтым вялікі талент, бязумоўна прысутнічае. Я ня літаратуравед. І пасьля прачытаньня, магчыма не па-першаму нават разу, кіну табе лістом мае ўражаньні. Сумняваюся што табе гэта будзе цікава, але… Але спадзяюся, што можа зьвернеш увагу на незаангажаваную апінію простага чытача. Дарэчы ў сьпісе чамусьці адсутнічае інфармацыя пра пазыцыю нумар 2. Гэта павінен быць Славамір Адамовіч - ? напiсаў Раман Кардонскі 24.10.2002, 16:24
Славамір Адамовіч "Плавільшчыкі расы". напiсаў Адам Глобус 24.10.2002, 18:42
Дзякуй, Адаме. напiсаў Раман Кардонскі 24.10.2002, 23:10
Кардонскаму: Калі хто ў нас тут паскудзіць дык гэта ты. Лазіш на ўсе галінкі і навальваеш кучы знарок перакрыўленых словаў. Паскуда — гэта чалавек такі, Рома, які забірае цнатлівасць у мёртвай дзяўчыны, каб яна ішла ў лепшы свет жанчынаю. Вось і ты ўсё лазіш па чужых трупах, вучыш як трэба кахацца. Трупы не адказваюць узаемнасцю і не адкажуць. Рома, ты сваё зрабі, пакажы сваё і мы цябе палюбім яшчэ больш. напiсаў Адам Глобус 05.11.2002, 20:54
У параўнаньні з табой, Вова, я нявінная аўчанё. Так што маўчы лепш пра паскудзтва. У мяне, на шчасьце, нашмат менш "ворагаў" чымсьці ў цябе. А то мне ўжо такога наплялі. Толькі мая прынцыповая пазыцыя ніколі ня пераходзіць на асобы, асабліва калі гэта асоба пісьменьніцкая. Таму ўсю гэтую брыду выплёхіваць тут ня буду… А вось наконт "слоў перакручаных", дый "навукі каханьня" ці ня мог-бы ты распавесьці больш дэталёва. Ну а наконт трупаў, тут ты ў дзесятку трапіў, бо наглядзеўся я на іх. А што зробіш, калі праца была такая. І абшуківаць трупы таксама даводзілася, хаця-б дзеля таго каб высьвятліць асобу. напiсаў Раман Кардонскі 05.11.2002, 23:21
Пра любоў Рома… Рома, йдзі дадому. Не люблю ця- бе я, Рома. Рома сумны пайшоў. Вова хутка прыйшоў. Вова… Вова, як мне клёва. Мне кайфова, Вова… Вова. напiсаў Адам Глобус 06.11.2002, 12:58
лёх, лёх, лёха мне без цібя так плоха на сэрцы суматоха я точна гавару ох, лёха напiсаў holzteller 06.11.2002, 13:05
Раману: Прозвішча маёй мамы Глобус, а не Адамчык. Гэта яна мне і распавяла пра паскуду і прасіла без патрэбы не карыстацца такім мяном. Навуму: Таямніцы выкрываюцца, калі знікае патрэба ў іх захаванні. Банальна, але ж так. Калі кнігагандль укладае сродкі ў раскрутку нейкага брэнда-псеўданіма, ён патрабуе пэўных гарантыяў ад выдаўцоў і аўтараў. Вялікія грошы, вялікая рызыка. Тысячы людзей не жадаюць трапляць у залежнасць ад настрояў аднаго генія. Таму і выбудоўваецца сістэма абароны інтэрэсаў большасці. Геній, вядома, пляваць хацеў на ўсе сістэмы і дамоўленасці, ён пачынае скандал, крычыць: "Я зрабіў, я напісаў, я… Без мяне вы ніхто!" Цяжкі момант для вытворчасці, нервовы, але звычайны. Кнігагандль адмаўляецца ад супрацоўніцтва з геніям, а займаецца стварэннем аўтара вельмі падобнага да генія. Другім быць лягчэй. Ёсць Эдзіт Піаф, а ёсць і Мірэль Мацье, ёсць "Бітлз", а ёсць "Аазіс"… Масавы чытач-слухач-глядач не адрознівае генія ад рамесніка. Масаваму спажыўцу трэба хутчэй-танней-прасцей. Гэта я браў ідэальную сітуацыю, калі на месцы генія знаходзіцца сапраўдны геній, як Ленан і Піаф. А ў большасці выпадкаў на пік вядомасці і славы ўзносіцца асоба неадпаведная, вось тады і робіца безальтэрнатыўнай сістэма дамоўленасцяў і гарантый. Уладзіславу: Выдатна пачалі. Чакаю працягаў і заканчэння, разумеючы, што гісторыя з Вечным Жыдам ніколі не скончыцца. напiсаў Адам Глобус 06.11.2002, 19:12
Навуму: Асноўную адказнасць за кнігу нясе не аўтар і перакладчык, і нават не выдавец, адказнасць найбольшая ляжыць на распаўсюдніках. З-за Рушдзі могуць падарваць маю любімую краму ў Маскве "БібліаГлобус". Краму шкада, кніжак шкада, а людзей, што па кніжкі прыйшлі як шкада… Масква, дзе я працую, не Прага і не Вільня. Масква — сур'ёзны горад. Хадзілі па Маскве людзі з мяшком грошыкаў і прапаноўвалі выдаць Рушдзі. Пахадзілі і з'ехалі. Кніжны свет не такі ўжо і вялікі, ну і дурняў у ім меней, чым у свеце газетна-журналістычным. напiсаў Адам Глобус 06.11.2002, 19:41
Терор перамагае? напiсаў Navum 06.11.2002, 19:48
Навму: Ну а як-жа перамагае. Толькі не так тэрор як жах яго… Праўда я на свае вочы бачыў у "Барнс энд Нобл" гэтую скандальна вядомую кніжку. І, наколькі я ведаю, яшчэ ніводнай крамы не спалілі. Хаця мусьлімаў у нас, мабыць, больш чымсьці ў Расеі будзе. напiсаў Раман Кардонскі 07.11.2002, 01:52
Адаме: А чаму-б табе не памагчы Хлусу з выданьнем ягонай кніжкі? Кніжка цікавая, я-б нават сказаў захапляльная, але, як я зразумеў з допісу Франьціша на іншым форуме, ёсьць праблемы з друкам. Можа варта дапамагчы. напiсаў Раман Кардонскі 07.11.2002, 01:56
Кардонскаму. Мы з Марцінам Юрам лепш самі выдадзім кніжку па-беларуску. А то навошта рускамоўныя дзюдзікі за амэрыканскія грошы пісаць? напiсаў Hlus 07.11.2002, 03:08
Хлусу: Прабачце, але на каго Вы гэтак "тонка" нацякнулі? Хто гэта расейскамоўныя дэтэктывы піша за амэрыканскія грошы? Дзякуй Богу ў мяне ёсьць алібі - шчыра прызнаўся, што ў мяне на дэтэктывы таленту не хапае, а то-б усе падумалі-б на мяне… напiсаў Раман Кардонскі 07.11.2002, 03:43
"Прабачце, але на каго Вы гэтак "тонка" нацякнулі? Хто гэта расейскамоўныя дэтэктывы піша за амэрыканскія грошы?" Пішам я (Францішак Хлус) і Марцін Юр. напiсаў Hlus 07.11.2002, 04:06
Хлусу: Я магу адрэагаваць толькі як у тым анекдоце: "Ну, блін, ваабшчэ…" напiсаў Раман Кардонскі 07.11.2002, 04:19
Вы яшчэ скажыце, што гэта ЦРУ плаціць Вам зь Юрам грошы каб адвучыць расейцаў ад іхняй клясыкі… Ну а як-жа "ЦРУ супраць…" (Частка сто дваццаць трэцяя) напiсаў Раман Кардонскі 07.11.2002, 04:22
Як кажуць на Ўкраіне — "а тоў то ж!" напiсаў Hlus 07.11.2002, 04:23
Не ЦРУ, а маскоўскія выдавецтсы. Мне — "Эксмо", Марціну Юру — АСТ. І менская "Сучасная літаратура". Вось, і Глёбус ня дасьць схлусіць… напiсаў Hlus 07.11.2002, 04:26
А я быў упэўнены, што расейцы разьлічваюцца з Вамі "полновесным российским рублём". Што-ж, памыліўся - бывае… А цікава ці ёсьць якія-небудзь Вашыя расейскамоўныя кнігі ў Сеціве? напiсаў Раман Кардонскі 07.11.2002, 04:36
А цікава ці ёсьць якія-небудзь Вашыя расейскамоўныя кнігі ў Сеціве? Няма і ня будзе. Ня хочацца. Вы, дарэчы, адказ атрымалі? напiсаў Hlus 07.11.2002, 04:44
Адказ атрымаў. Зараз пераварываю. Калі шчыра, то мая пашана да Вас, якая й так малой ня была, зараз вырасла шматкроць. Вось з Вамі я-б выпіў хоць гарэлкі, хоць віскі, хоць шнапс… Ці можа зьявіцца такая нагода? напiсаў Раман Кардонскі 07.11.2002, 05:00
Гарэлкі са мной і сп. Марцінам Юрам можна папіць ці ў Менску, ці ў Маскве (там толькі са мною). Дык лепш ужо "Брэньдзі" ф-кі Крышталь. У Вас у Бостане ёсьць? З павагай — ХЛУС напiсаў Hlus 07.11.2002, 05:12
Навуму: 1918 год. Масква. Па вуліцы крочаць латышы ў шынялях сталёвага колеру. Над імі сцяг з надпісам "Мы патрабуем татальнага тэрору!!!" Вось такі гістарычны факт. А тым часам, Сярожа Ясенін і Толя Марыенгоф сядзяць і пра метафары разважаюць, пра вобразы "стафажныя" і "карабельныя". Людарэзы ў шынялях заўсёды поўзаюць па вуліцах. З ваўка сабаку не выгадуеш. Толькі ты, Навум, не воўк. Ты, як і Кардонскі, расліна пакаёвая. Можа твае кветкі і спатрэбяцца якім стралкам, а можа і не спатрэбяцца, хутчэй за ўсё не спатрэбяцца. напiсаў Адам Глобус 07.11.2002, 15:54
Не зусім сьцяміуў, што да чаго, але паміж кветкаю й ваўком выбіраю кветку. Хоць цешу сябе надзеяй, што з Кардонскім мы з рознага кветніку. напiсаў Navum 07.11.2002, 16:08
Навуму: А вось тут, - як ужо не раз бывала, - Адам з размаху сеў у лужыну. Бо я менавіта воўк. Так што супакойцеся, у адным вазоне нам ня быць. напiсаў Раман Кардонскі 07.11.2002, 16:12
Хлусу: Адзінае, што з алькагольных напояў я знайшоў у нашых, бостанскіх, крамах гэта гарэлка "Усяслаў Чарадзей". Дарэчы яна тут адна з самых дарагіх, калі не самая дарагая - 37 даляраў, калі я апошні раз бачыў цэньнік. А вось "Летувішке Крісталіне" тут хоць заліся. Дый піва, ажно чатырох гатункаў, зь Летувы тут ёсьць. Нават нейкае піва "Жигули" летувіскай вытворчасьці. Праўда нашмат горшае за тое "Жыгулёўскае" Лідзкага бровару, што я памятаю. напiсаў Раман Кардонскі 07.11.2002, 16:18
Хлусу: А ў Вашыя пляны ня ўваходзіць адведаць ЗША? А то, як было ўжо зь Віктарам Шалкевічам, спыніліся-б у мяне, я-б Вам Новую Англію паказаў. Па-мне, дык гэта самы прыгожы рэгіён ЗША. У нас тут ёсьць усё: ад акіяна да гораў, верхавіны якіх за хмарамі хаваюцца. Пад'ехалі-б у Нью Ёрк. Паглядзелі-б на гэтую пачвару, якую я больш двух дзён запар вынясьці не магу. Дый гарэлкі-б папілі. Як Вам ідэя? напiсаў Раман Кардонскі 07.11.2002, 16:29
Раману: Рома, які ты воўк… Ты Рома — мент, лягавы, бобік, міліцыянт. Ты, Рома — сабака. Раней ты быў сабакам вулічным, а цяперака стаў кватэрным. Сабак я люблю, але часам трэба ланцугі і напыснікі на іх уздзяваць, каб у запале атданасці гаспадару не пакусалі добрых людзей і добрых жывёл. Ты толькі не крыўдуй, Раман. Параўнане заўсёды крыху кульгавае. А той факт, што Чаркасаў — твой знаёмец і аднакакашнік, мяне засмуціў. Навуму: Не чакаў такога развароту. Той, хто не разумее прыгажосці кветкі, не разумее жыцця наогул. Вы інтуітыўна зрабілі дакладны ход. Маё шанаванне. напiсаў Адам Глобус 07.11.2002, 22:36
Адаме, Ну колькі разоў запар можна плюхацца ў лужыны? Я-б зразумеў, калі-б Хлус - той сёньня выпівае з Лукшам… Я, здаецца ў прысутнасьці Бартосіка, распавядаў як менавіта за свой ваўчыны характар выляцеў з ворганаў… напiсаў Раман Кардонскі 08.11.2002, 01:57
Дарэчы пра ваўкоў і сабакаў. Ці ведаеш ты, Адаме, самую істотную розьніцу паміж імі? Розьніцу, так-бы мовіць, характару. Ты-ж пісьменьнік, інжынер нейкіх там душ, дык павінен ведаць. напiсаў Раман Кардонскі 08.11.2002, 03:41
Палівачу: Свае аповесці Бадак і Федарэнка напісалі па маёй замове ў часопіс "Бярозка". Акрамя "Рабінзона Круза", твайго любімага, ёсцека "Гулівер" у пераказе таго ж Анатоля Кудраўца. Трэба часцей хадзіць у бібліятэку, выхавацель ты наш. Хлусу: Ну сядзіце, выпіваеце, пляткарыце… Ну я тут якім чынам бокам? Пра Міру я толькі цёплыя словы пісаў і гаварыў, перачытайце НН. Ліст не змог прачытаць, не падабраўся шрыфт. Трэба прадубляваць. Гісторыя мне падабаецца, але выстаўляйце больш ашчадна, бо белчытач марудна чытае й думае. 2 главы на тыдзень — найлепшы рытм. Гуляйце, на здароўе. Кардонскаму: З ворганаў не вылятаюць у нікуды, з ворганаў вылятаюць у іншыя ворганы, гэта асноўны закон захавання ворганаў. Такая арганіка. Добра, што ваўкі не ядуць кветкі. І не называй сябе "аўчанём". напiсаў Адам Глобус 08.11.2002, 13:36
Глобусу Ну во, дажыліся. Пакуль Глобус не замовіць, у пісьменьнікаў, нават, палец не варухнецца. Рабінзона, дарэчы, Алена Васілевіч пераказала. З пераказу Чукоўскага.:) Я не выхавацель, я выхавальнік. У бібліятэку трэба часьцей хадзіць, слоўнікі гартаць, нашае Вы всё.:) напiсаў Палівач 08.11.2002, 14:14
Адаме: Няма закону бяз выключэньняў. А "аўчанё" я ў параўнаньні з табой… напiсаў Раман Кардонскі 08.11.2002, 15:24
Адаме: У адным мы згодныя, той факт, што Чаркасаў, - дарэчы: дваранін і нашчадак Адмірала Макарава, - мой аднакашнік мяне й самаго не задавальняе. Але я ня дзіўлюся, бо яго яшчэ тады "прабівала" на расейскі шавінізм. Дзякуючы чаму мы й не сталіся сябрамі, хаця спробы пасябраваць былі. А вось зь Сярогай, толькі ня сьмейся, Ржэвскім мы пасябравалі й дагэтуль час ад часу лістуемся. А морду Жэньку наб'ю абавязкова, калі патраплю ў Піцер. Прайшлі тыя часы, калі хапала пальчаткі кінутай на падлогу. А шкада… напiсаў Раман Кардонскі 08.11.2002, 15:34
Самае сьмешнае, што ўнучка першага наркому юстыцыі Вольга Курбская працавала са мной разам. Зараз, згодна зь Сярогам, уладальніца аднаго з самых шыкарных бардэляў Піцера. Цікавая эвалюцыя сям'і… напiсаў Раман Кардонскі 08.11.2002, 15:38
Палівачу: Я Вашае, але не ўсё :-)) Ты, між іншым, Міхалу Анемпадыставу, майму далёкаму сваяку, за карыстанне народнаальбомнымі вобразамі Казіка ды Юзіка вінен тульскі мядовы пернік. І яшчэ… Калі Дахавёнак вырасце, ён стане Дахавіком ці Дахавіннікам? Ты ж разумееш: дзяцінства, юнацтва, маладосць, маладыя гадЫ, маладыя гАды, маладыя жаданні, спаўзае па даху стары Дахавіннік… напiсаў Адам Глобус 09.11.2002, 22:57
Ай-я-яй. А я наіўны думаў , што Несьцерка з Дранікаў сам Да Казіка зь Юзікам дадумаўся. А ён іх у народнагаальбома сьцібрыў.Адзін плагіят навокал. Прыйдзецца як-небудзь і Несьцерку і Міхаілу па перніку падарыць. І Глобусу - за тое, што вочы адкрыў.:) А кім дахавёнак стане, калі вырасьце, нам, на жаль, не дазнацца. Бо жывуць яны нашмат больш за нас. І ў адрозьненьне ад людзей яшчэ ні аднаго мёртвым ня бачылі.А можа яны, як і героі-зьвяры Міцкевіча на адмысловы могільнік перад сьмерцю паўзуць? А? :) напiсаў Палівач 10.11.2002, 07:59
Дахавёнак — сын Дахоўкі і Дамавіка? :-) напiсаў Адам Глобус 10.11.2002, 16:50
Пры зачацьці не прысутнічаў. А гісторыя пра гэта замоўчвае.:) напiсаў Палівач 10.11.2002, 17:45
"1918 год. Масква. Па вуліцы крочаць латышы ў шынялях сталёвага колеру. Над імі сцяг з надпісам "Мы патрабуем татальнага тэрору!!!" Вось такі гістарычны факт. А тым часам, Сярожа Ясенін і Толя Марыенгоф сядзяць і пра метафары разважаюць, пра вобразы "стафажныя" і "карабельныя". Валодзя! Гэта цытата з Суворава (Рэзуна, рускага шпігуна), якую Адміністрацыя іхняга рускага (у тым ліку з Тулы) сарцірнага макрушніка зарубіла? У сэньсе — тэкст. Мне ў Маскве расказалі… Як там Ніна Ўладзімераўна? Прывітаньне ёй. З павагай да Вас, Валодзя - Ахроменка напiсаў Hlus 13.11.2002, 01:32
Слава, цытата з Анатоля Марыенгофа, кніга называецца, ты будзеш смяяцца, "Раман без ХЛУСні". Маме стала лепш. Прывітанне перадаў. Тэкст, які ты мне даслаў, я не здолеў раскрыць. Дашлі яшчэ раз. Стому шкада, каларытная асоба. Напішы пра яго колькі слоў у "Сучасьнікі", ці аповяд, я б сам напісаў, але мала яго ведаў, гаварыў разы тры. напiсаў Адам Глобус 16.11.2002, 23:16
Слава, ну які я мізантроп… Ніколі я не пазбягаў стасункаў з людзмі. Ну не хапае ў мяне любові на ўсіх, ды гэта ж нармальна. напiсаў Адам Глобус 25.11.2002, 12:23
Віншую ўсіх, і сУчаснікаў і сучАснікаў! Да сустрэчы ў Новым годзе. напiсаў Адам Глобус 31.12.2002, 17:27
Шаноўны, Юрась, я не супраць размовы з табою, але размова мусіць праходзіць на адпаведнай галінцы. Апошняе тваё выказванне трэба было перанесці на гэтую галінку, бо там яно зусім неабавязковае. Арлекіна ці П'ера ты шукаеш на сцэне, а зьбіраўся шукаць у сабе. напiсаў werk 01.09.2005, 14:48 Наогул, табе варта падумаць пра абавязковасць і адпаведнасць… напiсаў Адам Глобус 01.09.2005, 16:46
Я на "Літары" чалавек новы, тонкасьцяў прыдворнага этыкету ня ведаю. напiсаў werk 01.09.2005, 19:49
(Не дЭсідэнты, а дЫсідэнты.) напiсаў werk 01.09.2005, 19:51
Тыды ( Не П'ерА, а П'ерО.) напiсаў Адам Глобус 02.09.2005, 17:13
Інтэрнэт — інтэрнэтам, а кніга, як кажуць, усё ж лепш. Дык дзе "Сучасьнікі" ў друкаваным выглядзе?! Абяцалі ў верасьні, і хоць верасень яшчэ толькі пачаўся, ці не стане гэта такой ж абяцанкай, як і тое, што вы, Глобус, адкажыце ў нэце на пытаньні наведнікаў імпрэзы "Нашай Нівы"? Дарэчы, калі б аўтар "СУчасьнікаў" праводзіў падпіску на сваю кнігу (тыя, хто падаў заяву, атрымліваюць кнігу ў ліку першых і з аўтографам аўтара), як ва ўсім цывілізаваным кнігавыдавецкім бізнэсе, колькі б, цікава, было тых падпісчыкаў? Вось у чым пытаньне № 2. напiсаў Павел Абрамовіч 09.09.2005, 10:26 Павал, мне напляваць на твае куртатыя думкі пра белліт, адно - шкада студэнтаў, які ты задурваеш галовы. Я адкажу на пытанні чытачоў НН тады, калі ты выканаеш сваё абяцанне дадзенае на год раней. Дзе рэцэнзія на падарожныя нататкі Арлоя? Абяцаў? Ідзі і пішы. P.S. Як койданавец койданаўца, я цябе шляхетна прашу не пісаць на галінцы "сучаснікі" неабавязковых постынгаў. напiсаў Адам Глобус 09.09.2005, 12:38
Раней, Павел, калі ты прасіў у мяне мае кнігі, я табе іх даваў. Больш не дам. напiсаў Адам Глобус 09.09.2005, 12:43
Злосьці — поўныя косьці, як кажа мая бабуля. Гэта пра Вас, Глобус. На падарожныя нарысы Арлова рэцэнзія мною не напісаная, confiteor, але ў эсэ "Жорсткія словы" (будуць друкавацца ў АРХЭ), я ім колькі радкоў прысьвяціў. Затое на вашыя "Сшыткі" — напісаў. Чытайце ў чарговым нумары АРХЭ. (Трэцяя рэцэнзія на яе, калі не памыляюся, пасьля прыдуркаватай рэцэнзіі ў НН "пра Глобуса з спалоханым тварам на вокладцы кнігі" і нецікавай Алісінай публікацыі ў нейкім інтэрнэт-выданьні.) Цяпер я магу запытацца пра вашую шырока анансаваную кнігу? Што з ёю? Мне цікава, вось і ўсё. А кнігі Вашыя я ж не для сябе браў, а для койданаўцаў. "Сшыткі" І "СУчасьнікаў" яны цяпер наўрадці прачытаюць. Так атрымліваецца? напiсаў Павел Абрамовіч 09.09.2005, 13:22
Книжный навигатор РУБЛЕВСКАЯ Людмила, СБ Что дороже, чем маска Тутанхамона? Адам Глобус. Сшыткi. Мiнск, Харвест, 2003. "Паехалi са мной, я еду у Барсу". Cоветую принять это приглашение, уважаемый читатель, и отправиться в Барсу (Барселону). Не пожалеете. Путешествовать с Адамом Глобусом - это, конечно, не для слабонервных, да и наличие определенной степени интеллекта желательно (не то пропустишь много интересного). Автор не собирается приноравливать свой стремительный полет по миру к твоим спотыканиям о цитаты и объяснять на каждом шагу, кто такой Гауди, кто такой Акутагава и что такое хайку. И если он говорит, что дом Дали - это лабиринты Гобсека с закутками Плюшкина, то будь любезен вообразить сие сам. А какие женщины в легко-прозрачном, как сигаретный дым, Париже? Глобусу они не понравились. У парижанок узенькие лица, длинные и слишком длинные торсы и короткие ноги. А у римлянок слишком большие… ну, скажем, то, что пониже спины. Лучше заниматься своими, "белымi, блакiтнавокiмi, ружовашчокiмi белабеларускамi (так в тексте. - Л.Р.)". Кстати, Сальвадор Дали автору "Сшыткау" тоже не нравится. Слышали такую школьную шутку - "Глобус Беларусi"? На этот раз можете не улыбаться. "Нормальный" писатель - эгоцентрист. Адам Глобус это качество никогда не считал чем-то отрицательным. Все его дорожные заметки (как и все творчество в целом) рассказывают прежде всего о самом Адаме Глобусе. Предельно откровенно, с некоторым привкусом цинизма и настоящим мастерством. Все - об Адаме Глобусе и о Беларуси. Потому что Беларусь - это неотторжимая от автора оболочка, вечный центр мировосприятия. "Сшыткi" доказывают, что по Минску или Ракову путешествовать не менее интересно, чем по Каиру или Лондону. Читая про родную столицу, ты, дорогой читатель, будешь удивлен, а местами шокирован. Как же сам описываемого не замечал? Да ведь для того, возможно, и существуют писатели, дабы замечать, что солнечный луч в Каире состоит из пыли, а в Минске зимой люди одеваются в черное. "…маленькая дэталь, знiтаваная з Мiнскам майго дзяцiнства, даражэйшая за залатую маску Тутанхамона". Принцип нормального центристского мышления. Ведь быть провинциалом в мире или нет - человек выбирает сам. И если интересен Пикассо, то столь же интересен и колоритен Владимир Короткевич. Адам Глобус, пожалуй, самый успешный из ровесников. Во всяком случае, он может издавать себя сам и путешествовать по миру, собирая впечатления, как старательный коллекционер - бабочек, безжалостно пришпиливая их, еще живых, булавками. Нужно обладать большой силой, чтобы сделать жизнь, в том числе и собственную, материалом для литературы, препарируя, выворачивая наизнанку, выставляя напоказ самое заветное, свое или чужое - неважно (кстати, вычитала у Глобуса новый эвфемизм - "заня›ся з жонкаю фiзiялагiчным працэсам"). Чаще литераторы удовлетворяются ролью смиренного наблюдателя либо фантазера. (Кстати, знаете, что, по мнению Адама Глобуса, выглядит ночью лучше, чем днем? "Бары. Жанчыны › барах. Жанчыны".) www.sb.by/print.php?articleID=33923 напiсаў SB 09.09.2005, 13:51
ГДЕ ПРЯЧЕТСЯ БЕЛОРУССКАЯ ЛИТЕРАТУРА? ———————————————————————————————————————— КУЛЬТУРА | 09/09/2005 | Наташа Шарай ———————————————————————————————————————— Читать в среде образованных людей всегда было модно. Читают белорусы и сейчас, но все больше мировую «попсу» вроде Дэна Брауна с его «Кодом…» и «Ангелами и демонами». А попробуй попроси студента филфака назвать десяток здравствующих белорусских поэтов и прозаиков не глубоко пенсионного возраста, кого он назовет? Для многих, даже молодых, белорусскоязычная литература закончилась где-то на почитаемом Быкове. … Было бы неправильным дать слово только Вишневу. Необходима и точка зрения мэтра. Коим является Глобус. Волна «Тутэйшых» – достойная веха в литературе, и, полагаем, спадар Глобус может охарактеризовать волну «Бум-Бам-Лита». АДАМ ГЛОБУС: – Волна? Волна – и культурная, и политическая – поднялась в другое время, которое смыло СССР. А какое событие – политическое или мирового значения – можно сопоставить с этим поколением? О чем мы говорим? – А нынешние что делают, можно ли это, на Ваш взгляд, назвать литературой? – Литературой можно, но не волной. (РАНЕЙ) Заложены были какие-то основы, изменилось мировоззрение, изменилась парадигма, и на этом сломе, да, действительно возникли интересные художники, писатели, которые изображали реалии… А тут… Я не вижу, чтобы «Бум-Бам-Литовцы» что-то изменили. А если человек не сделал какого-то открытия в искусстве, то и не о чем говорить. Жестоко, ну а что делать? Дело в том, что и перед нами было абсолютно пустое поколение, с переломанным позвоночником, пресмыкающееся. Поколение тех, кто тоже ничего не сделал, кто все устраивал свою жизнь, все писал для получения премий, званий. Приспосабливались. Правды не сказали. (РАЗАНАЎ, НЯКЛЯЕЎ, ЖУК…) Так вот, жестоко. ( У НАС ПАДОБНАЯ СІТУАЦЫЯ З РУСКІМІ.) В России появились Сорокины, Еременки. И они изменили мир, и мир изменился. А потом пришли ребята, которые тоже издают книжки, тоже пишут стихи. И они хорошие ребята, но родились не под той звездой. Их поколение проявляется в другом. Они – менеджеры. Они хорошо продают, их хорошо покупают. (ВІШНЁЎ, ДЫНЬКО, БУЛГАКАЎ…) И звезды их поколения лежат в каких-то других плоскостях, не литературных. Фабрика звезд. А звезд нет. – На переломе ваше поколение было востребовано. Но сейчас нет перелома, потому они и не так востребованы? Или они менее талантливы? – Я не могу сказать, что я более талантлив, а они менее… У нас был Толя Сыс, который говорил, что «я самый гениальный, а когда родится поэт мне равный, я помою ему ноги и выпью воду». Но так и не помыл. А эта кавээновская публичка… (О «Бум-Бам-Лите» – прим. авт.) Вот пошутили, похихикали. Но у литературы, как я понимаю, есть иные задачи: ответить на основной вопрос – зачем мы живем в этом мире? – и нарисовать картину этого изменяющегося или измененного мира. Мне тяжело про этих ребят говорить, потому что у них рассыпается все. От книги к книге не лучше. Из новых имен меня интересует поколение самых молодых, тех, кому сейчас 18-20.(25) Я ради них и веду свой сайт – www.litara.net. Это поколение, хотелось бы верить, будет значительно лучше. ( — МОЖАЦЕ НАЗВАЦЬ ІМЁНЫ? — ВЯДОМА, МАГУ.) Это (НАВЕДНІКІ www.litara.net.) Оксана Безлепкина, Вика Трэнас, Вальжына Морт, Анатолий Бащик, (? БЛІН, АНАТОЛЬ ІВАШЧАНКА!!! А не «Анатолий Бащик». ТЭДА ЛІ, УДЗЕЛЬНІКІ КОНКУРСАЎ, ЯКІЯ ПРАВОДЗЯЦЬ ХАДАНОВІЧ З КІСЛІЦЫНАЙ,) другие ребята… www.expressnews.by/modules.php?name=news напiсаў Наташа Шарай 10.09.2005, 15:19
Злосьці — поўныя косьці, як кажа мая бабуля. Гэта пра Вас, Глобус. напiсаў Павел Абрамовіч 09.09.2005, 13:22 Бабло пераможа зло! Ба-ба-бло пераможа зло!!! Не я прыдумаў, але я з тым згодны, што грошы перамагаюць зло. Шкада, Павел, што ў цябе няма ні зла, ні бабла, ні спадзеваў на перамогу. напiсаў Ба-ба-бло 11.09.2005, 13:27
Калі нават масьцітыя літаратары якія маюць за сабой дзесяцігодзьдзі літаратурнай працы і, часам, дзесяткі надрукаваных кнігаў ня кідаюцца абараняць свой гонар калі нейкі хамудла Глёбус палівае іх брудам. Ці даў яму хтосьці ў рыла? Не! напiсаў Раман Кардонскі 09.09.2005, 15:07 Не! Ёсць перашкоды: 1. Можна атрымаць па падрыльніку, за адзін толькі намер. 2. Бало перамагае злыя намеры - даць у рыла. 3. "У Беларусі няма паэтаў, якія загінулі на дуэлі. Рамантычныя дуэлі адыйшлі ў нябыт, да з’яўлення вялікіх беларускіх паэтаў. У нашых паэтаў іншыя лёсы, не менш драматычныя, але іншыя." litara.net/forum/238 напiсаў 2005 12.09.2005, 12:16
А шо гэта такое "Бало" якое перамагае злыя намеры? напiсаў Раман Кардонскі 12.09.2005, 14:41
За што мне падабаецца Глобус, дык гэта за ягоную бліскучую здольнасьць даваць вычарпальныя адказы на пытаньні. "Калі зьявяцца "СУчасьнікі"? Ці можна было правесьці падпіску на кнігу?" Два простыя пытаньні. А ў адказ толькі нейкія няўцямныя рэплікі, праклёны, крыўды дый спасылкі на Рублеўскую. Быццам я пытаюся ў Глобуса, ці дасьць ён грошай на "васільковую" рэвалюцыю. Калі перадумалі кнігу друкаваць, так і скажыце. А то "не пішы, Павел, на гэтым форуме неабавязковага", быццам самі пішуць толькі АБАВЯЗКОВАЕ альбо маюць манапольку на літару.нэт. Дык што, СУчасьнікаў нэт? напiсаў Апошні крытык Глобуса 12.09.2005, 15:12
"За што мне падабаецца Глобус, дык гэта за ягоную бліскучую здольнасьць даваць вычарпальныя адказы на пытаньні." Гэта так. Вось yлезе які гуманоід Картонскі, махне кулаком. А Глобус два-тры слoвы ў вадкaз, і таго Кapдонa як у вyнітaз струмянём змыла. напiсаў Пузыр 12.09.2005, 17:07
Робім стаўкі: хто на Глобуса, хто на Кардонскага. напiсаў Патлаты 12.09.2005, 17:45
Сп. Кардонскі харош, калі піша пра сваіх калегаў з ворганаў — цікава, як і хто там працуе, там розныя псыхалягічныя казусы. А калі пра літаратуру разважае —"нуднавата-какетлівы", лепш і ня скажаш. Глёбус, Палівач і іншыя пэрсанажы безумоўеа жывыя, ярка жывыя, трапётка жывыя, вечна жывыя :)у іх кароткія незабыўныя постынгі ды нават калі лайно - лепш жывое, чым скамянелае напiсаў eva 12.09.2005, 19:21
Ты уже не мальчык, юный барабанщик, Анатолий Банщик :)) напiсаў tob 12.09.2005, 23:32
Ты папросіш кнігу, а я не дам, ты спытаеш, а я не адкажу. Не абавязаны я адказваць. Таму, Паша, адказвай сам сабе. Каб ты быў разумным, дык пайшоў бы да сваёй бабулі і распытаў у яе пра яе бабулю, якая мусіла ведаць адказ на пытанне, чаму і як бабло перамагае зло. Гэта важна, Павел. Бо ў хрысціянскіх перакладах біблейскіх тэкстаў ёсць злы заклік "Вока за вока, зуб за зуб!" А ў старажытным варыянце тэкста можна было прачытаць "За вока - грошы!" Каб помста не множыла зло, у стасункі паміж пакрыўджанымі і крыўдзіцелямі ўводзіліся грошы, і бабло перамагала зло. напiсаў Добры, бо заможны 13.09.2005, 12:26
З чаго Вы, Добры, бо заможны, узялі, што паміж намі ўсталяваліся стасункі "пакрыўджаны-крыўдзіцель"? Я на Вас зусім не крыўдую, бо няма чаго: жанчыну вы ў мяне не адбілі, шлях у бізнэсе мне не перайшлі. Дый не залежу я ад Вас: няма вашай кнігі, пра другую напішу. Што тычыцца грошай, дык нашыя з вамі запатрабаваньні не супадаюць і таму "мерацца грашыма" нам не выпадае. Я градус дабрыні грашыма не вымяраю. Дурнота гэта. Бо бабло можа і перамагае зло, але карму новую, бялюткую і прыгожую, за грошы ня купіш. Бог не цяля, —кажа мая бабуля, — убачыць круцяля. Хоць сто бажніц пабудуй, а ў пекла пойдзеш, што б табе папЫ не казалі… І калі мне спадабаліся вашыя "Сшыткі", я так і кажу: "спадабаліся". І кажу шчыра. І аргументавана. А вы на мае пытаньні сапраўды можаце не адказваць. Не ў пракурора ў кабінэце. І вашае шчырае нежаданьне адказваць — мне больш гаворыць за словы вашыя. А "СУчасьнікаў", бляха, мы яшчэ пачытаем, пагартаем, парагочым, паздзекваемся адзін з аднаго, бо вы, не збаюся гэтага слова, як Дантэ, усіх нас каталагізавалі і добра гэта ў вас атрымалася, бо флегма і літаратурны талент у вас для гэтай справы прыдатныя. І новыя вашыя кнігі таксама пачытаем. Наперадзе ў нас — доўгае сумеснае жыцьцё навідавоку. напiсаў Павел Абрамовіч 13.09.2005, 15:17
Эве: "Скамянелае лайно" не сьмярдзіць, а ад "жывога лайна" бывае тут столькі смуроду, што хоць сьвятых вынасі. Магчыма Вам больш смурод лайна падабаецца, што, бязумоўна, зьяўляецца справай густу. А мне вось дык не. І хто з нас мае рацыю? І як мне Вам давесьці, што ёсьць больш прыямнейшыя пахі чымся смурод лайна? напiсаў Раман Кардонскі 13.09.2005, 16:11
Пузыру: Пакуль я яшчэ кулаком не махаў. Але калі махну, то Глёбус доўга ня зможа нават двух слоў сказаць. Са зламанай сківіцай шмат не пабалбочыш… напiсаў Раман Кардонскі 13.09.2005, 16:31
Патлатаму: Стаўлю $100.00 на сябе. Хто больш? напiсаў Раман Кардонскі 13.09.2005, 16:34
<<…наперадзе ў нас — доўгае сумеснае жыцьцё навідавоку. Ну і што ты, Павал, учапіўся ў Глобуса, як клешч у Жучку? Пішы пра якога Дранька, пра Сцяпана ці Клімковіча! А кніга глобусава не выходзіць па той простай прычыне, што зараз друкуецца новая кніга Вішнёва. Вось выдадуць табе Вішнёва замест Глобуса — не лянуйся, пішы. Ці табе толькі ад глобусавай славы адшчыкнуць хочацца? напiсаў Той яшчэ клешч 13.09.2005, 20:37
Усе чакаюць гэнай кнігі, бо збіраюцца на ёй зарабіць. напiсаў Патлаты 13.09.2005, 20:53
НА беларускіх кнігах можна зарабіць толькі ў рыла. напiсаў Паўпаголены 14.09.2005, 06:26
"Пізьдзіць будзем тых хто залупаецца ня ў цему, і хто вельмі ўжо бляха сьмелым і прыбарзеўшым стаў. То есць хачу сказаць — па алхвавіце і распачнём з табой, ЧАЛАВЕК, зачышчаці дзялянку ад карчоў." Лысы! Дык калі па алфавіце, дык трэба з А. пачынаць… Як пачнем, дык ён нас адсюль папрэ… А хулі!!! А трэба яму пізьдзюлей надаваць! А то ўсе маладыя літаратары засцалі!!!! Забаяліся! Ну! Давай! Хто пачне? (гэта я так падбадзёрваю цябе, Лысы!) напiсаў Чалавек 11.09.2005, 00:56 ЧАЛАВЕКУ((( Як той казаў, котораму ўсё похуй. Пачном з пачатку, адгадай загадку. Бізьнясьмен сярод пісакаў, І пісака сярод бізнясьменаў. Ён канечне ж не герой, адгадайка хто такой. На А начынаетца на Г канчаецца. напiсаў Лысы 11.09.2005, 19:07 Сярод гаўна вы ўсе паэты, Сярод паэтаў вы - гаўно. Не кажучы ўжо пра бабло, якога ў вас, як снегу летам, Няма й ніколі не было. напiсаў Ба-ба-бло 12.09.2005, 12:39 А навошта тваё бабло паэтам? Не спакушай, змяюка-ліхаімец! Любоў, гонар і сумленне пераможа бабло!!! напiсаў Патлаты 12.09.2005, 13:28 Не кажучы ўжо пра бабло, якога ў вас, як снегу летам, Няма й ніколі не было. А СЫС БЫЎ БЕДНЫ. І тваё яму бабло— пляваць было. напiсаў Бедны чытач 12.09.2005, 15:38 "І тваё яму бабло— пляваць было" На тваё бабло Сысу было, напэўна, напляваць, калі ты так пішаш. А на маё не напляваць. У мяне з Сысам былі свае рахункі, стасункі і разлікі. Гаўнюкам пра гэта цяжка растлумачыць, бо не разумеюць, што талент - багацце. Аднаго разу я сказаў: "Мой бедны таварыш, мой Сыс…" Гэта, калі Толя памёр. напiсаў Адам Глобус 13.09.2005, 12:47 Высокакультурнае і вельмішаноўнае Спадарства,хэрэ срацца, давайця жыць дружна. Крыцікаваць - ня значыць пасылаць на хуй, але адсылаць да адпаведных аўтараў і тэкстаў. То бок выяўляць ўзаемауплывы і вартасьці прачытаных тэкстаў. Стылістычныя гульні і гопнічэства - абсалютна розныя рэчы. Будзьма ж гжэчнымі. напiсаў Пістончык 13.09.2005, 13:41 Аднаго разу я сказаў: "Мой бедны таварыш, мой Сыс…" Гэта, калі Толя памёр. Яно так. Можа і сказаў. Мёртвым жа не баліць. напiсаў Багаты чытач 14.09.2005, 11:46 напiсаў 15-05 14.09.2005, 15:03
ГОСТЬ РЕДАКЦИИ «АиФ» Есть белорусские писатели, а есть Адам ГЛОБУС. Он - скандальный литератор и успешный издатель. В России по его литературным проектам снимают детективы. Глобус ежегодно премирует молодых литераторов. Его многие не любят, но его личность интересна всем. - Адам, это правда, что вы переведены на 20 языков? Вас искали иностранные издатели или вы их? - Не с моей инициативы делают переводы: ко мне обращаются, я даю согласие. Раньше очень переживал, когда меня переводили хорошие русские поэты Еременко, Паршикова, Куприянов. Но потом несколько моих рассказов перевели на грузинский язык, прислали несколько журналов, я, конечно, ничего не понял. Решил больше не следить за тем, кто и как меня переводит. Больше всего сделано переводов на польский и русский. В Польше вышли «Домавикамерон» и «Новый Домавикомерон». Их переводили 15 человек. Это была целая акция, которую финансировало министерство культуры Польши. Этот гонорар мы все пропили в Беловежской пуще. Очень нравится, как перевела меня на английский язык Вера Рич. - С какой целью вы эксплуатируете сексуальную тему в произведениях? - Я тему не эксплуатирую. Скорее всего, я использую свой собственный опыт, чтобы писать убедительные истории. Мне кажется лучше использовать в литературе свой сексуальный опыт, чем военный. - Тогда какова цель вашего творчества? - Мне всегда хотелось, чтобы в Беларуси появился писатель независимый от обстоятельств. У нас всегда писатели были не свободны от обстоятельств: писали ради денег, орденов, званий, решения каких-то социальных проблем, но никак не ради собственно литературы. Я пишу потому, что хочу создать свою картину мира. Деньги я зарабатываю не литературой, а издательским делом. - Вас нередко сравнивают с Селинджером? Как относитесь к таким сравнениям? - Такие сравнения всегда принижают одного из сравниваемых. Литература тем и интересна, что она явление уникальное. Почему мою маленькую литературу, маленькое государство должны сравнивать с гиперимперией, которой является англоязычная литература и мир? Они просто не сравнимы. - Но ведь некоторые писатели на вас влияют? - Сегодня меня интересует Николай Васильевич Гоголь. У меня есть такая практика: целый год посвящаю одному писателю, изучаю его творчество, сравниваю. Предыдущий год читал Веру Маркову – лучшую переводчицу японской поэзии на русский язык. Она родилась в Минске в 1907 году. На меня сильно повлиял Максим Богданович, японская классика в переводах Марковой – Басё, Сайгё, Сей Сёнагон, Такубоку… - Казалось бы, бизнес и творчество – несовместимы, но у вас это получается. Каким образом? - Я скажу, как меня учили в институте: дурак не может быть хорошим художником. Дурак не может быть и бизнесменом. Я настолько бизнесмен, насколько я - умный и рациональный человек. Да, есть народная легенда, что художник всегда полудурок, а писатель – пьяница. Однако многие писатели, художники - очень богатые люди. Думаю, что музыкант Мик Джаггер человек богатый, он - бизнесмен. Сальвадор Дали, которого я не люблю, был миллионером. У нас неправильно понимают слово бизнес. Бизнес - это работа. Я каждый день хожу на работу, в издательство, каждый день пишу свою литературу. Пишу в Интернете, на сайте, созданном для белорусских литераторов. Любой пользователь может посмотреть написанное, высказать свое мнение. Мой роман «Дом» - это первый Интернет-роман, который учитывал желания публики. Раньше писатель прислушивался к мнению только жены и друзей. - У вас в издательстве есть литературные рабы? Кто они? Сколько зарабатывают? - Литературный раб - плохой термин. У художника-монументалиста, а я по образованию художник-монументалист, всегда были исполнители. Есть художники-исполнители и есть художники, которые являются авторами произведения, им принадлежит идея создания, они делают эскиз, разрабатывают концепцию. Исполнителей может быть много, они могут меняться. Андрей Рублев в одиночку соборы не расписывал, он разрабатывал концепцию, исполнял все сложные моменты. Для создания массовой литературы нужны исполнители. Есть исполнители из Беларуси, России, но они не являются авторами. Количество исполнителей зависит от срока исполнения. Например, романный проект «Твин Пикс» надо было издать за неделю, его писали 5 человек. - Расскажите, пожалуйста, про литературную премию, которую даете молодым авторам? - Обычно у нас литературные премии дают люди, которые книг не читают, дают человеку, а не произведению, дают тому, кто не откажется. Мою премию «Залатую лiтару» получают молодые авторы книг, которые я сам прочитал и они мне понравились. Даю эту премию молодым людям с надеждой, что это их поддержит. Премии три года. В прошлом году ее получили Анна Кислицина, Андрей Хаданович и Анатолий Иващенко. В 2003 году - Оксана Безлипкина за «Тутэйшых» - первую книгу о моем поколении, достойную внимания. - Что про вас написано в школьных учебниках? - Однажды меня разозлило, что в школьном пособии про меня написали, что я создал порнографическую литературу. Я не буду отрицать, что не пишу порнографию, но ведь необязательно про это писать в школьных учебниках. Я - консерватор, когда дело касается школы. - Опишите белоруса XXI века. Какие основные черты его характера? - Другие народы несут правду, а мы - «крыўду». Мы все время обижаемся один на одного, любим наблюдать, когда кого-то обижают. Другие народы прячут обиду, мы ее показываем. Не я это заметил, в стихотворении Янки Купала «А хто там iдзе…» белорусы несут свою «крыўду», хотя по идее должны нести правду. Особенность белорусского характера – двоедушие. У нас два государства: для одних -это Беларусь и ВКЛ, для других - Беларусь и Польша, для третьих - Беларусь и Союзное государстиво. У нас всегда две веры, белорус нормально себя чувствует, что у него костел стоит рядом с церковью. Когда нам плохо в христианстве, мы пойдем к домовикам, будем верить в русалок, пить на могилах, ходить до дедов. Мы нормально себя чувствуем, когда у нас – «два». Дуализм - нормальное состояние белорусов, это дает нам устойчивость. Мы всегда смотрели в две стороны. напiсаў «АиФ» 14.09.2005, 15:49
City name It was known as Kojdanowo townlet of Wilno guberniya of the Russian Empire. In May, 1932 it was granted the status of city and renamed Koidanov. In June of that year it was renamed again as Dzerzhinsk. Felix Dzerzhinsky was born in Dziarzhynava estate not far from the city, and that was one of the reasons the Communist authorities renamed the city, calling it Dzyarzhynsk. Nowadays in Belarus, the name Kojdanava (Belarusian: Койданава) is becoming popular again, but the official name remains unchanged, as Dzerzhinsky, the founder of Cheka, is still considered a national hero in Lukashenka's Belarus. Notable persons The town is the birth place of Adam Hlobus[?] (1958), a writer, poet, and businessman working in book publishing. See also Dzerzhinsk (disambiguation) External links Dzerzhynsk (in Russian) Photos on Radzima.org {{Belarus-stub}} {{Euro-geo-stub}} www.dangeruss-industries.com/Dzyarzhynsk напiсаў Kojdanowo 14.09.2005, 16:06
2005. Хрысьціна і ксёндз Па праспекце плыве ксёндз, перапоўнены ўпэўненасьцю ў сабе. Ён гладзенька прычасаны, валасок да валаска. Ён звышчыста выгалены. Ён шыкоўна і густоўна апрануты. Ён плыве не проста праз натоўп, а плыве нібыта і па-над натоўпам. “У ксяндза такі выгляд, нібыта ён ведае пра жыццё і сьмерць болей за мяне,” – кажа Хрысьціна, доктарка з аддзялення дзіцячай траўматалогіі. Мы з Хрысьцяю п’ем тонік, седзячы за столікам кавярні “Акварыум”, і абмяркоўваем мінакоў, такое вось вечаровае забаўлянне. “Мо ксёндз і напраўду ведае пра смерць і жыццё болей за ўрача?” Прынамсі, яно так выглядае”. – “Нічога ён не ведае!” Хірург ёсць хірург, сказала — як адрэзала. напiсаў 2005 15.09.2005, 16:35
www.aif.ru/online/belorus/277/bel12_01 Писатель, независимый от обстоятельств? ЕСТЬ белорусские писатели, а есть Адам ГЛОБУС. Он — скандальный литератор и успешный издатель. В России по его литературным проектам снимают детективы. Глобус ежегодно премирует молодых литераторов. Его многие не любят, но его личность интересна всем. — АДАМ, это правда, что вы переведены на 20 языков? Вас искали иностранные издатели или вы их? — Не с моей инициативы делают переводы: ко мне обращаются, я даю согласие. Раньше очень переживал, когда меня переводили хорошие русские поэты Еременко, Парщиков, Куприянов. Но потом несколько моих рассказов перевели на грузинский язык, прислали несколько журналов, я, конечно, ничего не понял. Решил больше не следить за тем, кто и как меня переводит. Больше всего сделано переводов на польский и русский. В Польше вышли «Дамавiкамерон» и «Новый Дамавiкамерон». Их переводили 15 человек. Это была целая акция, которую финансировало министерство культуры Польши. Этот гонорар мы все пропили в Беловежской пуще. Очень нравится, как перевела меня на английский язык Вера Рич. — С какой целью вы эксплуатируете сексуальную тему в произведениях? — Я тему не эксплуатирую. Скорее всего, я использую свой собственный опыт, чтобы писать убедительные истории. Мне кажется, лучше использовать в литературе свой сексуальный опыт, чем военный. — Тогда какова цель вашего творчества? — Мне всегда хотелось, чтобы в Беларуси появился писатель, независимый от обстоятельств. У нас всегда писатели были несвободны от обстоятельств: писали ради денег, орденов, званий, решения каких-то социальных проблем, но никак не ради собственно литературы. Я пишу потому, что хочу создать свою картину мира. Деньги я зарабатываю не литературой, а издательским делом. — Вас нередко сравнивают с Селинджером? Как относитесь к таким сравнениям? — Такие сравнения всегда принижают одного из сравниваемых. Литература тем и интересна, что она явление уникальное. Почему мою маленькую литературу, маленькое государство должны сравнивать с гиперимперией, которой является англоязычная литература и мир? Они просто несравнимы. — Казалось бы, бизнес и творчество — несовместимы, но у вас это получается. Каким образом? — Я скажу, как меня учили в институте: дурак не может быть хорошим художником. Дурак не может быть и бизнесменом. Я настолько бизнесмен, насколько я — умный и рациональный человек. Да, есть народная легенда, что художник всегда полудурок, а писатель — пьяница. Однако многие писатели, художники — очень богатые люди. Думаю, что музыкант Мик Джаггер человек богатый, он — бизнесмен. Сальвадор Дали, которого я не люблю, был миллионером. У нас неправильно понимают слово бизнес. Бизнес — это работа. Я каждый день хожу на работу, в издательство, каждый день пишу свою литературу. Пишу в Интернете, на сайте, созданном для белорусских литераторов. Любой пользователь может посмотреть написанное, высказать свое мнение. Мой роман «Дом» — это первый Интернет-роман, который учитывал желания публики. Раньше писатель прислушивался к мнению только жены и друзей. — У вас в издательстве есть литературные рабы? Кто они? — Литературный раб — плохой термин. У художника-монументалиста, а я по образованию художник-монументалист, всегда были исполнители. Есть художники-исполнители и есть художники, которые являются авторами произведения, им принадлежит идея создания, они делают эскиз, разрабатывают концепцию. Исполнителей может быть много, они могут меняться. Андрей Рублев в одиночку соборы не расписывал, он разрабатывал концепцию, исполнял все сложные моменты. Для создания массовой литературы нужны исполнители. Есть исполнители из Беларуси, России, но они не являются авторами. Количество исполнителей зависит от срока исполнения. Например, романный проект «Твин Пикс» надо было издать за неделю, его писали 5 человек. — Что про вас написано в школьных учебниках? — Однажды меня разозлило, что в школьном пособии про меня написали, что я создал порнографическую литературу. Я не буду отрицать, что пишу порнографию, но ведь необязательно про это писать в школьных учебниках. Я — консерватор, когда дело касается школы. Наталья МУХА напiсаў АиФ 20.09.2005, 11:27
Войтюшкевич интегрирует Беларусь и Японию 19.09.2005, 15:00 Виктор ПОЗДНЯКОВ 22 сентября в концертном зале "Минск" состоится презентация новой программы Дмитрия Войтюшкевича "Месяц і сонца. Японія па-беларуску". В нее вошли десять песен, написанных Войтюшкевичем на стихи известного барда Алеся Камоцкого. Дата проведения концерта выбрана не случайно — 23 сентября в Стране восходящего солнца отмечают национальный праздник — Сюбун-но хи (День осеннего равноденствия). "Месяц і сонца" — уже не первый опыт сотрудничества авторского тандема Войтюшкевич-Камоцкий. Этот проект перекликается с выпущенным в 2003 году альбомом "Паравіны году". В основу текстов нового диска вошли народные японские песни, в которых отражены все времена года и связанные с ними события в жизни людей. Специально для проекта "Месяц і сонца" они были отобраны руководителем Информационного центра японской культуры Мосако Тацуми. На основе подстрочных переводов этих песен на русский язык Алесь Камоцкий написал оригинальные белорусские тексты. "В перерывах между песнями свои стихи будет читать Адам Глобус, — сообщил в интервью "Белорусским новостям" Дмитрий Войтюшкевич. — Я думаю, что на контрасте с японскими поэтическими произведениями они зазвучат особенно ярко. Можно говорить о предстоящем концерте как о встрече двух поэзий, двух культур, двух миров. И неважно, кто из них солнце, а кто луна, важно, что между ними происходит диалог". По словам исполнителя, одним из сюрпризов для зрителей, пришедших на концерт, станет его мультимедийное оформление. По краям сцены будут установлены два экрана. На одном из них в режиме слайд-шоу будут демонстрироваться виды Беларуси — фотоработы Вадима Грудько и Сергея Плыткевича. На другом — видеоматериалы, повествующие о Стране восходящего солнца. "Такое визуальное решение придаст изюминку шоу, но при этом не будет отвлекать публику от происходящего на сцене", — отметил Дмитрий Войтюшкевич. Собеседник "Белорусских новостей" выразил надежду, что уже 22 сентября можно будет услышать и сам альбом "Месяц і сонца". По традиции Дмитрий Войтюшкевич записал его вместе с группой "WZ-Orkiestra", которая в полном составе будет аккомпанировать ему на концерте. Известно также, что одну из песен Войтюшкевич исполнит совместно с Александром Помидоровым. В настоящее время Дмитрий работает над новой программой на стихи Владимира Некляева: "Записано уже восемьдесят процентов материала для этого диска. Надеюсь, что презентация альбома состоится еще до конца текущего года". Напомним, что ранее Войтюшкевич создал циклы песен на стихи Леонида Дранько-Майсюка ("Цацачная крама", 2001 год) и Рыгора Бородулина ("Паравоз каханьня", 2004 год). Что же касается проекта "MW" (Маяковский по Войтюшкевичу), представленного белорусской публике в июле, то музыкант намерен в обозримом будущем устроить его презентацию в Варшаве и Москве. www.naviny.by/ru/content/rubriki/1-ya_gr напiсаў BN 23.09.2005, 13:19
"Народная Воля" № 184 от 2005-09-22 Содержание номера | Об издании СКАНДАЛЬНАЯ АСОБА Адам ГЛОБУС: «Я свядома крыўджу людзей…» У самы блiжэйшы час чакаецца выхад скандальнай кнiгi вядомага беларускага пiсьменнiкаАдама Глобуса (Уладзiмiра Адамчыка) «СУчаснiкi» (нацiск на першы склад) “СУчаснiкi” — гэта больш за тысячу невялiчкiх замалёвак пра даволi вядомых людзей. Некалькi гадоў яны друкавалiся на сайце www.litara.net i ў некаторых газетах. У рэшце рэшт Глобус вырашыў сабраць iх у адзiн зборнiк. Пiсьменнiк гаворыць, што ягоная новая кнiга скiравана супраць “шэрасцi, абыякавасцi i нудоцтва”. “Мы жывём у натоўпе, якi ўвесь час пашыраецца, — гаворыць Глобус. — СУчаснiкi — гэта людзi, якiя вылучаюцца з натоўпу, Нехта — сваiм калецтвам (гэтым людзям трэба спачуваць), нехта — вопраткай. А нехта — жэстам. Мая ўвага скiравана на тых, хто здатны вылучыцца з натоўпу хоць на iмгненне…“ Трэба адзначыць, што некаторыя даволi балюча рэагуюць на тэксты Глобуса. Напрыклад, аднаму ве-е-льмi вядомаму палiтыку зусiм не спадабалася, як у свой час пiсьменнiк напiсаў пра ягоную прычоску — лысiну з зачасонам. А другi ў мiнулым уплывовы дзеяч не змог дараваць Глобусу, калi той у газеце распавёў, што ў палiтыка, якога ведае ўся Беларусь, на балконе сохнуць памытыя сямейныя трусы… “Я нiчога не маю супраць памытых трусоў, аднак лепш было б сушыць iх недзе на батарэi, а не вывешваць на ўсеагульны агляд”, — сцвярджаў Глобус. Праўда, сёння Адам Глобус даволi рэдка звяртае ўвагу на сучасных палiтыкаў i былых чыноўнiкаў. “Ёсць персанажы i людзi, якiя для мяне выйшлi за межы эстэтыкi, — гаворыць ён. — У свой час я пра iх шмат напiсаў. Зараз я пiшу… пра iх дзяцей”. Глобус прызнаецца, што свядома крыўдзiць людзей, распавядаючы ў сваiх навелах пра тое, пра што iншыя далiкатна змаўчалi б. “У Янкi Купалы ёсць верш ”А хто там iдзе?". Там iдуць беларусы, якiя нясуць сваю крыўду. Усе нармальныя народы, якiя жывуць вакол нас, заўсёды нясуць сваю праўду. А мы нясём крыўду. Беларусы — вельмi крыўдлiвы народ. Мы любiм крыўдаваць, любiм крыўдзiць, любiм глядзець, як нехта некага крыўдзiць. Гэта выклiкае ў нас сапраўдную ўзрушанасць, цiкавасць. Таму я свядома крыўджу", — тлумачыць Глобус. Як вядома, на крыўду людзi рэагуюць па-рознаму. “Бывае, бiцца на вулiцы лезуць, — узгадвае мастак. — Бывае, матам лаюцца на вулiцы. Здараецца, мацi звоняць i скардзяцца, жонцы i знаёмым на мяне нагаворваюць. Вельмi рэдка спрабуюць нешта падобнае напiсаць пра мяне. Але мяне складана пакрыўдзiць. Я падрыхтаваны чалавек…” А ёсць тыя, хто робiць выгляд, быццам бы не заўважае таго, што пра iх пiша Глобус. “Гэты прыём быў выкарыстаны супраць майго пакалення, — распавядае творца. — Прыдумаў гэта Лёша Дудараў, якi сказаў: ”Давайце проста не будзем звяртаць увагi на Глобуса". Дарэчы, калi цэлае пакаленне забываецца на цябе цi робiць выгляд, што забываецца, гэта даволi складана перажыць. Праўда, потым прыходзiць новае пакаленне i ты пачынаеш крыўдзiць яго…" Па словах Глобуса, тэксты ”СУчаснiкаў" — гэта не дакументальная проза i не журналiстыка. “Гэта мастацкая лiтаратура, — гаворыць пісьменнік. — Таму пэўныя факты я наўмысна скажаю дзеля мастацкага вобраза. Часам трансфармую прозвiшчы герояў”. Цытата з форума сайта www.litara.net: “Заклiкаю ўсiх, каму Глёбус нахамiў у ”СУчасьнiках", адкрыта супрацьстаяць пiсьменьнiку i друкаваць аргументаваныя абвяржэньнi. Не дамо, каб лiтаратурай, як i нашай дзяржавай, кiравала Хамства i Цынiзм. Адам перайшоў мяжу лiтаратурнага хулiганства, гэтак папулярнага ва ўсiм сьвеце, i гуляецца са словамi i людзкiмi душамi зусiм па-сатанiнску". “Мне здаецца, што гэта рыторыка, — адказвае Глобус. — Таму на падобныя заклiкi я звычайна адказваю матам. Але ж… Якi пiсьменнiк, такiя i крытыкi. Якiя ёсць, такiх i люблю…” Яшчэ на форуме часта пытаюцца: маўляў, навошта Глобусу столькi новых ворагаў? Пiсьменнiк адказвае на гэтае пытанне па-фiласофску. “Усе гэтыя людзi — самыя ўважлiвыя, самыя зацiкаўленыя мае чытачы. Яны па сто разоў будуць перачытваць тэкст пра сябе, думаць…” Дарэчы, падчас Глобуса просяць “увекавечыць” ў гiсторыi таго цi iншага чалавека. “Большасць звяртаецца так: ”Напiшы-ка ты, Вова, пра гэта… Зараз я раскажу табе такую гiсторыю!…" — усмiхаецца Глобус. — Людзi любяць расказваць гiсторыi адзiн пра аднаго. А я гэтыя гiсторыi збiраю…" У Iнтэрнеце гiсторыi Глобуса пра сучаснiкаў ужо даўно называюць раманам. Сам пiсьменнiк назваў iх “фацэцiямi”. “Гэта жанр, якi пайшоў з Iталii, яго некалi вынайшаў сакратар Папы Рымскага Поджа Брачалiнi, — распавядае Глобус. — Гэта нешта памiж навелай, показкай i анекдотам. Можна сказаць, што са сваiх фацэцiй я складаю нейкi сучасны раман. Але свет трансфармаваўся, i раман таксама павiнен улiчваць патрабаваннi чытача, якому няма часу чытаць вялiкiя тэксты. А некалькi радкоў глытаюцца за лiчаныя секунды…” Кнiга “СУчаснiкi” выйдзе ў свет невялiчкiм накладам — усяго 500 экземпляраў. Паводле Глобуса, гiсторыi “пра найбольш маргiнальных сучаснiкаў” у кнiжку не ўвайшлi. На вокладцы зборнiка фацэцiй намаляваны тысячы божых каровак. “Аднойчы адзiн з лепшых маiх крытыкаў Андрэй Савiцкi напiсаў, што я стаўлюся да людзей, як да насякомых. Калi да насякомых, то як да божых каровак. Мне трэба было знайсцi метафару натоўпу, метафару множнасцi. А божая кароўка выдзяляецца з натоўпу…” — тлумачыць аўтар. Ёсць людзi, якiм Глобус асабiста падорыць новы зборнiк. Сярод iх — вядомы мастак Руслан Вашкевiч. “Руслан намаляваў мой партрэт, — распавядае Адам. — Яму замовiлi намаляваць персанажаў, якiя характарызуюць Беларусь. Вашкевiч пазычыў у мяне прыгожы фотаздымак i намаляваў. Затым павёз выстаўляць свой твор у Кiеў. Вярнуўся, напiўся i запрасiў мяне ў госцi. Паглядзець, што атрымалася. Гляджу. Стаю я ў чорнай лужыне i пiсяю ў яе…” Безумоўна, пiсьменнiк Адам Глобус даволi неадназначна ўспрымаецца i ў чытацкiм асяродку, i ў асяродку так званай элiты. Але ж гэтым ён i каштоўны. На фоне нашых сучаснiкаў у сваёй большасцi сонных i млявых, Глобус выглядае яркай плямай на мальберце беларускай творчай iнтэлiгенцыi. Ён таксама з тых, хто выдзяляецца з натоўпу. I не толькi жэстам… Праўда, у гiсторыi лiтаратуры вядома нямала выпадкаў, калi пiсьменнiкi за свае крытычныя выпады на адрас суайчыннiкаў скончвалi сваё жыццё не натуральным шляхам. Хочацца верыць, што Адама Глобуса напаткае больш удалы лёс… Марына КОКТЫШ. press.bymedia.net/press.article.php?arti напiсаў NV 23.09.2005, 13:22
Ад не-аматара Барселоны Колькі слоў пра апавяданне А. Глобуса ў сённяшнім “ЛіМе”. У апошнім нумары “Полымя” неўгамонны крытык А.Якавенка, па сваёй адважнай звычцы шкуматаць маладых, тузала Югасю Каляду. У тым безаблічным артыкуле крытык адкрыла Амерыку, паведаміўшы нам, недасведчаным, што прырода творчасці ёсць зжыванне сваіх страхаў, незадаволенасцяў і комплексаў. Развіваючы геніяльную думку крытыка, скажу, што ў апавяданні Адама Глобуса “Барселонскі вітраж” мне якраз убачылася гэтая барацьба пісьменніка са сваімі фобіямі. Усё, што паведаміў нам Глобус пра сталіцу Каталоніі, — гэта шматлікія, вычварныя, жахлівыя і навязлівыя жабракі. Яму, як вялікаму Гоя, паўсюль трызняцца пякельныя здані, што працягваюць свае паедзеныя хваробамі рукі і просяць, і моляць, і дакараюць. Як чалавек заможны і не пазбаўлены сумлення Адам, мусіць, адчувае сваю віну перад бяднотай. Ён гатовы ад іх уцячы, але не можа існаваць, не люструючыся ў сваіх антыподах. Сонечная яркая Барселона ўяўляецца пісьменніку згусткам жабрацтва, зла і невылечных хвароб. Але самае прыкрае, што так яно насамрэч ёсць. І не толькі ў Барселоне, а ва ўсіх кутках свету, мабыць, за выняткам аддаленых святых пустэльняў, ці гор, дзе не ступала нага чалавека і драпежнага звера. Ідзе барацьба за існаванне, і Адам Глобус разумее гэта вельмі дакладна. Таму па вясне, калі ўсе кіруюць захапляцца прыродай, ён ідзе збіраць аброненыя ў зімнія снягі грошы: “снягі сыходзяць, і з-пад снегу ды лёду выходзяць на паверхню згубленыя зімою манеткі”. Збірае, пэўна, для таго, каб падаць жабракам? напiсаў Каптур 23.09.2005, 13:26 напiсаў Kopiia 23.09.2005, 13:54
По-нашему, по-японски Фудзияма пошла под бальзам «Чарадзей» Макс ФРИШ Змитер Войтюшкевич не стесняется быть на виду и вызывать интерес. Среди «неформатных» для очередной «Песни года» исполнителей так называемой «альтернативной эстрады» (термин Лявона Вольского) его выделяет неуемная тяга к экспериментам над собой (помните «лысое» фото времен «Маяковского»?) и слушателями. Недавняя презентация японской программы Тодара показала: Япония у него в крови. До «Ничего личного! Мы с Масако даже не любовники!» — на такой высокой эмоциональной ноте романтический герой белорусского рок-н-ролла начал пресс-конференцию. Дальше все пошло более гладко. Выяснилось, что весь оригинальный японский материал, подвергшийся белорусской спецобработке, весьма солидного возраста: есть песни, которым по 100–200 лет, а есть и такие, точный возраст которых установить невозможно. Песни, хорошо известные каждому японцу, на кассете, которую Тодар получил от своей японской знакомой Масако, пел детский коллектив, напомнивший Войтюшкевичу своими чистыми голосами пионерские годы. Профессионально отбившись от типовых вопросов про Мураками, дзен и японскую кухню («Кухня мне нравится, а все остальное — впереди!»), Тодар уже серьезно заявил о своем стремлении отстроить белорусско-японский культурный контекст. Но петь по-японски в отличие от Ильи Лагутенко принципиально не хочет: Масако его очень попросила сделать все не «по-нашему», а по-своему. Сказано — сделано: на осенней красно-желтой обложке диска как будто иероглифы. А присмотришься — WZ-Orkiestra. Cам процесс У входа в малый зал к/з «Минск» толпился альтернативный бомонд. «У меня заказан пригласительный на троих!» — автор вступительной статьи к диску Михаил Анемподистов активен и напорист. И тут же добавляет: «А можно мы вчетвером пройдем?» Девушка-администратор отрицательно качает головой. «Тогда я скоро выйду!» — не теряется герой культурного андеграунда, проскальзывая в зал. «Есть место? Одно? Очень нужно!» — это уже рокер и рэппер Александр Помидоров (также участник проекта) выглядывает из зала. Место у администратора находится. «Мама, иди сюда!» — машет рукой Помидоров, и седая женщина с достоинством проходит сквозь толпу страждущих. Продюсер всех совместных проектов Алесь Суша несколько озадачен: «Только первый ряд? А других мест нет?» Других мест действительно нет. Гаснет свет, загораются два проекционных экрана по краям сцены. На одном — слайды made in Belarus, на другом — видеопейзажи made in Japan. Весь концерт они бегут параллельно друг другу: белорусские стоп-кадры и японская живая жизнь. Такая вдруг получилась рифмовка. На сцене рассаживаются музыканты. Они одеты в серо-черных тонах, кажется, лишь для того, чтобы оттенить ослепительное явление фронтмена в золотом костюме и черной рубашке с гитарой наперевес. Но шоу началось лишь тогда, когда Адам Глобус, неожиданно представший в «официальной», красно-зеленой, гамме (как говорила в кулуарах Алена Адамчик, «красная куртка — в честь моего приезда»), явно волнуясь, прочитал первые строчки своих стихов: «Адчыніце ўсе дзверы, паламайце замкі…». Потом зазвучало задумчивое интро с девичьим вокалом, мягкая кантри-баллада «Ноч зухлага месяца», снова стихи Глобуса. Публика нокаутирована отвязанным рэгги «Зьбіраючы чайнае лісьце», при активном рэп-соучастии Помидорова превратившимся в настоящий праздник японско-ямайской дружбы. «Хороший музыкант должен стоять на сцене!» — делая логическое ударение на глагол, Войтюшкевич игриво провожает со сцены Помидорова, который в конце концов все-таки обозначил свое присутствие казенным стулом с бордовой бархатной обивкой. Учуяв фрейдовскую подоплеку происходящего, Адам Глобус многозначительно замечает: «Мне цяжка пасьля вас. Але я буду намагацца…». «Папа белорусского порно» не просто, как говорится в квазианглийском анекдоте, «сегодня смог», а оказался на высоте, читая свои тексты в суховато-академичной манере, оттеняющей то медитативное, то шальное сценическое действо. Старомодный рок-н-ролл «На ўзбярэжжы», нежная босса-нова «Сын мора», японские «Дажынки» в серф-ритмах «Сьвята ў вёсцы»… Свежие аранжировки, сложные вокальные партитуры, задумчивый баян, плывущий бас. Если нужны определения, то то, что сделал Войтюшкевич с культурным достоянием Страны восходящего солнца, — это этнический smooth jazz, спонтанная встреча двух музыкальных традиций на территории интеллигентной поп-музыки. Не сразу понимаешь, что уже прозвучали последние аккорды. И можно выйти в фойе и поговорить с Глобусом: «Меня Змитер позвал, когда музыка уже была записана. Хотел, чтобы я почитал хайку. Я сказал: выберу лучшее из своего. На том и сошлись». Баянист WZ-Orkiestra Александр Шувалов у прилавка с дисками разглядывает обложку «Месяца і сонца»: диск прибыл в Минск лишь накануне. Тех, кто шел на экзотику, ждало разочарование. Как и тех, кто шел на хорошо знакомого «шансонного» Тодара. Войтюшкевич кимоно надеть не рискнул, а заимствованный материал позволил ему преодолеть инерцию собственного мелодического движения в диапазоне от авторской песни до ресторанной лирики. Второе отделение: Некляев, Короткевич, Бородулин. На «Пані трошкі ў гадах» степенная дама срывается с места и, бросившись к Тодару, одаривает его плоской бутылочкой бальзама «Чарадзей». «Это намек?» — игриво интересуется разошедшаяся звезда. В конце непременная композиция «Я нарадзіўся тут». Цветы. Благодарность японскому народу за японскую музыку и всем причастным за ее белорусское воплощение. Аплодисменты. Гордо сияет золотой пиджак. После Проблема Войтюшкевича в том, что его слишком много. Точнее, он один восполняет своим беспокойным талантом сразу несколько вечных вакансий отечественной поп-сцены. Хотите Вахтанга Кикабидзе? Сделаем! Нужен фольклорный герой? Будет! Требуется Элвис Пресли с гитарой на взводе? Ради бога! Это не Тодара много. Это прочих мало. Нельзя же в самом деле всерьез мерять качество нашего поп-рынка пластиковыми Барби из очередных «Топлесс». Утро следующего дня. Случайная встреча на Кирова: навстречу спешит Войтюшкевич с черной сумкой за плечом и мобильником в руке: «Слухаю! Радыё Unistar? Прамы эфір? Добра! Толькі я вам па-беларуску буду адказваць!» И заливается смехом. bdg.press.net.by/2005/09/2005_09_27.1562 напiсаў Макс 29.09.2005, 16:25
Што да фэномэну самога пісьменьніка Ўладзімера Арлова, то ягоны калега і ўдзельнік сёньняшняй вечарыны Адам Глобус вызначае яго так: (Глобус: ) “Фэномэн вельмі просты: сумленны чалавек. Плюс прырода дала талент, і гэтыя два кампанэнты дастатковыя, каб у наш час быць вядомым, прызнаным і вельмі шаноўным пісьменьнікам”. www.svaboda.org/articlesfeatures/culture напiсаў Ганна Соусь, Менск 12.10.2005, 17:13
Белорусы между небом и землей Хроники Анатолия Козловича Линия Сталинизма Продолжение. «Тутэйшыя» — не распались 28 февраля 1990 года. Писателю — за сорок. Он находится «в обойме» власти. Был злораден, когда при встрече спросил меня: «Ну что, распались твои «Тутэйшыя?» «Твои» — это потому, что я поддерживал их в «ЛГ» и «ЛіМе» еще в 1988 году. «Тутэйшыя» — общественно-литературное объединение молодых белорусских писателей, возникшее в 1987 году. Свои цели и задачи они сформулировали в «Манифесте», похожем на клятву. Вот отрывок: «Беларусь, Отчизна, Родина, народ, мать, борьба… Прихлебатель выводит эти слова миллионы раз, словно на школьной доске: напишет — мокрой тряпкой вытрет. Я накладываю на эти слова запрет. Только в случае исключительной потребности, когда буду свято убежден, что не сотру, что сохраню живым такое слово, я осмелюсь употребить его». Надеюсь, теперь понятна желчь одного из тех писателей, кого они называют прихлебателями в литературе-кормушке. Ну а распались ли они — пусть скажут сами. Алесь Беляцкий, председатель объединения, литературный критик: «Организации «Тутэйшыя» как таковой уже нет. Больше не собирается. Не принимаем новых членов. Почему это произошло? Потому что изменилась общественно-политическая ситуация в республике. Образовались: народный фронт, экологический союз, общество белорусского языка, множество других неформальных движений. Теперь мы можем заниматься тем, ради чего объединились, — литературой. Чего мы добились? Главное — пробили плотину неприятия, заставили относиться к нам серьезно». Адам Глобус, поэт, прозаик: «Организации «Тутэйшыя» нет. Есть поколение. Есть наши произведения. Структура организации несовместима с творческим процессом. Если и есть среди «Тутэйшых» иерархия, то исключительно по таланту, но не по должности, как в Союзе писателей, в армии, в партии». За три года «Тутэйшыя» прошли сложнейший путь, равный, без преувеличения, всему пути сталинского Союза писателей как организационной формы. Чтобы лучше понять молодых, надо проанализировать поведение старших. На пленуме СП БССР в ноябре 1989 года первый секретарь правления писательской организации Нил Гилевич попросил освободить его от занимаемой должности. Свою просьбу мотивировал состоянием здоровья и желанием заняться творческой работой. Его заявление вызвало у присутствовавших что-то вроде психологического шока. Один за другим на трибуну взбегали встревоженные, растерянные ораторы, умоляя первого секретаря «остаться на ответственном посту», «довести писательскую организацию хотя бы до съезда». Если добавить, что прошение о добровольной отставке подал пленуму и секретарь СП Алесь Жук, а председатель СП Максим Танк заявил ультиматум, что «если отпустите Гилевича, то и я уйду», то можно представить катастрофу, обрушившуюся на творческие головы. Вот этот самый страх свободы, это неумолчное эхо сталинизма в душах людских и захотели раз и навсегда подавить в себе молодые белорусские литераторы. Не зря их так дружно клеймили старшие: выскочки, сопляки, экстремисты… Распустив свою организацию, они раздвинули границы творческой свободы. «Тутэйшыя» — это литературное течение без жестких идеологических берегов. В белорусской литературе набирает дыхание новая форма рассказа (А.Глобус), новая содержательность и тональность стиха (А.Сыс), новая философская критика (С.Дубовец)… От души желаю молодым коллегам творческих удач! www.sn-plus.com/arhive/feb05/3/str/1-03. напiсаў Козлович 21.10.2005, 13:51
"якому ўдалося высудзіць у Глобуса афіцыйнае прызнаньне, што факты, падаадзеныя ў «сучасьніках» не адпавядаюць рэчаіснасьці" Серабракоў, напэўна, пра гэты матэрыял піша all.by/cgi-bin/lf.cgi?url=www.nn.by%2F20 Мае сучасьнікі 2001. Тарлецкі і пярсьцёнак Гей-патрыёт Эдзічка Тарлецкі дзень і ноч адстойвае правы сэкс-меншасьцяў у Беларусі. Станоўчасьць адстойваньня не выклікае й каліва сумневу. Толькі ў запале рэвалюцыйнай дзейнасьці Эдзічка, сам таго не заўважаючы, захворвае. Загульваецца, блытаць пачынае ноч з днём, свае рэчы з чужымі. У рэвалюцыянэраў такое здараецца: усё навокал наша, усё вакол маё. Пачынае Тарлецкі чужыя рэчы ў свае кішэні класьці. Касмэтыку там розную, цацкі, біжутэрыю Ну, як дзіця неразумнае. Вось бярэ срэбны пярсцьёнак маёй дачкі, я той пярсьцёнак з Барсэлёны прывёз. Ён срэбны, ня вельмі каштоўны, але стыльны і дарагі як памяць. Эдзік тую памяць крадзе і сяброўцы сваёй дорыць. Тая, нічога ня ведаючы, ходзіць па Менску з чужым пярсьцёнкам на пальцы. Непрыстойна выходзіць. Ды што зь дзяцей узяць? Але пальцам перад напудранымі насамі памахаць даводзіцца. 2001. Вішнёў і крытыка Шура Астраўцоў намякае, што Зьміцер Вішнёў латэнтны гомасэксуаліст, адсюль, маўляў, і незадаволенасьць, неўраўнаважнасьць, агрэсіўнасьць Памыляецца Шура, хоць і кліча ў дарадцы Фройда зь Юнгам. Серабракоў (якое цудоўнае прозьвішча для мастака! Тут і Серабракова, і Брак, і Сэра, які Сёра) таксама аблівае Вішнёва гразёю называе раман нудным. Каб не застацца ў баку ад брудных працэсаў, скажу, што Вішнёў і ў жыцьці, і ў пісаніне падобны да непрыгожай цёткі, якая страшэнна баіцца састарэць. "СУчаснікі" былі прызнаны ў судзе мастацкім творам, у якім рэальнасць можа скажацца і скажаецца дзеля выразнасці і той жа мастацкасці. А нафіг Сера бракоў скажае фак ты? Вось што цікава. напiсаў Фак ты 30.10.2005, 13:02
Тут, на Літары, тусуюцца мае клоны: Ada AdamGliobuss, gliobus@tut.by Глёб Адамус 158, 158@tut.by Агдам Глыбус Glybus, 151@tut.by ну што тут казаць? глыбус! Раней, я іх і не бачыў. Прыкольна. напiсаў Адам Глобус 04.11.2005, 16:55
Как человеку творческому, Алене Свиридовой тоже постоянно требуются музы – правда, мужского роду-племени. …А еще однажды был один забавный случай, связанный с моим «музированием». Я тогда жила в Минске и как-то пошла обедать в Дом писателя, который на белорусском назывался Дом письменника. За соседним столом оказались какие-то дядьки, которые весь обед не сводили с меня восхищенных взглядов, а под конец подошли с вопросом: «Девушка, а вы – письменница?» «Нет», – ответила я. «Значит, вы – муза», – сделали они однозначный вывод. Я покинула ресторан, преисполненная гордости и широко расправив плечи». Лысая певица Обеды в Доме писателя не прошли даром. Уже несколько лет Алена считается письменницей – причем официально. В 2002 году ее приняли в Союз писателей, а на сайте Свиридовой выложено несколько рассказов. Алена: «Я пока еще начинающая письменница. Хотя прекрасно знаю рецепт, как стать письменницей настоящей». – И как же? Алена: «Элементарно. Нужно просто каждый день писать. Это у меня, к сожалению, не получается. Хотя, признаюсь, в последнее время я все больше и больше обнаруживаю в себе тяготение к письму». – Сколько же у вас рассказов? Алена: «Где-то четыре… но их нужно довести до ума – что-то подправить, что-то подделать. Я все собираюсь выпустить книжку, но для этого нужно забросить все остальное». напiсаў http://www.mk.ru/numbers/1837/article61800.htm 11.11.2005, 18:03
Песняры - форум > Материалы > Дискуссии о Песнярах и с Песнярами > Борткевич Леонид > Евгению Магалифу - О Песне Inerus Участник дата регистрации: Oct 2005 проживает: сообщений: 12 Евгению Магалифу - О Песне Вы заранее пожалуйста извините меня, если чего напутал. Относительно недавно вышел 3-х томный СД сборник Борткевича. Под руками нет этого издания. Брал у знакомых для переписи. Вроде там есть песня под Вашим авторством. Если это так, расскажите пожалуйста, как Вам работалось с Борткевичем, как эта песня появилась и все, что можете рассказать об этом певце. Еще раз простите, если я все перепутал. сообщить модератору | ip: записан 08-11-2005 08:37 Inerus Участник дата регистрации: Oct 2005 проживает: сообщений: 12 Уточнил - это песня ТУМАНЫ, ТУМАНЫ сообщить модератору | ip: записан 11-11-2005 08:03 Eugene MAGALIF Участник дата регистрации: Aug 2004 проживает: East Brunswick, New Jersey, USA сообщений: 56 Создание песни/песен – интересный процесс Вот человек, который зашёл в интереснейшую область – создание песен. Затронув эту тему, придётся поговорить о вдохновении, о том, когда и что появляется первым: текст/стихи/поэзия или музыка. Кроме этого должно быть затронуто исполнение/исполнители, отношения поэта и композитора (если они не один и тот же человек), продвижение песен и т.п. подтемы. Если кому-то это будет интересно, то я смогу в дальнейшем обрисовать свои переживания, истории создания песен, отношения с исполнителями, аранжировщиками и сопутствуещие проблемы. Мне бы хотелось, чтобы и другие композиторы/поэты, аранжировщики, певцы/инструменталисты (извините, если кого забыл) – поделились опытом и интересными наблюдениями о работе с песней. Ответы на вопросы по поводу моей песни "Туманы" на СD Борткевича, как вообще появилась эта песня и о Борткевиче как певце и работе с ним – большой труд и долгое повествование. Подробнее могу написать в дальнейшем, да и то не обо всём. А коротко – вот: а.Песня "Туманы" появилась на CD Борткевича без моего разрешения. Никто даже не поинтересовался, согласен ли я с этим. И меня отнюдь не утешает, что ТАК произошло не только с моей песней; б.Песня не писалась специально для Борткевича. Кроме него она записана великолепно певцом Игорем Кочегаровым, а также американским певцом украинско-белорусского происхождения Данчиком. (Об этих певцах я бы мог написать много хвалебных слов). "Туманы" написаны на едином дыхании сразу после пролистывания сборника стихов поэта Сергея Соколова-Воюша. Мгновенно взгляд зацепился за эти стихи – и через пару часов появилась завершённая песня. Потом с Соколовым-Воюшем написались ещё песни, а также он сделал прекрасные переводы нескольких моих песен с русского. Аранжировка сделана Владимиром Ткаченко. Записана фонограмма в студии Белорусского радио оркестром п/у Финберга. в.О Борткевиче. Могу сказать, что он был моим кумиром долгое время, с тех мгновений, когда я услышал в его исполнении "Александрыну". Было это в начале 1970-х, был я "вьюношем", студентом Витебского муз. училища. В конце 1980-х годов, уже работая на Радио в Минске, я познакомился со своим кумиром и довольно близко. Даже был не раз удостоен звания "Белорусского Раймонда Паулса" от незабвенной Ольги Корбут. Правда в устной форме, без медали ("ха" в кубе). В 1989 году, когда впервые с концертами в Минск из Америки приехал Данчик, Борткевич и Ольга причинили мне такую боль, что после этого наши пути разошлись навсегда. А как певец Борткевич, конечно, был очень хорош в "Песнярах". Работая же на Радио, он испытывал репертуарный голод. Говорили, что голос уже не тот, композиторы почти ничего для него не писали, поэтому он в основном писал (в смысле записывал) обработки белорусских народных песен да с камерным народным ансамблем под управлением изумительного аранжировщика Леонида Смелковского (да будет земля ему пухом). Но мне его голос и тогда нравился, хотя возможно с возрастом Борткевич и растерял какую-то часть своего богатства. Трудно сохранять долголетнее качество в искусстве, не так ли? И не только исполнителям, а во всех областях искусства и литературы. Даже гении, я считаю, не создают шедевры один за другим, ведь так? В общем, как к музыканту у меня к Борткевичу претензий никаких не было. А вот человеческие качества его мне разонравились по мере общения. Вот ещё интересная тема: совместимы ли "гений и злодейство" в искусстве? Кто-то ведь сказал (Пушкин, кажется), что это несовместимые вещи. А как по-вашему, форумцы? Надеюсь, что кратко на все вопросы ответил. С уваЖениЕ.М. сообщить модератору | ip: записан 14-11-2005 04:22 Inerus Участник дата регистрации: Oct 2005 проживает: сообщений: 12 Евгений, большое Вам спасибо за интересный рассказ! Естественно,мне очень итересно узнать о всем том, что сопровождает создание песен. Все, о чем Вы писали в первом абзаце. К сожалению, мне неизвестны другие Ваши произведения, за исключением Туманов в исполнении Борткевича. Не могли бы назвать? Может быть, окажутся известными. Еще раз спасибо! сообщить модератору | ip: записан 14-11-2005 08:18 Fed Анархист-индивидуалист дата регистрации: Jan 2002 проживает: Млечный путь сообщений: 1066 а мне нравится песня "Ядлаўцовы лес" Евгений, а Вы сейчас продолжаете заниматься музыкой? __________________ Vita brevis, ars longa сообщить модератору | ip: записан 14-11-2005 09:59 Eugene MAGALIF Участник дата регистрации: Aug 2004 проживает: East Brunswick, New Jersey, USA сообщений: 56 Прошу простить за краткий ответ. Дело в том, что сидел долго и написал много – и вдруг всё потерялось, когда стал проверять на "предосмотре". Так обидно! Ну что ж, завтра попробую ещё раз, но жаль потраченного времени сегодняшнего. Так что ждите и спасибо за проявленный интерес. Женя. сообщить модератору | ip: записан 15-11-2005 03:18 Eugene MAGALIF Участник дата регистрации: Aug 2004 проживает: East Brunswick, New Jersey, USA сообщений: 56 Вот пишу снова большой ответ. Вчера, к неописуемому ужасу, всё, что я написал – пропало, когда я попробовал отослать. Итак, сначала описываю свою работу здесь, в США. Это ответ на вопрос «занимаюсь ли я музыкой». Работаю я уже несколько лет преподавателем музыки в общеобразовательной школе (государственной, что хорошо из-за зарплаты и страховки на всю семью) первой ступени (ученики у меня по шестой класс включительно). Я веду примерно двадцать уроков по сорок минут в неделю, а также детский хор (в школьное время, не после уроков). В этом году взял шесть учеников и занимаюсь с ними по тридцать минут раз в неделю игрой на синтезаторах. Частных учеников в настоящее время у меня нет. Раньше иногда брал. Долгое время играл разного рода халтуры, подработки. Работал несколько лет органистом и директором хоров в протестантских церквях по Воскресеньям. Последние несколько лет продолжаю это делать, но на заменах. Постоянной работы в церкви сейчас нет. Лет шесть играл в большом отеле «Хилтон» на рояле в лобби возле бара. После разрушения «Близнецов» бизнес пошёл в отеле хуже, поэтому пианистов оттуда убрали (нас было три человека, играли 5 вечеров, из которых я имел два). Играю иногда замены в американских ресторанах, выступаю на белорусских фестивалях, редко на свадьбах в качестве пианиста на «час коктейля» (когда гости собираются и пьют и едят стоя, пока все соберутся), ещё реже на каких-то корпоративных вечеринках или днях рождения. Как правило, играл всегда соло, но какое-то время был в польской, а затем и американской группе, которая исполняла музыку 50-60 годов. Репертуар у меня весьма обширный. Кроме чисто американской поп-музыки играю много разной музыки других стран, даже индийской (!). Зарплата у меня высокая (я достиг т.н. «потолка), работа довольно сложная и требует постоянного напряжения из-за того, что английский-то – не родной язык, хотя и неплохой у меня. Но нужно всегда быть готовым понять детей, а особенно начальство, да и самому суметь объяснить, рассказать детям всё правильно и грамотно. Всё это получается, но нелегко всё время иметь дело с английским языком. В 1992, по-моему, сделал с Данчиком диск его, в который вошли 5 моих песен, а также ещё некоторые аранжировки были моими. В 1997 выпустил сам инструментальный альбом «GIFT», т.е. «Подарок» с 10 красивыми христианскими песнями в моей обработке и игре на синтезаторе. Как-то сделал большой проект для радиостанции «Radio Liberty/Free Europe» в Праге – штук с полсотни музыкальных заставок, за что получил чек от американского правительства, чем горжусь. Новых песен написал мало. Но есть. Сейчас готовится к пуску песня «Мелодия» на свои слова. Аранжировку почти сделал Слава Позняк в Минске. Гитару должен наложить вроде Антишин. А петь будет молодая певица Полина Донская. Песня предполагает и дуэтное исполнение. Сначала она её запишет соло, а дальше – посмотрим, может предложит какому-нибудь певцу спеть с ней дуэтом. Вдохновение меня последнее время посещает крайне редко. Да и занят я другими делами, коих миллион. И не только интересующих меня, но и тех, которыми должен заниматься в целях процветания семьи. Я пишу книгу о деде своём, поэтому читаю массу литературы и просматриваю Интернет в поисках нужных мне сведений из эпохи 20-30 (и не только) годов; пробую освоить музыкальную нотную программу Сибелиус; веду обширнейшую переписку; описываю свою жизнь в т.н. Летописьмах; занимаюсь чьими-то делами тоже, а плюс к этому есть ещё жена Таня, сын Юра, дочка Катя и кот Кисс. Мама недалеко живёт со своей сестрой, моей тётей. Ими я тоже занимаюсь. А ведь есть ещё и хождение по магазинам, по врачам и т.д. Но могу сказать, что мы с женой – довольно редкий пример людей, которым не пришлось менять профессию в США. Мы остались в музыке и с музыкой. Многие же другие музыканты перепрофилировались. сообщить модератору | ip: записан 16-11-2005 01:52 Arkady Бывалый дата регистрации: Aug 2004 проживает: Nowhere Land сообщений: 745 Я хочу добавить, что ко всему этому Евгений с Татьяной умудряются много путешествовать по белу свету. Так, на прошлой неделе они оказались во Флориде, на Минеральном Озере, где я имел удовольствие встретиться и провести весь день с ними. __________________ Ubi homines sunt modi sunt Где люди, там правила… сообщить модератору | ip: записан 16-11-2005 03:04 Eugene MAGALIF Участник дата регистрации: Aug 2004 проживает: East Brunswick, New Jersey, USA сообщений: 56 Теперь по поводу песни «Ядлаўцовы лес». Как раз эта песня – одна из первых моих песен, записанных на Радио. История такова. На Радио работала редактор Людмила Полковникова. Она принимала решения: чьи песни принимать, какие записывать, на чьи стихи и т.д. Как-то я подошёл к ней в метро (я тогда пытался кому-то показывать свои песни, но никто особо их не рвался исполнять, в том числе и Владимир Георгиевич Мулявин). Членство в Союзе Композиторов мне «не светило», так же, как в своё время и моему отцу – тоже композитору. Но это отдельная сага. А пока я набрался смелости и выяснил у Полковниковой, что ей нужны песни на стихи определённых поэтов, причём в одно время – одних, а в другое время – других. Сказала мне несколько имён, среди которых были: Буравкин, Граховский, а из молодых посоветовала Адама Глобуса. В общем, я написал две песни на стихи Буравкина, причём довольно удачных. Особенно одна из них – «Больш табе я не пазваню». У меня есть примерно пять-шесть её вариантов, записанных разными певцами: Владимир Васильев, Данчик, Игорь Кочегаров, Галина Шишкова (дуэт с Олегом Елисеенковым), Полина Донская, литовский певец Эгидиюс Сипавичюс. Нет, к сожалению, записи Инны Афанасьевой с оркестром Финберга. После Буравкина пришла очередь стихов Граховского, а затем и Глобуса. Стихотворение Володи Адамчика (настоящее имя Глобуса) меня чем-то тронуло. Я, как та собака, чувствую, о чём оно, а выразить его сюжет – не могу. Если кто-то знает это стихотворение – разъясните сюжет/историю его человеку, положившему «Ядлаўцовы лес» на музыку. Ядлавец – можжевельник. То есть – кустарник. «Разве бывает можжевеловый лес?» – спрашивали меня некоторые педанты. Я конфузился и говорил, что так поэт видит, поэт написал. А в то же самое время меня самого почему-то это волновало тоже. Но песня получилась так, как получилась. На мой взгляд она далеко не самая удачная. Однако записали её два певца. Полковникова решила попробовать в качестве исполнителя певца филармонии Владимира Васильева. Я в то время не имел права голоса, а должен был быть рад, что вообще моя песня принята. Аранжировку сделал Анатолий Лях, который, кстати, немного изменил в одном месте мелодию. Мне понравилось. А вот кто записал фонограмму – точно не помню. Возможно, что Олег Молчан, Дима Андрюхов и кто-то ещё с ними. Для Васильева это была первая проба студийной записи, он сильно волновался и поначалу пел очень фальшиво. Но потом всё же взял себя в руки и песню записал. Она прошла в передаче «Премьера песни» одновременно по Радио и ТВ. Сделали «клип» с «видеоэффектами» доступными тогда. Васильева заставили медленно подниматься с садовой скамейки, оставляя на ней пиджак, медленно прохаживаться, а на припеве медленно же крупным планом крутить диск телефона, будто набирая номер. В общем тот ещё «клип». Когда я познакомился с Борткевичем, тот загорелся сам исполнить эту песню. Он её тоже записал, а потом поместил на совместную пластинку с Данчиком (они её выпустили в США). Больше песен на стихи Глобуса у меня не было. Эта песня, можно сказать, была «заказная». Пусть и не совсем заказная, но мне НУЖНО было что-то написать на стихи этого поэта (заказ Полковниковой!). В зависимости от способностей и разных обстоятельств бывает так, что и «заказная» музыка получается хорошей. Но лучше, конечно, когда никто на тебя не давит: ни люди, ни обстоятельства. У меня есть ещё несколько «заказных» песен. И некоторыми я очень доволен. С годами труднее стало выбрать чьи-то стихи. Поэтому иногда пишу сам, но стараюсь не называть это высоким словом «стихи». Как правило, указываю: Слова и музыка – Евгений Магалиф. Или вообще обзываюсь «текст», хотя это уж слишком уничижительно. В принципе у меня есть способности к стихосложению, иногда даже делаю для певцов переводы песен с английского. Интересно или не очень? Продолжать или заткнуться? Прикрепляю фото поэта Адама Глобуса – автора стихов "Ядлаўцовы лес". сообщить модератору | ip: записан 16-11-2005 03:47 Eugene MAGALIF Участник дата регистрации: Aug 2004 проживает: East Brunswick, New Jersey, USA сообщений: 56 Фото Адама Глобуса. Eugene MAGALIF прикрепил эту картинку: сообщить модератору | ip: записан 16-11-2005 03:54 Inerus Участник дата регистрации: Oct 2005 проживает: сообщений: 12 Продолжайте, конечно. Интересно. Но в связи с тем, что Боркевичем больше уже и не пахнет, может быть руководство перенесет Ваши рассказы и наши вопросы и мнения куда-то в более подходящее место на форуме? сообщить модератору | ip: записан 16-11-2005 08:00 padbiarez нячэсны журналіст дата регистрации: Jan 2003 проживает: Mensk, Belarus сообщений: 952 Женя, летась Адам выдаў гэтую песьню на сваім аўтарскім дыску, дзе сабраў усе песьні на ўласныя вершы. Праўда, наколькі ведаю, дыск гэты ў шырокі продаж не пайшоў, але ў нас на радыё ёсьць. сообщить модератору | ip: записан 16-11-2005 13:12 Eugene MAGALIF Участник дата регистрации: Aug 2004 проживает: East Brunswick, New Jersey, USA сообщений: 56 Вот ничего против помещения на своей пластинке Адамом Глобусом НАШЕЙ с ним песни не имею и не могу иметь против по определению. Он мой СОАВТОР на 50%. И это его ЗАКОННОЕ право. что касается Борткевича, то он должен иметь разрешение авторов песни на использование, т.к. он использует её в коммерческих целях, это ясно. Ну не может быть, чтоб ему не воздалось за все его ранние и нынешние грехи. сообщить модератору | ip: записан 16-11-2005 22:02 Алекс Участник дата регистрации: Nov 2005 проживает: Москва сообщений: 17 Ну, так и воздайте! Через суд, конечно, коль Ваш материал использован без Вашего ведома… Да, не устает удивлять господин Борткевич… Но, если Вы указаны как автор или соавтор то "Российское Авторское Общество" (РАО) – автоматом должно Вашу долю Вам перечислить. И остальное тоже по Закону…. Пошлите, что ли эти выдержки на «песняровский» сайт Леонида… РОССИЙСКАЯ ФЕДЕРАЦИЯ ЗАКОН ОБ АВТОРСКОМ ПРАВЕ И СМЕЖНЫХ ПРАВАХ (в ред. Федеральных законов от 19.07.1995 N 110-ФЗ, от 20.07.2004 N 72-ФЗ) ЗАЩИТА АВТОРСКИХ И СМЕЖНЫХ ПРАВ Статья 48. Нарушение авторских и смежных прав. Контрафактные экземпляры произведения и фонограммы 1. Незаконное использование произведений или объектов смежных прав либо иное нарушение предусмотренных настоящим Законом авторского права или смежных прав влечет за собой гражданско-правовую, административную, уголовную ответственность в соответствии с законодательством Российской Федерации. (в редакции Федерального закона от 20 июля 2004 г. N 72-ФЗ) 2. Физическое или юридическое лицо, которое не выполняет требований настоящего Закона, является нарушителем авторских и смежных прав. Статья 49. Гражданско-правовые способы защиты авторского права и смежных прав 1. Автор, обладатель смежных прав или иной обладатель исключительных прав вправе защищать свои права способами, предусмотренными Гражданским кодексом Российской Федерации. 2. Обладатели исключительных прав вправе требовать по своему выбору от нарушителя вместо возмещения убытков выплаты компенсации: - в размере от 10 тысяч рублей до 5 миллионов рублей, определяемом по усмотрению суда, арбитражного суда или третейского суда исходя из характера нарушения; С уважением, Алекс HF __________________ HF сообщить модератору | ip: записан 17-11-2005 11:38 Eugene MAGALIF Участник дата регистрации: Aug 2004 проживает: East Brunswick, New Jersey, USA сообщений: 56 Борткевичем перестало пахнуть… Inerus написал, что поскольку Борткевичем больше не пахнет, то есть смысл поместить то, что я предлагаю описывать (см. мой первый ответ Inerus'у), в какую-то новую папку, открыть новую тему. Совершенно согласен. Есть у меня ещё истории, прямо или косвенно связанные с "Песнярами". Одна из них (хорошая)– про моё "открытие" Грубияна или по-нынешнему Стоматти. А вторая (нехорошая) – про испарение денег за концерт "Песняров" в Белорусском Центре города South River году так в 1992. Дату можно уточнить. Тогда Володя Беляев ещё играл. С "Песнярами" приезжали Лученок и жена Мулявина. Если дадите "добро", то попробую "мягко" всё описать, поскольку я был одним из действующих лиц в тот вечер. Правда не я был тем факиром, который умыкнул "песняровские" даляры. сообщить модератору | ip: записан 18-11-2005 04:12 Fed Анархист-индивидуалист дата регистрации: Jan 2002 проживает: Млечный путь сообщений: 1066 Евгений, спасибо за рассказы! Рассказывайте ещё, очень интересно. Закулисные истории - тоже рассказывайте, наверно; после всего, что мы уже здесь узнали и пережили, хуже уже не будет __________________ Vita brevis, ars longa сообщить модератору | ip: записан 19-11-2005 02:49 Eugene MAGALIF Участник дата регистрации: Aug 2004 проживает: East Brunswick, New Jersey, USA сообщений: 56 Ядлаўцовы лес Фёдор, дзякую за падтрымку. Таксама ўсiм шчырае дзякуй. Насчёт записи песни "Ядлаўцовы лес" Борткевичем. У меня есть где-то пластинка Данчика-Борткевича "Мы адной табе належым" (не могу её найти, да если и найду, то не могу прослушать). На ней Борткевич поместил эти песню. Я уже не помню, как он тогда её пел. А сегодня прослушал эту песню, присланную Фёдором. Впечатление странное. Инструментал какой-то неслаженный, нечёткий. Но это возможно из-за МР3. А голос Борткевича не порадовал. Неужели это он так пел уже 14-15 лет назад? Или это новая запись? Написано, что "Песняры". Может он её обновил? В общем, голос шатается, дыхание тяжёлое, а в конце вообще хочется его поддержать, когда он вытягивает последние звуки. Хотелось бы, чтобы Фёдор поместил эту запись, а я бы поместил запись в исполнении Владимира Васильева. Я уже пробовал прикрепить её, но почему-то не смог: сказано, что принимаются только файлы jpeg, tif и т.п. Если это возможно, то объясните мне, как это сделать? Напишу два рассказика, касающиеся "Песняров" в ближайшие день-два. Спасибо всем ещё раз. Женя. сообщить модератору | ip: записан 19-11-2005 04:45 Eugene MAGALIF Участник дата регистрации: Aug 2004 проживает: East Brunswick, New Jersey, USA сообщений: 56 Грубиян Стоматти Грубиян Стоматти Все пять лет учёбы в консерватории я жил в общежитии на Старовиленской. Будучи уже почти выпускником, однажды я услышал в коридоре чудесный сильный тенор. Выглянул – у окна стоит небольшого роста красивый молодой парень с весёлыми тёмными глазами и шикарно поёт. Я подошёл к нему, мы познакомились. Парень назвался Володей Грубияном, сказал, что его приняли на подготовительное отделение консерватории. Мы друг другу понравились, и мне захотелось ему помочь. В один прекрасный день я договорился с Владимиром Георгиевичем Мулявиным о встрече, сказав ему, что хочу показать шикарного певца и заодно пару своих песен. Одну из моих песен Володя Грубиян выучил, и мы пошли к Мулявину домой. Он жил тогда в частных домах, которые потом снесли. Помню, что и Володя, и я очень волновались. Мулявин попросил оставить ему клавир моей песни («Листья падают» на стихи Анатолия Чепурова), а Володе сказал, что голос-то его ему понравился, но он только что взял нового вокалиста – Игоря Пеню с голосом такого же плана, поэтому пока Грубияна взять не может. И, как вы все знаете, Грубиян пропал. А вместо него появился певец Владимир Стоматти, который потом успешно пел в других коллективах (кажется сразу же его взяли в «Сябры»). Было это примерно в конце 1980 или начале 1981 года. сообщить модератору | ip: записан 19-11-2005 05:30 Eugene MAGALIF Участник дата регистрации: Aug 2004 проживает: East Brunswick, New Jersey, USA сообщений: 56 Фокус-покус-песнярокус $$$ для «Песняров» Примерно в первой половине 1992 года (так мы с женой вычислили), в Белорусском Центре соседнего городка South River должны были выступить «Песняры». На концерт пришло около трёхсот человек, зал был полон. Билеты у входа продавали два старика – Лёва Высоцкий (умер пару лет назад) и Михась Сенька. Стоимость билетов была то ли $15, то ли $25. Во всяком случае, меньше $15 никогда на концерты билеты в Центре не продают. Все деньги за концерт до копейки старики решили отдать «Песнярам». Михась Сенька очень уважает меня и любит мою семью, поэтому решил посоветоваться со мной, каким образом это лучше сделать. Я предложил им разделить все деньги поровну и каждому участнику вручить конверт. Так и порешили. Помню, что сумма была примерно $5000.00. С «Песнярами» приехал Игорь Лученок и жена Мулявина. После концерта я поговорил пару минут с Лученком и Мулявиным, мы сфотографировались, а потом я был занят общением с моим другом – барабанщиком Володей Беляевым, которого давно не видел. Через некоторое время, когда Володя уже жил здесь, в США, я спросил его, сколько денег получилось на брата за тот концерт? А он мне удивлённо сказал, что тот концерт они отыграли бесплатно, по крайней мере им так сказали. Участники ансамбля денег за этот концерт не получили. Я при встрече спросил Михася Сеньку, как же это получилось, что они не отдали конверты каждому выступавшему прямо в руки? Михась, добрейшей души человек, степенный, честный, немного заикающийся, сказал буквально следующее: – Яўген Барысавiч, н-ну а як жа ш, м-мы грошы тыя ўсе аддалi? – Каму? – спросил я. – Н-ну дык Мулявiну. Й-ён нам казаў, што сам падзелiць грошы, дык мы й аддалi. Й-ён жа ш народны артыст i кiраўнiк… Володя Беляев умер, но здравствуют другие участники того концерта, моя жена, которая всё это слышала и видела. Поэтому, если мне кто-то не поверит, то обратитесь к ним. Возможно, участники ансамбля помнят этот фокус, а возможно видели такие фокусы и не раз. Прикрепляю фотографию, сделанную после того самого концерта. Eugene MAGALIF прикрепил эту картинку: сообщить модератору | ip: записан 19-11-2005 21:26 Inerus Участник дата регистрации: Oct 2005 проживает: сообщений: 12 Евгений, огромное спасибо за Ваши рассказы, очень интересно! Продолжайте по возможности www.pesnyary.com/forum/showthread.php?s= Не ўсё дакладна, але дзякуй і за такі ўспамін. напiсаў Адам Глобус 28.11.2005, 16:55
Этим всё сказано Адам ГЛОБУС, литератор - Любые союзы только называются творческими. На самом деле они решают три основных вопроса: помощь писательским вдовам, пьющим литераторам и похороны. Литература от этого не хуже не лучше. (В интервью «БДГ. Деловая газета», о создании нового союза писателей.) Павел БОРОДИН, госсекретарь Союзного государства - Союзное государство России и Беларуси - первый шаг к восстановлению единства постсоветского пространства. А потом в состав Союзного государства войдет вся Европа, где нет ни территории, ни рабочих мест, ни национальных программ. (На презентации соцопроса «Лидеры общественного мнения о Союзном государстве».) Юрий ПОПОВ, депутат Мосгордумы - Пора переходить к созданию единого военного командования Союзного государства, единой воинской группировки на угрожаемых направлениях. Россия могла бы разместить отдельные виды ядерного вооружения на территории Беларуси. Если, конечно, белорусы не будут против. (По информации www.utro.ru) Александр ЛУКАШЕНКО, президент Беларуси - Поклонники старины на полном серьезе говорят о Великом княжестве Литовском, умалчивая об угнетенном, зависимом положении белорусов, которое было в том несамостоятельном средневековом княжестве. Эти ненавистники славянского народа. (На встрече со студентами могилевских вузов) Александр ГЛЕБ, лучший футболист Беларуси 2005 года - Весь «Арсенал» смотрел наш матч с Шотландией! И они остались под впечатлением от нашей игры. Анри теперь меня подкалывает. Выучил несколько наших фамилий и демонстрирует свои познания: «Ку-ту-зофф… Бу-лы-га». И загадочно улыбается. (В интервью «Прессболу».) 24 ноября 2005 minsk.kp.ru/2005/11/24/doc91895/ Ну мне і кампанію зкампанавалі… напiсаў Адам Глобус 28.11.2005, 17:06
Хай і працяг тут павісіць: www.pesnyary.com/forum/showthread.php?s= Песняры - форум > Материалы > Дискуссии о Песнярах и с Песнярами > Борткевич Леонид > Евгению Магалифу - О Песне страниц (2): « 1 [2] предыдущая тема следующая тема автор тема Eugene MAGALIF Участник дата регистрации: Aug 2004 проживает: East Brunswick, New Jersey, USA сообщений: 56 Inerus пролил бальзам на мою душу. Я почену-то думал, что будет много откликов на рассказец про фокус-покус, был готов к тому, что меня будут ругать и требовать "руки прочь от!". Но, видимо, я написал действительно не зло и достаточно мягко, да и оставил место сомнениям, кои могут трактоваться в ту или иную сторону. Поэтому меня никто особо не ругает… Про "Песняров" вроде больше интересного у меня ничего не вспоминается. А вот мог бы что-то написать про Данчика. Он был под большим впечатлением от встречи с "Песнярами" в молодости, потом дружил с Борткевичем. Мы с ним дружим, правда теперь больше на расстоянии. Привет всЕ.М. сообщить модератору | ip: записан 20-11-2005 16:38 Inerus Участник дата регистрации: Oct 2005 проживает: сообщений: 12 Евгений, добрый день! А чего же Вас ругать? - это я по поводу Вашей зарисовки о Мулявине и гонораре. Вы изложили факты. И Вы пользуетесь уважением. Кому в голову придет обвинять Вас во лжи? До Вашего поста я где-то уже читал об этой проблеме - гонорары, Мулявин и другие Песняры. Неприятно, конечно. Хочу надеяться, что гонорар был потрачен не на личные нужды. А на группу в целом. Ну или руководитель считал, что он - РУКОВОДИТЕЛЬ, у него больше ответственности. Значит, и доход должен быть больше. Неприятен не сам факт такого решения. А то, что это было сделано за спиной соратников. Кстати, такие вещи в жизни случаются довольно часто. Много приличных людей не выдерживают испытание деньгами. Причем относительно небольшими суммами. Так странно, ведь уважение, репутацию и, следовательно, возможность зарабатывания еще больших сумм нельзя вернуть. Даже вернув эти деньги. Уже стандартно - про Данчика напишите! сообщить модератору | ip: записан 21-11-2005 08:20 Алекс Участник дата регистрации: Nov 2005 проживает: Москва сообщений: 17 Евгений, спасибо! Очень интересные воспоминания. И, главное жизненные (с подобной историей по "справедливому" дележу денег, наверное многие рано или поздно сталкивались). Что было то было. Ждем очередных эпизодов из Ваших воспоминаний. Спасибо и за фото. Алекс HF __________________ HF сообщить модератору | ip: записан 21-11-2005 09:43 Эляна Постоянный участник дата регистрации: Apr 2005 проживает: Санкт-Петербург сообщений: 109 Евгений, а расскажите, пожалуйста (помимо всего прочего), о мюзикле "Свинопас" __________________ Приходится бежать изо всех сил, чтобы не опоздать. Чтобы успеть, нужно двигаться вдвое быстрее! сообщить модератору | ip: записан 21-11-2005 13:36 Eugene MAGALIF Участник дата регистрации: Aug 2004 проживает: East Brunswick, New Jersey, USA сообщений: 56 Спасибо, ребята, за интерес к моим воспоминаниям. Придётся писать и дальше, пока вы меня не остановите. Единственное что – не так много времени: приходится от сна отрывать. Но вот идёт День Благодарения, будут выходные, напишу и про Данчика, и про что-нибудь другое. И "Свинопаса" упомяну. Интересные были гастроли в 1992 Николая Скорикова, Инны Афанасьевой и двух сопровождающих их лиц: Димитрия Явтуховича и поэта Леонида Прончака. Мы с ними выступали в компании "Шанель", в Русском центре "Родина", в Белорусском Центре (естественно), а также в одной или двух церквях американских. Великолепная певица народного плана Валентина Пархоменко с семьёй живёт здесь. Интересно, что Серёга, который поёт "Чёрный бумер", её племянник. Александр Болотник, если кто знает (песня "Чарка на пасашок") тоже живёт недалеко. В общем – ждите, скоро напишу. С уваЖениЕ.М. сообщить модератору | ip: записан 22-11-2005 03:30 Fed Анархист-индивидуалист дата регистрации: Jan 2002 проживает: Млечный путь сообщений: 1066 С разрешения Евгения выкладываем песню: pesniary.com/Jadlaucovy_lies.mp3 запись с пластинки Данчык-Барткевіч "Мы адной табе належым" __________________ Vita brevis, ars longa сообщить модератору | ip: записан 22-11-2005 10:20 Arkady Бывалый дата регистрации: Aug 2004 проживает: Nowhere Land сообщений: 745 В каком году эта пластинка была выпущена? Песня понравилась. __________________ Ubi homines sunt modi sunt Где люди, там правила… сообщить модератору | ip: записан 23-11-2005 02:11 Fed Анархист-индивидуалист дата регистрации: Jan 2002 проживает: Млечный путь сообщений: 1066 Пластинка 1989 года, обложка есть на этой странице: www.nestor.minsk.by/mg/1997/49/mg74924.h (та, что справа); в 90-х годах был издан на кассетах, и до сих пор продаётся. на CD только сейчас начинают издавать (www.naviny.by/ru/content/rub…ema/01-11 www.svaboda.org/articlesfeat…d399904e2) __________________ Vita brevis, ars longa сообщить модератору | ip: записан 23-11-2005 03:39 Eugene MAGALIF Участник дата регистрации: Aug 2004 проживает: East Brunswick, New Jersey, USA сообщений: 56 Не смог в своём собственном доме найти эту пластинку. Но обложку её действительно можно увидеть на Интернете. А зато написал Сказку о Музыканте, Князьке, его жене Прыгалке и прекрасном Принце и его маме. Надеюсь, будет интересно, хоть пришлось довольно много сокращать. Е.М. сообщить модератору | ip: записан 23-11-2005 05:26 Eugene MAGALIF Участник дата регистрации: Aug 2004 проживает: East Brunswick, New Jersey, USA сообщений: 56 О Музыканте, Князьке, его жене Прыгалке, Принце и его маме. Грустно-грязная Сказка со счастливым концом В одной небольшой стране жил Музыкант. Он писал хорошие песни, по крайней мере так говорили многие. Однако известные исполнители петь их пока не спешили, и Музыкант писал их, что называется, «в стол». Надеялся, что когда-нибудь его песни всё же зазвучат на Радио и Телевидении. В той же стране жил известный певец – «потомок князя Радзивилла». Так он представлял себя окружающим. Назовём его просто Князьком. Голос у него был чудесный и светлый, а вот душа – нехорошая, тёмная. Бывает такое и с талантливыми людьми. Князёк сначала пел со товарищи в группе, а потом решил, что ему будет лучше петь одному. Наверное жена его ему это посоветовала. Но вышло не лучше, а хуже. Мало кто теперь хотел слушать Князька. Жене Князька всегда всего было мало – прямо как в сказке Пушкина о Старике и золотой рыбке. Она когда-то хорошо прыгала и делала это лучше всех в мире, чем очень гордилась. Назовём её Прыгалкой. Но потом, когда она «отпрыгалась», в родной стране её почти забыли, а за границу – не пускали, по крайней мере так часто, как ей бы хотелось. Вот потому-то Князёк и Прыгалка стали искать истину. И не только в вине. В водке тоже. Музыкант любил пение Князька и чуть ли не боготворил его, мечтал о том дне, когда тот споёт его песню. Мечта в один прекрасный день сбылась. Однако Музыкант познакомился с Князьком тогда, когда тому уже никто не хотел давать петь песни, потому что Князёк постарел, голос его стал звучать хуже, да и все знали, что его высочество вместе со своей женой частенько прикладывались к бутылке. Но Музыкант был счастлив, и Князёк записал несколько его песен. Не раз их высочество приглашал Музыканта к себе домой, где представлял его своим собутыльникам как лучшего на сегодняшний день песенника. Среди ящиков с пустыми и полными бутылками Князёк гордо сидел, голый по пояс, с виднеющимися на шее и торсе засосами, в спортивных красных штанах с надписью СССР. А жена его, Прыгалка, прыгала в надетом на голое тело халатике на стол, кружилась и пыталась сама петь песни Музыканта. В далёкой стране за океаном в то же самое время жил Наследный Принц страны, в которой жили Музыкант, Князёк и Прыгалка. Когда-то его прадеды правили этой страной, а потом отправились в изгнание. Принц не чувствовал себя наследником престола, однако теоретически мог бы претендовать на какую-то роль. Но он об этом не думал. Воспитывался Принц мамой и бабушкой в духе величайшего почтения к истории и искусству их бывшей родины, знал язык, интересовался жизнью людей в этой стране и мечтал когда-нибудь в ней побывать. Принц обладал выдающимся голосом – необыкновенной чистоты и лиричности. Плюс к голосу у него была великолепная внешность, острый ум и прекрасное образование. Принц пел на разных языках и к моменту знакомства с Князьком (а они, как вы наверное догадались, познакомились ещё тогда, когда Князёк был в далёкой стране с концертами) уже выпустил даже свою пластинку. В один прекрасный день Князёк приехал к Принцу, и они записали совместный диск – тогда это называлось виниловой пластинкой. На пластинке одной из песен была песня Музыканта. Принцу она очень нравилась, а когда Князёк показал ему и другие песни Музыканта, то Принц захотел с ним познакомиться. Так началась переписка через океан Принца с Музыкантом, а также разговоры Музыканта с мамой принца. Музыкант был небогат и мечтал о хорошем инструменте. И вот мечта сбылась. Мама Принца позвонила ему и сказала, что им разрешили приехать на родину. Они привезут два японских инструмента: один – Музыканту, а второй – в театр города, где Музыкант родился. Музыкант чуть не расплакался от счастья, ведь чтобы купить такой инструмент, ему нужно было бы откладывать всю свою зарплату в течение многих лет. На вопрос Музыканта о том, сколько нужно будет заплатить, мама Принца сказала, что нисколько. Деньги на инструмент собрали разные люди, которые слышали песни Музыканта. Возможно лишь потребуется заплатить пошлину на таможне. Радостный и счастливый, Музыкант позвонил Князьку и сообщил ему сногсшибательную весть, а также то, что сумел одолжить денег на случай оплаты пошлины. Но в ответ услышал примерно такие слова: – Кому они везут инструмент? Тебе? А ты знаешь к кому они едут? – Ко мне! Кто их кормить-поить будет? – Я! Поэтому всё, что они везут, должно быть моё!!! Тут же послышался голос Прыгалки, которая кричала: – Жид он проклятый, а не композитор! Вешать таких надо!! Пусть только, б…, посмеет забрать инструмент!!! А Князёк ей вторит: – Ты, жидовская морда, только попробуй забрать инструмент! Всё, что они везут – везут нам!! И бросил трубку. Музыкант стоял абсолютно раздавленный и потрясённый. У него началась нервная дрожь, его трясло, и он был почти в истерике. Жена его никогда не видела таким и с испугу налила даже рюмку водки для успокоения, хотя Музыкант и не был любителем крепких напитков. Через некоторое время раздался звонок, и Князёк сказал ещё раз, что если Музыкант попытается встретиться с Принцем и забрать инструмент, то всей его семье будет плохо. Потом трубку взял какой-то из их друзей-спортсменов-собутыльников, которые больше были похожи на убийц, и сказал: – Ты, грёбаная жидовская морда! Если ты, б…, соберёшься поехать в Столицу встречать Принца, то ты до неё не доедешь, или тебя там замочат. Говори, сука, свой адрес и готовь верёвку, щас приедем, вешать будем!!! Музыкант ему: – Я не хочу с тобой разговаривать. Князёк берёт телефонную трубку и подытоживает: – Ты ж, б…, знаешь Прыгалку. Если она чего решила – сделает. Не едь в Столицу и вообще не пытайся даже встретиться с Принцем – убьют! – Да что ты там с этим нищим жидом разговариваешь, тряпка ты! – слышен пьяный крик Прыгалки. – Ты, жидовский композитор, говори адрес, готовь верёвку, вешать тебя приедем! – опять повторил «спортсмен», взяв трубку. Жена Музыканта слушала всё это по параллельному телефону. Они знали, что это серьёзно, что Прыгалка не боится никого и ничего, что она сумасшедшая и может добиться исполнения всего, что ей взбредёт в голову. Да и «спортсменов» этих Музыкант видел… Музыкант с женой жутко перепугались, ведь жили-то они в пригороде, в своём доме, стоящем на отшибе. Плюс двое маленьких детей и 5000 одолженных рублей. Они побежали к соседу, объяснили коротко ситуацию и попросили послушать по параллельному телефону, как им угрожают. Сосед слышал всё по параллельному телефону, потому что Музыканту опять звонили и угрожали. В Столицу встречать Принца Музыкант не поехал, и когда тот спросил Князька, где же Музыкант, Князёк ответил, что Музыкант не смог поехать. А инструмент он заберёт пока к себе на хранение. Сколько пережил Музыкант, пока в конце концов не встретился наедине с Принцем и его мамой, – целая история. Однако встреча произошла, и всё встало на свои места. Принц и его мама поняли всё правильно, потому что пожили в доме Князька и Прыгалки и увидели и услышали всё, что там происходит. Однако инструмент пропал. Князёк его сразу же продал музыканту из своей бывшей группы, а Принцу с мамой соврал, что отдал его на Радио. Концерты Принца на родине прошли с ошеломляющим успехом. Музыкант вместе со всеми аплодировал ему. А конец истории такой. Музыкант через некоторое время приехал в страну, в которой живут Принц и его мама. Там его очень тепло встретили люди, которые знали и любили его песни. Принц с мамой опекали Музыканта, дарили ему подарки – билеты на лучшие представления в лучших театрах. А один раз мама Принца протянула Музыканту чек на $1000.00 и сказала: «Это Вам на новый инструмент, а Ваши возражения (Музыкант пытался отказаться от денег) не принимаю. Я чувствую себя неловко перед людьми, которые собирали для Вас деньги и доверили мне передать инструмент. А Князька и Прыгалку заставят вернуть деньги». Князёк с Прыгалкой приехали в далёкую страну за океаном и решили там остаться. И в один прекрасный день им позвонили и сказали, что если они не вернут деньги маме Принца, то эта история попадёт в газеты. Прыгалка прислала чек маме Принца. Музыкант же купил себе инструмент, о котором мечтал. А через год с этим же инструментом помог Принцу записать новый альбом, в который вошли и некоторые песни Музыканта и его аранжировки. сообщить модератору | ip: записан 23-11-2005 05:44 Андрей Реп Участник дата регистрации: Jun 2005 проживает: сообщений: 90 Евгений, большое спасибо за Ваши рассказы. Во многом, они подтверждают мои наблюдения со стороны, иногда мимолётные, иногда более подробные, но смысл - тот же. сообщить модератору | ip: записан 23-11-2005 11:08 padbiarez нячэсны журналіст дата регистрации: Jan 2003 проживает: Mensk, Belarus сообщений: 952 Да, Жэня, слоў няма… Хоць і казка нібыта, а ўсё зразумела. Тут нават не намёк, а… Няма слоў! сообщить модератору | ip: записан 23-11-2005 13:03 kudrejka Проходил мимо дата регистрации: Nov 2005 проживает: сообщений: 2 Спадар Магаліф! Магу Вас парадаваць, што запіс найбольш удалай версіі Вашай песні "Больш табе я не пазваню" — у выкананні Іны Афанасьевай і аркестра Фінберга з фестывалю ці-то ў Маладзечне, ці-то ў Віцебску, я захавала. І перыядычна гэты запіс нават гучыць па Беларускім радыё. Дарэчы, якраз днямі я перапісала яго для Іны Афанасьевай. сообщить модератору | ip: записан 23-11-2005 14:46 Eugene MAGALIF Участник дата регистрации: Aug 2004 проживает: East Brunswick, New Jersey, USA сообщений: 56 Большое спасибо всем за отклики. Часть из них я получил приватно. Сказка помещена не полностью, сокращены описания волнений, прятания денег, получение помощи от двух симпатичных молоденьких девушек – работниц пера, не упомянута сцена посылания Прыгалкой на малое количество букв известного режиссёра, зуботычины её же собственному сыну – принцу Рикардо и кое-что ещё. Написанного, думаю, достаточно пока. Есть ещё сведения о дальнейшей жизни всех этих сказочных персонажей в течение последующих 14-ти лет. Но об этом когда-нибудь потом. [quote]Спадар Магаліф! Магу Вас парадаваць, што запіс найбольш удалай версіі Вашай песні "Больш табе я не пазваню" — у выкананні Іны Афанасьевай і аркестра Фінберга з фестывалю ці-то ў Маладзечне, ці-то ў Віцебску, я захавала.[quote] Дарагая спадарыня (Надзея?)kudrejka, Вы напэўна не можаце сабе ўявiць, як я хацеў бы мець гэты запiс. Гэта ж маё дзiця, мая песня. Адкажыце, як Вас знайсцi ды зрабiць так, каб Вы змаглi i дзеля мяне запiсаць копiю? Цi Вы працуеце на Радыё? Буду шчыра Вам удзячны, аплачу перапiс i перасылку ды пашлю Вам усе мае песнi за гэта. Прабачце за маю не вельмi якасную Беларускую мову. Няма практыкi даўно ўжо. З павагай ды надзеяй да Надзеi – Яўген Магалiф. напiсаў Адам Глобус 28.11.2005, 17:10
Некалькі ўдакладненняў да ўспамінаў Жэні Магаліфа. Быў у мяне ў кнізе "Парк" санет: Дым Не хапіла слоў, хапае сьлёз На матыў адвечнай Песьні песьняў. Што казаць, такі ўжо выпаў лёс – Разьвітацца ў ядлаўцовым лесе. Ты ня ўмееш плакаць па начах, У пару бяссонніцы бязбожнай. Змярзаюць сьлёзы а вачах… Хто ж такому гору дапаможа? Я патрапіў у замкнёны круг – Плача побач іншая жанчына, А навокал: ядлаўцовы дух, Дымная сінеча прад вачыма. Мо на лёс не варта наракаць? Немаўля заснула на руках… Жэня папрасіў пеапісаць яго ў фармат тэкста для песні. Атрымаўся такі варыянт: Ядлаўцовы лес Не хапіла слоў, хапае сьлёз На матыў адвечнай Песьні песьняў. Што казаць, такі ўжо выпаў лёс – Разьвітацца ў ядлаўцовым лесе. Божа, Божа, што тут гаварыць, А каму на гэтым сьвеце лёгка? Дык няхай душа мая гарыць, Іншаму знаходзячы палёгку. Ты ня ўмееш плакаць па начах, У пару бяссонніцы бязбожнай. Змярзаюць сьлёзы а вачах… Хто ж такому гору дапаможа? Божа, Божа, што тут гаварыць, А каму на гэтым сьвеце лёгка? Дык няхай душа мая гарыць, Іншаму знаходзячы палёгку. Я патрапіў у замкнёны круг – Плача побач іншая жанчына, А навокал: ядлаўцовы дух, Дымная сінеча прад вачыма. Божа, Божа, што тут гаварыць, А каму на гэтым сьвеце лёгка? Дык няхай душа мая гарыць, Іншаму знаходзячы палёгку. Радыйныя рэдатары не прапусцілі зварот да Бога. Замест Божа, Божа, што тут гаварыць, А каму на гэтым сьвеце лёгка? напісалася Дружа, дружа, што тут гаварыць, А каму на гэтым сьвеце лёгка? У такім варыянце псню і прапусцілі, так яе і запісаў Барткевіч. Шкада, канешне, што словы Божа, Божа, што тут гаварыць, А каму на гэтым сьвеце лёгка? не праспяваліся. напiсаў А.Г. 29.11.2005, 11:13
www.livejournal.com/users/avrom/94303.ht рав Авром Шмулевич все таки нужно немного уважать свои корни и не забывать кто ты есть не в формате экстремистского крыла БНФ может быть, и лысого полусумасшедшего поэта-антисемита Адама Глобуса , но в формате скажем Юрия Ходыки и Винцука Вячорки- спокойного крыла БНФ : А гэты яшчэ і паўтарыў Вячорка - 11:43, 29/Ліс/2005 Загаловак паведамленьня: ———————————————————————————————————————— Тут почему-то занесло, некстати на еврейскую тему, посему приведу пример поста на одном из латвийских форумов: www.livejournal.com/users/avrom/94303.ht Цытата: Ня лысы я, ня лысы. Гэта першая памылка. Паэт я. Паэт без розных дадаткаў і азначэнняў. Гэта другое. А цяпер трэцяе: Вы мяне спрабуеце зняважыць і гэтую спробу я не збіраюся дараваць. напiсаў Адам Глобус 09.12.2005, 15:01
"лысого полусумасшедшего" Гэта больш да пакойнага Сыса падобна. напiсаў krambam 09.12.2005, 16:37
Прыватны дзёньнік: Зьміцер Вішнёў 6 сьнежня, аўторак Зрабіўшы штодзённы рытуал з балеяй, кавай і тэлебачаньнем, бягу ў выдавецтва. Трэба зрабіць некалькі тэрміновых справаў па кнігах, што рыхтуюцца да друку. Думаю пра кнігі Адама Глобуса і Ганны Кісьліцынай. www.svaboda.org/articlesprograms/intimat напiсаў svaboda.org 2005 10.12.2005, 16:58
ГЛОБУС БЕЛАРУСІ Адна мая вельмі харошая сяброўка папрасіла мяне дапамагчы ёй напісаць сачыненне па Адаму Глобусу. Сачыненняў я не пісаў гады два, тым больш па беларускай літаратуры, а Глобуса дык наогул цярпець не пераношу. Але трэба - значыць трэба, і разам з сяброўкай мы склалі вось такі тэкст. (папярэджваю адразу: пра канцэпты, тэзісы-антытэзісы і полісемію прыдумаў не яJ)) я прыдумаў пра псеўда-эпісталярны жанр, пра псіхалагічны падход і пра Оскара Уайльда) "Дом" - першы ў беларускай літаратуры інтэрнэт-раман, у аснову якога былі пакладзеныя запісы інтэрнэт-дзённіка. Яго смела можна аднесці да жанру "інтэлектуальнага рамана" з элементамі псіхалагізму, хоць чыста "псіхалагічным" яго не назавеш. Падобны метад вымагаў бы дэтальнага аналізу характараў персанажаў, і на першы погляд нам падаецца, нібы гэта і ёсць галоўная мэта рамана. Але ўдумайцеся, ці магчымы сапраўды аб'ектыўны аналіз усіх вартасцяў і заганаў пэўнай асобы, калі гэта асоба - ваша ўласная? Такім чынам, аўтар у сваёй выкшталцоўнай манеры прапануе нам інтэлектуальную гульню, аздобленую да таго ж шматлікімі забаўкамі на ўзроўні мовы - прыхаванымі паўторамі ключавых вобразаў, сугуччамі, эксперыментамі з паронімамі і палісеміяй ("нібыта" - "нябыт", "фокус" фотаапарата і "фокус" фокусніка). Але галоўная, найцікавейшая мэта гэтай гульні - сярод шэрагу любоўна выпісаных аўтапартрэтаў Адама Глобуса разглядзець твар сапраўднага Уладзімера Адамчыка. А гэта далёка не так проста, як можа падацца. Перад намі раскрываюцца нібыта найінтымнейшыя цялесныя і душэўныя якасці героя - яго маленькія слабасці і дробныя непрыязні, але за тэзісамі тут жа ідуць і антытэзісы - то герой захапляецца кожнай найдрабнейшай звычкай сваёй жонкі, то абвінавачвае яе ў "зорнай хваробе". У гэтым крыецца канфлікт - літаратурны і жыццёвы - "два геніі ў сям'і - гэта зашмат". І яшчэ адно відавочнае пытанне: ці сапраўды гэтая шчаслівая парачка - такія ўжо геніі, як яны самі сябе малююць? З боку сяброў адбываюцца спробы разагуліць сямейнае шчасце Адамчыкаў-герояў: "Твая жонка - геній" - заяўляюць яны амбітнаму Уладзіміру. Ён парыруе: "у адоранага чалавека ўсё мусіць быць выдатна…, і жонку ён выбірае адпаведную." Але тут жа прыводзіць антытэзіс: а можа, гэта ёй, як адоранай жанчыне, патрэбны быў адораны мужчына побач? Гэтыя ваганні, штохвілінная ацэнка і пераацэнка ўласнага жыцця - найбольш цікавы і змястоўны элемент рамана. Аўтар пачынае ад суб'ектыўнага, інтымнага, і, размясціўшы пад мікраскопам сваё нібыта-аўтарскае "я", раздзьмувае з яго цэлы свет агульначалавечых трывог і хваляванняў. Галоўнымі для яго робяцца мімалётныя, штоімгненныя эмоцыі, бытавыя дэталі, дробязі. З гэтага відаць, што, як і у Марселя Пруста, каркас мастацкага свету твора складаюць ўспаміны, а не фіксацыя сучаснасці. Бо толькі з працягам часу асобныя моманты мінулага, будучы пераасэнсаваныя, набываюць асаблівы сэнс. Падобны эпісталярны (а часам яўна падробна-эпісталярны) жанр мае на ўвазе не проста аўтабіяграфічнасць, але і паглыбленне ўва ўласны радавод, і развагі пра лёс нашчадкаў. Вось вам адпаведны эпізод - калі Уладзімір збірае альбом фотаздымкаў яго жонкі, а потым аднойчы параўноўвае іх са здымкам дачкі Ядвігі. "Алена і Ядзя - адзін чалавек, які адначасна жыве ў двух узростах", - кажуць яму тыя фотаздымкі. Канцэпт, што вызначаецца назвай твора, уключае "вялікі Дом" і "малы Дом". Першае азначае найперш родавую, крэўную агульнасць (яго бацькі і дзеці, іншыя сваякі), а другое - яго маленечкі сямейны свет, закрыты ад чужых і адначасова з пэўнай доляй душэўнага эксгібіцыянізму адкрыты для выбраных, у лік якіх (з пэўнымі агаворкамі) трапляюць і чытачы. Тут аўтар рэзка расстаўляе акцэнты: яго кола зносінаў - гэта "багемны" Менск, горад геніяў, мастакоў і мецэнатаў, артыстычных геяў і высакародных наркаманаў, а зусім не тых, звычайных і таму чужых, "правіцыйных ідыётаў". Проціпастаўленне "свае-чужыя", "эліта-плебс" - адзін з галоўных матываў твора. Сацыяльны статус надзвычай важны для яго герояў: напрыклад, сям'я жонкі Алены ганарыцца сваёй прыналежнасцю да угра-фінаў, усё "эстонскае" лічыць найбольш "высакародным", хоць (ці не забыліся вы на антытэзіс?) звацца беларусамі для іх таксама мае сваю прыемнасць. У цэнтры разглядаемай намі часткі ("Жонка") - узаемаадносіны паміж Уладзімірам і Аленай, што разглядаюцца з пазіцый рэалізацыі творчай асобы кожнага з іх. Галоўная ідэя - выключнае зліццё двух асобаў у адной сям'і, іх надзвычайнае каханне і самапаразуменне, самадастатковасць іх саюзу. "Мы - не вы, мы выбраныя, і мы разам" - сцвярджае Уладзімір на самым пачатку. Але ёсць і пазіцыі, у якіх яны не сходзяцца, і найбольш балючай кропкай тут з'яўляецца іх кар'ера, прафесійная сфера. Уладзімір жорстка падзяляе ролі ў сям'і: "Я займаюся паэзіяй, яна - фатаграфіяй". Стварыўшы адзіны сямейны арганізм, мастачка адмаўляецца ад літаратурных эксперыментаў, а літаратар - ад мастацкіх. Лічачы сябе геніямі, яны, аднак, не цэняць таленты адзін аднаго: чым больш ён піша, тым менш у яе застаецца жадання перакладаць яго. Пры тым ён яе творчасць не прымае, асуджае яе вобраз жыцця і проста цярпець не можа яе сяброў - "геяў", "сапфічных натуршчыцаў", "наркаманак" ці проста "непрыгожых". Зразумела, у якасці антытэзы, ён шмат ёй дазваляе - "сумнеўныя сувязі", правакацыйныя фотасесіі… Але больш за ўсё ён раўнуе яе да яе прафесіі - фотасправы. Фотаапараты для Алены, паводле Уладзіміра, - жывыя істоты, што валодаюць магічнымі здольнасцямі, а сама яна ў экстазе ад таго, што можа імі кіраваць - ці можа, наадварот, прыслужваць ім? Фотаграфія, такім чынам, разрастаецца ў літаратурны канцэпт твора- героі ўспрымаюць яе не як матэрыяльны прадукт, а як нешта, што ўмешваецца ў самыя інтымныя сферы сямейнага жыцця. Скарыстаўшыся псіхалагічным метадам, можна дапусціць, што галоўнае, што злучае Уладзіміра і Алену - цвёрдае, часам нават хваравітае асэнсаванне сябе геніямі, з чаго вынікае аднолькавая для абаіх высакамернасць, якая, аднак, праяўляецца па-рознаму: Уладзімір у падарожжы павышае сваю самаацэнку, зацэньваючы дасягненні архітэктуры і мастацтва, а Алена - размаўляючы з людзьмі, што стаяць ніжэй за яе на сацыяльнай лесвіцы. У рэшце рэшт яны сварацца наконт таго, куды ісці і што глядзець, і падарожнічаюць паасобку, але нават тут іх матывы, па сутнасці, адныя і тыя ж. Гэта дае нам падставу паверыць у душэўную злітнасць нават нягледзячы на тое, як непраўдападобна шчыра у ёй прызнаецца сам Уладзімір. Часам яго самога гэта палохае, ён шукае свабоды, спрабуе "адарвацца" ад жонкі (прыпомнім эпізод, дзе гэта сімвалічнае "вызваленне" адбываецца і не можа адбыцца нават проста фізічна), але яна яго не пускае, працягвае за яго трымацца. Спрабуючы адасобіцца ад Алены ў інтэлектуальным плане, ён уступае ў ёй у рытарычную канфрантацыю на тэрыторыі агульначалавечых паняццяў. Да прыкладу, ён выдае працяглую рэфлексію, нібы для яго прыгажосць - "выцертае, залізанае, забароненае ў прафесійныім мастацтве слова, дзе яны верашчыць дурнымі колерамі і вісклівымі фарбамі." Прыгажосць фотаздымкаў напускная, яна яму агідная, ён прызнае толькі натуральную прыгажосць. (Не забывайцеся, што самой Алене слова ў творы ніхто не дае.) А для Алены, паводле яго словаў, прыгажосць - гэта нешта, што можна і трэба ствараць штучна, у тым ліку і праз "канвеерную" вытворчасць. Чалавек на фотаздымку не можа быць непрыгожым, лічыць яна. І людзі ёй вераць… Цікава, якія пачуцці былі ў Алены, калі (а ці было такое?) яна ўпершыню чытала ўсё гэта. Ці не зашмат бярэ на сябе чалавек, што бярэ на сябе права казаць ад яе імя? Наўрад ці яно так сапраўды -як можна так ужывацца ў іншую асобу, будзь яна табе хоць нават і любімай жонкай. Адчуваецца, што Уладзімір-герой, наўмыс ці не, недзе ў глыбіні душы хавае свайго роду страх перад ўласнай жонкай, перад тым, што аднойчы яна акажацца мацнейшай за яго ці вызваліцца ад яго без яго на тое згоды. У яго на тое ёсць прычыны - жонкі геніяў бачаць іх слабасці куды ясней за ўсіх астатніх, "чужых", перад якімі з такой асалодай можна разыграць амаль тэатральную сцэну ідылічнага асабістага жыцця (яны нават ядуць з адной талеркі! І пры тым дазваляюць "іншым", то бок гасцям, пра гэта даведацца.) Але ж у рэшце рэшт "быт забівае агонь адносінаў". Уладзімір - аўтар абмалёўвае пакутныя пачуцці Алены з-за вышэйазначанай дваістасці, няпэўнасці іх існавання, ці то ідэальнага, ці то рэальнага. "Свет гэты няўстойлівы, самаразбуральны" "Жыццё страчвае прывабнасці, калі круціцца ў гэтых справах" - так аўтар тлумачыць збольшасці схаваныя ад нас "падводныя камяні" іх сямейнага жыцця. Але ж калі нават "ёй балюча і нясцерпна", чаму б ёй не знайсці суцяшэнне ў абдымках іншага мужчыны? Вершы стрымліваюць яе - так лічыць Уладзімір - герой (хто ведае, можа і Уладзімір - аўтар?), знаходзячы апошняе апірышча свайму мужчынскаму самалюбству ў сцвярджэнні - а чаго б вы думалі? - зразумела, уласнага літаратурнага таленту. "Нашто пісаць вершы для жонкі? Таму што ў Алены да мяне быў іншы муж, таму што ў Алены і пасля мяне можа быць іншы муж…" Заканчваецца раздзел гісторыяй пра тое, як Уладзімір аднойчы (прычына, як і чакаў бы абазнаны псіхіятр, не тлумачыцца) парэзаў любімы партрэт жонкі. Думка, якая мучыць яго больш за ўсё - цікава, якім будзе яе партрэт пасля аднаўлення? Апелюючы адначасова да аматараў сюжэтаў у стылі Дарыяна Грэя, ён яўна чакае, што партрэт зменіцца, а разам з тым адновіцца і іх сямейнае жыццё. Але ж, як мы памятаем, Оскар Уайльд свайму герою такога шанса не даў. www.livejournal.com/users//13506.html напiсаў cidizmund 2005 24.12.2005, 12:49
Кніга "сУчаснікі" лёгка чытаецца, хоць літары нязвыкла дробныя. напiсаў werk 24.12.2005, 13:27
А дзе ты яе купіў, Барысевіч??? напiсаў ???? 24.12.2005, 14:20
? напiсаў werk 24.12.2005, 15:19
Што месца забыў ці мову адняло? напiсаў ??? 24.12.2005, 19:37
Як добра, што я не гандлюю кнігаю пра "сУчаснікаў". "лёгка чытаецца" Мо таму, Юрась, яна лёгка чытаецца, што там пра цябе няма? Я выпраўлю сітуацыю, нешта нейкае пра цябе даведаюся і апішу ў найярчэйшых фарбах, і тады будзе ўсё, як ты любіш, чытацца будзе цяжка-цяжка, а як будзе цяжка слухацца тое напісанае ў чужых пераказах?.. О-о-о… напiсаў Адам Глобус 26.12.2005, 10:49
Праект "сУчаснікі" - філіял "Завода болю"? напiсаў werk 26.12.2005, 11:40
Толькі не "завод". У мяне праект культурны, я яго вырошчваю, даглядаю і паліваю, падкормліваю і люблю. А завод што? Канвеер, штампоўка, вытворчасць замест творчасці, вычварэнства замест стваральнасці… напiсаў Культ 26.12.2005, 12:33
Кнігу далі пачытаць у выдавецтве. напiсаў werk 26.12.2005, 13:58
www.svaboda.org/articlesfeatures/man/200 Аляксандар Казулін даслаў адказы на пытаньні наведнікаў сайту Радыё Свабода . (Казулін: ) "Шаноўныя слухачы і супрацоўнікі Радыё Свабода! Прыношу свае прабачэнні з-за адсутнасці на онлайн-канферэнцыі, удзел у якой быў для мяне вельмі важным. Далёка ня ўсё ў жыцці можна спланаваць загадзя. Удзячны ўсім, хто выказаў цікавасць і даслаў мне пытанні. Пасля вяртання ў Беларусь адразу перадаю адказы. 16. Якія вышыя пляны на будучыню? Ян 13/01/2006 11:45 Ян, важно, чтобы это будущее наступило, и мы перестали жить в прошлом. Это – самый главный план. 17. Где можно найти биографию Адама Глобуса? 13/01/2006 12:23 Alina А ў Саюз беларускіх пісьменнікаў не звярталіся? Прыколы нашага свабоднага палітжыцця. Смешна. напiсаў Адам Глобус 25.01.2006, 16:28
www.svaboda.org/forum/Forum.aspx Форум 3 Лютага 2006 Андрэй Дынько Чаму вы Дынько, а ня Дынька? Такім нарадзіўся. Шэраг аўтараў скардзяцца, што вы ня плоціце ім ганарары. Іх абурае найперш, што вы нават не тлумачыце чаму ня плоціце. У чым справа? Дзякуй, Слава А я думаў – усім ясна, чаму. Як Вам творчасьць Адама Глобуса? Купляю кнігі. На карціны майго заробку мала. Дарэчы, у "НН" друкаваліся найлепшыя ягоныя творы. напiсаў свабода 04.02.2006, 18:01
Пераможцы цырымоніі “Рок-каранацыя” за 2004-2005 гг. Радыё Свабода У Менску пасьля двухгадовага перапынку адбылася цырымонія “рок-каранаваньня”. Былі названыя пераможцы па выніках мінулага і пазамінулага музычных гадоў. Адзін з пераможцаў – гурт “J_морс” пакінуў цырымонію на знак пратэсту супраць “палітычнай афарбоўкі” імпрэзы. Выканаўца году (намінаваліся: Зьміцер Вайцюшкевіч, Ігар Варашкевіч, Уладзімер Пугач, Лявон Вольскі). Пераможца — Лявон Вольскі. Прыз уручаў Адам Глобус. Рок-князёўня (намінаваліся: Руся (“Індыга”), Сьвятлана Сугака (“Тарпач”), Наста Шпакоўская (“Naka”), Вікторыя Фінская (“Айша”). Пераможца — Руся. Прыз уручаў Міхал Анемпадыстаў. Група году. Пераможца — “J_морс”. Лепшая альтэрнатыўная група. Пераможца — “ТТ-34” (Гомель). Прыз уручаў галоўны рэдактар “Музыкальной газеты” Алег Клімаў. Блюз-рок выканаўца (намінаваліся: Ігар Варашкевіч і “Крама”, “Мадэра хард-блюз”, “Svet Boogie Band”). Пераможца — Ігар Варашкевіч і “Крама”. Прыз уручаў карэспандэнт радыё “Свабода” Дзьмітрый Падбярэзскі. Традыцыі і сучаснасьць (намінаваліся: “Альтанка”, “Гуда”, Іван Кірчук). Пераможца — Іван Кірчук. Прыз уручаў Алег Хаменка. Праект году (намінаваліся: зборнік “Варта вежы багоў. Трыб’ют “Gods Tower”, “Будзь разам з намі. The Best” — “Крама”, зборнік “Прэм’ер Тузін”). Пераможца — “Прэм’ер Тузін”. Прыз уручаў Сяргей Анішчанка, дырэктар фестывалю “Рок-кола”. Дэбют году (намінаваліся: “Таварыш маўзэр”, “Naka”, “Саша і Сірожа”, “КлЁндайк”). Пераможца — “Таварыш маўзэр”. Прыз уручаў Уладзімер Арлоў. Кліп году (намінаваліся: “Бум” — “ТТ-34” і Сярога, “Турысты” — “Крамбамбуля”, “Шла дальше” — “Без Білета”, “Калыханка” — “Саша і Сірожа”). Пераможца — “Турысты”, рэжысэр — Nicolas. Прыз уручала Тамара Лісіцкая. Песьня году (намінаваліся: “Под куполом небес” — “Стокс”, “Белакрылы анёл” — “ZET”, “Моё солнце” — “J_морс”, “Две лодки” — “Без Білета”). Пераможца — “Белакрылы анёл” — “ZET”. Прыз уручаў Аляксандр Памідораў. Альбом году (намінаваліся: “Грубый помол” — “ТТ-34”, “Tanki” — “Neuro Dubel”, “Апрель” — “J_морс”, “Радыё Крамбамбуля” — “Крамбамбуля”). Пераможца — “Tanki” — “Neuro Dubel”. Прыз уручаў Вячаслаў Кубышкін (“Vigma”). Сьпэцыяльныя прызы: Прыз парталу “TUT.by” — Віктару Дзятліковічу за кнігу “Іх “Мроя”, іх “N.R.M.”. Прыз уручаў генэральны дырэктар парталу Кірыл Валошын. Прыз кампаніі “Сябр” (гандлёвая марка “Бобров”, генэральны спонсар “Рок-каранацыі”) — клюбу “Графіці” “За прапаганду беларускай рок-музыкі”. Група “J_морс” прысутнічала за кулісамі, але музыканты зьехалі з цырымоніі, не дачакаўшыся яе сканчэньня, таму на ўручэньне прызу ня выйшла. Прычына — нежаданьне выступаць у залі, дзе прысутнічаў адзін з кандыдатаў у прэзыдэнты, пра што група паведаміла ў афіцыйнай заяве, адмежаваўшыся ад “палітычнай афарбоўкі” мерапрыемства. www.svaboda.org/articlesfeatures/culture напiсаў Афарбоўка 01.03.2006, 13:59
Мілінкевіч наведаў "рок-каранацыю", уручыў кветкі пераможцам Зьміцер Падбярэскі, Менск Сёньня ў Менску пасьля двухгадовага перапынку адбылася цырымонія “Рок-каранацыя”, якая вызначае пераможцаў у розных намінацыях па выніках двух музычных гадоў. Імпрэза праходзіла ў канцэртнай зале “Менск”, вольных месцаў не было, не гледзячы на кошт квіткоў ад 10 да 30 тысячаў рублёў. З месца падзеі перадае наш музычны аглядальнік Цырымонія пачалася з выступу калектыву “Крамбамбуля”, потым на сцэну выходзілі гурты з розных абласных цэнтраў. Першай намінацыяй быў “Дэбют году”, якую пісьменьнік Уладзімер Арлоў уручыў гурту з Магілеву “Таварыш Маўзэр”. У намінацыі “Кліп году” пераможцам стаў кліп “Турысты” “Крамбамбулі”. У катэгорыі блюз-рок-выканаўцы перамагла група “Крама”. Прыз “Традыцыі і сучаснасьць” атрымаў лідэр этна-трыа “Троіца” Іван Кірчук. У намінацыі “Праект году” Сяргей Анішчанка, дырэктар полацкага фэстывалю “Рок-кола” уручыў рок-карону зборнаму дыску “Прэм’ер тузін”. У намінацыі “Лепшая альтэрнатыўная група” галоўны рэдактар “Музыкальной газеты” Алег Клімаў адзначыў гомельскую групу “ТТ-34”. Карону “Рок-князёўна” Міхал Анемпадыстаў, аўтар ідэі Народнага альбому”, якому, дарэчы, сёлета спаўняецца 10 гадоў, уручыў Русе, салістцы гурту “Індыга”. Руся таксама атрымала і шыкоўны букет кветак ад Аляксандра Мілінкевіча і ягонай жонцы Іны. У галоўнай, бадай, намінацыі – “Выканаўцы году” – рок-карону з рук пісьменьніка Адама Глобуса атрымаў Лявон Вольскі, лідэр гурту “NRM”, які таксама атрымаў кветкі ад Мілінкевічаў Кірыл Валошын, генэральны дырэктар парталу tut.by адзначыў спэцыяльным прызам нашага калегу, журналіста Віктара Дзятліковіча за кнігу “Іх мроя, іх NRM”. www.svaboda.org/articlesfeatures/culture напiсаў рок 01.03.2006, 14:03
Кніга і аўтар Адам Глёбус: “Я напісаў гнюсную кнігу, але не зьбіраюся ў гэтым раскайвацца” Валянціна Аксак, Менск У менскім выдавецтве “Логвінаў” выйшла новая кніга прозы Адама Глёбуса “Фацэціі”, якая мае падзагаловак “Сучасьнікі”. Героі кнігі — рэальныя людзі, нашыя сучасьнікі, якіх аўтар паказвае не заўсёды ў лепшых іхных чалавечых якасьцях. Публікацыя гэтых тэкстаў на старонках пэрыёдыкі яшчэ да зьяўленьня кнігі выклікала нэгатыўную рэакцыю многіх чытачоў. Ці хвалюе гэта аўтара? Ці не шкадуе ён, што пакрыўдзіў многіх шаноўных людзей? Адам Глёбус адказвае на гэтыя ды іншыя пытаньні нашае карэспандэнткі. (Валянціна Аксак: ) “Віншуем шаноўнага спадара Адама Глёбуса з новай кнігай, якая мае назву “Фацэціі” і падзагаловак “Сучасьнікі”. У свой час многія з гэтых тэкстаў былі надрукаваныя на старонках “Нашай Нівы”, і тады яны мелі агульным загалоўкам гэтае слова з націскам на другі склад. Чаму цяпер націск перайшоў на першы?” (Адам Глёбус: ) “Толькі таму, што рэдактары “Нашай Нівы” не зразумелі, што трэба на першы націскаць. Яны зрабілі ў сваім фармаце газэты”. (Аксак: ) “Аўтар ад самага пачатку называў “Сучасьнікі”?” (Глёбус: ) “Так”. (Аксак:) “Гэта і выклікала ў многіх, найперш герояў гэтых тэкстаў, даволі нэгатыўнае стаўленьне да такой назвы. Скажыце, вас не бянтэжыла, што ўжо самім фактам такога загалоўка, а цяпер гэта ўжо падзагаловак, вы выклікалі нэгатыўную рэакцыю сваіх герояў?” (Глёбус: ) “Справа ў тым, што я напісаў гнюсную кнігу, кепскую кнігу — я гэта разумею, але не раскайваюся, і не зьбіраюся раскайвацца. Проста гэтая кніга адпавядае маім чытачам. Атрымліваецца так, што кепскіх чытачоў у нас значна больш, чым разумных і харошых. Для харошых я напісаў кніжку “Падарожжы”, кніжку “Парк”. А вось для сваіх кепскіх чытачоў — аказваецца, іх шмат — я напісаў кніжку “Сучасьнікі”. (Аксак: ) “І вось гэтыя кепскія чытачы кажуць: “Нашае грамадзтва, нашая эліта, нашыя пісьменьнікі і так разьяднаныя. Навошта спадар Адам Глёбус вось гэтымі тэкстамі яшчэ больш разьядноўвае нас?” (Глёбус: ) “Я нікога не разьядноўваў, таму што тэксты з гэтай кнігі друкаваліся ня толькі ў “Нашай Ніве”, яны друкаваліся ў “Беларуси сегодня”, яны друкаваліся амаль што ва ўсіх беларускіх выданьнях у розных формах і выходзілі нават у выдавецтве “Мастацкая літаратура” ва ўспамінах пра Караткевіча. А тое, што людзі крыўдзяцца… Я ня думаю, што адзін чалавек можа некага аб’яднаць-разьяднаць… Ну я ж усіх і аб’яднаў у гэтай кніжцы…” (Аксак: ) “Пералічваючы выданьні, у якіх друкаваліся тэксты з гэтай кніжкі, вы назвалі як недзяржаўныя, так і дзяржаўныя. Аднак вось маем копію такога дакумэнту: “В связи с созданием общественного объединения “Союз писателей Беларуси” (председатель Н.И.Чергинец) поручаем принять меры по недопущению проведения в учреждениях образования мероприятий по линии общественного объединения “Союз белорусских писателей”, других мероприятий с участием литературных деятелей без согласования с местными органами власти, а также по организации сотрудничества с государственными издательствами и редакциями литературно-художественных изданий РИУ “Литература и искусство”. Гэткім чынам выглядае, што магчымасьці друкавацца ў дзяржаўных выданьнях, застаючыся сябрам Саюзу беларуских пісьменьнікаў, у вас болей ня будзе. Што вы думаеце пра ўсё гэта?” (Глёбус: ) “Застануся Адамам Глёбусам незалежна ад таго, будзе ў нас пятнаццаць саюзаў пісьменьнікаў, ці дваццаць пяць. І канфлікты паміж гэтымі саюзамі мне ўжо нават проста не цікавыя. І я думаю, што канфрантацыя тая, што адбываецца, — гэта канфрантацыя чынавенства ўжо нейкага там пятага прызыву”. (Аксак: ) “Але гаворка ідзе пра немагчымасьць друкавацца ў дзяржаўных СМІ”. (Глёбус: ) “Буду друкавацца пад псэўданімам”. (Аксак: ) “Цудоўна. Ваша новая кніжка выдадзеная ў выдавецтве “Логвінаў”, аднак вядома, што пісьменьнік Адам Глёбус мае і свае выдавецкія магчымасьці. Скажыце, чаму вы не выдаяце свае ўласныя кнігі ў сваім выдавецтве?” (Глёбус: ) “Таму што адна справа — за свой кошт выдаваць, іншая справа — за кошт іншых. Калі мне прапанавалі фінансава вельмі выгадны праект, то нягледзячы на тое, што кніжка павінна была выйсьці ў верасьні, а выйшла толькі цяпер — ну разам з тым, калі людзі згодныя ўкладаць грошы ў маю творчасьць, чаму я павінен гэтым людзям адмаўляць? Канечне, не. І гэта доказ таго, што нехта з маіх, хай не найлепшых і не любімых чытачоў, мяне ўсё ж паважае, любіць і дапамагае мне”. (Аксак: ) “Скажыце, які тэкст з гэтай кніжкі вы маглі б прачытаць для нашых слухачоў, самы такі ляпідарны і самы прымальны для эфіру?” (Глёбус: ) “Усе гавораць пра гэтую кніжку як пра збор цалкам адмоўных вобразаў, а тут шмат вобразаў станоўчых. Але вось у нас людзі прывыклі не любіць станоўчыя вобразы, іх нават не заўважаць. І дзіўныя рэчы — тут вялікі разьдзел, прысьвечаны маім настаўнікам, людзям, якія мяне выхавалі, якія мяне любілі, гадавалі, дапамагалі ў жыцьці. Шмат цёплых словаў тут напісана пра маму, шмат цёплых словаў напісана пра маіх сяброў-паэтаў, такіх, як Толя Сыс, Лёня Галубовіч… Але ўсіх цікавіць адмоўнасьць, і таму каб самакрытыкай доўга не займацца, я прачытаю які-небудзь цёплы тэкст. Бацька і ягоныя нататкі Калі я прыходзіў да таты за некага прасіць ці прыносіў опус, напісаны з кімсьці разам, ён казаў: “Валодзя, глядзі сябе, пішы сваё, займайся сабою”. І паўтаралася тое шматкроць. А тут я чытаю ў бацькавых лірычных запісах: “Які гэта страшны выраз — глядзі сябе”. www.svaboda.org/articlesprograms/literat напiсаў SVABODA 09.03.2006, 17:07
Адам Глобус: "Меня интересует СЛОВО и свобода слова" Адам Глобус. Родился в Койданове (Держинск), что на Минщине, в 1958 году. Окончил Академию искусств, работал реставратором, журналистом, теперь – издатель. Автор поэтических сборников "Парк" и "Скрыжаваньне", а так же автор прозаических книг "Адзінота на стадыёне", "Толькі не гавары маёй маме", "Дамавікамэрон" и других. Переведён на 20 языков, в том числе на английский, немецкий, чеченский. Носит чёрные очки и залазит на башни. Любит людей, которые выделяются из толпы. Презирает ложь. ("Белорусский Партизан: ) "Пойдёте на площадь 19-го марта? Да – почему? Нет – почему?" (Адам Глобус: ) "Из интереса. Я любопытный человек. Мне интересно: сколько людей, кто возьмёт инициативу, кто её перехватит…" ("Б.П." ) "А пострадать не боитесь?" (А. Глобус: ) "Я не сцыкливый. Тем более, что в какой-то степени я журналист. Меня интересуют проявления масс". ("Б.П" : ) "Раньше Вы заявляли, что против всех в этой президентской кампании. Ничего не изменилось за последние месяцы и дни?" (А. Глобус: ) "И в этой, и в следующей. Мои взгляды на мир меняются не так быстро, как политическая ситуация…" ("Б.П" : ) "Вы верите словам политиков, что ситуация после выборов изменится? Какие Ваши наблюдения за настроением в обществе?" (А. Глобус: ) "Мир вообще очень изменчив… Поэтому я люблю писать хайку об изменениях в природе. Крыжы пад сьнегам вось і ўсё, што магу ска заць пра Радзіму Общество "электризуется", но далеко не всё. Напряжение только в среде журналистов, политиков и милиции…" ("Б.П." : ) "Вы верите, что белорусы могли думать о подготовке терактов, как говорит Сухоренко?" (А. Глобус: ) "Я верю, что что-то может взорваться, но я не знаю, с какой стороны это произойдёт. Честно говоря, я не верю, что наша оппозиция будет использовать теракты". ("Б. П." : ) "Как представитель культурной национальной элиты должен, на Ваш взгляд, вести себя в такой напряжённый политический период?" (А. Глобус: ) "Должен думать не про тактику, а про стратегию. Планировать не пятилетку, а пятьдесятилетку. Заглянуть в будущее – великое искусство". ("Б.П.: ) "Вы себя видите через 50 лет?" (А. Глобус: ) "Это уже не я. Себя не вижу. Только творчество. Свои книжки". ("Б.П": ) "Нужна ли реально обществу сильная опора на ценности, которые культивируют представители современной белорусской культурной элиты?" (А. Глобус: ) "Образование никому не вредно. В последнее время учиться стало модно. И каждая элита, не только белорусская, культивирует ценности, которые создают фундамент образования". ("Б.П") "Вы хотите сказать, что общество учится?" (А. Глобус: ) "А куда ему деться? В школу ходят, в университет. А там – Козулин. Ну, и не только Козулин… ("Б.П": ) "В Вашей книге "СУчаснікі" нет политиков… Не было желания писать о них? Или дело в концепции…" (А. Глобус: ) "Писал, писал я про политиков. И про Шушкевича, и про Лукашенко с Позьняком, и про Вечёрко с Северинцем… Для газетной рубрики это было актуально, а для книги слишком уж газетно, антикнижно. Наши политики какие-то антикнижные…" ("Б. П": ) "В конце 80-х годов Вы стояли у истоков зарождения гражданского общества в Беларуси, организации "Тутэйшыя", ориентированной на национальное развитие страны. Какой Вы и Ваши друзья тогда представляли Беларусь начала 21-го века? Что удалось и что не удалось? Какая разница между организациями того времени и неформальными организациями сегодня?" (А. Глобус: ) "Разница в том, что теперь всех интересует ЦИФРА, а тогда интересовало слово. Меня и теперь интересует СЛОВО и свобода слова. Сколько стоит свобода слова? Ни…я она не стоит, она бесценна". ("Б.П." ) "У Вас лично не было планов или желания пойти в политику, чтобы изменить ситуацию?" (А. Глобус: ) "То, что я хочу изменить, не изменяется политикой, потому что политика по-существу популистская и является выражением настроений в обществе. И создавать теперь какие-то организации желания нет". ("Б.П.": ) "Кто, на Ваш взгляд, из современных белорусских писателей, поэтов, артистов, музыкантов станет (или останется) классиком?" (А. Глобус: ) "Не пророк я, не пророк… Но могу сказать, что стихи Анатолия Сыса, живопись Игоря Тишина, проза Янки Брыля, песни Каси Камоцкой стоят культивации". ("Б. П." : ) "А что Вам кажется знаковым из русских, российских деятелей?" (А. Глобус: ) "Люблю русский рок. Цой, Шевчук, Шнуров, Кинчев. Они – за свободу слова, и это не потеряло актуальности ни у нас, ни в России", ("Б.П": ) "Вы часто бываете и работаете в России. Какие Ваши самые удачные проекты?" (А. Глобус: ) "Книги, которые мы делаем вместе с братом Мирославом. Самый популярный книжный проект, наверное, романы Андрея Воронина. Это более чем 100 романов. Доказательством популярности может служить их экранизация. На российском телевидении ужо сняты 4 сериала "Инструктор", "Атаман", "Слепой", "Слепой-2". Снимаются "Атаман-2" и "Слепой-3". ("Б. П": ) "Почему бы не реализовать эти проекты в Беларуси?" (А. Глобус: ) "Я работаю в империи, которая называется "Русский язык". Что ж тут сравнивать? Разве что тенденции… Империя русского языка уменьшается, а государство белорусского языка увеличивается". ("Б.П": ) "От чего зависит Ваше творческое настроение?" (А. Глобус: ) "От погоды. Я люблю самую разную погоду. Люблю туман и дождь, снег и солнце, поэтому и пишу хайку об природе. Сейчас пишу цветные сказки про Серую страну…" ("Б.П": ) "Если бы Вы пришли к власти или Ваши влиятельные знакомые, в какой бы ещё (или как ещё в этой) сфере Вы бы хотели реализовать себя?" (А. Глобус: ) "Мои знакомые уже приходили к власти, а потом приходили другие знакомые. Но это совсем не отразилось на моём творчестве или благосостоянии. Я никогда не связывал своё творчество с властью. Меня больше интересуют настроения общества, настроения и вкусы большинства, а не приоритеты элит". ("Б. П.": ) "Вас не смущает название сайта "Белорусский партизан"? Хотя, говорят, Вы – радикал…" (А. Глобус: ) "Архаическое название, с подъёбкой. Хотя, для меня главное содержательная форма, а не название, прилепленное к этой форме". www.belaruspartisan.org/forte/1664.html напiсаў belaruspartisan 17.03.2006, 12:54
Адам Глёбус, пісьменьнік: Неяк Гогаль сказаў: «Добры пісьменьнік знойдзе, як падмануць цэнзуру». Тое ж можна сказаць і пра палітыка. Палітык — чалавек, які ня можа быць абмежаваны толькі ўласнымі поглядамі, ён публічная асоба і мусіць даносіць свае ідэі да людзей. А для гэтага трэба выкарыстоўваць усе трыбуны. Толькі для гэтага трэба сур’ёзна рыхтавацца. Канфлікты паміж палітыкамі і СМІ — гэта ня толькі спэцыфіка Беларусі. Вазьміце хоць бы Італію: Бэрлюсконі, даведзены журналістамі да адчаю, зьбег пасярод праграмы. www.nn.by/index.php?act=view&id=798 напiсаў nn 17.03.2006, 13:34
19.3.2006 00:11 MSK Белоруссия: в ожидании свободы Тотальное запугивание общества властями Белоруссии коснулось даже самых юных ее граждан, пока не имеющих права голоса. Власти в панике от возможного выхода на улицы студентов и школьников. Директора школ и классные руководители официально заявляют родителям: начиная с прошлого понедельника, 13 марта, все сведения о пропусках учащимися занятий передаются непосредственно в КГБ. За пять дней до выборов во всех школах страны проведены родительские собрания. У родителей берут подписки о том, что 19 марта их дети не выйдут из дома. В 9-м классе, где учится моя дочь, на такое собрание пришло всего шесть родителей из класса. Расценив этот факт как “неуважение к школе и работе педагогов”, администрация школы объявила: отсутствовавшие родители обязаны написать объяснительные о причинах своего отсутствия на собраниях. Весь класс встретил этот “приказ” смехом. За два дня до выборов давление на граждан страны посредством втягивания в этот процесс детей резко обострилось. Вот только один пример, непосредственно коснувшийся вашего корреспондента и являющийся одним из многих. Социальный педагог минской средней школы № 15 втащила мою дочь в кабинет директора с возгласом: “Она пойдет на площадь!” Директор эмоционально объясняла 15-летнему подростку: мол, за каждого задержанного 19 марта “нас всех уволят с работы”. Закончилась беседа приказом явиться в пятницу с матерью за документами на исключение из школы. Естественно, никто никуда не пошел, несмотря на разрывающийся телефон: пресловутое “неуважение к работе педагогов” уже демонстрировалось как-то само собой. То же самое происходит сегодня во всех школах Белоруссии. По крайней мере, в Минске мне известно несколько школ, где конкретных учеников старших классов временно, но вполне официально отстраняют от занятий – превентивно, даже не за намерение выйти на площадь, а за одно желание привычно провести воскресенье в центре города. Потенциальные “враги” среди детей вычислялись целенаправленно на протяжении последних 1,5-2 месяцев на уроках с безобидным названием “Человек. Общество. Государство”. Раз в неделю это была пропаганда, этакие уроки любви – к президенту Лукашенко. Учительница просила детей высказывать свое мнение, несогласных перебивала на третьем слове, а потом неделю спустя проверяла, не перековались ли. На каждую школу таких открытых нонконформистов набирается человек 10-15. Не удивительно, что у подрастающего поколения промывание мозгов вызвало прямо обратный эффект. Так, один минский десятиклассник даже предлагал провести прямо в школе пикет протеста. “Лучше приходи на площадь”, - ответили единомышленники. Школьники говорят: если принести в класс наклейки со словом “Свобода”, за ними выстраивается очередь, и первыми в ней стоят те, кто недавно повторял, что “все хорошо и лишь бы не было войны”. За развешивание листовок и наклеек милиция задерживает даже 10-летних детей. “На меня ругались нехорошими словами, но не били. Стефан и Витовт убежали, а меня затащили в милицию и заперли дверь. Но я не отдал все наклейки, только половину”, - с гордостью рассказывает юный “партизан” Петр М., ученик 5 класса. В одном из кафе в центре Минска трое подростков не успевают забрать сдачу за чипсы – налетают трое милиционеров. “Фашисты! Фашисты!” – кричат им и продавцы, и покупатели. Мало того, детей отбивают всеми отделами магазина. И хотя хеппи-энда не происходит из-за растерянности самих детей, налицо перерождение белорусского народа. 10 лет назад фашистами назвали бы тех, КОГО хватают. Сейчас – тех, КТО… Мы с коллегами и правозащитниками минут 15 не можем поделиться друг с другом информацией. Видит Бог, не мы устроили этот “Смольный”, когда одновременно звенят четыре телефона и звучат четыре новости о “наездах” на оппозицию. “Северинца везут в суд, обвиняют в краже бензопилы!..” – “Студентку Татьяна Еловую сняли с виленского поезда…” – “Срочно звони в Советский РУВД, там Алесь Зарембюк и еще пять человек…” – “Величкину с Губаревичем в Бресте “тихари”прокололи шин!…”. Пока руководитель штаба Милинкевича Юрась Губаревич жаловался милиционеру на “лиц в штатском”, их коллеги выкрали правозащитника Владимира Величкина – потом он оказался в одном из местных РУВД… Вал, шквал новостей. Невиданная истерика власти! Сведения о задержаниях активистов в пятницу приходили, по моим подсчетам, с частотой от 2 до 30 минут. По административным делам временно изолированы от общества около 110 человек. И это не окончательный (и не единственный) показатель действий властей “на опережение”. Будучи прописанной за пределами Минской кольцевой автодороги и желая проголосовать именно 19-го, я, как и часть моих знакомых, на данный момент знаем: доберемся до города, даже если придется идти пешком. Слухи о снятии с рейсов части автобусов никто официально не подтверждает, но они не утихают. По неофициальной информации, полученной от начальника минского приемника-распределителя юристом правозащитного центра “Вясна” Валентином Стефановичем, мест на нарах в данном учреждении уже катастрофически не хватает, в связи с чем планируется сажать оппозиционеров в ангары близлежащих войсковых частей (как это было с десятками журналистов в марте 2000 г.). В качестве варианта рассматриваются даже пустующие детские лагеря. Власти ежедневно демонстрируют по телевидению причину своего страха. Задержание фуры с грузом палаток из Америки через Латвию, массовый захват листовок, арест номеров газет, “поддельные” данные о подсчете голосов в Центризбиркоме… Но уже сейчас члены избирательных комиссий, которым доверяет власть, собираются рассказать журналистам о будущих вынужденных фальсификациях. Разоблачения заговоров с рассказом полузамученного “боевика” о прохождении обучения в подрывных центрах, где его учили травить людей ядом из дохлых крыс, настойчивые предупреждения главы КГБ о будущих взрывах на оживленных улицах… От частого повторения они уже воспринимаются как обещания. “Мы думали, стоит ли это обнародовать, - говорит о заговоре президент Лукашенко перед телекамерами рабочим “БелАЗа”. – Довели до вашего сведения не потому, что боимся, что что-то произойдет, а чтобы вас предупредить, вызвать у вас к этому иммунитет”. Но даже в деревне можно услышать, как люди не просто не хотят переизбирать, а проклинают Лукашенко! Обещание главы государства “свернуть голову, как утенку” любому вышедшему на улицу вечером 19 марта у части людей вызывает совершенно иную реакцию, чем ту, на которую рассчитывают власти. У одних – чувство солидарности. Ожидаемые КГБ “наемники” и “боевики” на поверку оказываются ребятами, с которыми белорусы стояли рядом на Майдане, а порой – еще и у телецентра в Вильнюсе. Теперь они приехали постоять рядом с нами, несмотря на угрозу главы КГБ сесть в тюрьму по статье “терроризм”. У других - любопытство. “Когда меня спрашивают, выйду ли я из дому в этот день, я отвечаю: да, потому что я страшно любопытный человек”, - признается, например, писатель Адам Глобус. Это единственный человек, который не задумываясь смог ответить мне на вопрос, что будет в Белоруссии в понедельник, 20 марта. “Новый день, весна и Беларусь. Все остальное преходяще”. Татьяна СНИТКО, Минск www.prima-news.ru/news/articles/2006/3/1 напiсаў news.ru 20.03.2006, 15:44
Глобусом по нервам КОРБУТ Виктор Опубликованы шокирующие откровения современника о «cУчаснiках» Вечер. Проспект. После работы… Зашел в книжную лавку. Купил сборник с божьими коровками на обложке. Судя по беглому просмотру, светские хроники города М. Не Робски, однако же… Спустился в метро. Раскрыл книгу где–то посередине. Стал выискивать сюжетик попикантнее. Нашел, вчитываюсь. Голову отрываю от маленьких буквочек (издательство явно поскупилось на человеческий шрифт. Для такого–то содержания!), лишь чтобы не пропустить поезд или не свалиться на рельсы. Текст цепляет. Стараюсь интуитивно обходить встречные человеческие тела — у меня под носом чтиво! Странное зрелище, конечно, — человек с книгой в метро. С наушниками — да, понятно. С мобилой — тоже, и уже не мейнстрим. Но книга — это как пережиток прошлого. Даже стыдно признаться. Но я же никого не трогаю — значит, всем хорошо, никому не должно быть дела до моих привычек. Ну, так нет же! Оглядываются. Подсматривают. Какой–то беспардонный пассажир и вовсе стал за спиной и смотрит исподлобья. Мне, однако, неудобно повернуться к нему и сказать: «Знаете что, гражданин, нехо…» В смысле: нечего заглядывать в чужие тетради. — Батюшки! Так это вы! Вот бывает! — искренне удивился я, взглянув на любопытного товарища. А тот, прищурившись, усмехается: — Привет! — Непостижимо! — пытаюсь избавиться от неловкости в разговоре. Ведь это сам Автор следит за мной… — И часто ли вам попадаются отрешенные от реальности читатели, страстно поглощающие ваши труды? — интересуюсь у писателя реакцией на мое увлечение его шедевром. — Да всякие бывают. Один названивал мне с 1 сентября каждый день: когда, наконец, выйдет? Дескать, нужна ему была моя книга позарез. Я уже на издателя стал наседать: дай мне хоть несколько экземпляров бракованных. Не смог издатель удовлетворить автора: книгу, пока брак не выправил, в свет не выпустил. И я среди первых «дегустаторов» нового литературного деликатеса. Его автор — Глобус, тот самый, который Владимир Вячеславович Адамчик, публиковал эту книгу частями на протяжении многих лет в журналах, чем интриговал и раздражал публику. Называется эта светская хроника «Фацэцii» — от слова «фацэт» (франт), но в подзаголовке она именуется более понятно: «сУчаснiкi» — вот так, с маленькой «с» и с ударением на «у». За что на Глобуса многие герои обижаются. Ведь его творение — это собрание маленьких зарисовок–воспоминаний о встречах — реальных и виртуальных — с разными именитыми людьми. Записи без самоцензуры. Глобус не стесняется описывать чужие недостатки, оголять нервы своим знакомым и случайным встречным, попадавшимся в жизни, — художникам, писателям (а чаще графоманам), известным и безвестным представителям богемной тусовки, политикам и политиканам, нашим и заграничным. Наглая книга — мало сказать, обидная. «Сначала хаотично, а теперь сознательно и рассудительно я обижаю людей. Если у моих читателей обидчивость — одно из сильнейших чувств, отчего же не поиграть на этой струне?» — свободно рассуждает Глобус. Но! Одни мучаются под его острым пером, но молчат. Другие, напротив, завидуют первым, потому что в глубине души страстно желают страдать от ударов его слов. Ведь зарисовки Глобуса, нашего циничного, остроумного и беспощадного Артема Троицкого, — отличная реклама. Да, пусть «черный пиар». Но такой он — Адам Глобус. Приходится принимать таким, как есть… P.S. Вот написал и подумал: рано или поздно Глобус и меня обидит. Ну и пусть. Такая его сУчность. А нам, «сУчаснiкам», остается лишь получать удовольствие… от чтения. www.sb.by/article.php?articleID=50545 напiсаў КОРБУТ 28.03.2006, 11:58
Иван Мележ: писатель и время РУБЛЕВСКАЯ Людмила, СБ Литература в сложных отношениях со временем. С одной стороны, произведение привязано к эпохе, в которую было создано, как цветок — к почве. С другой, шедевр — это преодоление времени. Вершина над его потоком, на которой спасаются от забвения избранные. Современники любят гадать, кому из них уготовано оказаться там. Делят места, нервничают, завидуют… Впрочем, бывают случаи бесспорные. Еще при жизни белорусскому писателю Ивану Мележу определили место в вечности. Но вот уже три десятилетия как Мележа нет с нами. Ушла эпоха, в которой он жил и творил. Как теперь оцениваются личность и творчество создателя «Людзей на балоце»? Во всяком случае, они достаточно масштабны, чтобы стать основой для нашей очередной литературной дискуссии. Можно ли сказать, что «Людзi на балоце» — наш национальный брэнд? Петро Васюченка, писатель, литературовед: — «Людзi на балоце» — это наш национальный эпос. Иван Мележ создал то, что немногим удалось в XX веке. В числе удачливых — Уильям Фолкнер и Габриель Гарсиа Маркес, которые историю своего края, «клочка земли величиной с почтовую марку», написали как книгу судьбы своего народа и всей цивилизации. Для Мележа эта земля — Полесье, вся Беларусь. Да, мы — люди на болоте. Вода — самая неуничтожимая и подвижная из стихий, и реки, озера, болота Беларуси делают эту страну «синей–синей» (В.Короткевич). Герои Мележа сражаются за свой клочок земли, отвоевывая ее у воды, и так дорожат этим благом, что порой ставят землю выше семейного счастья. Борьба за существование, за свой удел в жизни знакома каждой земной нации, и этот мотив делает проблематику мележевской хроники универсальной. Дмитрий Бугаев, литературовед, профессор БГУ: — Не знаю, можно ли называть «Людзей на балоце» национальным брэндом. Но это, конечно же, один из лучших наших романов за всю историю существования белорусской национальной литературы. Татьяна Шамякина, доцент, доктор филологических наук, заведующая кафедрой белорусской литературы и культуры БГУ: — В стиле Ивана Мележа воплощены наиболее характерные особенности белорусского романного стиля как такового. Потому роман «Людзi на балоце» среди шедевров европейского романа может с полным правом представлять белорусскую литературу. А вот называть произведение искусства брэндом я не могу. И вообще стараюсь не употреблять такие термины — в сущности, экономические — в отношении предмета своего исследования — литературы. Нинель Счастная, художник: — Безусловно. Потому что когда говорят «Людзi на балоце» — сразу происходит узнавание. Спросите на улице первого встречного — любой ответит, что это произведение Мележа. Некоторые, может, и не читали, но смотрели фильм, слушали какую–то передачу… Микола Метлицкий, поэт, главный редактор журнала «Полымя»: — Наш нацыянальны брэнд — «Людзi на радыяцыi». Андрей Федаренко, писатель, лауреат премии имени Мележа: — Перед нами пример, когда не слишком удачное название (ведь правильно «Людзi сярод балота», «Людзi памiж балота»), подкрепленное, «реабилитированное» великолепным текстом, вдруг приобрело благозвучность, натуральность, заиграло, засияло и действительно имеет все основания быть национальным брэндом. Известно, что сам автор лишь в последний момент остановился на этом варианте названия, со вздохом произнеся: «Главное — хорошее содержание, а к заглавию привыкнут». Так и произошло. Адам Глобус, писатель: — Сягоння слова «балота» мае адмоўную афарбоўку, прынамсi, у такiм значэннi яно часцей ужываецца. Брэнд мусiць несцi выключна станоўчае значэнне. Нiхто не набывае тавар сумнеўнай або кепскай якасцi. Некалi Прышвiн назваў балота «кладовой солнца», але пра гэта амаль нiхто не ведае, на жаль. Таму словазлучэнне «Людзi на балоце» не можа быць брэндам. Яно можа ўжывацца i ўжываецца ў якасцi iранiчнага i самаiранiчнага сiнонiма да «беларусаў». Але тут варта зазначыць, што ў творчасцi самога Iвана Мележа нi iронii, нi самаiронii няма, як i ў Фурманава, якi напiсаў раман пра Васiля Iванавiча Чапаева. Устарела ли та форма, в которой творил Мележ — классический роман, цикл романов? Андрей Федаренко: — Конечно, устарела, как «имеет свойство» устаревать любая форма, например форма одежды, — но это всего лишь изменение фасона, а не смысла. Дмитрий Бугаев: — Нет, не устарела. Эпический роман — коренной, стволовый жанр реалистической прозы, в котором фокусируются «все родовые и существенные признаки эпоса», как писал Белинский. Нет сомнения, что и циклы добротных романов как жанровая структура не потеряли своей весомости. Татьяна Шамякина: — Ни одна форма не устаревает, так как все они время от времени возвращаются в литературу. Есть и сегодня любители неспешного чтения, погружения в стихию произведения, когда хочется жить вместе с героями как можно дольше. Микола Метлицкий: — Яна проста непасiльная многiм сягонняшнiм празаiкам, бо лiтаратура, на жаль, памкнулася шляхам даволi аблегчаных формаў дэтэктыву i фэнтэзi. Нинель Счастная: — Наверное, кто–то и сегодня сидит и пишет «Войну и мир», «Людзей на балоце»… Но смогут ли современные читатели все это прочесть? Трудно найти время на одоление больших томов. С другой стороны, романы будут существовать по той простой причине, что они отражают пласт времени, и нужно, чтобы это время кто–то описал. Если его не описать, останется какое–то мельтешение, произведения–однодневки… В большинстве случаев сегодня творческая энергия тратится практически в воздух. Телевидение, шоу отодвинули искусство в сторону. Как предлагал еще Малевич: нарисовал черный квадрат, и хватит. Но я лично даже не представляю, как выразить свою мысль не реальным образом, а абстракцией. Адам Глобус: — Класiчная форма таму i класiчная, што не старэе. У наш час можна вылучыць дзве асноўныя формы мастацкага самавыяўлення: клiпавую i серыяльную. Творы Мележа выдатна ўпiсваюцца ў серыяльную форму. Дарэчы, яны i экранiзавалiся ў падобным варыянце. Петро Васюченка: — Вместо жанровых определений «роман», «цикл романов», «эпопея», «хроника» сегодня услышишь «нарратив», «сериал». Модернизаторы, называя вещи по–новому, как бы упраздняют их старое содержание. Роман — это не просто жанр, это вечный архетип писательского мышления, и полностью отменить его можно только вместе со смертью литературы. В большинстве классических произведений белорусской литературы — мечта о своей земле, о своем доме… Вы согласны с тем, что Мележ развенчивает фетишизацию земли? Адам Глобус: — Не! Жаданне мець свой родны кут на зямлi было, ёсць i будзе. Думаю, што ў панятак «мець» уваходзiць i права на свабодны продаж i свабоднае набыццё зямлi. Калi чым i займаўся Iван Мележ, дык якраз усхваленнем i апяваннем сваiх родных Глiнiшчаў, сваёй зямлi. Петро Васюченка: — Да, для персонажа «Полесской хроники» Василя Дятла заветная земля, «тая, што каля цагельнi», стала фетишем. Он променял на нее любовь к женщине. При этом понятие «земля» обесценилось и перестало восприниматься как «дом», «родина», «будущее». Для сравнения: у Якуба Коласа образ «Новой земли» неразрывно связан с библейским: «И увидел я новую землю и новое небо». Мележ предостерегает от фетишизации святынь. Дмитрий Бугаев: — Я думаю, что никакой фетишизации земли у Мележа нет. Нет и развенчания этой фетишизации. Белорусская литература всегда была сильна поэтизацией земледельческого труда, осмыслением земли как главной основы благосостояния человека. Самой человеческой жизни. Мележ продолжал коласовскую традицию в своей «Палескай хронiцы». Его Василь Дятел — персонаж особенно близкий автору (Мележ иногда и себя называл Василем Дятлом). Так этот Василь извечную крестьянскую преданность земле, свободному труду на ней несет в себе как определяющую черту характера. Когда колхозные активисты перепахивают засеянную Дятлом его полоску земли, Василь воспринимает это как крушение всех надежд на добрую жизнь и, конечно же, издевательство над крестьянским трудом. Татьяна Шамякина: — Как у многих советских писателей, у Мележа сознание боролось с подсознанием. В конструкцию романа закладывалась идея развенчания фетишизации земли, а на уровне коллективного бессознательного тянуло к земле самого Мележа — как и любого белоруса, несущего в себе гены своих предков — ариев, исконных земледельцев. Микола Метлицкий: — Фетышызацыю зямлi развянчаў не Мележ, а сам час, якi, стаўшы савецкiм i навукова–тэхнiчным, адарваў чалавека ад зямлi, зрабiў яго погляд на яе як на сродак вытворчасцi, багата панiшчаны мелiярацыяй i хiмiяй. Мележаўскi Халiмон Глушак трымаўся за зямлю чэпка — адпаведна свайму часу i свайму сацыяльнаму статусу. Нинель Счастная: — Иван Павлович очень любил и уважал землю, уважал людей, которые ею жили… Он не развенчивает, он, наоборот, жалеет, что это уходит. Андрей Федаренко: — Идея романов Мележа в том, что и земля, и дом, и вообще все материальное лишь тогда имеет ценность, когда спокойно на душе у того, кто этим владеет, насколько он, владелец, чувствует себя полновластным хозяином своего добра. В дневнике Ивана Павловича есть запись, относящаяся к финалу последнего, пятого (ненаписанного) романа: «Вясна. Зямля. Арэ» («араць» — пахать). Т.е. главный герой — Василь Дятел — должен был «пройти по мукам» пяти романов (в чем–то повторив судьбу Ивана Савельева из «Вечного зова») и в конце концов получить желаемое — ту самую землю. Но не радость владения ею. Хозяином он так и не становится. Имеет ли будущее «деревенская тема» в литературе? Дмитрий Бугаев: — «Деревенская тема» в литературе будет актуальной всегда, потому что только земля кормит человека естественным продуктом. Возможно, в отдаленном будущем человек придумает и синтетическое производство пищи. Но радости от этого будет мало. Уже и теперь есть некоторое недоверие к продуктам, созданным с участием генной инженерии. Но это же еще не синтетика в полном смысле слова. Адам Глобус: — Калi павялiчваецца гарадское насельнiцтва, а вясковае змяншаецца, гэта будзе адлюстроўвацца i ў лiтаратуры, але рэгiяналiзм i тэмы, звязаныя з сялянствам, заўсёды будуць мець сваiх прыхiльнiкаў. «Вясковыя» дзённiкi Жуля Рэнара, «Стог сена» Клода Манэ, «сялянскiя» матывы Пiтэра Брэйгеля ды, зрэшты, вобразы хлебароба Каiна з пастухом Авелем — узоры «вясковай тэмы» на ўсе часы. Татьяна Шамякина: — Стоило бы «деревенскую тему» реанимировать и возвеличить. И благодаря этому (при умелой идеологической работе) белорусы должны, наконец, выбраться из своих клетушек в загазованных городах и расселиться по просторам родной страны, превращая ее в цветущий сад. Петро Васюченка: — «Деревенская тема» и «деревенская проза», наверное, остались литературной историей. У Мележа, между прочим, повествование выплескивается за пределы деревни, есть и городские эпизоды. Микола Метлицкий: — У лiтаратуры будучыню маюць лiтаральна ўсе тэмы, калi на iх мастацкае раскрыццё будзе хапаць аўтарскай увагi i таленту. Нинель Счастная: — Я думаю, не то, что имеет, она вот–вот возродится, потому что началась такая ностальгия по деревне, по чему–то искреннему. Все перенасыщены городом, его культурой, точнее, негативным состоянием этой культуры. Появляется новая деревенская литература, в небольших формах… И я, кстати, под влиянием ее нарисовала диптих «Розовые телки и голубые козлы». Вообще, деревенская тема присутствует в моих картинах. С удовольствием пишу петухов, лошадок… Есть в деревенской теме то тепло, которого нам не хватает. Андрей Федаренко: — Тема в настоящем художественном произведении или не имеет никакого значения вовсе, или значение ее, по крайней мере, третичное. Не важно, о чем писать, важно — как. Иван Мележ в свое время отказался от государственной должности, чтобы посвятить себя творчеству. У него был отдельный кабинет, время для литературной работы… Сегодня писатель должен работать где–то еще ради денег. Нормально ли это? Сохранится ли «высокая литература» как основная профессия? Андрей Федаренко: — Впервые слышу, чтобы Мележ отказывался от какой–то должности; наоборот, будучи больным, он соглашается остаться на очередной срок в должности заместителя председателя Союза писателей Беларуси. Что, несомненно, не с лучшей стороны отразилось и на его здоровье, и на творчестве. То, что писатель должен работать еще где–то ради денег, — абсолютно ненормально. Сравним, для примера, писателя и спортсмена. И того и другого объединяет в конечном итоге одна цель: представлять и прославлять свою страну, свою родину. Не секрет, что средства в литературу и в спорт распределяются неравномерно. Но если взять кпд от писательского труда — пусть даже среднего писателя, пусть только подающего надежды, — в исторической перспективе он окажется несоизмеримо выше любых сиюминутных достижений в любой другой сфере. Ведь и от Мележа — именно от Мележа — не ждали ничего особенного; говоря современным языком, никто на него не ставил и не собирался особенно его раскручивать. А он, имея неплохие материальные тылы, вдруг возьми да и выдай шедевр! И что? Кто сегодня вспомнит «рекорды» прошедших 1960 – 1970–х (т.е. времени создания «Людзей на балоце»), чью душу и сердце трогают сейчас те, казавшиеся когда–то важными, доли секунд, разница в граммах и количество забитых и пропущенных голов? А роман живет. Хотя «высокая литература» перестала быть основной профессией примерно с начала прошлого века, со смерти А.Чехова. Адам Глобус: — Пiсьменнiк, як i ўсялякi iншы чалавек, павiнен працаваць, i працаваць за грошы. Што тычыцца асабiста Iвана Мележа, я перакананы: яму было эканамiчна выгодна займацца лiтаратураю i зусiм невыгодна займаць дзяржаўныя пасады. Рознiца вымяралася ў сотнях тысяч рублёў. Дмитрий Бугаев: — Нет ничего хорошего в том, что уже сегодня писатель не может жить за счет литературного заработка. Это значит, что наше общество недостаточно заботится о духовной культуре. Я не знаю, сохранится ли литературное творчество как основная профессия самых одаренных. Но подлинная литература не умрет. Она будет существовать до тех пор, пока в человеке не уничтожится все человеческое. Микола Метлицкий: — Гэта зручная для апраўдання мележаўскага генiя легенда — адмовiўся ад дзяржаўнай пасады. Яна, вiдаць, мусiруецца час ад часу таму, што другiм творцам пры пасадах сягоння не хапае часу на сур’ёзныя заняткi лiтаратурай. А магчыма, проста няма чаго сказаць грамадству сур’ёзнага, набалелага, выпакутаванага. Мележ заўсёды быў пры пасадзе. I ў апошнiя гады жыцця быў намеснiкам старшынi Саюза пiсьменнiкаў Беларусi. Не кажу пра шэраг iншых грамадскiх абавязкаў. А тое, што заўсёды знаходзiў час i натхненне для генiяльнага пiсьма, гаворыць адно: лiчыў прозу заняткам пажыццёва сур’ёзным i адказным. Татьяна Шамякина: — Если научимся раскручивать отдельных авторов, то они смогут жить только литературой. Это будут единицы или вообще один счастливчик на республику. А кто–то предпочтет нищету, лишь бы заниматься любимым творчеством, — идеалистов сегодня намного меньше (время не романтическое), но все же они не перевелись. Вообще–то это все совершенно ненормально. Еще и еще раз убеждаешься, что лучшее время для писателей — в прошлом. Это — советское время. И писателям нужно, наконец, набраться смелости и признать это, а не муссировать постоянно тему репрессий. С нас хватает российского телевидения, буквально зацикленного на этой теме. Уже и Мележа отодвигают в сторону только потому, что он не отдал дань этой теме. Что за глупости! Нинель Счастная: — Я преклонялась перед Иваном Павловичем за то, как он мог сосредоточиться на творчестве. Я с ним познакомилась в санатории в Друскениках, когда мне было 18 лет. Он приехал отдыхать, но мы все знали, что он целый день пишет. Его дача и дача моего отца стояли рядом, но и там мы встречались редко, потому что он все время работал. Запомнилось, что когда ему, например, мешали работать собаки Жиновича, еще одного соседа, он их «успокаивал», бросая камушки через забор. Мележ оберегал свое время, торопился как можно больше успеть сделать. Ведь так мало времени было отведено ему. Мне всегда жалко способных людей, которые уходят на государственную службу, крадут у своего творчества годы. Это так страшно… Я сразу, как только окончила художественную академию, решила, что ни в коем случае не буду преподавать. Более того — ни в коем случае не буду «заседать». Но сейчас литераторы и художники поставлены в такое положение, что должны работать хотя бы дворниками, чтобы были какие–то отчисления в пенсионный фонд, шел трудовой стаж. Все искусство оказывается «выброшенным» из государственной цепочки. Но если ты будешь служить — ты не будешь заниматься творчеством. Потому что у тебя не будет на это сил и времени. Петро Васюченка: — Неплохо помечтать о том, чтобы писатель имел единственное место работы — свой кабинет, уединился бы в нем и ничем не занимался, кроме писания. Увы, и в советскую эпоху писатели–профессионалы, как правило, ходили на службу. Современная эпоха превращает писательский труд в хобби, и деньги на «высокой литературе» заработать сложно. Есть в этом и свой плюс: литератор не отрывается от жизни, пишет про нее, а не про своих коллег по перу, что немаловажно, особенно для прозаика. В то же время писатель вправе ожидать опеки от государства или меценатов — роман «Голод» уже написан. Гамсуном. Иван Мележ творил во временных рамках советской литературы. Ограничило ли это каким–то образом его творчество? Микола Метлицкий: — Не варта займацца самападманам: дайце iншы час пiсьменнiку — будуць iншыя яго творы. Iншымi будуць творы толькi iншага пiсьменнiка, якому i выпадзе жыць i тварыць у iншым часе. Лiтаратура ўчарашняга дня i цiкавая адкрытымi ўсiмi гранямi тагачаснага жыцця, а калi яна такая, як мележаўская, то не выстыне ў забыццi на павевах часу любога новага. Андрей Федаренко: — Нужно помнить и понимать, что Иван Мележ был белорусским советским писателем и написал белорусский советский роман по законам жанра социалистического реализма. Ценность «Людзей на балоце» — в замкнутости пространства, в той романтической изоляции, в которой живут и действуют герои. Как только делается попытка прорыва во внешний мир (строительство известной «гати»), как только появляются Апейки, Харчевы, весь этот пришлый, непотребный люд, так автоматически начинает снижаться и очарование романа. Адам Глобус: — Кожны мастак, кожны творца абмежаваны пэўнымi рамкамi, пэўным фарматам. Фармат абмяжоўвае творцу, але нiчога кепскага ў гэтым я не бачу, бо сапраўдны творца знойдзе магчымасць зрабiць твор, не парушаючы рамак. Так i зрабiў Iван Мележ. У другi час той жа Мележ напiсаў бы iншыя творы. Нинель Счастная: — Иван Павлович искренне писал то, что он думал и чувствовал. Я не думаю, что он мог бы написать это по–другому. Он не подделывался под время. Если его что–то раздражало, он открыто об этом писал. Петро Васюченка: — В иное, чем советское, время Мележ ставил бы перед собой иную сверхзадачу, и это был бы уже не Мележ. Давайте говорить о том, что сделано. Писатель показал, как насильственно ломается уклад жизни белорусской деревни, складывавшийся столетиями. Показал как драму. Его версия происходящего расходилась с официальной доктриной. А далее уже сама жизнь дописывала за писателя. Колхоз в Куранях (Глинище) в 1970–е годы стал передовым, о нем писала газета «Звязда». А в 1986 году деревню покрыл чернобыльский пепел. Дмитрий Бугаев: — Мележ, как и всякий художник, творил в координатах своего времени. И эти координаты воздействовали на него и своими отрицательными сторонами. Но большие художники потому и называются большими, что они не довольствуются ролью простых иллюстраторов расхожих стереотипов. Они стремятся утвердить свое видение жизни, ее правду. Правда Мележа в том, что он с большой сыновней любовью изображал подлинное Полесье, открывая его и для всего мира. Причем Мележ описывал полесскую жизнь изнутри, с точки зрения человека, для которого все это органически близко. Но очевидно и другое. Если бы Мележ писал свои романы «Палескай хронiкi» в другое время, они были бы во многом иными. Татьяна Шамякина: — Тема «что было бы, если бы…» нынче модная. Вместо того чтобы серьезно, во всех аспектах, изучать эпоху, мы занимаемся историческим фантазированием. Иван Мележ — плоть от плоти своей нации и своего времени. Есть ли продолжатели традиции (эстетической и т.д.) у Мележа? Адам Глобус: — Iх шмат. Я памятаю, як пiсьменнiкi абмяркоўвалi з’яўленне «Людзей на балоце», як фармавалася кола прыхiльнiкаў гэтага рамана. У дыскусiях удзельнiчалi i Стральцоў, i Пташнiкаў з Адамчыкам, i Сачанка з Чыгрынавым i Дамашэвiчам… Можна проста сказаць, што ўсё «фiлалагiчнае» пакаленне ў рознай ступенi працягвала распачатае Мележам. Сярод пакалення «Тутэйшых» у Iвана Мележа прыхiльнiкаў, канешне, меней, але Наварыча, Федарэнку, Пятровiча можна залiчваць да спадкаемцаў Мележа. Андрей Федаренко: — Если писатель любит литературу, ставит ее превыше всего, готов посвятить ей все свободное время и саму жизнь — значит, его смело можно называть в том числе и продолжателем «традиций Мележа». Даже если этот писатель не прочитал ни одной мележевской строчки. Микола Метлицкий: — Ёсць i прадаўжальнiкi мележаўскiх традыцый. Ёсць i яго наступнiкi. Iх iмёны, спадзяюся, назаве сам час — i зробiць гэта гранiчна–дакладна. Дмитрий Бугаев: — Эстетическая традиция Мележа в белорусской литературе жива и сегодня. В русле этой традиции, обновляя ее, возникли произведения многих белорусских писателей. Назову И.Чигринова, И.Шамякина, И.Науменко, И.Пташникова, В.Адамчика, Л.Дайнеку, Я.Сипакова, В.Карамазова, Б.Саченко, В.Козько, А.Жука, А.Кудравца, Г.Далидовича, Л.Левановича… Из поэтов наиболее активно продолжает мележевскую традицию земляк Ивана Павловича Микола Метлицкий, который издал около 10 сборников стихов и поэм о Полесье, особенно акцентируя чернобыльскую трагедию. Некоторыми гранями своего творчества соприкасается с мележевской традицией Я.Брыль, хотя он по характеру таланта не эпик, а лирик. А вообще–то в чистом виде коренная традиция нашей прозы не может быть вычленена и связана, скажем, только с Мележем. Ибо на эту традицию с успехом в свое время поработали Колас и Горецкий, Гартный и Зарецкий, Головач и Крапива, Чорный и Лыньков. А еще Мележ дал блестящий пример нашим писателям в использовании живого диалектного слова. Нинель Счастная: — Честно скажу, не знаю. Последнее время тороплюсь сделать то, что могу, а продолжатели Мележа, как я представляю, люди серьезные и должны писать нечто фундаментальное. А чтобы прочесть фундаментальное, нужно время. Петро Васюченка: — Мне хотелось бы, чтобы нашлись продолжатели эпической традиции Мележа (его эстетика неповторима, как у каждого крупного мастера). Но в нашем новом веке, к сожалению, мало условий для рождения эпоса. Писателям не хватает усердия, а читателям — времени и терпения. Может быть, Владимир Орлов, Андрей Федаренко, Алесь Наварич или кто–нибудь другой создадут новый белорусский эпос, но для этого, кроме повествовательного мастерства, необходимы усидчивость, целенаправленность, не позволяющие отвлекаться на прочие проекты, и долголетие, которого не хватило самому Мележу. Татьяна Шамякина: — Все ныне пишущие — его продолжатели. Это незаметно. Но на самом деле мележевская эстетика — уже национальный архетип. www.sb.by/article.php?articleID=50612 напiсаў РУБЛЕВСКАЯ 30.03.2006, 14:09
Каталог > Авторы Все авторы всех подарочных книг в алфавитном порядке 445 Адамчик В.В. и др. Русское искусство 644 Адамчик М.В. 500 шедевров русского искусства 594 Адамчик М.В. Всемирная энциклопедия. Биология 792 Адамчик М.В. Всемирная энциклопедия. Мифология 762 Адамчик М.В. Всемирная энциклопедия. Религия 594 Адамчик М.В. Всемирная энциклопедия. Христианство 594 Адамчик М.В. Всемирная энциклопедия. Христианство 1280 Адамчик М.В. Всемирный энциклопедический словарь (ВЭС) 1248 Адамчик М.В. Мифы народов мира. Энциклопедический словарь 445 Адамчик М.В. и др. Русское искусство www.giftbooks.ru/pg/authors/rus/1.htm напiсаў ПАДАРУНКІ 31.03.2006, 16:44
Андранік Антанян лісты зь ніадкуль « сёе-тое з жыцьця рэвалюцыянераў підагагічаскае » дзень Волі П.Якубовіч і В.Мухін знайшлі спосаб павіншаваць з 25 сакавіка Адама Глобуса. Вельмі міла зь іх боку. antanian.draniki.com/2006/03/27/185/ Ну што тут скажаш? Дзякуй усім. напiсаў Адам Глобус 04.04.2006, 14:37
Паляшук [17.04.2006 01:14]: Не знаю Милинкевича,вполне возможно он хорощий человек,но Инну Кулей знаю неплохо,редкостная по своей стервознрсти баба.Так вот я не хочу что бы президент Милинкевич ездил по Европам,читал лекции о победе диктатуры,открывал бы памятники Быкову , Адаму Глобусу да Ларисе Гениуш,договаривался о койкоместе в Гааге для Лукашенко,а в это время бодрые Кулей и Лебедько дербанили лучшие экспортные кусочки Беларуси. minsk.kp.ru/2006/04/13/doc111012/ Во! Помнік мне збіраюцца ставіць і адкрываць… Прыемна, што помнік прыжыццёвы. Цешыць тое, што мой помнік паміж Быкавым і Геніюш. напiсаў Адам Глобус 21.04.2006, 15:29
Л.Вольскі: “Дзеля пераменаў у краіне я гатовы ахвяраваць нават N.R.M.” (Юнак, Маладзечна: ) “Спадар Лявон, куды можна зьвярнуцца сёньня літаратарам-пачаткоўцам, якія пішуць на не зусім “цікавыя” для дзяржаўных выданьняў тэмы?” (Вольскі: ) “На жаль, з прэсай такая сытуацыя, як і з усёй культурай… Апошняй такой вольнай выспачкай была газэта “Наша Ніва”, зараз яна ў вельмі цяжкім стане – уся зашчэмленая ўладнымі структурамі. Але ёсьць сайт тыднёвіка, знайдзіце яго праз інтэрнэтны пошук. Яшчэ раю адмысловы літаратурны партал: на беларускай лацініцы набярыце litara.net. І там вы зможаце спаткацца з цэлым літаратурным беларускім сьветам, надрукаваць нешта сваё”. www.svaboda.org/articlesfeatures/culture Рэклама ад Лявоніса… напiсаў svaboda 08.05.2006, 09:35
kaciarynka Усё адзіна: маніі і комплексы з адной калыскі паходзяць і ў адной установе лякуюцца!:) palivac Як напісаў адзін паважаны мной чалавек, пабачыўшы гэта лайно на Літары: "Старая ЛіМаўская арыстакратыя, што паробіш." wlodek Ну-й-ну! Рівень літературного дискурсу вражає… :-) Хто взагалі цей Гльобус? palivac Гэта наша ўсё.Ціпа Пушкіна ў расейцаў(так бы яму хацелася). Сын пісьменьніка. Сам пачынаў пісаць і маляваць. Але пісьменьнік зь яго ня вельмі(хаця вершы ўдаюцца). Пачаў займацца кніжным бізнэсам(краў чужыя сюжэты, нанімаў літаратурных нэграў). Ну і паралельна піша чарнуху пра ўсіх, каго ведае. palivac.livejournal.com/97253.html Антырэклама ад Васькава… напiсаў livejournal 08.05.2006, 11:11
Поэт Генадь БУРАВКИН: Классиков «удалили» из учебника Читаем дальше. На месте "неугодных" Арлова, Глобуса, Ипатовой, Тарасова появились соответственно Скобелев, Сульянов, Чергинец. Рука поднялась даже на хрестоматийных авторов: Бородулина, Гилевича, Некляева, Рязанова, Алексиевич… Кстати, вычеркнули и Буравкина. Их место заняли "придворные" творцы: Правдин, Рублевская, Шнип и т.д. Глеб ЛОБОДЕНКО 11 мая 2006 minsk.kp.ru/2006/05/11/doc114995/ напiсаў minsk.kp 13.05.2006, 19:24
Ва Ўроцлаве ў сэрыі «Беларуская бібліятэка» выйшла яго кніжка «Święta Nowego Rocku». Другое выданьне – грунтоўны том «Сувязьразрыў-Зв’язокрозрив: 12х12», у якім прадстаўленыя творы 12 беларускіх і 12 украінскіх сучасных творцаў. Сярод іх – Адам Глёбус, Уладзімер Арлоў, Віктар Жыбуль, Вера Бурлак, А.Хадановіч, з украінскага боку – Сяргей Жадан, Марыяна Кіяноўская і інш. www.nn.by/index.php?act=view&id=1822 напiсаў index 13.05.2006, 19:35
Упершыню перачытаў Скобелева. Шчыра скажу: уражанаы. Не з усім згодны, але там ёсць свая праўда. напiсаў Шчыра 13.05.2006, 19:44
МАСТЕР ПЕРА Глобус, вялікі і жудасны ДАВЕДКА Адам Глобус (Уладзімір Вячаслававіч Адамчык) нарадзіўся ў 1958 годзе ў мястэчку Койданава каля Мінску. Бацька – беларускі пісьменнік Вячаслаў Адамчык, маці – бібліятэкарка. Скончыў Мінскі тэатральна-мастацкі інстытут (зараз Беларуская акадэмія мастацтваў) па спецыяльнасці “манументальны жывапіс”. Працаваў мастаком, рэстаўратарам, рэдактарам. Зараз займаецца выдавецкай справай (выдавецтва “Сучасны літаратар”). Аўтар паэтычных зборнікаў “Парк” і “Скрыжаванне”, кніжак апавяданняў “Адзінота на стадыёне”, “Смерць-мужчына”, “Post scriptum”, “Дамавікамерон”, “Дом”. Яго кнігі перакладзены на 20 моў, у тым ліку на англійскую, нямецкую, чачэнскую. З’яўляецца сябрам Саюза беларускіх пісьменнікаў. Не ведаю, як для каго, а для мяне знаёмства з сучаснай беларускай літаратурай пачалося з імя Адама Глобуса. Памятаю, як яшчэ ў Ліцэі аднакашніца на калідоры рэкламавала нейкага “амаль забароненага пісьменніка”, аб якім яна будзе распавядаць на пары. З мноствам “пі-і-і-п” і ружовымі шчочкамі дзеўка характарызавала “Дамавікамерон”, самую скандальную кнігу пісьменніка. Назва для мяне, тыповай “маскаліхі”, ні аб чым не гаварыла, але ў памяці засталося: “Глобус – гэта беларускі андэграўнд”. Пазнаёміўшыся з пісьменнікам бліжэй, магу сказаць: нешта ў гэтым ёсць. Глобус – нацыянальны Сарокін і Кастанеда ў адным флаконе. Па-японску ўраўнаважаны, па-журналісцку шчыры, па-бандыцкі агрэсіўны. Што ні думка – гатовая цытата для сачыненняў маладых ды ранніх. ПАЧАТАК – Ваша першая спецыяльнасць – манументаліст. Чаму ў літаратуру вырашылі падацца? – У візуальным мастацтве, дзе я працаваў, мне шмат чаго не хапала. Напрыклад, уражанне каляровае, пластычнае я мог выказаць у форме фрэсак, жывапісу. Але ёсць уражанні ад ветру, смаку… Мне здавалася, што жывапіс абмежаваны сродкамі, і хацелася выйсці за гэтыя межы. Стаў разглядаць варыянты і стварыў нават сваю класіфікацыю мастацтва. Першаснае – гэта жэст, танец. Потым ідзе музыка разам з жывапісам. Далей – архітэктура, таму што чалавек – увогуле архітэктурная жывёла. І усе гэта кіруецца рацыо, прасцей – словам. Таму спачатку ідзе слова, а потым усё астатняе. Зразумела, што з усяго спісу я абраў галоўнае – літаратуру. – І ў якім узросце вы да гэтага выніку прыйшлі? – Позна для пісьменніка. Недзе гадоў у 20 (мой неўразумелы погляд. – К. Б.). Калі я маляваць пачаў недзе ў 3 класе, то мог бы ў 15 ужо зразумець, што можна яшчэ і пісаць. Я і пачаў з таго, што падпісваў на малюнках, які быў вецер, пах. Жывапіс ператвараўся ў графіку, графіка – у літары, і пайшлі творы. – Камерцыйныя? – Так. Камерцыйныя праекты пачаліся адразу, як у мастацве, так і ў літаратуры. Просты прыклад. Каб паступіць ва ўніверсітэт, трэба зрабіць акадэмічны малюнак, жывапіс, кампазіцыю. І калі ты гэта зробіш, табе нават дадуць стыпендыю. Але ўсё робіцца па нейкіх стандартах. Чым гэта не заказ? Камерцыя поўная. – А зараз што з вашых твораў лепш за ўсё прадаецца? – У мяне ў Расіі ёсць свой брэнд – Андрэй Варонін. Гэта кніжкі і серыялы тыпу “Слепой”, “Атаман”, “Инструктор” і г.д. Кожны месяц па 40 кніжак новых робім, бо каб літаратурны брэнд працаваў, трэба кожныя 2 тыдні выдаваць раман. Гэта цэлая тэхналогія. – Вы працуеце на Беларусі і ў Расіі, а размаўляеце па-беларуску… – “Вінаватая” мама і, канешне, тата – вялікі беларускі пісьменнік (Вячаслаў Адамчык – К. Б.). Я ў гэтай тусоўцы беларускамоўнай з дзяцінства. Мы з Караткевічам на адной лесвічнай клетцы жылі, спачатку на вуліцы Чарнышэўскага, а потым – на Карла Маркса. У мяне комплексаў наконт мовы ніколі не было. Якая розніца, на якой мове я гавару? Я выкладаю сваю думку на той мове, якую лічу актуальнай у гэтым асяроддзі. Гэта не значыць, што я прыеду ў Маскву і буду размаўляць там на незразумелай усім мове. Але калі прыеду ў якасці беларускага пісьменніка, то, канешне, буду. Ёсць пэўнае кола людзей, якія ператварылі гэта ў палітыку, і тым самым шмат нашкодзілі мове. Рабіць мову закладнікам палітычнай сітуацыі – гэта няправільна. – Ваш бацька – вядомы беларускі пісьменнік. Вы яму зайздросцілі? – Мастацкая літаратура – гэта не спаборніцтва. Тут ніякай зайздрасці быць не можа. У мяне няма комплексаў, што я менш таленавіты, чым хтосьці… Апошняя хохма. Мой пляменнік Чэсік на канікулах нічога не рабіў. Мы яму казалі: “Зрабі дзве кніжачкі sms-ак”. Зрабіў. Зараз Чэсік – самы папулярны пісьменнік Расіі. Справа дайшла да таго, што кніжку збіраліся забараняць у Думе. Дык што, і Чэсіку зайздросціць? ПАПСА – Вас часам абвінавачваюць у папсовасці. Не крыўдзіцеся? – А што значыць “папса”? Здаецца, гэта папулярнасць. Ну, тады можна і Шнура назваць папсовым. Калі б я быў папсовым, я б не займаўся litara.net*, а гаманіў бы ва ўсіх тэлешоў. Да таго ж кніжкі сёння – не папса, а раскоша. У той час, калі кнігу можна прачытаць у Інтэрнэце (па дыяганалі), купляць у краме – гэта ўжо дорага. Раскоша. А раскоша не можа быць папсой. – А так званая масавая літаратура — гэта таксама раскоша? – А што, “масавая” значыць дрэнная? Я лічу, што ўвогуле няма добрых ці дрэнных кніжак. Нехта ж іх піша, грошы зарабляе, ну і добра. Не падабаецца – не набывай. Сітуацыя з літаратурай сення складаная. Шмат што перашкаджае ёй развівацца. Я ўпэўнены: пакуль у чалавека ёсць камп’ютэр або тэлевізар, ён кніжку чытаць не будзе. Толькі ў тым выпадку, калі моцна захоча, выключыць тэлевізар і нешта прачытае. – А самі вы што зараз чытаеце? – У асноўным творы, што прыходзяць на litara.net. Цэлы год чытаю, кароткія рэцэнзіі пішу, а потым прэміі ўручаю, каб падтрымаць чалавека. Я заўважыў такую заканамернасць у асяроддзі беларускіх літаратараў. Многіх прэміруюць, не чытаючы кніжак-намінантаў. Гэта няправільна. Таму я прапаную сваю прэмію – “Залатая літара”. Вось нядаўна Ігара Бабкова ўзнагародзіў. Што датычыцца замежных літаратараў, то падабаецца Лінда Ланч, якая напісала шчыры раман пра творчую багему. Пра тое, як яе дастала снобская галыцьба, якая нічога ў жыцці не дасягнула, але ўсіх вучыць, як трэба сябе весці. Вельмі фемініс¬¬ц¬кі раман пра сучаснае жыццё. сУчаснікі Нядаўна ў Мінску выйшла новая кніга прозы Адама Глобуса “Фацэціі”**, якая мае падзагаловак “сУчаснікі” (з націскам на першы склад). Героі гэтай свецкай хронікі – рэальныя людзі, нашы сучаснікі, якіх Глобус не саромеючыся паказвае ў самых непрыемных сітуацыях. Аўтар публікаваў кнігу часткамі на працягу многіх гадоў у часопісах, чым інтрыгаваў і раздражняў публіку. Поўны збор “сУчаснікаў” выклікаў негатыўную рэакцыю ў літаратурных колах краіны. – Вас людзі не баяцца пасля тых выказванняў, якія вы сабе дазваляеце ў творах? – Ну, баяцца, напэўна. Але часцей бывае па-іншаму. Людзі прыхо¬дзяць да мяне і гавораць: “Глобус, я пра гэтага і гэтага ведаю такое…” Тое, што я пішу – гэта малая частка таго, што я ведаю. Ёсць жа нейкія рамкі прыстойнасці. – І што за яны? – Я анархаіндывідуаліст. Люблю сябе, сваю сям’ю, суседзей. Але чым далей чалавек ад мяне, тым менш я яго люблю. Таму і выстаўляю яго “мінусы” на ўсеагульны агляд. – А можа, хваліце каго ў кніжцы? – Канешне. Маму. Я лічу, што маму трэба любіць. Яшчэ там цэлы раздзел, прысвечаны людзям, якім я ўдзячны. Проста людзі так створаны, што яны брыдкасці ўспрымаюць лепш, чым нешта станоўчае. Наогул, у літаратуры стварыць станоўчы вобраз – гэта вельмі праблематычна. Заўсёды патрэбен нейкі злодзей, злачынца. Таму я напісаў такую кнігу для сваіх “гадкіх” чытачоў. У мяне ёсць добрыя чытачы, а ёсць “гадкія”. Гадкіх больш, а добрыя – лепш. – Якія тэмы вас цікавяць акрамя жыцця “сУчаснікаў”? – Кожны раз новыя. Вось зараз я пішу кніжку і не пра “сУчаснікаў”, і не пра сям’ю, і не пра смерць. Гэта казкі. Пасля “сУчаснікаў” хацелася адысці ад дакументальнасці, канкрэтыкі. І вось тады ўзгадаліся нейкія дзіцячыя фальклорныя гісторыі пра пікавую даму, чорную руку. Назва кнігі “Каляровыя казкі пра шэрую краіну”. Нібыта была шэрая-шэрая краіна, там была шэрая-шэрая сталіца, у шэрай-шэрай сталіцы быў шэры-шэры парк, а ў шэрым-шэрым парку стаіць карусель, яна круціцца, круціцца… А на шэрым-шэрым коніку сядзіць шэры-шэры шкілет і кажа: “Жыву, жыву…” Гэта кніжка так пачынаецца, а далей чаго ў ёй толькі няма. І труна з крыламі, якая вядучых есць, і шмат яшчэ рознай нечысці. Каця БЫЧКОВА * Інфармацыйны рэсурс litara.net – праект Уладзіміра Адамчыка, прысвечаны сучаснай беларускай літаратуры. Мэта праекту – наладжванне стасункаў паміж беларускімі творцамі і аматарамі беларускай літаратуры. ** Фацэт = франт. ТРЫ ФАКТЫ, ЯКІЯ ВЫ НЕ ВЕДАЛІ ПРА ГЛОБУСА 1. Калі разваліўся Саюз, развалілася і прававая сістэма. Зніклі дзяржманаполіі. Напрыклад, на выданне картаў. Уладзімір і Міраслаў (брат пісьменніка) Адамчыкі вырашылі гэтыя карты друкаваць. Заключылі дамову з друкарняй, але не ўключылі туды пункт, што самі гэтыя калоды збяруць. Таму атрымаліся пачкі – шасцёркі асобна, сямёркі асоба… Прыйшлося наймаць людзей, якія складалі карты ў каробачкі. 2. У пачатку дзевяностых браты Адамчыкі прыдумалі схему, як кінематаграфічны матэрыял ператварыць у літаратурны. За месяц былі створаны дзесяткі кінараманаў у серыі “Бестселлеры Голливуда” і “Голливуд”, сярод якіх трохтомнік “Твин Пикс” і 12 тамоў па матывах мыльнай оперы “Санта-Барбара”. Але самы ўдалы праект, працяг знакамітага рамана “Знесеныя ветрам”, выклікаў скандал на ўзроўні газет “International Herald Tribune” і “New York Times”, вынікам якога сталі карыкатуры на братоў Адамчыкаў. Тэлекампанія CNN зняла фільм пра літаратурных піратаў і паказала яго на 32 каналах. 3. Недзе на прасторах беларускіх музычных крамаў існуе зборнік “Песні Адама Глобуса”, складзе¬ны з кампазіцый, напісаных на вершы беларускага пісьменніка. Гэта песні розных гадоў, якія спявалі гурты “Сябры” і “Песняры”, Піт Паўлаў і іншыя выканаўцы. РЭКЛЯМА Няярка гарыць вітрына. Струменяцца адлюстраваньні. Тралейбусаў плыткія здані Бруяцца ультрамарынам. Анёлы аблокаў з дыкты Ружовыя, нібы мальвы, Блішчаць самалётнай эмальлю, Паснуўшы ў палёце звыклым. Завіс парашут парасону Над цэдлікам-парашутыстам, У небе гандлёвай выстаўкі Зіхцяць матылі з кардону. Маўчаць манекены-Буды, Нібы эталоны здранцвеньня. Над імі шыльда — Адзеньне… Галантарэя… Абутак. Вітаю сваё аблічча У дранай джынсовай куртцы. Яно папяросу курыць І лязгае запальнічкай. А.Глобус *** ХАЙКУ У верасні на піцца з раніцы – была такая радасць. За кастрычніцкім снегам не відаць, але ж ёсць – сцяна смерці. За вокнамі сне- гапад, снегапад – япон- скія гравюры. Па брудным лёдзе абыходжу лужыну поўную неба. А.Глобус *** ПРАГРЭС На мяжы навукі і прыроды Здольны пэрспэктыўны чалавек Збудаваў пратэзныя заводы, Каб падзагрыміраваць калек. Разгарнуўся чалавечы геній, Загулі такарныя станкі, Зарыпелі штучныя калені, Рукі, ногі, пальцы, пазванкі… Дзе пануе мятны водар сьмерці У сьвятле стэрыльных устаноў, Тахкае капронавае сэрца, Гоніць запазычаную кроў. Засталося простую работу Здзейсьніць хірургічнаму нажу – Не пашкодзіўшы лязом аорту, Замяніць сапраўдную душу. А.Глобус ВЫБРАНАЕ З “ФАЦЭЦІЙ” 2004. Іра і пытанне Праграмістка Іра тэлефануе мне праз 23 гады маўчання. Здараецца і такое: не бачышся з жанчынаю процьму часу, а загаворыш, і процьмы той нібыта і няма зусім. Сустракаемся. Гарбату п’ем. Па горадзе гуляем. Расказваем кожны пра сябе… “Першы мой муж – міліцыянт – не бярэ хабар. Я кажу “бяры”. Ён пачынае браць. Баіцца, але бярэ. Толькі грошаў мала, і я кідаю яго”. А на развітанне Іра паўтарае пытанне: “Чаму ты не ажаніўся на мне?” Яна мне яго і раней задае, калі мы зялёную гарбату ў клубе “X РЭЙ” замаўляем. Але я вы¬кручваюся, кажу, што трэба згадаць, успомніць, падумаць, каб не памыліц¬ца і не пакрыўдзіць яе. Зрэшты, якія тут крыўды? У Іры другі муж – нямецкі мастак. У Іры дзве дачкі. Жыве Іра ў Няметчыне, выглядае выдатна, зарабляе шмат. І ўсё ж не кажу я адразу. А яна толькі дзеля гэтага пытання і наважваецца патэлефанаваць, і прыходзіць на сустрэчу. Бывае ж такое, што жанчыне трэба ведаць, чаму яе замуж не ўзялі. Можна схлусіць. Іра падказку дае: “Ты закахаўся? Так? Ты закахаўся?” Толькі я не так каб вельмі каго кахаю. Я пралічваю сітуацыю і атрымліваю наступную карціну: Тамара чакае ад мяне дзіця, жыву я з Аленаю, якая мае сына і збіраецца мне нарадзіць яшчэ адно дзіця, Іра таксама хоча дзяцей… Я люблю сваіх дзяцей, наогул дзяцей я люблю, але я не люблю краіну СССР, якая збіраецца забраць мяне ў войска і паслаць на бойню ў Афганістан. Я выбіраю Алену, выбіраю дваіх дзяцей, пасылаю далёка-далёка краіну і абавязак служыць Савецкаму саюзу, і жыву сабе, як раней, жыццём вольнага мастака. Так я на прыпынку таксі і тлумачу Ірыне. Можа, яна і не верыць. Гэта і не важна. Цалую я яе, і едзе Іра ў Германію да свайго другога мужа – выкладчыка школьнага малявання. “Ён не такі фантастычны мастак, як ты. Ён звычайны выкладчык мастацтва,” – так Іра гаворыць пра свайго другога мужа немца, які глядзіць яе дзвюх дачок ад першага рускага мужа. P. S. Ірына маці выразае нажніцамі мяне з усіх здымкаў, дзе я побач з яе дачкою. І робіць яна тое выразанне праз 20 гадоў пасля нашай апошняй сустрэчы. P. P. S. Калі мы чакаем, пакуль запарыцца зялёная гарбата, Іра пяшчотна гладзіць мяне па галаве. Вельмі пяшчотна. Так гладзіць, нібыта не верыць, што я побач, што я – гэта я. 1999. Навімчык і бамонд Выпівае Навімчык з… Не стану называць з кім, пастаўлю псеўданім — Кім. Кайфуюць Сярога з Кімам. Пацягваюць каньячок. Чокаюцца і гутараць. Павесялелы Навімчык і кажа Кіму: «Нармальны пацан, гэта той пацан, на якім апранута на пяць тысячаў баксей. Калі меней за пяць штук носіш на сабе, ты не адбыўся як мужык.» – «Давай лічыць!» – запрапаноўвае Кім. «Катлы – 3 штучкі. Строй – 1200. Кашуля – 2 соткі. Гальштук…» Сярога Навімчык налічвае на 6400 і супакойваецца. Кім набірае больш за 7000 і таксама застаецца задаволены. А вось трэці. Нашы пацаны выпіваюць традыцыйна — утрох. Трэці не налічвае і на 1000. Трэці лічыць і рэчы ў заплечніку, кошт турэцкай партманэткі, і прытоеную бутэлечку «Белавежскай». Не набіраецца штучка, хоць ты лясьні. Прачынаецца ў сэрцы трэцяга сабутэльніка сацыяльная нянавісць, ці як ён тлумачыць: пачуццё сацыяльнай справядлівасці. Ён і распавядае ўсяму белсвету пра белбамондную гутарку «нармальных пацаноў, што канкрэтна адбыліся». «А мне якога ражна расказваеш пра адбыўшагася Навімчыка?» – пытаюся ў справядліўцы. «На табе яшчэ больш паначапляна, чым на іх, ты ад былых нашых пацаноў ніяк не залежыш, таму табе і павераць, калі такое распавядзеш…» 1980 (?). Міронаў і валасы Пісьменнік-марыніст Міронаў праславіўся ў літаратурным асяродку не романамі пра маракоў-вайскоўцаў, а штогадовым з’яўленнем на Крым¬скай паўвыспе, у мястэчку Коктэбель, дзе ён травеньскім ранкам узыходзіў на гару з магілай паэта Валошына, распранаўся дагала і запалкамі спальваў на сваім целе ўсе валасы. Галаву, бараду і пахавінне Міронаў галіў загадзя. Такі цалкам безвалосы марыніст-пісьменнік апаляўся на беразе Чорнага мора ажно да верасня і быў напрыканцы лета самым загарэлым літаратурным дзеячам на ўсіх бязмежных прасторах Сссавеццкага Сссаюза. А.Глобус www.zhurfak.edu.by/main.aspx?uid=34906 напiсаў zhur fak 21.05.2006, 22:58
「tendara」のinfoseek検索結果 Googleの検索結果を見る >> 1件～10件 (全17件) もっと見る Adam Hlobus. Arkipelago Arteko. rakonto pri voja醇Yo de infano al pionira tendaro Artek verkis Adam Hlobus tv.www.infoseek.co.jp/ESRH/008/tv_srh_rs напiсаў voja醇Yo 23.05.2006, 13:49
Robert Stiller Najbardziej niedoceniany pisarz: Jest ich mnóstwo, aż nie wiadomo, gdzie zacząć i na czym skończyć. Z klasyków jednak Victor Hugo i Ben Jonson. Bardzo nierówny, ale często genialny Jack London. Raptem z literatury argentyńskiej Esther Vilar i Oliverio Girondo. Najlepsze ze światowej prozy wojennej „Pożegnanie z ciemnością” Williama Manchestera. Ambitna literatura sensacyjna, jak Raymond Chandler, Richard Stark, E.S. Gardner jako A.A. Fair lub zwariowany Ian Fleming od Jamesa Bonda. Ambitna literatura erotyczna, choćby Felix Salten jako Josephine Mutzenbacher, Gerharda Zwerenza „Rasputin” lub D.L. Lavoisiera „Jarmark w Boutdehors”. Te wykazy byłyby długie. Osobna sprawa to ci prozaicy i poeci oraz twórcy literatury faktu i rozumującej, których nie zna się lub nie docenia, ale tylko w zacofanej Polsce: jak Marina Cwietajewa, Blaise Cendrars, wtórnie zapomniany John Galsworthy, Huxley, Gershon Legman, Icyk Manger, Christian Morgenstern, Hans Arp, Władimir Wysocki, Ogden Nash czy Kurt Tucholsky, lista wręcz nie do wyczerpania. Wielu zwłaszcza poetów rosyjskich i czeskich, angielskich i amerykańskich, aż trudno ich wyliczyć. Młody białoruski prowokator Adam Hlobus i dogłębnie ukraiński Wałerij Szewczuk. To niesłychane, ale nawet i Goethe: zanim „Fausta” przełożył kongenialnie Adam Pomorski. Z polskich pisarzy np. Zygmunt Haupt, Wacław Kostek Biernacki za jedną książkę „Straszny gość”, Zofia Romanowiczowa, Edward Hołda, Bruno Milczewski, mimo popularności wciąż idiotycznie bagatelizowany Wiech i Andrzej Waligórski. ww2.tvp.pl/View?Cat=1290&id=94300 напiсаў Robert Stiller 23.05.2006, 14:05
Аўдыё “Начной Свабоды” 25 траўня *** Частка першая • Аўдыё mp3 (6.9 Мэгабайт) • Real Audio (4.5 Мэгабайт) • Гутарка з палітыкам Юрыем Хадыкам. Сярод іншага: як фізык стаў лірыкам; • Ці дасьпела Беларусь да візыту Папы Рымскага? • Апытаньне: ці варта праводзіць палітычныя галадоўкі? • "Начная аБЛОГа" беларускага Інтэрнэту. Другая частка: • Аўдыё mp3 (6.9 Мэгабайт) • Real Audio (4.5 Мэгабайт) • Гутарка з аўтарам малітвы на беларускай мове, якая будзе агучаная ў часе імшы на пляцы Пілсудзкага ў Варшаве; • Максім Жбанкоў аглядае апошнія кінанавінкі; • Рэпартаж з фэстывалю "Бодзі-Арт"; • Другая частка "Начной аБЛОГі"; • Адам Глобус і ягоныя каляровыя казкі. www.svaboda.org/articlesprograms/nightli "Я свободен, словно птица в небесах… Я свободен…" Можна слухаць, можна не слухаць, мая справа прапанаваць. Прапаную паслухаць казкі… напiсаў Адам Глобус 29.05.2006, 13:35
Аўдыё “Начной Свабоды” 26 траўня *** Частка 1 - аўдыё mp3 (6.8 Мэгабайт) Частка 1 - Real Audio (4.5 Мэгабайт) ·Гутарка з пісьменьнікам Адамам Глобусам – пра помнік Дзяржынскаму, фільм "Код да Вінчы", еднасьць беларускай апазыцыі ды іншае. ·80 гадоў таму было ўтворанае літаратурнае аб'яднаньне "Узвышша". · Аблога беларускага Інтэрнэту. Частка 2 - аўдыё mp3 (6.8 Мэгабайт) Частка 2 - Real Audio (4.5 Мэгабайт) ·Госьцем - пісьменьнік Адам Глобус. ·Што зьдзівіла нямецкага журналіста ў гарадзенскіх прыбіральнях? Ці пагаджаюцца з такімі ацэнкамі гарадзенцы? ·У які колер бы Вы пабудавалі Беларусь? ·Аблога беларускага Інтэрнэту. ·Адам Глобус і каляровыя казкі. www.svaboda.org/articlesprograms/nightli напiсаў Адам Глобус 29.05.2006, 13:38
Адам Глёбус: Усе ў нас хочуць быць прэзыдэнтамі Тэда Лі: Каго ў Беларусі вы лічыце палітыкам? Адам Глёбус: У Беларусі, на мой погляд, ёсць толькі два рэальных палітыка, якіх я лічу за палітыкаў, – гэта Шушкевіч і Лукашэнка. Усе астатнія – або нерэалізаваныя палітыкі, або яшчэ не палітыкі, або ўжо не палітыкі. Тэда Лі: Назавіце тады нейкія крытэры вызначэння палітыкаў. Адам Глёбус: Палітык – гэта чалавек, які не сыходзіць з радкоў палітычных навінаў, той, з каго пачынаюцца навіны. Калі палітычныя навіны пачынаюцца з Лукашэнкі, то гэта палітык. У свой час яны пачыналіся з Шушкевіча. Тэда Лі: Але ж гэты палітык можа быць выключна пешкай, бо за яго вырашае нехта іншы. Хіба палітык гэта той, чый твар з’яўляецца на першых старонках газет і на экране? Адам Глёбус: Гэта памылковае, што нехта там ёсць, таемныя арганізацыі і структуры, якія пра ўсіх думаюць, усё ведаюць і за ўсіх вырашаюць. Калі мы раней сумняваліся, то як пажылі крыху больш за дзесяць гадоў у незалежнай рэспубліцы, зразумелі, што у незалежнай краіне першая асоба вырашае шмат, і ніхто за яе не вырашае нічога. Тэда Лі: Вы называеце Беларусь незалежнай. Хіба так ёсць? Адам Глёбус: Мы можам разважаць пра ступень незалежнасці. Усе краіны ў пэўнай ступені ад некага ці ад нечага залежаць. Мы залежым. Ну, якія ў нас ёсць каштоўнасці? Вада ў нас ёсць як найвялікшая палітычная каштоўнасць. Ад нас пачынаюцца рэкі, і як мы скажам, так будуць жыць Рыга, Вільня і Кіеў. Мы проста яшчэ не навучыліся выкарыстоўваць сваю ваду ў палітычных мэтах. Навучымся. У нас так склалася, што адказнасць за палітыку пачалі ускладаць на людзей творчых. Паэт больш чым паэт, мастак больш чым мастак… Палітык больш чым палітык… Тэда Лі: Як вы ставіцеся да беларускай апазіцыі? Адам Глёбус: Цалкам раўнадушна. Яна мяне мала хвалюе. Тэда Лі: Якім чынам тады мы зможам дачакацца нейкіх зменаў, калі не хвалюе апазіцыя? Адам Глёбус: Я мусіць і не чакаю тых зменаў, якіх чакаюць людзі заангажаваныя ў палітыку. Таму што я ведаю адну такую казачку. Расказаць казачку? У даўнія-даўнія часы, калі нашыя дзяды былі зусім дзецьмі, была такая шэрая-шэрая краіна, якой кіраваў страшны Шэры Цмок. Ён прыгнятаў людзей, і яны пакутавалі ад гэтай прыгнечанасці і чакалі пераменаў. І нарэшце, у нетрах народу нарадзіўся Волат. І ён пайшоў і ўступіў у двубой з гэтым Цмокам. Той яго парваў на кускі. На вежу выйшаў вястун, які пракрычаў, што Волат загінуў. І давай услаўляць шэрага Цмока. Пасля гэтай бойкі Цмок яшчэ стаў больш жорсткім, і народ стаў пакутаваць яшчэ больш. Не ведаеце такую казачку? А яе трэба ведаць усім, хто займаецца палітыкай. Дык вось, народ нарадзіў іншага Волата. Волат зноў пайшоў, а Цмок яго зноў парваў. А вястун выйшаў зноў у сродкі масавай інфармацыі і пачаў крычаць, што давайце ўслаўляць Цмока, бо Волат загінуў. І нарэшце з’явіўся вялікі Волат, які пайшоў і забіў Цмока. І ў народа пачалося свята. І на руках яны панеслі свайго новага Волата-пераможцу ў галоўны замак краіны. Як толькі ён туды зайшоў, дакрануўся да золата, срэбра, дыяментаў – ператварыўся ў шэрага Цмока. Народ спалохаўся, разбегся, пахаваўся і толькі выстун (сродкі масавай інфармацыі і журналісты) выйшаў у прамы эфір і сказаў, што Волат загінуў – давайце ўслаўляць Цмока. Вось такая казачка ёсць старажытнакітайская. Тэда Лі: Якіх зменаў персанальна вы чакаеце? Адам Глёбус: Па-першае, у мяне ёсць рэальныя палітычныя погляды ў адрозненні ад шмат якіх палітыкаў, і яны не такія кан’юнктурныя, як у рэальнага палітыка, таму што ёсць ідэальная палітыка. Ну, напрыклад, я – анарха-індывідуаліст, і мае погляды звязаныя з пэўнымі каштоўнасцямі: з каштоўнасцямі майго эга, маёй сям’і, маіх знаёмых, маіх калегаў і маёй краіны. І чым далей ад майго эга праблема, тым яна мяне менш хвалюе. Змены, напрыклад, у жыцці маёй сям’і, у маім асабістым жыцці мяне хвалююць больш, чым у маёй краіне. А змены ў чужых краінах мяне хвалююць менш, чым змены ў маёй краіне. А нашым палітыкам трэба падабацца максімальнай большасці людзей, таму яны сёння гавораць адно, заўтра другое. Таму яны мяне мала цікавяць. Тэда Лі: Вы сказалі «нашы палітыкі», вы мелі на ўвазе Шушкевіча і Лукашэнку? Адам Глёбус: Вядома. Астатнія волаты – яны толькі нараджаюцца, але я ведаю, чым гэта скончыцца, калі верыць маёй казцы і старажытнаму Кітаю. Тэда Лі: Ці магла ў сакавіку адбыцца рэвалюцыя? Калі магла, то чаму не адбылася? Адам Глёбус: Калі не адбылася, то не магла. Прыйдзе час, і яна адбудзецца. Тэда Лі: Вы не лічыце, што ў гэтым віна палітыкаў? У іх не было планаў пэўных, яны сапраўды не ведалі, што рабіць з тымі людзьмі, якія сабраліся 19-га… Адам Глёбус: Палітыка, на мой погляд, вельмі цікавая з’ява, калі ёй займацца творча і знаходзіць там свае палітычныя погляды: анархізм ці сацыялізм, ці канфармізм, і разгортваць погляды ў гэтых накірунках. Хутчэй за ўсё, на сённяшні дзень ёсць яшчэ эканамічны фактар. Калі лічыць, што палітыка – гэта канцэнтраваня эканоміка, то, у нас ёсць, як бы тое ні было нам смешна, эканамічная стабільнасць. А калі ёсць эканамічная стабільнасць, то нашто мяняць палітыку? Тэда Лі: Стабільная беднасць – гэта тое для чаго не вярта мяняць палітыку? Адам Глёбус: Зноў жа з кім будзем мерацца? З Афрыкай? Калі паглядзім уважліва, мы знаходзімся у такой шэрай сярэдзіне эканамічнай. Канешне, мы не жывем так, як ангельцы, зразумела. Але і з Зімбамбвэ лепш не параўноўваць. Ці як жыве Індыя? Нехта ў Індыі жыве выдатна, але асноўны мільярд жыве жахліва. І мы жывем, напрыклад, лепш чым у Расіі. Гэта адназначна. Тэда Лі: Навошта мерацца на горшае, калі, можна цягнуцца прынамсі да еўрапейскіх паказчыкаў? Адам Глёбус: Правільнае пытанне. Вось у нас людзі, якія ідуць у палітыку адразу хочуць станавіцца прэзідэнтамі, а людзі, якія цягнуцца да нейкіх каштоўнасцяў, спадзяюцца, што калі мы зробім нейкі якасны скачок, то адразу будзем жыць, як у Англіі. Ды ня будзем мы жыць як у Англіі яшчэ доўга. Гэта расчараванне, якое зараз перажываюць краіны пасля рэвалюцый і змены палітычнай арыентацыі. Літва спадзявалася, што заўтра яна будзе Галандыяй, а яна і сёння Літва. Тэда Лі: Апрача таго, што ўся беларуская апазіцыя хоча быць прэзідэнтам, усе як адзін, якія яшчэ заганы яна мае? Адам Глёбус: Мне здаецца, што ў нас асноуная маса апазіцыйнай палітыкі збудавана не на грунце беларускай эканомікі, беларускай рэальнасці. Яна збудавана на каштоўнасцях іншых краін. Разглядаецца не рэальнае жыццё Беларусі з яе рэальнімі структурамі, а ўяўнае жыццё чужых краінаў, што мы будзем жыць так, як яны. Мы так жыць ніколі не будзем. Мы зробім 25 рэвалюцый, але мы не станем немцамі. Мы можам зрабіць яшчэ 50 рэвалюцый, але клімат не зменіцца. У партый, якія існуюць на сенняшні дзень, няма рэальнага грунту, эканамічнага грунту сярод тых, хто тут жыве. Вельмі малы адсотак сваіх фінансаў і сваіх сілаў, і надзей на свае таленты – гэта раз. Потым няма крэатыўнасці. Такое слова, вульгарнае, але разам з тым зразумелае. Няма рэкламных хадоў. Тое, што мяне здзівіла ў тым жа Мілінкевічы: я бачыў яго ў рэальнасці, і ў рэальнасці ён выглядае лепш, чым у СМІ. Ня важна, па БТ, ці па Еўраньюз. Гэта што тычыць Мілінкевіча, як чалавека, які заняў другое месца на выбарах. Але каманда журналістаў і іміджмэйкераў, якая працавала пры ім, мне здаецца, зрабіла сваю працу вельмі кепска. І ў нас наогул, я буду паўтарацца, няма другіх, трэціх, васьмідзесятых асобаў у палітычным жыцці. У нас усе адразу першыя. У нас няма іерархіі. Вось у дзяржаве іэрархія ёсць, вось гэта вертыкаль, а апазіціыя ніяк не можа выбудаваць сваю іерархію. Ясна ж, што Казулін бачыў што ён ня будзе другім, што будзе трэцім. Мог бы і зняць сваю кандыдатуру. А тое, што з плошчай адбылося, то ў некіх метафарычных формах я выказаўся, а ў рэальнасці - гэта быў анархічны творчы мастацкі жэст, а не палітычны. А палітыкі прыйшлі на гэту плошчу, як палітыкі ходзяць на рок-канцэрты, на літаратурныя вечарыны. Ну, калі ласка, мы ж не супраць таго, што да нас прыходзяць палітыкі. Прыходзьце. Тэда Лі: Што датычыць крэатыўнасці, чаму яе недастае? Ад несвабоды хіба, ці ад чаго? Адам Глёбус: Калі ў мастака ёсць выбар, працаваць у адміністрацыі прэзідэнта Буша, ці на Галівуд, хочацца ў Галівуд. Так і тут. Калі ёсць выбар, то мастакі проста працуюць ў іншых сферах – дзе больш плацяць, менш патрабуюць. І таму ясна, што гэта праблема любога тэлебачання, чаму народ гляздіць сэрыялы і кліпы, а не хоча глядзець палітычныя навіны. Палітыка – яна ж такая ўся ў мунздірчыку, зашпіленая на усе гузікі, а мастакі, гэтыя так званыя крэатыўныя асобы, нават капрызныя, фанабэрыстыя і, каб іх купіць ці прыручыць, ці спакусіць, то трэба палітыкам таксама вялікія намаганні прыкласці. Тэда Лі: Ці дастаткова харызматычны Алесь Мілінкевіч? Ці ён цягне на ролю прэзідэнта? Адам Глёбус: А я не лічу, што патрэбая харызматычныя асоба. Харызматычная асоба трэба ў мастацтве. Можа нам трэба харызматыкаў у эканоміцы, каб рабіць рэформы. У палітыцы, я лічу, чым больш чалавек спакойны, чым больш ураўнаважаны, тым лепш. Таму што чалавек, які кіруе дзяржавай, павінен быць, на мой погляд, па-першае, ва ўзросце (яго менш хваляваў побыт, сэкс, тое, што у хрысціянстве называюць смяротнымі грахамі. Старога чалавека гэты хвалюе меньш), таму я лічу, што Мілінкевіч падыходзіць. Тэда Лі: Андрэй Хадановіч выказаўся, што галоўная загана беларускіх палітыкаў такіх, як Вячорка, Мілінкевіч і Янукевіч у тым, что яны занадта вялікія інтэллектуалы і вялікія інтэллігенты, у іх менавіта з-за гэтага бракуе нейкай рашучасці і нахабнасці. Вы з гэтым згодны? Адам Глёбус: Ну, калі Андрэю бракуе жлобства у нашай палітыцы, то мяне гэта проста дзівіць. Мне здаецца, што на сённяшні дзень хапае ў нас і жлобства, і хамства, і чаго заўгодна ў палітычным жыцці. І неадэкватнасці. Я лічу, што палітыкі павінны быць спакойнымі і нават шэрымі. І тое, што яны інтэлектуалы, то гэта якраз добра. Я не хачу, каб намі кіраваў электрык, як ў Польшчы, ці хто ён там, сантэхнік… Я не хачу, каб нехта там матам крыў. А што мы павінны браць адразу з ПТВ? Тэда Лі: А як наконт таго, што змагацца з кімсьці трэба ягонымі з сродкамі? Адам Глёбус: Не. Таму што на месца хама можна пасадзіць яшчэ большага хама. А тады шукаць яшчэ большага хама. Гэта будзе рэгрэс. Я лічу што нашы палітыкі павінны быць наадварот дактарамі навук. Шкада, што ў нас немагчыма, каб чалавек мог у семдзесят пяць гадоў быць прэзідэнтам, ці ў восемдзесят. Мне падабалася кандытура Быкава, напрыклад. Тэда Лі: Быкаў бы не ператварыўся б Шэрага Цмока? Адам Глёбус: Яму было б вельмі складана. У маладым ўзросце ператварэнні ідуць хутчэй. Ператварыўся б, я веру ў гэтую казку. Таму што ў сярэдзіне там жа ўсё адно героі сацыялістычнай працы. І я лічу, што чалавек, які страляе ў іншых людзей з гарматы, здатны на ўсялякія ператварэнні. Але, мусіць, каб быць прэзідэнтам, трэба ўмець страляць з гарматы. Таму я ніколі не буду прэзідэнтам. Тэда Лі: Чаму беларуская апазіцыя не ўмее кансалідавацца, гуртавацца нейк, яшчэ сварацца і разыходзяцца па нейкіх групках, нават у самыя адказныя моманты? Адам Глёбус: Ну я ж кажу, што яны не вучыліся быць трэцімі, пятымі, што не навучыліся быць дваццаць пятымі. Не абавязкова ж усім быць прэм’ер-міністрамі. А ў нас уся апазіцыя чамусьці адразу прэм’ер-міністры. Тэда Лі: Ну дык што, у нас краіна негалосных лідэраў ? Адам Глёбус: Ну, так выглядае. Падобна на тое, што ўсё пакуль што яшчэ. Маладая краіна – не навучыліся. Навучымся. Тэда Лі: Мы і нашы дзеці гэтага дачакаемся ? Адам Глёбус: Наконт дзяцей магу сказаць, што я зраблю ўсе каб Вовачка-унук дачакаўся. Не, нейкіх зменаў мы ўсё адно дачакаемся, – гэта ж аб’ектыўны працэс. Галоўнае, мы павінны разглядаць не толькі лепшы варыянт, як разглядаюць нашыя апазіцыянеры, што вось мы зробім рэвалюцыю, і атрымаецца заўсёды лепш. А чаму мы не разглядаем, што ў нас можа атрымацца горш? У нас таксама гэта не абмяркоўваецца. У нас усе абмяркоўваюць толькі лепшы варыянт. Вось мы так зробім і будзе лепш. Гісторыя паказвае, што можна зрабіць, і будзе горш. І неаднаразова рэвалюцыя рабіла тым горш. Рэвалюцыя заўсёды робіць для адных лепш, для другіх - горш. Зауседы ж, калі пачынаецца гэта рэвалюцыйная гульня, нехта выйграе, а нехта ж прайграе. А прайграваць у нас таксама ніхто не жадае і не здольны. Мяне заўсёды здзіўляе палітычная апазыцыя наша, бо яна прызначае тых, хто прайграе. Яшчэ гульня не пачалася, а мы ўжо прызначылі. Але ў нас і дзяржава, праўда, прызначае тых, хто прайграе. І проста трэба разглядаць два варыянты, таму што калі мы будзем разглядаць варыянт, што тыя, хто прайгралі, таксама будуць мець магчымасць працягваць гульню, тады ў нас трошкі зменіцца стаўленне да самой гульні. А ў нас так атрымліваецца, што праіграць – гэта памерці. А гэта няправільна. «Еўрапейскае радыё для Беларусі» www.nn.by/index.php?act=view&id=2126 напiсаў Еўрапейскае радыё 03.06.2006, 13:57
Бусел ці зубр? Жаба! Менавіта яна — этнакультурны сімвал Балотнага Краю, дзе тонкія парасткі праўдаў чэзнуць у палоністай дрыгве крыўдаў, а на падсохлых ландшафтах ганяюць адны адно плямёны крывічаў і прамічаў, якія заўсёды трымаюць на пагатове лепшую зброю тутэйшага месца — ладны ком ільсністай гразі. Паліванне брудам і гадаванне жабаў — традыцыйныя забаўкі айчынных літаратараў. Асабліва вылучыліся на ніве брудатэрапіі й жабагадоўлі былыя койданаўцы, cпадчыннікі Крапівы, якія ўзвялі крыўды папярэдняга пакалення да праўды сённяшняга. “Праўда Адамчыкаў” — называе адзін са сваіх артыкулаў Павал Абрамовіч і быццам таўро ставіць: адгэтуль і назаўсёды правы на крытыку чальцоў гэтай сям”і належаць яму. Што б не пісаў А. Глобус — усё знаходзіцца пад патранажам П. Абрамовіча. Цікава чытаць яго артыкул “Дом з закрытымі/адкрытымі аканіцамі”, дзе крытык на поўным сур”ёзе вымярае ступень “крэўнасці-някрэўнасці” глобусавых сваякоў праз колькасць эпізодоў, дзе яны згадваюцца. Неўзабаве, відавочна, з”явіцца і падобнае літаратурна-матэматычнае даследаванне “СУчаснікаў” і тады здзіўлены свет даведаецца, што найвялікшая колькасць абразкоў у гэтай кнізе прысвечана маме пісьменніка. І ўсё-ткі — насуперак вынайдзенаму Абрамовічам сямейна-статыстычнаму аналізу — галоўнай дзеючай асобай твора з”яўляецца не мама, а Фацэт. Чалавек творчы, таленавіты, апазіцыйна-маргінальны, але, перш за ўсё, здатны на выхадку. Анатоль Сыс, Сяргей Малішэўскі, Генадзь Хацкевіч даюць добрае ўяўленне пра тое, што хаваецца за гэтым словам. “Выхадка” — вылазка, выпаўзка ці выездка — фабуластваральны момант у “СУчасніках”, жанр якіх сам пісьменнік вызначыў як фацэціі — так называлі кароткія смешныя апавяданні, папулярныя ў эпоху еўрапейскага Адраджэння. Калі навелістычных “дамавікоў” нам пазычыў Бакача, то показкавых “сУчаснікаў” — Поджа Брачаліні. Што ж дзіўнага ў тым, што гэты жанр сёння перажывае рэнесанс, калі любая нарацыя заканчваецца рысападвядзёным “кароооче!”? Гэта не аўтар рэанімаваў старую форму, а новы час, які патрабуе скарыстання вынайдзенага ў мэтах эканоміі культурных рэсурсаў. Многа і каротка, ці дакладней, вельмі многа і вельмі каротка – стыль сучаснасці, стыль масмедыя і нэту – глабальнай сеткі. “СУчаснікі” – і ёсць сетка, ловы, накінутыя на сучаснікаў. Аднак колькі б мы не апелірвалі да класікі, сУчаснікам відавочна будзе крыўдна, што іх калектыўна-натоўпны вобраз увасаблены не небажыхарамі Бакачабрачалінямі, Гогальбулгакавымі, Свіфтагашэкамі, а такім зямным, вазьмі-і-дакраніся, Адамам Глобусам. Часам уедлівыя абразкі “СУчаснікаў” могуць падавацца вербальным спосабам звядзення рахункаў з “крыўдзіцелямі”, часам — хуліганскай спробай запэцкаць брудам вядомае імя. Між тым апошняя — кніжная — рэдакцыя сведчыць, што дзіўны ўчынак, нечаканае дзеянне цікавяць Глобуса болей, чым сацыяльны статус героя ці ступень яго “вінаватасці”. Падцверджаннем таму — колькасць мініяцюр, дзе аўтар “гоніць” на тых, хто хадзіў ці ходзіць у яго сябрах, прыкладна роўная колькасці мініяцюр, дзе ён з захапленнем распавядае пра пазанармаваныя паводзіны людзей незнаёмых. Ці, калькавана, “першых сустрэтых”. Старая, што есць бананы, калі пакутуе ад адіноты; юнак, што гасіць “вечны агонь” ватоўкай; палітык, што пралічвае, на колькі баксаў апрануты яго суразмоўца — абсалютна роўныя ў множнасці, што завецца Натоўпам. Багатыя і бедныя, вядомыя і невядомыя, старыя і дзеці — выхопліваюцца з яго пільным аўтарскім позіркам і прышпільваюцца да паперы з жорсткасцю энтамолага, якога ўжо даўно выявіў у Глобусе А. Савіцкі. Божыя кароўкі і каларадскія жукі — для адстраненага погляду таго, хто ўзяў на сябе місію гнусамора, абсалютна аднолькавыя — гэта палохае і выклікае незадаволенасць прататыпаў, якія хацелі б альбо персанальных адносін, альбо ніякіх. “Ён мяне палічыў!” – крыўда большая, чым асабіста абразіў. Цікава слухаць скаргі на тое, што “ўсё было не так”, ад тых, хто лічыць сябе аб”ектам глобусаўскай увагі. Бо гэтае “не так” — складнік мастацкасці, аўтарская рэалізацыя прынцыпу тыпізацыі. Не людзі, а тыпы цікавяць пісьменніка, не канкрэтны сУчаснік, а калектыўны вобраз. Таму дзікавата глядзяцца “замовы” на тую ці іншую рэальную асобу, калі яны сыходзяць ад чытачоў, і тым больш ад крытыкаў. Так, усё той жа Абрамовіч вапрашае на сайце Litara.net: “Калі прачытаем у “СУчасніках” пра Мілінкевіча?”. Гэтае падначванне, падштурхванне, заахвочванне пісаць пра рэальных людзей падаецца больш амаральным, чым стварэнне ананімнага ў сутнасці героя фацэтна-эпатажнай сучаснасці, якім займаецца Глобус. Як ні дзіўна гэта ўсведамляць, “СУчаснікі” прадстаўляюць не толькі калектыўнага героя, але і калектыўнага аўтара, ці, дакладней, калектыўнага суаўтара. Бо тэарэтычна можна ўявіць, што ўсюдыісны – калі меркаваць па масмедыя – Глобус увесь час за намі назірае, але практычна ясна, што ў аснову яго гісторый пакладзены не толькі яго спецыфічна-вуайрысцкі позірк. Не адмаўляючы пісьменніку ў здольнасці фантазіраваць, сачыняць і прыдумляць дэталі, заўважым, што сюжэты яго показак часцяком грунтуюцца яўна на чужым “неімперажытым” вопыце. Дастаткова згадаць мініяцюру пра праваахоўніцу, якая прачнулася ў самотным гатэльным ложку, перапэцканая шакаладам. Хто сапраўдны аўтар гэтай мініятуры? Глобус, які падглядаў у шчыліну, ці ўсё-ткі добразычлівец, які пераказаў гэтую гісторыю, ці сама гераіня, неабачліва “здаўшая” сябе аўтару ці добразычліўцу? Магчымыя ўсе тры варыянты. Бо не толькі Глобус зацікаўлены ў павелічэнні колькасці сваіх “сУчаснікаў”, але і яны самі, хоць іх матывы каардынальна адрозніваюцца ад аўтарскіх. Высвятленне гэтых матываў раскрывае чытацкае — “нізавое” —разуменне жанру “СУчаснікаў”, бо аўтарскае вызначэнне “фацэціі” хоць і дакладна акрэслівае форму, але адрасавана хутчэй літаратуразнаўцам, а не чытачам, для якіх гэты твор ці то “свецкія хронікі”, ці то yellow page. Згадваецца рэкламнае: “Калі вас няма тут, вас няма нідзе!”. Сучаснікі, не ўсе, але ж і нямала, — персанажы ў чаканні паперы. Бо сёння быць, азначае, перш за ўсё, прысутнічаць у інфармацыйнай прасторы. Існаваць – мільгаць на экране, гаварыць у радыё, згадвацца ў газеце. Зразумела, у першую чаргу, гэта датычыць людзей палітыкі і мастацтва, але і астатніх таксама, не хлусьце сабе, што вы вышэй гэтага! Менавіта імкненне “ўцялесніцца” , упэўніцца ва ўласным існаванні штурхае асобных герояў “СУчаснікаў” на малазразумелыя — з пункту гледжання здаровага розуму — споведзі Глобусу. Яму ў пару гаварыць на манер амерыканскіх паліцэйскіх: “Усё што вы скажаце, можа быць скарыстана супраць вас!”, але наўрадці каго гэта спыніць. Бо з”явіцца Ў “СУчасніках” — гэта з”явіцца на старонках “Нашай Нівы”, “Савецкай Беларусі” і “Народнай волі”. Ёсць у гэтым нешта шчымліва-кранальнае… Як у гогалеўскага героя: “Будзеце ў Пецербургу, то скажыце, што ёсць недзе такі Добчынскі!” Іншыя матывы ў тых, хто распавядае не пра сябе, а пра іншых. Крыўда, зайздрасць, прага да ўлады. Інфармацыяй у наш час – гэта капітал, а яе дэманстрацыя – прад”ява віртуальнага капіталу. “Здача” сябра ці знаёмага – перманентны спосаб стаць на адну прыступку з пісьменнікам, чыё імя асацыіруецца з фінансавым поспехам, увайсці, хоць на момант, у поле яго ўвагі. Загаварыўшы пра ролю інфармацыі ў сучасным свеце, нельга не згадаць і яшчэ адну кагорту “суаўтараў”. Імі па праву можна лічыць журналістаў і рэдактароў выданняў, якія актыўна на працягу апошніх двух гадоў займаюцца піярам гэтага цікавага ва ўсіх адносінах твора. Бо менавіта яны вырашаюць, якую показку друкаваць, а якую прытрымаць, актуалізуючы ў патрэбны момант тое ці іншае вядомае імя. “Сучаснікі” маглі б так і застацца прыватнымі дзённікавымі запісамі ці малавядомым інтэрнэтаўскім блогам, каб не ажыятаваны попыт на плёткі, якімі сёння падмяняецца ў прэсе аналітыка – палітычная, эканамічная, культурная. Матывы дробных беларускіх “медыякратаў” абсалютна відавочныя, але гэта ўжо зусім іншая гісторыя. Калі з “сатворцамі” ўсё больш-менш ясна, то матывацыя да чытання глобусаўскіх показак – з”ява больш складаная. Зразумела, што друкаванне “Сучаснікаў” даўно перапынілася б, каб на іх не было попыту. Было б неабачлівым спрашчэннем звесці ўсё да людской сапсаванасці, да мяшчанскага жадання пазлараднічаць, чытаючы пра забаўныя здарэнні з той ці іншай публічнай персонай, хоць і гэты матыў нельга скідваць з рахунку. Між тым сярод глобусаўскіх мініяцюр багата такіх, якія з поўным на тое правам могуць лічыцца лірычнымі. Ці культуралагічнымі. Імёны Чарана ці Дэлёза – якім не адмовіш у вядомасці — наўрадці здольныя абудзіць нізменныя інстынкты абывацеля, а значыць справа ў нечым іншым. Чытацкая цікавасць да “СУчаснікаў” – гэта хутчэй за ўсё сімпатыя да ўласна беларускіх сучаснікаў, якія, нягледзячы на ўсе спробы аб”явіць іх неіснуючай нацыяй, жывуць, твораць, смяюцца. Яны не ідэальныя. Не толькі ў Глобуса, але і ў жыцці. Не ідэальныя ў тым сэнсе, што яны адмаўляюцца класціся ў пракруставы ложак вызначэнняў — “працавітыя і талерантныя”. Якраз выпростванне з рамак – фацэтызацыя – робіць іх сапраўднымі, а не тэлевізійна- іконаграфічнымі. Глобусаўскі сУчаснік, сфакусаваны са шматлікіх фрагментаў жыцця, па-мастацку прадстаўленых пісьменікам, у сутнасці неблагапрыстойны, ці, хутчэй, “недобродетельный”, а таму альтэрнатыўны. Ён – непадпарадкаваная частка насельніцтва, супрацьвага калектыўна-станоўчаму герою “Контураў”. Прызнанне права на чалавечыя слабасці апраўдвае чытача ва ўласных вачах, а таму робіць вобраз блізкім і прывабным. Глобусаўскі сУчаснік можа быць хцівым, сквапным, жорсткім, трусаватым, малаадукаваным і помслівым. Аднак ў чым яму не адмовіш, дык гэта ў жыццялюбстве. Можа сам па сабе ён і не варты захаплення, але ён дакладна валодае такой захапляльнай і такой рэдкай у наш час якасцю, як здольнасць радавацца жыццю ва ўсіх яго праявах. Іншым разам здаецца, што яго існаванне неаддзельнае ад бруду чалавечых узаемаадносінаў. Але лепш адчуваць сябе брудным, чым ідэальна памытым. Бо ідэальна памытыя толькі нябожчыкі. напiсала anna 19.05.2006, 09:21 1."юнак, што гасіць “вечны агонь” ватоўкай;" Хіба я пра такое пісаў? Калі такое трэба, я, канешне, напішу. 2."Дастаткова згадаць мініяцюру пра праваахоўніцу, якая прачнулася ў самотным гатэльным ложку, перапэцканая шакаладам." Не праваахоўніца, а праваабаронца, правабаранільніца. Ёсць яшчэ і праваадстойніца, але тое ў іншай фацэціі. 3. Сустракаю Сэржа Верацілу: "Глобус, ты пра мяне гадасці панапісваў у сваіх "сУчасніках." - "Ты чытаў?" - "Не!!! Мне АДЗІН ЧАЛАВЕК сказаў. Ты не думай, гэта не Максім Клімковіч. Мы з Максімам пра цябе не гаворым. Але ТОЙ ЧАЛАВЕК чытаў тваю кнігу." - "Вераціла, я напісаў, як ты скакаў у маім офісе і патрушчыў плітку на падлозе." - "Было!" - "Я напісаў, як на тэлевізіі ты ліў на стол і падпальваў самагон." - "Было!" - "І больш ніякіх тваіх выхадак у кнізе не апісваецца…" - "Давай вып'м за тваю маму!" Мы выпілі і Вераціла распавёў показку… “Усё што вы скажаце, можа быць скарыстана супраць вас!” - "Арыфмометар!" - "Пры чым тут арыфмометар?" - "Можаш скарыстаць!" P. S. Шаноўная Ганна Мікалаеўна, дзякуй за ўвагу да маёй вытворчасці сУчаснікаў. напiсаў Уладзімір Вячаслававіч 19.05.2006, 11:39 напiсаў Адам Глобус 07.06.2006, 14:38
Глобус сказаў… "дзякуй"??! напiсаў Павел Абрамовiч 08.06.2006, 12:10
"Не праваахоўніца, а праваабаронца, правабаранільніца. Ёсць яшчэ і праваадстойніца, але тое ў іншай фацэціі". Ужо не першае, не другое, не трэцяе і нават не чацьвертае. напiсаў Palina 08.06.2006, 13:11
alice_waits 2006-04-21 14:09:00 Два года назад родилась Василиса. Это началось в 6 утра и к половине шестого вечера успешно разрешилось. Этот день. Весь. С утра и до ночи я постараюсь запомнить навсегда. Потому что тогда мне было все ново и интересно, потому что тогда, как я думала, происходит заключительное для моего организма психологически и физиологически важное событие в череде первых опытов. Больше всего вспоминается удовлетворение от того, что это все-таки девочка и необычайное воодушевление часов в 9 вечера, когда мне казалось, что я не только все довольно легко перенесла, но еще и чувствую сильный прилив энергии. Я сразу же позвонила Т.З. и сообщила ей новость первой, потом написала смску А.Г., подумала, вот он удивится! Апотом оказалось, что я даже встать с постели сама не могла (я очень этому удивилась — так не соответсвовало внутреннее ощущение и физическому состоянию). К тому же весь следующий день я еле держалась на ногах. Ну и так далее. Дальше уже совсем не так интересно… vinah 2006-04-21 07:02 pm UTC (спасылка) я сегодня купила свежеизданную книжку Глобуса "Сучасники", потом открыла ее — и попала как раз на 21 апреля 2003, где он пишет о той твоей СМСке и о том, что он так удивился, что даже не поверил и ничего не ответил, а потом ему было очень стыдно :) очевидное, вероятно, совпадение, но я очень удивилась, ведь я именно сегодня купила эту книжку. adam_hlobus 2006-06-07 11:55 am UTC(спасылка) Як хутка час ляціць, з сучаснасці ў сучаснасць… alice-waits.livejournal.com/10625.html напiсаў Адам Глобус 08.06.2006, 15:35
"Не праваахоўніца, а праваабаронца, правабаранільніца. Ёсць яшчэ і праваадстойніца, але тое ў іншай фацэціі". Ужо не першае, не другое, не трэцяе і нават не чацьвертае. напiсаў Palina 08.06.2006, 13:11 Во-во. Удакладняйце. Імёны, адрасы, тэлефоны. Можна яшчэ фоткі на сайт дасылаць. напiсаў Абрам Паўлоўскі 08.06.2006, 20:45
Прыгожае слова "праваабаранкі". напiсаў werk 08.06.2006, 20:50
Адам Глобус: “Кнігі выклікаюць у мяне пачуццё роднаснай блізкасці” 2006-06-20 Пра беларускія казкі, кнігі і адкрыццё новага будынка Нацыянальнай бібліятэкі карэспандэнт Euramost.org гутарыць з Адамам Глобусам – літаратарам, кнігавыдаўцом, мастаком. – Чаму Вы пачалі пісаць казкі? – Можна абмаляваць нацыю як суму нейкіх тэхналогій, нейкіх вытворчасцяў. У адных краінах растуць апельсіны, а ў іншых баравікі і лісічкі. І, адпаведна, усе ведаюць, што ёсьць у літаратуры брэнд “французскі раман”. І заўсёды французская нацыі і французская мова будуць пастаўляць раман. Таму што гэта форма бізнеса і форма самавыяўленьня нацыі. Калі паглядзець на беларусаў, што ў іх добра атрымліваецца? Песні, казкі і праклёны. Вось яшчэ мала я праклёнаў напісаў… І самае лепшае, што было напісана, яно ўсё роўна грунтуецца на казках. І я паспрабаваў іх трансфармаваць. Гэта адзін пасыл. Ёсць вясковыя казкі, а з іншага боку ўрбаністычныя. Калі мы працавалі ў часопісе “Бярозка”, Максім Клімковіч захапляўся урбаністычным фальклорам. У яго нават кніжачка была “Англійскія гарадскія казкі”. Тады Максім з маім братам Міраславам напісалі п’есы пра белую прасьціну, чорную руку, пацука-людажэра. Мы з Уладзімірам Сцяпанам напісалі п’есу пра мёртвага доктара. Гэта быў пачатак 1991 году… І п’есы спадабаліся часопісу “Пионер”. Часопіс спачатку папрасіў дазвол на публікацыю п’есаў, але раптам яны кажуць, што п’есы – “нефармат” для часопіса, вось калі б гэта была аповесьць, яны бы з задавальненьнем надрукавалі. Ніхто з нас не пагадзіўся перарабляць п’есы ў аповесьць. І думалі, што на гэтым ўся гісторыя скончылася. Але ўвесь наш матэрыял быў аддадзены такому пісьменніку Успенскаму… – Бацьку Чабурашкі і Кракадзіла Гены? – Так. І ён напісаў па матывах гэтых п’есаў аповесць, і яна выйшла. Мне было шкада ідэі. Нашая добрая ідэя трапіла ў чужыя рукі. Я вырашыў яе вярнуць. – Мяне вельмі ўразіла казка “Шэрая кніга” пра “чалавека, які верыў у кнігі, калі яму рабілася цяжка: адкрывалася кніга, і знаходзілася палёгка”. Можна сказаць, што Вы – чалавек, які верыць у кнігі? – Ёсць чалавек, які верыць у казкі. Таму я іх і пішу. Кнігі выклікаюць у мяне пачуццё роднаснай блізкасці. Калі маці – біліятэкар, калі тата пісьменьнік, і я ўвесь час пры кніжках. Калі б мой бацька кіраваў аўтазаводам, можа быць я любіў бы нешта іншае, выпускаў бы “Мерседесы” беларускія. – Некалі Вы сказалі, што “людзі нараджаюць людзей, а кнігі нараджаюць кнігі”… – А бульба нараджае бульбу… Гэта яшчэ адна традыцыя, якая склалася. Чаму я і займаюся кніжкамі. Таму што так склалася гістарычна, што на ўсю прастору Расіі заўсёды ішлі кніжкі з Беларусі. Беларусы заўсёды займаліся кнігамі і кнігадрукаваньнем. Ёсць нацыі, якія схільныя да заняткаў кнігамі. Напрыклад, армяне займаюцца бібліятэчнай справай і кнігазборамі. Немцы і беларусы любяць займацца кнігамі. І цяпер ў Маскве рускамоўнай кніжкай займаюцца ў асноўным не рускія. Рускіх цікавіць войска ці гандаль гарэлкай. А кніжны бізнес ён вельмі спецыфічны, там шмат беларусаў і армян. – А цяпер, калі раскідаюць бібліятэку Саюзу пісьменьнкаў, што Вы пра гэта думаеце? – Бібліятэка – гэта ў першую чаргу чалавек, а не набор кніжак. Чалавек падбірае кніжкі, працуе з фондамі, займаецца спісаннем старога, працуе з чытачом. Чытач прыходзіць у бібліятэку, яму не просто трэба прачытаць кнігу, яму трэба абмеркаваць яе. Трэба выбраць, падказаць. Гэта вельмі складана. Для мяне бібліятэка Саюзу пісьменьнікаў існавала пакуль там працавала мая мама. Калі гаварыць пра збор кніг, якіх 10 гадоў ніхто не абнаўляў… Тры кіраўнікі Саюзу былі людзі вельмі далёкія ад кніг і ад бібліятэкі. І зараз ідзе вялікія трасфармацыя бібліятэк, яны пераходзяць у лічбавую сістэму. І я не бачу нічога страшнага ў тым, што фонд бібліятэкі Саюзу пісьменьнікаў аддадуць у нейкую іншую бібліятэку. Трагедыі няма. Тыя кніжкі, якія павінны жыць, яны будуць жыць. Калі гаварыць пра гісторыю беларускіх бібліятэк, то ў нас жа ўсё было зьнішчана, і шмат кніг перадалі пасьля вайны піцерскія і маскоўскія бібліятэкі з абменных фондаў. – А як Вы ставіцеся да адкрыцця новага будынку Нацыянальнай бібліятэкі? Яе будаўніцтва шмат у каго выклікала абурэнне… – Абурэнне – гэта знешнія праявы. Увесь Парыж ненавідзеў Эйфелеву вежу. Я лічу, што калі краіна жыве размовамі пра бібліятэку, гэта лепш, чым калі краіна жыве размовамі пра вайну, пра чуму ці птушыны грып. Паліна Качаткова www.euramost.org/?artc=8220 напiсаў Адам Глобус 20.06.2006, 14:43
Милитари в стразах, или Образ современной героини Недавно вычитала фразу: «Живи Андерсен в наше время, сказка кончалась бы кровавой дракой на ножах между Гердой и Снежной Королевой». Да, времена меняются, меняется и облик героини… Кстати, какая она сегодня? Если судить по рекламе — это модельной внешности девица, смысл жизни которой — вызывать восхищенные мужские взгляды. Если по литературе — или эмансипированная стерва «психоделического» романа, или женщина–убийца из «бульварного»… Джон Фаулз возмущается, что в нашу эпоху всем навязан образ «старлетки», циничного подростка, коему подражают даже мужчины стремительно феминизирующегося общества… Но — так уж устроено это общество — без каких–то стереотипов и образов нельзя. Будь то Татьяна Ларина или королева воинов Зена. Итак, тему обсуждают сегодняшние гости «Триолета» — главный модельер Центра моды Эльвира Жвикова, критик Анна Кислицына и я, писатель–обозреватель–журналист «СБ» Людмила Рублевская. Людмила Рублевская: Нынешние образы для подражания приходят не столько из литературы, сколько из области шоу — из рекламы, с подиумов. Более того, они начали проникать в литературу. И вот уже автор Гарри Поттера Джоан Роулинг протестует против образа модели, навязываемого женщинам через средства массовой информации… Эльвира Жвикова: А чем вам не нравится этот образ? Есть, конечно, перекосы в сторону гламурненького — типа покупайте только белое золото с бриллиантами, отдыхайте только в Малибу… Но это нормальная розовая пена, которая всегда сопутствовала поп–культуре. Л.Р.: Но этот образ вгоняет большинство женщин в депрессию. Поскольку они не могут ему соответствовать. И вот — гробят здоровье диетами, пытаются приобрести слишком дорогие вещи… Э.Ж.: А нужно всего лишь пойти в тренажерный зал. Да, в модельном бизнесе много «пены» и «мыла». Но есть и призыв к совершенству. Ухоженная женщина по определению не может быть некрасива. Та же Татьяна Ларина была привлекательна именно «женской прелестью». Л.Р.: Один литературовед проанализировал, какой сегодня должна была бы стать Татьяна Ларина. И вышло — увлекающаяся психоделикой девица тридцати лет с черной помадой на губах и пирсингом в пупке. Ну а чтение любовных романов по нынешним временам можно приравнять к курению марихуаны. Э.Ж.: Натяжка явная. Да, сегодня на подиуме есть 16–летние девицы, которые через несколько лет уйдут, и о них никто не вспомнит. Но и есть Наоми Кемпбелл или Линда Евангелиста, которым далеко за 30… Раньше что было? После тридцати — жизнь закончилась. Старая дева, синий чулок, веревку на крюк… Сегодня 30 лет — это шикарная женщина, самодостаточная, реализованная. Не обязательно бизнес–леди. У меня есть заказчицы, прекрасные эрудированные дамы, которые выбрали семью — у них трое, четверо детей… Анна Кислицына: Но образ женщины в литературе — это образ женщины без детей! В литературе, как и в «глянце», дети не предусматриваются — как и морщинки на лице. Э.Ж.: Наоборот! В последнее время наблюдается бэби–бум, «глянец» показывает беременных. Свободные отношения вне брака, которые царили в 80–х годах, — это уже не модно. У Мадонны, например, появился ребенок, и не один. Анджелина Джоли усыновила малыша, и некоторые другие звезды тоже. Многие модные дома стали устраивать показы детской одежды. А.К.: Дети при звездах — почти антураж. Да и женщина, ухаживающая за престарелыми родителями, вряд ли найдет воплощение на страницах модного чтива. Проблемы взаимоотношений сведены там к разборкам с горничной и няней… Э.Ж.: Татьяна Ларина тоже искала в романах красивых историй. Думаете, многие женщины читают взахлеб Пелевина? А на красивую картинку посмотришь — может быть, изменить что–то в себе захочешь. Л.Р.: И как оппозиция гламуру возникают героини нобелевского лауреата Эльфриды Елинек, которые режут бритвой свои половые органы… Вообще, популярный образ «высокой литературы» — «женщина без каблуков». Женщина, с которой сложно, потому что она не приложение к мужчине, а личность. А.К.: В романе молодой писательницы Югаси Каляды героиня хочет, чтобы ее любили такую, какая она есть, — с выбритой налысо головой, в драных джинсах, с изрезанной лезвием рукой. Такой антигламур… Л.Р.: Да и на обложке твоей книги, Анна, гламур пародируется: ты — в костюме розового зайчика, этакий образ блондинки… Но сегодня рекламные ролики презентуют: цель жизни женщины — понравиться мужчине. Э.Ж.: Нравиться — естественная наша потребность. А.К.: В идеале женщина видится универсальной, в реальности же ее роли четко разделены: это — гейша, это — труженица, это — творческий человек… Отсутствует целостный образ не только женщины, но и мужчины. Пример — коллективный герой «Сучаснiкаў» Адама Глобуса. Одна из удачных попыток создать образ современника — антигламурный роман Сергея Минаева «Духлесс», «повесть о ненастоящем человеке». Но женщина там — существо исключительно меркантильное, которое регулярно канючит деньги на новые шмотки. Л.Р.: Герой романа Бегбедера, рекламщик, объясняет: «Гламур — это праздник, который всегда с другими, а не с тобой… Это я решаю, что есть Истина, что есть Красота, что есть Добро. Это я отбираю манекенщиц, на которых вы западете через полгода… Мои девки закомплексуют любую бабу старше четырнадцати». Короче, бессовестная игра на инстинктах… Но вот же ваша коллекция, Эльвира, не совсем гламур, у вас же стиль «милитари»? Э.Ж.: Точнее — «ретро–милитари». Но и «милитари» может быть очень даже гламурным. Коль одно из модных настроений в мире — тема ретро–униформы, исторического костюма, мы предлагаем ее с позиции нашей ментальности. До 70 процентов нашей подиумной коллекции распродается… Моду диктуют сами женщины. Как есть «литературные негры», так есть и свои «негры» в мире моды. На подиум выходит арт–директор, лицо модельного дома. Но в этом доме есть еще и куча разработчиков, и они в основном — женщины. Л.Р.: Которые ориентируются на то, чтобы их модели понравились мужчинам… Э.Ж.: Как раз сегодня одежда прежде всего удобна — стили casual, сафари, эффект мятости… А.К.: Но от того, что женщина наденет деловой костюм, мужчина не станет воспринимать ее на равных. Есть такое понятие «пауэрфеминизм», когда женщина берет власть, играя на инстинктах мужчины. Л.Р.: А как же наши белорусские героини — Рогнеда, Евфросиния Полоцкая, Тетка? А.К.: А что Рогнеда? Она, скорее, образец того, как мужчины манипулируют женскими судьбами. Кстати, в своем большинстве положительные героини нашей литературы — из прошлого, вроде Жилены, укрощающей коней и мужчин, из романов Ольги Ипатовой. Л.Р.: Иван Шамякин написал книгу о своей жене, Марии Филатовне. А.К.: К сожалению, после того, как она умерла… Э.Ж.: Что мне не нравится в белорусских женщинах — это выражение их лиц. Или надменность, или уныние. Есть и специфика ментальности — любовь к стразикам, каким–то перьям, пуху, блеску… Хотя это можно объяснить. Десятилетия советская женщина была лишена красивой одежды. В чрезмерном декорировании себя, любимой, проявляется женская тоска по красивому. Надеюсь, это пройдет, отшелушится… Кроме того, даже в Париже костюмы для русского двора шились отдельно от французской коллекции, поскольку требовалось больше декора, цвета, роскоши. Это наше славянское представление о красивом. А.К.: Женские образы сегодня возникают почему–то не у писателей, а у журналистов. Например, у Оксаны Пушкиной. Все женщины хотят прочитать про типичную себя. Ведь с героиней Оксаны Робски, которая сидит на кокаине, «средней» женщине отождествить себя невозможно. Л.Р.: Но я все равно считаю, что героиня нашего времени не будет героиней гламурной. Скорее, она будет в оппозиции к рекламному образу. Ведь и Татьяна Ларина, и Анна Каренина, и мележевская Ганна Чернушка были отклонением, нарушением общепринятых норм. Мне интересны самодостаточные женщины, не зависимые от условностей. Э.Ж.: Женщина прежде всего должна оставаться женщиной. Следить за собой, стараться нравиться. Вот ведь в силу самодостаточности шведских женщин их мужчины предпочитают азиаток, и это серьезная проблема. Л.Р.: Думаю, нам пока такая проблема не грозит… www.sb.by/article.php?articleID=52806 напiсаў http://www.sb.by/ 18.07.2006, 21:56
Літаратары без дома, або дзе сёньня месца пісьменьніка? Юры Дракахруст, Прага Канчатковае высяленьне Саюзу пісьменьнікаў з Дома літаратара – актуальная нагода паразважаць пра ролю пісьменьніка ў сучасным грамадзтве. Якая яна, гэтая роля, як яна мяняецца пад узьдзеяньнем улады, рынку і часу? На гэтую тэму ў “Праскім акцэнце” разважаюць філёзаф Валянцін Акудовіч і пісьменьнікі Яўген Будзінас і Адам Глёбус. (Эфір 3 верасьня 2006г.) www.svaboda.org/ Пісьменьнік – уладар думаў ці блазан? (Дракахруст: ) “Якая роля, якое месца пісьменьніка ў сучасным беларускім грамадзтве? У сьвятле падзеяў гэтага тыдня пытаньне гучыць двухсэнсоўна - адміністрацыя прэзыдэнта адмовіла пісьменьніцкаму саюзу ў арэндзе апошняга маленькага пакойчыка ў Доме літаратара і пісьменьнікі "вызвалялі памяшканьне", зносячы ў падвал партрэты сваіх знакамітых папярэднікаў. Парадаксальная сытуацыя - у савецкія часы партыя трымала пісьменьнікаў у строгасьці, але статус майстра слова, прызнаваны і ўладамі, быў вельмі высокі. Варта прыгадаць хаця б словы Сталіна ў тэлефоннай размове з Пастэрнакам. Сталін сказаў пра Мандэльштама, калі той ужо быў амаль сьцёрты ў лягерны пыл: "Але ён жа майстра. Ці сапраўды ён майстра?" І расстраляць маглі, і расстрэльвалі, але сам па сабе статус пісьменьніка, пісьменьніцкага саюзу быў надзвычай высокі. А зараз не страляюць, дзякаваць Богу, але і стаўленьне - паміж грэблівасьцю і абыякавасьцю. У чым тут справа? Ва ўладзе ці ў часе? Валянцін Акудовіч, як Вы лічыце?” (Акудовіч: ) “У ХІХ стагодьдзі і нават у першай палове ХХ стагодьдзя высокаякасны тэкст адыгрываў ролю сьвецкага дагмату. З кнігай было зьвязанае амаль усё духоўнае жыцьцё чалавека. Але сытуацыя радыкальна перамянілася ў постіндустрыяльным грамадзтве, калі запанавалі радыё, тэлебачаньне, Інтэрнэт. Кніга ў адначасьсе страціла ролю сьвецкага сабору, а пісьменьнік - грамадзкага сьвятара, сваеасаблівага дэміурга, які сваімі словамі перакладаў таямніцы быцьця на зразумелую людзям мову. Кніг выдаецца ўсё болей, толькі ў ЗША штомесяц каля 4 тысяч літаратурна-мастацкіх. А месца для літаратуры ў жыцьці сучаснага чалавека застаецца ўсё меней. Адпаведна драбнее і роля пісьменьніка. Калі раней ён быў побач з уладарамі сьвету, як той, хто ўладарыць над душамі людзей, дык цяпер пісьменьнік пры ўладарах выконвае хіба што функцыю блазна. Яму нічога не застаецца, акрамя як забаўляць чытача, а калі ня будзе забаўляць, дык і ня будзе гэтага чытача мець. Нам нікуды не падзецца ад канстатацыі, што эпоха дамінаваньня высокай літаратуры ў духоўным быцьці чалавека незваротна прамінула, як незваротна прамінулі эпохі рыцараў ці караблёў з ветразямі. Яны і сёньня прысутнічаюць у нашым жыцьці, але не як рэальная і неабходная справа, але толькі як забава”. (Дракахруст: ) “Адам Глёбус, шмат хто кажа, што сёньняшняя беларуская ўлада вярнула Беларусь у савецкае мінулае. Але асаблівасьцю гэтага мінулага быў як раз той самы высокі статус савецкага пісьменьніка. Можа, Аркадзь Куляшоў і шчыра пісаў: "Я хачу, каб называўся камуністам сын мой, і таксама сынаў сын", але ў любым выпадку камуністам гэта было патрэбна. А калі б зараз зьявіўся паэт, які б напісаў: "Лукашысты – гэта слова, як са сталі" - ды непатрэбна гэта Лукашэнку. І гэта пры тым , што нейкі савецкі контур ён сапраўды аднаўляе. А чаму такая зьмена?” (Глёбус: ) “Па-першае, я ня згодны з усімі сваімі папярэднікамі. Я ня ведаю, пра якіх пісьменьнікаў ідзе гаворка. Я акрэсьлю пісьменьнікаў прозьвішчамі. Калі мы возьмем ХХ стагодьдзе, то роля літаратара, пісьменьніка - вышэй не бывае. Ленін і Троцкі - гэта пісьменьнікі. Ленін пазначаў у анкеце, што ён літаратар, а Троцкі пісаў раманы. Мусаліні з Гітлерам таксама кнігі пісалі. І Чэрчыль - ляўрэат Нобэлеўскай прэміі менавіта па літаратуры. Паэт Мао Цзэ Дун выдаваў свае кнігі - цытатнікі - накладам 3 мільярды. Памятаеце?.. “Вінтоўка нараджае ўладу!” “Чым горш – тым лепш!” А якую ролю адыгрываў у палітыцы і ў грамадзкім жыцьці паэт Караль Вайтыла? Той, хто скажа, што роля Яна Паўла ІІ замалая, той моцна памыляецца. Таму я лічу, што роля пісьменьніка ў грамадзтве вельмі вялікая, нават завышаная ў ХХ стагодьдзі. Калі казаць пра дзень сучасны ва ўсясьветнай палітыцы, то пісьменьнікаў хапае. Проста пра якасьць гэтых пісьменьнікаў можна гаварыць асобна. Можна прыгадаць пра "Зялёную кнігу" Кадафі, дзе напісана, што жанчына - гэта не чалавек, ці пра Ніязава, Ругову, Яндарбіева - чачэнскага паэта, які расстрэльваў сваіх супляменнікаў на плошчы. Мне асабіста бліжэй чэскі драматург Гавэл, чым чачэнскі паэт Яндарбіеў, але гэта асабістае. Якасьць іх твораў розная, але казаць, што іх роля малая ці заніжаная - гэта цалкам няправільна. Што да беларускай сытуацыі, то ніводная прэзыдэнцкая кампанія не абышлася без паэта Зянона. І пры тым гэта рэальная сіла, за ім стаяць рэальныя людзі і ён рэальны паэт. Пра якасьць яго вершаў я ня буду гаварыць, але яго роля ў жыцьці краіны значна большая, чым Куляшова, і за шмат якіх іншых піянэрскіх і камсамольскіх паэтаў. Шушкевіч - наш першы значны палітык нарадзіўся ў пісьменьніцкай сямьі. Лукашэнка, наколькі я памятаю, ляўрэат прэміі Шолахава за яго публіцыстыку і выступленьні. Статус беларускага пісьменьніка на сёньняшні дзень значна падвысіўся”. (Дракахруст: ) “Яўгэн Будзінас, мы пачулі тэзу ад Валянціна, антытэзу - ад Адама, за Вамі – сынтэз”. (Будзінас : ) “Мне не хацелася б падсумоўваць, але некаторыя меркаваньні на гэты конт у мяне ёсьць. Зразумела, пісьменьнікі - гэта велізарная палітычная сіла, незалежна ад таго, наўпрост яны палітыкі ці ўскосна. Ленін меў рацыю - не бывае беспартыйнай літаратуры, хочаш ты ці ня хочаш, ты ў пэўным лягеры. Сталін выдатна ведаў тагачасную савецкую літаратуру, кантактаваў зь літаратарамі - гэта як раз ад разуменьня важнасьці. Былі адшчапенцы - і Пастэрнак, і Мандэльштам, але і зь імі былі вымушаныя лічыцца. У нас у эпоху Лукашэнкі неяк адразу так атрымалася, што на гэтую ўладу пісьменьнікі не захацелі працаваць, прычым нават тыя, якія выдатна прыслугоўвалі савецкай уладзе. Прычым тая ўлада была зусім ня больш дэмакратычная, чым сучасны рыжым. Чаму так адбылося? Хутчэй за ўсё таму, што яны па вялікім рахунку былі Лукашэнку непатрэбныя. Тут было, відаць, асабістае - адны людзі зь дзяцінства любяць чытаць, іншыя чыталі толькі вершы Быкава. Гэтае адчужэньне новай ўлады ад літаратуры асабіста я адчуў адразу. Я ў савецкія часы займаўся дзелавой публіцыстыкай, і гаспадарчыя кіраўнікі нас чыталі і прозьвішча правільна вымаўлялі. А калі я апынуўся ў прыёмнай Ціцянкова, я адчуў, што да ўлады прыйшлі людзі, якія наагул нічога не чыталі. Але нельга сказаць, што ў Лукашэнкі гэта аказалася вечным. Ён, нарэшце, зразумеў, што гэта яму трэба і ў нас зараз хапае пісьменьнікаў, у якіх не адбіраюць будынкаў, створаны новы саюз, які гатовы працягваць гэтую частку традыцыі літаратуры і аддана служыць ідэям ўлады.Мяркую, у іх і з памяшканьнямі будзе ўсё у парадку, і з падтрымкай, і з прэміямі. А наагул кажучы, калі слова пісьменьнік разумець так, як мы прызвычаіліся зь дзяцінства, то пісьменьнік, мастак павінен быць як мага далей ад улады. Лепш за ўсё - нават у апазыцыі. Я ня маю на ўвазе нашу цяперашнюю апазыцыю, з якой бы лепш справы ня мець, бо яна дыскрэдытавала сябе за апошняе дзесяцігодьдзе”. Ці трэба даваць званьне народнага пісьменьніка? (Дракахруст: ) “Я падхаплю тэму, якую пачаў спадар Будзінас - пра два саюзы пісьменьнікаў. Нядаўна газэта "Наша ніва" зьвярнула ўвагу на тое, што ўжо шмат гадоў у Беларусі нікому не даюць званьня народнага пісьменьніка, дарэчы, не даюць як тым літаратарам, якімі ўлада не задаволеная, гэтак і тым, якімі ўлада задаволеная. Газэта ставіць пытаньне - у чым тут справа, ці то годных няма, ці то ўлада кепская, ці няма ў грамадзтве такога месца - народны пісьменьнік? Раней было, а зараз няма. Адам, як бы Вы адказалі на пытаньне газэты?” (Глёбус: ) “Не даюць таксама і герояў Савецкага Саюзу і сацыялістычнай працы, якога давалі Быкаву, не даюць ленінскіх і сталінскіх прэміяў, шмат чаго не даюць. І дзякаваць Богу, што зараз не даюць гэтае званьне. Я лічыў яго заўсёды крышку абразьлівым, бо пісьменьнікі, якія пісалі па-руску і былі імпэрскімі пісьменьнікамі - імпэрыі СССР, не атрымлівалі званьня народнага пісьменьніка Расеі. А гэта такое грэблівае стаўленьне да літаратараў з ускраін. Калі гаварыць пра рускіх пісьменьнікаў, то народным пісьменьнікам можна лічыць паэта Кальцова - "раззудись плечо, размахнись рука”, такога вось кшталту. Можна сказаць, што Ясенін народны, са сваім гармонікам, такі апошні паэт вёскі. Калі казаць пра народных пісьменьнікаў Беларусі больш глыбока, то іх у нас два - Колас і Купала. Больш і ня трэба. І я лічу добра, што гэтага званьня няма”. (Дракахруст: ) “Спадар Будзінас, у мяне такое ўражаньне, што Адам занадта сфакусаваўся на назве - народны пісьменьнік. Але я ў дадзеным выпадку насамрэч пытаў не пра ўласна гэтае званьне, а пра ізноў жа ролю ў грамадзтве, пра тое, што раней называлася "уладальнік думаў". Роля ўладальніка думаў - на Ваш погляд, яна за пісьменьнікам захавалася?” (Будзінас : ) “Не, мне тут блізкая пазыцыя Адама. Усё ж хто народны, павінны быў бы вызначаць народ. Калі кажуць пра Ясеніна, зразумела, што ён народны. Сталін лічыў Мандэльштама майстрам, але нікому б не прыйшла ў галаву думка лічыць яго народным, нават калі б ён жыў у Беларусі і пісаў бы па-беларуску. Іншая справа, што гэтае званьне - як і іншыя савецкія званьні - заслужаны, ганаровы і гэтак далей, гэта было сымбалем уладнага прызнаньня. Калі вы ўсталі ў позу адносна ўлады, то недарэчна прэтэндаваць на тое, што ўлада пачне вам выказваць афіцыйнае прызнаньне. А што тычыцца тых, хто ўстаў у іншую позу, то для афіцыйнага прызнаньня патрэбнае яшчэ і майстэрства, і талент. Нешта я такіх ня бачу сярод тых, хто пайшоў зараз ў нагу з ўладай. А наагул мне здаецца, што ня справа пісьменьніка пра гэта непакоіцца. Паўтаруся, пісьменьнік павінен быць як мага далей ад любой улады, бо любая ўлада прыгнятае чалавека. Я вось быў вымушаны займацца палітыкай, але адышоў ад гэтага. Апошняе, што напісаў, гэта раман пра каханьне. Там у мяне галоўны герой гаворыць, што палітыка - гэта задворкі розуму і мне надакучыла ўсё жыцьцё жыць на гэтых задворках”. (Дракахруст: ) “Валянцін, а якія Вашы адказы на гэтыя пытаньні — чаму зараз не даюць званьня народнага пісьменьніка, ці варта яго даваць, і ці ёсьць яны?” (Акудовіч: ) “Перш чым адказаць на гэтыя пытаньні, я прашу дазволу на невялікую рэпліку на словы Адама Глёбуса. Пералік тых аўтараў, якімі ён падмацоўваў значнасьць літаратуры, цалкам тычыцца палітыкаў. І гэта азначае, што як раз маю рацыю хутчэй я”. (Глёбус [ іранічна і сьмеючыся ]: ) “Вядома, што Вы маеце рацыю. “ (Акудовіч: ) “Тое, што яны пісалі як літаратары, ня мела б ніякага значэньня, калі б яны ня сталі выбітнымі палітыкамі. Інакш кажучы, літаратура сама па сабе ўжо ня ёсьць тым значным інструмэнтам у жыцьці сучаснага чалавека, якая толькі сваім патэнцыялам нешта мяняе, ладзіць і рухае наперад. А зараз уласна да дыскусіі ў "Нашай ніве", якая мяне добра засмуціла. З гледзішча журналістыкі гэта, магчыма, і неблагая ідэя, каб крыху раскартухаць народ. Але калі я чытаю, як адукаваныя людзі, а часам і таленавітыя літаратары ўсур'ёз абмяркоўваюць новых кандыдатаў на народных пісьменьнікаў, то мне робіцца сумна. Гэта азначае, што з часоў перабудовы мала што перамянілася ня толькі ва ўладным, але і ў незалежніцкім беларускім дыскурсе. Такая дыскусія хутчэй пасуе "Советской Белоруссии", чым "Нашай ніве". Статус народнага пісьменьніка як вядома прыдумалі камуністы. Тады, дарэчы, ён быў з розных прычынаў да месца. Па-першае, камуністычная ідэалёгія выдавала сябе за ідэалёгію народа і пісьменьнік вызнаваўся яе галоўным ідэолягам. Па-другое на тую пару кніга яшчэ сапраўды досыць шырока чыталася, скажам, раманы Шамякіна выдаваліся мільённымі накладамі, прынамсі на рускай мове. А што мы маем цяпер? Перадусім заўважым, што беларуская літаратура сама па сабе ня толькі не народная, а проста маргінальная зьява. І нават найбольш папулярных яе аўтараў, скажам, Адама Глёбуса, чытае некалькі тысячаў чалавек. Вельмі паказальным было першае апытаньне ў "Нашай ніве". Тады ў лідэрах кандыдатаў у народныя пісьменьнікі апынуўся Алесь Разанаў. Я з гэтага добра пасьмяяўся. З майго гледзішча Алесь Разанаў ці ня самы буйны паэт-мэтафізык у сучаснай Эўропе. Але нават сярод элітнага чытача колькасьць яго прыхільнікаў складваецца літаральна з паасобных адзінак. Дык з чаго тут народны? Карацей, давайце ня будзем саромецца перад людзьмі, абмяркоўваючы архаічныя ідэі, якія належаць тым эпохам, зь якімі мы імкнёмся як хутчэй разьвітацца”. “Самы народны пісьменьнік сёньня –гэта Дэн Браўн” (Дракахруст: ) “Валяцін ужо пачаў размову пра элітную , ці можна сказаць высокую, літаратуру. Я і прапаную абмеркаваць адносіны паміж гэтай высокай ці элітнай літаратурай і масавай літаратурай. Я памятаю, як напачатку 90-х нейкі палітык, спрачаючыся са сваімі нацыянальна-ангажаванымі апанэнтамі, сказаў: "Самы народны пісьменьнік Беларусі зараз - гэта Чэйз". Ён меў на увазе амэрыканскага пісьменьніка-дэтэктыўшчыка, якога тады ў Беларусі друкавалі велізарнымі накладамі і народ расхопліваў ягоныя кніжкі, як гарачыя піражкі. Зараз зьявіліся іншыя народныя пісьменьнікі такога ж кшталту - тая ж Дар'я Данцова і легіён ёй падобных. Як пісаў расейскі пісьменьнік Віктар Пялевін, у савецкія часы высокую літаратурную клясыку насельніцтву ўстаўлялі ў галовы разам з гэаграфіяй і грамадазнаўствам. А зараз чытач - кароль, і чытае, што хоча. І чытае Данцову з Марынінай. У сувязі з гэтым ці не атрымліваецца так, што месца літаратуры яшчэ больш сьціплае, чым падаецца: з аднаго боку - улада са сваімі норавамі, зь іншага - чытач Марынінай, ён жа народ. А дзе ж месца літаратуры? Спадар Будзінас, Вам слова”. (Будзінас : ) “Кажучы гэта, Вы, Юры, не ўжылі слова “рынак”. Гэта з Чэйза як раз у нас і пачалося. Я тады займаўся выдавецкімі справамі і мае канкурэнты мяне абышлі, тым што пачалі выдаваць том за томам Чэйза і някепска на гэтым зарабілі. Пасьля таго як мы адышлі ад абавязковага накіданьня літаратурных густаў у школьных праграмах, на авансцэну выйшаў рынак. Я б не сказаў, што мне гэта падабаецца, і для мастацтва гэта ня меншая бяда, чым улада і ідэалёгія, але з гэтым нічога ня зробіш. Аднак, здаецца, чалавецтва па гэтым шляху пойдзе і рынак будзе вызначаць у жыцьці ўсё, уключаючы і літаратурную папулярнасьць. Я вось зараз імкнуўся любой цаной напісаць бэстсэлер, каб захапіць чытача. Прыкладам тут можа быць Дастаеўскі, які гэтага ціску рынку не баяўся і, наагул кажучы, пісаў дэтэктывы. Іншая справа, што гэтыя дэтэктывы ў яго ня надта атрымліваліся, калі казаць аб чысьціні жанру, а атрымлівалася "Преступление и наказание", якое знаходзіла шырокае кола чытачоў. Расейскі рынак сёньня сапраўды завалены барахлом - беларускага рынку гэта ня тычыцца, я маю на ўвазе беларускамоўную літаратуру. Разам з гэтым танным прадуктам там выдаецца і вялікая колькасьць сапраўднай літаратуры, якую раней дастаць было немагчыма. Але малымі накладамі. Аднак гэта і натуральна. Мой сябра Анатоль Стрэляны кажа, што гэта было ненармальным, калі добрыя кнігі выдаваліся паўмільённымі накладамі, а літаратурныя часопісы - мільённымі. Сапраўдныя аматары літаратуры заўсёды былі, але іх заўсёды было няшмат. Я нязгодны з выказанай тут думкай, што сапраўдны літаратар - гэта заўсёды палітык і што толькі палітыкі рабіліся сапраўднымі літаратарамі. Той жа Пастэрнак ня быў палітыкам, што не перашкаджае яму быць калі не народным, то ўсясьветна вядомым пісьменьнікам. Добра, што добрая літаратура існуе, выдаецца, ну а наклады залежаць ад рынку, ад попыту. Калі сёньня выдаецца кніга накладам 3 тысячы, значыць больш і ня трэба. Было б трэба - выдавалі б больш”. (Дракахруст: ) “Валянцін, спадар Будзінас казаў пра дыктатуру рынку, якая можа больш жорсткая, чым палітычная дыктатура. Вы ўжо распавядалі, як за апошняе стагодьдзе зьмянілася роля літаратуры. Але магчыма і ўнутры самой літаратуры , за кошт "рынкавізацыі" гэтай сфэры, мяняюцца крытэрыі. Можа быць і насамрэч сапраўдныя народныя пісьменьнікі - гэта Данцова і Чэйз?” (Акудовіч: ) “Ва ўсе ранейшыя эпохі існавала літаратура сакральная і літаратура прафанная. Але ва ўсе тыя эпохі за сапраўдную літаратуру лічылася толькі высокая сакральная літаратура. Тады кожны пісьменьнік імкнуўся да гэтай вышыні, уставаў на дыбкі, каб быць вышэй за самога сябе. А потым здарылася неверагоднае. Сёньня пісьменьнік з высокім патэнцыялам утойвае яго, ён імкнецца быць ніжэйшым за самога сябе і дзеля гэтага становіцца на калені перад чытачом. Вось і спадар Будзінас прадэманстраваў гэта на сваім прыкладзе, сказаўшы, што захацеў напісаць дэтэктыўнае чытво, якое б завабіла чытача. Прыкладаў тут колькі заўгодна - давайце згадаем хаця б Каэлья, Акуніна, Умбэрта Эка. Кожны з гэтых пісьменьнікаў мае інтэлектуальны і мастацкі патэнцыял значна вышэйшы за той, які выяўляе ў сваіх раманах. Але паколькі нікому сёньня іхняе высокае багацьце непатрэбнае, яны шукаюць магчымасьці, як ім стаць нізкімі. На жаль сучасны сьвет ва ўсіх сваіх праявах імкліва баналізуецца і пісьменьнік таксама сьпяшаецца стаць банальным”. (Глёбус: ) “Паводле адукацыі я мастак-манумэнталіст. Я заўсёды ведаў, чым адрозьніваецца манумэнтальная прапагандысцкае мастацтва станковага, ад мастацтва інтымнага, чым адрозьніваецца лірычны верш ад пляката. Калі ў пляката ёсьць наклад і грошы, то ў лірычнага верша няма ані грошай, ані накладу. Я пачну "валіць" Дастаеўскага. Дастаеўскі напісаў францускі раман па мерках тагачаснага рынку, што для рускага пісьменьніка цалкам нармальна. Яго галоўны герой хацеў быць Напалеонам, а не царом Барысам ці Пятром І. Таму Эўропа гэты раман прачытала. Сёньня, калі нехта хоча напісаць бэстсэллер, то трэба браць за ўзор не ўсялікіх там Данцова-Марыніных - трэба пісаць амэрыканскі раман. Бо народныя пісьменьнікі на сёньняшні дзень, якіх чытае народ - гэта Стывэн Кінг, Джоан Роўлінг і Дэн Браўн. Дэн Браўн на сёньняшні дзень - самы народны пісьменьнік. Зараз узьнік тэрмін "татальная кніга", гэта кніга, якую прачытвае ўся публіка, якая чытае. І вось Браўн і Роўлінг - гэта стваральнікі гэтага новага фэномэна. І ясна, што ён англамоўны, і ясна, у якім аднапалярным сьвеце мы жывем і хто замаўляе ў ім моду. Што супрацьстаіць Дэну Браўну? Кніга не татальная, але папулярная - гэта ноўтбук. Самая папулярная кніга – ноўтбук. Людзі, якія пішуць адзін аднаму хайку і пішуць свае лірычныя дзёньнікі - гэта на сёньняшні дзень і ёсьць сапраўдныя, сумленныя, бескарысьлівыя пісьменьнікі, якія на мой погляд будуць вызначаць у літаратуры дзень заўтрашні. Я лічу, што нармальны пісьменьнік працуе сёньня ў Інтэрнэце, мае сваю старонку, піша тое, што захоча. Усе гэтыя рэгаліі, званьні, статусы нічога не каштуюць у параўнаньні са свабодай слова. Свабода слова існуе ў Інтэрнэце, пісьменьнік на сёньняшні дзень свабодны. Свабоды баіцца раб!”. (Будзінас : ) “Я хацеў бы дадаць да словаў Адама яшчэ адно. Ніхто ж не перашкаджае нам - ніякі рынак, і ніякая ўлада. Літаратар, я б сказаў, тэхнічна свабодны чалавек. У яго ёсьць папера, кампутар ці аловак і ён можа рабіць што заўгодна. Што тычыцца яго ўзаемаадносінаў з рынкам, то Булат Акуджава выдатна сказаў і лепш мы ня скажам: "Зразумела, хочацца і паэтам быць, і жыць добра". Але дагэтуль гэта ні ў каго не атрымлівалася”. adamhlobus.com/vodhuki.htm напiсаў vodhuki 07.09.2006, 11:32
prishivalka - 12:52, 29/Ліп/2006 Як Вайцюшкевіч я не спяваю І як Глобус Адам не вяршую, Вецер радкі ў галаву навявае, А я запісваю ўсё, што пачую. Чую нястрымныя ноты кахання, Крыўдныя гукі непаразумення, Песню твайго ў маё сэрца вяртання, Танга народжанага натхнення. Музыка пераіначваецца ў гукі, Гукі зліваюцца ў словы і сказы, Зноўку аловак бяру ў свае рукі, І на паперы з’яўляюцца фразы www.studenty.by/forum-printview-t-177-st напiсаў prishivalka 09.09.2006, 22:19
в коконе [ моё подсознание | работает на(?) меня ] [ помню | было дело ] шизофренические сказки [Sep. 13th, 2006|11:02 pm] un_myosotis Кубидзе с Кикабидзе сидели на лужайке и пили английский чай из китайского фарфора Зелибобу Ом с Адамом Глобусом запер в одной комнате Безымянная мадам по имени Я Вдруг сдружилась с Поймименя Предварительно задавив в себе гадину Неоночка Феликс Ела сардельки и краснела-с А Ипполит Ипполитыч продолжал говорить о том, что всем известно un-myosotis.livejournal.com/9318.html?mo напiсаў un-myosotis. 25.09.2006, 16:25
Вадим Сашурин, главный тренер сборной Беларуси по лыжным гонкам: — Нужно чуть ли не на сто лет вперед предвидеть увеличение числа машин в городе и все новые застройки проводить с этим расчетом. Очень полезным мне кажется возведение подземных многоэтажных стоянок по всему городу, как это делается, например, в Канаде. Адам Глобус, писатель: — Не покупать личный автомобиль! Этот призыв я подтверждаю своим поведением: мало пользуюсь транспортом, хожу пешком. А остальные машины в городе учусь терпеть. Александр Тимошенко, пресс–секретарь Премьер–министра: — Машины не запретишь! Их становит ся больше, потому что растет благосостояние наших людей. Выход один: строить в необходимом количестве парковки, стоянки, паркинги. Других вариантов решения проблемы я не вижу. www.sb.by/article.php?articleID=54265 напiсаў sb.by 28.09.2006, 10:50
05.10.2006 10:27 МОМЕНТ ИСТИНЫ: Об исповеди без тайны В чем каются знаменитости? Терновый венец искупления грехов посредством благих дел, несомненно, нужно отдать президенту Беларуси. В конце сентября он принял участие в церемонии освящения строящегося Храма Всех Святых – самого большого храма в стране. А самый большой колокол – весом в 5 тонн – для храма отлит от имени Александра Лукашенко. Колокола поменьше, кстати, отлили от имен святейших владык – патриарха Алексия II и нашего митрополита Филарета. Совсем скоро звон именного президентского колокола будет вливаться в уши белорусов, напоминая о покаянии. Соперник Лукашенко на мартовских выборах, экс-кандидат в президенты и сегодняшний заключенный тюрьмы под Витебском Александр Козулин, по словам его жены Ирины, крещен в православии. А вот последняя исповедь его, увы, состоялась не в храме, а в зале суда. Другой экс-кандидат в президенты Александр Милинкевич — тоже православный. Хотя его почему-то усердно приписывали к католицизму, который, как выяснилось, исповедует жена политика. У Милинкевича есть и постоянный духовник – в старинной Коложской (Борисо-Глебской) церкви XII века, в Гродно. Во время выборов духовник звонил своему духовному чаду и давал советы по важным вопросам, благословлял на те или иные дела. Александр Владимирович считает себя человеком грешным: — Безгрешных людей не бывает! А главный грех, с которым он борется, политик охарактеризовал так: — Не могу некоторым людям жестко высказать в лицо то, что я о них думаю… Лидер этно-фольк группы «Палац» Олег Хоменко ходит в православную церквушку в Малиновке, что ближе к дому. На исповеди не был уже больше года, и постоянного духовника не имеет. Главным своим прегрешением называет праздность. Не расстается с крестиком. Певица и экс-телеведущая Лариса Грибалева как-то невнятно, после минутной паузы сказала, что в церкви бывает, но на религиозную тему почему-то говорить наотрез отказалась. Юморист и руководитель театра «Христофор» Евгений Крыжановский – атеист, но «не воинствующий». Перед авиаполетами мама юмориста вешает сыну на шею православный крестик. Оказывается, наш атеист крещеный: в 28 лет сам отправился в церковь обрести панацею от всех бед. Чтобы после туда не возвращаться. Правда, на днях он держал венец – корону – над головой жениха на венчании. Женихом и невестой, решившими повенчаться в день «золотой» свадьбы, были …его родители. На исповедь он не ходит: — У меня много духовников и так – это мои жена и дети! Иногда проклинаю себя за болтливость на семейных «исповедях». Любопытно, что сестра Евгения Анатольевича – староста русской православной церкви в Копенгагене. Сам Крыжановский не прочь переметнуться к мормонам, а борется, не ведая постов, с грехом чревоугодия. Богемной диве и радиоведущей Элеоноре Езерской обжорство чуждо. Ее снедает гордыня. — Я не прощаю обид, — признается она. Нательному крестику предпочитает золото-брильянты, наведывается в Жировичский мужской монастырь, а на исповеди была всего один раз в жизни. — Мне не понравилось. Почему? «Благочестивая Марта» усомнилась в «праведности священников». Писатель Адам Глобус в Бога не верит. А в храмы ходит «только по работе». — Это – глупость! – говорит он о таинстве исповеди. – Мне достаточно знать 10 заповедей и 7 смертных грехов. Свой крестик Глобус …держит в сейфе. Говорит, что не любит «бижутерию». Может, в отличие от крестика Езерской, крест Глобуса нужно носить на плечах?.. А ему – лень. Лень, которую писатель считает своим главным грехом. by.trud.ru/article.php?id=2080&type=main Елена ГОРМАШ напiсаў bytrud 06.10.2006, 20:22
Кожнаму свая цыбуліна Піша Пётра Садоўскі. Я, напрыклад, прыблізна ўяўляючы склад чытацкай аўдыторыі «Нашай Нівы», быў усё ж зьдзіўлены вынікамі першага апытаньня чытачоў, каму б яны сёньня надалі годнасьць «народнага пісьменьніка». Што гэта за дрэйф эстэтыкі прыгожага ды нацыянальнай этыкі ў бок чыстага эмацыйнага драйву? Магчыма, тут паўплываў папсовы расейскі праект «народны артыст»? Але ж дзіўна, калі побач з Генадзем Бураўкіным стаіць Адам Глёбус? Я ня думаю, што, гледзячы на зорнае неба або застаючыся сам-насам з сабою ўначы, сп.Глёбус адчувае так, як піша. Какецтва зь літаратурным вуаерызмам і шоў-прыёмы на мяжы маральна-эстэтычнага фолу існуюць ўжо дзясяткі гадоў там, дзе ёсьць рынак. Людзі з талентам мастака і мэнэджэра слушна робяць, што раскручваюць самі сябе. Няма ж цяпер таварыства «Веды» ды пуцёвак з Саюзу пісьменьнікаў. Можна зразумець тых пісьменьнікаў, што друкаваліся яшчэ на савецкія грошы, калі іх часам бянтэжыць дынамізм Андрэя Хадановіча ці Ўладзімера Арлова. Аднак нельга ўсур’ёз сьцьвярджаць, што літаратурныя застыглыя пэрформансы трыццацігадовых а ля «Бум-бам-літ» – сапраўдная літаратура. www.nn.by/index.php?c=ar&i=4407 напiсаў Піша Пётра 21.10.2006, 19:36
Соты «фрэнд» Бабкова Серада гэтага тыдня прынесла у маё жыцьцё шмат цікавага і прыемнага. Апроч іншага завітала на рэальную сустрэчу, якую ладзіў у «Акварыюме» Ігар Бабкоў. Ігар Бабкоў ладзіў гэтую сустрэчу у сувязі са значнаю падзеяю свайго жыцьця: яго зафрэндзіў соты ЖЖ-юзэр. Я зайшла ў «Акварыюм» і пабачыла Ігара Бабкова, які сядзеў сьпінай да ўваходу. Але нават сьпіна выслаўляла той імпэт, зь якім ён чакае, што вось зараз усе сто франдоў заваляцца ў кавяраньку, прагнучы дэвірту. Але нічога падобнага не адбывалася: Ігар Бабкоў сядзеў у поўнай самоце. Пабачыўшы мяне, ён узрадаваўся, і адразу пачаў высьвятляць, а як гэта яны праходзяць, гэтыя дэвіртуалізацыі. Як выявілася, яго багатае філязофска-паэтычнае ўяўленьне малявала яму карціны затоеных за (чатырма-пяцьцю мініяцюрнымі) суседнімі столікам ягоных ста франдоў, якія старана робяць выгляд, што п’юць каву, а самі шэпчуцца, каб ён ня чуў, паказваюцьна яго пальцамі, каб ён ня бачыў і дасылаюць яму смскі таямнічага зьместу. Трэба сказаць, смска таямнічага зьместу Ігару Бабкову і сапраўды прыйшла, але яна прыйшла зь інтэрнэту, што яшчэ болш зьбіла яго з тропу. У гэты момант да нас далучыўся Адам Глобус. - Уяўляеш, Марыйка, Глобус зламаўся, зламаўся Глобус! – радасна закрычаў Ігар Бабкоў, пабачыўшы, хто прыйшоў. – Валодзя ня вытрымаў, Валодзя завёў сабе ЖЖ! Трэба сказаць, Адам Глобусу інтэрвію апошняга часу выказваўся наконт ЖЖ і тых, хто ў ім піша, крайня ніхарашо. Але нагэтулькі часта, што было ясна, што яго ўрэмя блізка. - Але толькі для таго, - уперыў Глобус палец у Ігара Бабкова, - каб посьціць там карцінкі! Што я зраблю, калі на «Літары» карцінку павесіць немагчыма? Я казаў Алісе, казаў… А я ж класны мастак! І потым, ЖЖ – ідэальная тэхналёгія для карцінак. Калі ты вешаеш карцінкі, цябе чытае тысяча франдоў, а ня нейкіх там сто… Пра сто франдоў гэта быў каменчык у гарод Ігара Бабкова. Але той нават ня зморшчыўся. А наадварот, яшчэ больш ажывіўся: - А ведаеш, Валодзя, хто стаў маім сотым франдом? Ты стаў маім сотым франдом! Гэта адназначна юбілей, таму я і вырашыў запрасіць усіх на рэальную сустрэчу. - Што? Праўда я стаў тваім сотым франдом? Віншую цябе, Ігар! – І Глобус паціснуў Бабкову руку. Глобус і Бабкоў былі вельмі мілыя пачаткоўцы, таму я вырашыла, што буду ім дапамагаць не пачувацца ў ЖЖ чайнікамі. За пяць хвілінаў да таго я, праўда, абламалася, калі спрабавала патлумачыць Ігару Бабкову, чым адрозьніваецца сьпіс «фрэндоф» ад сьпісу «фрэнд-офф», таму я вырашыла даць карысную параду хаця б спадару Ўладзімеру. Я зрабіла кансультатыўны твар: - Наконт таго, што карцінкі ў ЖЖ глядзяць найлепей, гэта вы маеце рацыю. Але каб стаць тысячнікам, вам трэба прапеярыцца ў адпаведных кам’юніці… Па тварах Бабкова і Глобуса я зразумела, што сказала нешта ня тое, і вырашыла паправіць сытуацыю: - Спадар Уладзімер, а вы ўпэўненыя, што вам трэба менавіта ў ЖЖ? У інтэрнэце існуе шмат віртуальных галерэяў (Глобус заўважна ажывіўся). Там карыстальнікі разьмяшчаюць свае творы, знаходзяць аднадумцаў, маюць магчымасьць ставіць адно аднаму балы, каб вызначыць рэйтынг… Пра балы і рэйтынг было яўна лішняе. Глобус махнуў рукой. - Ай, ды хто ў гэтых галерэях? Аматары. А я – прафэсіянал! Калі б стваральнік «маруднага чату для амэрыканскіх тынэйджэраў» Брэд Фіцпатрык у гэты момант сядзеў у «Акварыюме» і разумеў па-беларуску, ён бы заплакаў. maryjka_ 11:00, 28 кастрычнiка 2006 1 камэнтароў камэнтаваць Kažemaks напiсаў(ла) Кастрычнiк 28, 2006 у 22:49 Пасьля 400 г. гарэлкі магу сказаць адно: абалдзець! Ну і навіна! :-))))))))))))))))Тэарэтычная рэфлексія будзе заўтра… www.nn.by/index.php?c=ar&i=4574 напiсаў Мары яйка 29.10.2006, 21:47
users.livejournal.com/maryjka_/240465.ht напiсаў Мары яйка 29.10.2006, 22:02
Владимир Короткевич вообще не любил расставаться со своими героями. Внимательный читатель найдет почти в каждом его произведении аллюзии на предыдущие. Впрочем, это довольно распространено, когда автор пишет приквелы сам на себя. А есть в нашей литературе и свой «Декамерон». А именно «Дамавiкамерон» Адама Глобуса. Это уже больше чем книга, это целый проект, в котором до сих пор размножаются белорусские домовые и их иногда шокирующие байки. А что делает литературная молодежь с классическими персонажами — произнести страшно. Вроде «Ян Какупала». www.sb.by/article.php?articleID=54954 напiсаў sb. 11.11.2006, 21:57
kaciarynka.livejournal.com/184569.html Цэтлікі запісу: А.Г., ЖЖ, М.М. ЖЖ-жарсці, Цікава, ці знойдуцца ў Байнэце рыцары ў maryjka_ , якую так нягожа мазануў наш клясік у гэтай справе: Адам Глёбус adam-hlobus.livejournal.com/8197.html Ганьба А.Г.!Вось калі пра Я.А. нехта падобнае напіша?! ———————————————————————————————————————— (Дадаць новы камэнтар) soft_tiger 2006-11-06 03:24 pm (local) (спасылка) А ён яе нечым пакрыўдзіў? (Адказаць на камэнтар)(Галіна) kaciarynka 2006-11-06 03:44 pm (local) (спасылка) Лічыце, што - не? Справа погляду, але для маладой дзяўчыны не вельмі прыемны допіс…Калі б пра Ядзю нехта такое напісаў, вы б пабачылі, што рабіў А.Г.Марыйка, безумоўна, не анёл, але ж - маладая дзяўчына, па ўзросту блізкая да Ядзі… (Адказаць на камэнтар)(Бацькоўскі) (Галіна) soft_tiger 2006-11-06 04:07 pm (local) (спасылка) Такая яго натура. Цынічна і з густам. (Адказаць на камэнтар)(Бацькоўскі) (Галіна) kaciarynka 2006-11-06 04:31 pm (local) (спасылка) З цынічнасцьцю - знодна, а наконт густоўнасці - гэта ў каго якія густы!-:))) (Адказаць на камэнтар)(Бацькоўскі) (Галіна) soft_tiger 2006-11-07 01:27 am (local) (спасылка) У нас зь ім аднолькавыя. Хаця фіг ведае. (Адказаць на камэнтар)(Бацькоўскі) pgrigas 2006-11-06 03:54 pm (local) (спасылка) Я опуса Пастэрн… Глёбуса не чытаў, але скажу! (Не чытаў, таму што паленаваўся - завялiкi пост). Дык вось - А. Глёбус - кiнiк (можа, трэба цынiк, але мне падабаецца - кiнiк). Кiнiк № 1 у Белнэце. Памятаю, як Рыдль аднойчы пакрыўдзiўся, як дзiцё. Не чакаў ён тады такога пра сябе ад А. Глёбуса. (Адказаць на камэнтар)(Галіна) maryjka_ 2006-11-07 12:59 am (local) (спасылка) Блін, дык пра Рыдля ён быў гадасьць сапраўдную напісаў, за такое забіваць трэба. (Адказаць на камэнтар)(Бацькоўскі) kaciarynka 2006-11-06 04:35 pm (local) (спасылка) Адзін рыцар знайшоўся - не забаяўся страшэнага дзядзю Вову - abrykos (Адказаць на камэнтар) bielarusaczka 2006-11-06 06:12 pm (local) (спасылка) Кацярынка піярыць Марыйку ды Глёбуса. Нечакана. (Адказаць на камэнтар)(Галіна) kaciarynka 2006-11-06 07:02 pm (local) (спасылка) Спрабую быць аб'ектыўнай да моладзі…(Гэта ў адносінах да сп.Мартысевіч, можа яшчэ пасталее і паразумнее?А раптам?)Я ж - не помстлівая!-:) А Глёбуса ўжо нішто не пераменіць, бо душа сапсаваная… (Адказаць на камэнтар)(Бацькоўскі) (Галіна) bielarusaczka 2006-11-06 07:13 pm (local) (спасылка) У Глёбуса чыста ў літаратурным сэнсе слабенька атрымаўся гэты нарыс. Калі біць, дык трапна й колка, а ня так, робячы ціхі піяр :-) (Адказаць на камэнтар)(Бацькоўскі) kanaj 2006-11-06 09:28 pm (local) (спасылка) Казаў жа я, і яшчэ раз скажу. Прасьцей трэба. Ад нэўрозу цяжка потым пазбавіцца будзе. (Адказаць на камэнтар)(Бацькоўскі) (Галіна) kaciarynka 2006-11-06 10:29 pm (local) (спасылка) Рэдукцыя не заўжды добрая рэч, асабліва ў чалавечых зносінах - прыводзіць да скотства…. (Адказаць на камэнтар)(Бацькоўскі) volha_by 2006-11-06 06:15 pm (local) (спасылка) ужо знайшліся : abrykos i balahon :) (Адказаць на камэнтар)(Галіна) kaciarynka 2006-11-06 07:12 pm (local) (спасылка) Памылка, пакуль толькі адзін abrykos выйшаў на рынг і атрымаў маленькі ўкол ад дзядзі Вовы.Балахонаў у кустах засеў,са сваім:"Чамусьці мне здаецца, што Марыйка ня стане ўжываць з нагоды гэтага допісу свой любімы дзеяслоў "травіць";)" - гэта не абарона, і Балахонаў не рыцар, а так, беларускі мужчынка…-:) (Адказаць на камэнтар)(Бацькоўскі) (Галіна) balachon 2006-11-06 10:01 pm (local) (спасылка) вынесеце гэтую сэнтэнцыю ў асобны пост. міленькая глядзіцца. (Адказаць на камэнтар)(Бацькоўскі) (Галіна) kaciarynka 2006-11-06 10:24 pm (local) (спасылка) Ага!-:) (Адказаць на камэнтар)(Бацькоўскі) maryjka_ 2006-11-07 12:46 am (local) (спасылка) .. і тады вы, Сягрей, яго на сайце працытуеце. ў рубрыцы "Пра балахонава пішуць".. А то камянты цытаваць неяк не салідна, праўда? :) (Адказаць на камэнтар)(Бацькоўскі) (Галіна) balachon 2006-11-07 02:01 pm (local) (спасылка) Маша, я даўно гэта не практыкую. (Адказаць на камэнтар)(Бацькоўскі) palivac 2006-11-06 10:29 pm (local) (спасылка) "милые бранятся - только тешатся". (Адказаць на камэнтар) maryjka_ 2006-11-07 12:54 am (local) (спасылка) Дарагая Кацярынка! Дзякуй за клопат і за тое, што вы так за мяне пераймаецеся! Мне нават сорамна, што я не пакрыўдзілася на Глобуса за допіс! Абяцаю вам вось зараз сесьці, сканцэнтравацца і нарэшце пакрыўдзіцца! (Адказаць на камэнтар) mirritil 2006-11-07 07:30 pm (local) (спасылка) цяжка знайсьці абаронцаў для той, якая пры першай магчымасьці нажывае ворагаў. (Адказаць на камэнтар) Падсумую: kaciarynka 2006-11-07 07:34 pm (local) (спасылка) adam_hlobusпіша:" Марыйка ў нерашучасці: “Ісці, не ісці?” Марыйка вагаецца. На твары ў Мартысевіч свеціцца жаданне есці. Усё меню адбіваецца пад густымі бровамі на маладым твары. Там: і фішмакі, і кола з каваю, і бульба з бігмакамі… Марыйка – асоба мажная. Марыйку відаць здалёк. А палітончык на вялікай Марыйцы замалы. Кранальна, калі на мажным чалавеку вопратка крышку замалая.Я магу спыніць Мартысевіч. Магу падыйсці да яе і сказаць: “Марыя. не хадзі ты ў Macdonald!” Маю я такое права, бо Марыйка, калі слухала мае лекцыі задавала пытанне: “Скажыце, а як нам жыць?” Вось тут можа быць і адказ: “Марыйка, не хадзі ў Macdonald!” Яна пайшла.Можа ў цябе склалася ўражанне, што я супраць таго, каб у кафэ пад літарай М заходілі Мммарыйкі з Лізаветкамі? я гэтага не хачу разумець, бо тут сканчаецца літаратура і журналістыка, а пачынаецца медыцына." maryjka_"Дык Кацярынка мая даўняя прыхільніца. Калі пра мяне нешта недзе пішуць ня надта прыемнае, яна абавязкова цытуе асобным пастом і яхіднічае з гэтай нагоды. Што да тэхналёгіі скандалу, то гэта самы зручны шлях. Таму што скандал ёсьць, а непрыемных эмоцый няма:) Усе непрыемныя эмоцыі за мяне, відаць, перажывае Кацярынка. Шчыры ёй дзякуй за гэта:)" Марыйка М. не пакрыўдзілася, хоць любая дзяўчына з пачуцьцём уласнай годнасці гэта б зрабіла.А хто б на яе месцы крыўдаваў? Зь занатоўкі adam_hlobus бачна, што А.Г. для М.М. - настаўнік, які паказывае ўзоры " з каго рабіць жыцьцё"…Таму М.М. можа гідкія допісы рабіць іншым, але Глёбус …ёй па яе памеру, хоць яна і не маленькая, як падкрэсліў А.Г., таму яна, як разумніца, адыходзе ў бок.Ну і цудненькі малюначак, толькі цукра зашмат!-:) (Адказаць на камэнтар)(Галіна) Re: tvaja_ka 2006-11-10 06:27 am (local) (спасылка) Марна Вы так у апошнім абзацы! (Адказаць на камэнтар)(Бацькоўскі) (Галіна) kaciarynka 2006-11-10 06:12 pm (local) (спасылка) Тэма зачынена і не абмярковываецца. (Адказаць на камэнтар)(Бацькоўскі) maryjka_пра законы жанру. kaciarynka 2006-11-11 01:45 pm (local) (спасылка) users.livejournal.com/maryjka_/245909.ht На Discovery Channel часта паказваюць перадачы, у якіх відавочцы апісваюць свае ўражаньні ад сустрэчы зь іншаплянэтнікамі. Беларускім аналягам такіх перадачаў магла б стацца кніга інтэрвію, у якіх дзеячы белбамонду апісваюць свае адчуваньні непасрэдна пасьля таго, як Адам Глобус апісаў іх у “сУчасьніках”: Ён працянуў ка мне свае халодныя ліпкія шчупальца гуманоіда і начаў што-та дзелаць с маім мозгам. Я пацяраў свазнаніе, а кагда ачнуўся, то пачуствавал как – о нет, толька ня эта – мерзкій прышэлец устаўляе ў мой задні праход анальны зонд! Ашчушчэнія былі очэнь непрыятнымі. Першая мая рэакцыя на допіс пра мяне ў “сУчасьніках” была шчырым зьдзіўленьнем, чаму ўсе ў мяне пытаюцца, ці я не пакрыўдзілася. Апошняй важкай кропляй стаўся мой сябар, які не чытаў Глобуса, ён адно чуў, што я сталася гераіняй “сУчасьнікаў”, – не спытаўшыся ў мяне, як я з гэтай нагоды пачуваюся, сябар адразу пачаў сваю размову з пасылкі, што я крыўдую. І тады я задумалася: чаму чытацкая сьвядомасьць, не спытаўшыся ў мяне, “абурае” мяне на Глобуса? І прыйшла да высновы: скандал ёсьць нагэтулькі строгім законам жанру “сУчасьнікаў”, што чытач і ў думках ня можа дапусьціць ягонай адсутнасьці.Такім чынам удаецца спасьцігнуць структуру вынайдзенага Адамам Глобусам жанру. Нататка “сУчасьнікаў” – гэта толькі пачатак тэксту, які праграмуе працяг – выслаўленную крыўду прататыпа, суму вэрбальных рэакцый, якія спараджае напісанае, скандал. Апошні абзац геніяльнага твора Глобуса – позва ў суд. Шэдэўр, трэба думаць, будзе мець сваім фіналам даведку пажарнага, што дом Глобуса згарэў.У той жа час гэтая першая прыкмета жанру (назавем яе крыўда) абсалютна немажлівая, калі разумееш другую жанравую прыкмету. Другая прыкмета – гэта бінарнасьць тэксту, задазеная нават назваю. Глобус банальным чынам скарыстоўвае свайго героя, каб раскрыць зь яго дапамогай нейкую зьяву навакольнага сьвету. Глобусу абыякавая гераіня – Марыйка, ён раскрывае празь яе зьяву - Макдональдз (не ў апошнюю чаргу праз супадзеньне першых літараў). Вялікая Марыйка ў маленькім палітончыку ў фінале робіцца сымбалем адначасова жанчын і дзяцей, якіх нібы ратаваў Макдон падчас Дня Волі. Калі ўсьведамляеш гэта – тое, што, уласна, пішуць не пра цябе, героя, а пра зьяву, што твая “антыхарызма” – гэта базыс абсалютна левай надстройкі, – у выніку такі робіцца крыўдна, але ня так, як ад цябе чакалася б. Ты заўсёды марыла, каб табе прысьвяціў твор вядомы пісьменьнік – і вось, здавалася, твой зорны час, тваё імя нават вынесенае ў назву – але фінт у тым, што там і не пра цябе зусім. Максымум адробісься лёгкім піярам.Засталася трэцяя прыкмета жанру. Глобус абавязкова павінен сказаць пра свайго героя нейкую гадасьць. Гэтая гадасьць не нясе ніякай функцыянальнай нагрузкі, Глобус цалкам мог бы не казаць гэтай гадасьці. Але ён яе кажа. У мяне ёсьць вялікае падазрэньне, што прычына таму ня толькі паскудны характар аўтара, а проста калямбур: у слове “сучасьнікі” вельмі прыкольна перастаўляецца націск на першы склад. Для постмадэрніста гэта дастатковая падстава, каб пачаць кнігу пра непрыгожыя рысы навакольных людзей.Такі вось сьціслы аналіз жанру. Закончыць яго прыйдзецца сумнай навіной для мноства ўсіх, хто не чытае пачатак Бібліі, бо там згадваецца Адам, і прынцыпова трымае дома толькі плоскія мапы сьвету. Здольнасьць да жанраўтварэньня літаратуразнаўцы лічаць уласьцівасьцю сапраўдных пісьменьнікаў.А што тычыцца маіх адчуваньняў непасрэдна паслья таго, як я прачытала пра сябе ў "сУчасьніках", то я купіла сабе новы зімовы палітон і цяпер харчуюся ў “Росьціксе”. напiсаў ryn-rynk 20.11.2006, 15:04
>>А што тычыцца маіх адчуваньняў непасрэдна паслья таго, як я прачытала пра сябе ў "сУчасьніках", то я купіла сабе новы зімовы палітон і цяпер харчуюся ў “Росьціксе”.>> Напісала Марыйка. Потым парэзала свой новы палітон і зрабіла харакіры свайму ЖЖ. З'есці крыўду не так проста, як напісаць, быццам не крыўдуеш. напiсаў ryn-rynk 20.11.2006, 20:31
Ну што я магу сказаць? Росьцікс круцейшы за Макдональдз. У Росьціксу можна купіць пеффка. напiсаў kanaj 20.11.2006, 21:19
Толькі няма ў Беларусі ніякага "Ростикса", а ёсць "Росток". напiсаў Каркуш 20.11.2006, 22:27
Марыйчын дзёньнік шкада. Адзін зь лепшых аўтараў у гэтым жанры. напiсаў werk 20.11.2006, 23:58
Ты, Юрачка, паплач, можа Маша цябе пашкадуе і дзённік адновіць. напiсаў 2006 21.11.2006, 10:45
Падкасіла яе спрэчка не з Францішкам ці Адаськам, а з сабой. напiсаў werk 21.11.2006, 17:35
Елена Гапова (pigbig) напісаў(-ла), @ 2006-11-01 22:29:00 Был ли в белорусккой культуре декаданс? Или наши цветы зла - это Адам Глобус? ———————————————————————————————————————— (Дадаць новы камэнтар) iten 2006-11-02 08:32 am (local) (спасылка) Здравствуйте. Интересный вопрос. Может, вам кто и ответит. Я недавно спросил у знакомой-филолога (она преподаёт в педуниверситете): "Слушай, а были ли среди наших писателей "извращенцы", люди с "отклонениями" и тому подобное?". Она ответила : "нет". То есть, понимаете, у нас настолько всё скучно было. А по поводу декаданса осмелюсь предположить: может, он к нам пришёл только сейчас, когда нет такого давления официальной культуры, и когда само окружение располагает к деконструкции любых культурных символов и текстов? Бодлер, помнится мне , искал Красоту, используя не совсем стандартные образы разложения, смерти и зла. Я вот сейчас читаю живой журнал Глобуса и пытаюсь понять - это интересно или нет. Местами очень интересно. (Адказаць на камэнтар)(Галіна) pigbig 2006-11-02 02:44 pm (local) (спасылка) У нас, я думаю, прежде всего не было развитого капитализма (как городской культуры). (Адказаць на камэнтар)(Бацькоўскі) pigbig 2006-11-02 02:52 pm (local) (спасылка) Т.е. я хотела сказать, что в крестьянской культуре извращенцев "не бывает", а городской она стала становиться только сейчас. (Адказаць на камэнтар)(Бацькоўскі) (Галіна) f_f 2006-11-02 05:21 pm (local) (спасылка) в крестьянской культуре извращенцев "не бывает" Сразу почему-то вспомнилась препохабная сцена с собачкой из фильма "Легенда о Нараяме", если видели… (Адказаць на камэнтар)(Бацькоўскі) (Галіна) pigbig 2006-11-02 06:13 pm (local) (спасылка) Видела. Я имею в виду, что литература, которая осмысливает крестьянский идеал (почти весь белорусский 19-20й век), не будет "прославлять" извращения. Она же "чтоб людьми зваться". Поэтому "не бывает" написала в кавычках. (Адказаць на камэнтар)(Бацькоўскі) (Галіна) f_f 2006-11-06 04:48 am (local) (спасылка) Это я понял. Конечно. (Адказаць на камэнтар)(Бацькоўскі) f_f 2006-11-02 01:08 pm (local) (спасылка) "Дайте мне другой глобус!" (Адказаць на камэнтар)(Галіна) pigbig 2006-11-02 03:08 pm (local) (спасылка) Глобус Беларуси? (Адказаць на камэнтар)(Бацькоўскі) (Галіна) f_f 2006-11-02 05:18 pm (local) (спасылка) Заслуженный Глобус Беларуси! (Адказаць на камэнтар)(Бацькоўскі) (Галіна) pigbig 2006-11-02 05:33 pm (local) (спасылка) Но он - цветы зла? Как вам кажется? (Адказаць на камэнтар)(Бацькоўскі) (Галіна) f_f 2006-11-02 06:01 pm (local) (спасылка) "Косит" под что-то подобное. Мне он психологически неприятен: много понтов. (Адказаць на камэнтар)(Бацькоўскі) (Галіна) pigbig 2006-11-02 06:10 pm (local) (спасылка) Согласна. Он "грешит" и смотрит, как у него при этом чуб лежит. (Адказаць на камэнтар)(Бацькоўскі) (Галіна) f_f 2006-11-03 03:13 pm (local) (спасылка) Хорошооо сказано! :-) (Адказаць на камэнтар)(Бацькоўскі) miram 2006-11-02 06:37 pm (local) (спасылка) Был, только у нас он совпал с ренессансом. (Адказаць на камэнтар)(Галіна) pigbig 2006-11-02 07:31 pm (local) (спасылка) а потом все вообще закончилось? (Адказаць на камэнтар)(Бацькоўскі) (Галіна) miram 2006-11-02 07:39 pm (local) (спасылка) Продолжается. (Адказаць на камэнтар)(Бацькоўскі) guralyuk 2006-11-05 03:50 pm (local) (спасылка) Cогласен. Может быть, даже не просто совпал, а и подменял во многом. (Адказаць на камэнтар)(Бацькоўскі) (Галіна) pigbig 2006-11-05 06:51 pm (local) (спасылка) Можно подробнее? Что-то не догоняю. (Адказаць на камэнтар)(Бацькоўскі) (Галіна) guralyuk 2006-11-05 10:15 pm (local) (спасылка) miram скажет по-своему. А мне кажется, что бунт против совесткой власти, совка и даже России у детей бывших совпартработников, собиравшихся в отрочестве с заброшенном массонском доме, часто был бунтом эстетическим. Симпатия к Гениюш или Арсеньевой была вызовом прежде всего эстетике традиционного общества, ставшего индустриальным. Они и не искали себя в крестьянской культуре, как деятели 20-х годов или белорусские советские "писатели". И не хотели жить ответственностью и гумманизмом тех, кто создали традицию "Николi не забудзем" и Хатыни. Им хотелось права на депрессию и жизнь для себя, без мыслей о будущем, об окружающих и о прошлом. Хотелось права на интригу в общении и эсететичность мировоззрения вместо философских констант и поисков. Они потом назвали это подвернувщимся, предложенным точнее из-вне словом "либерализм". Но на самом деле к либерализму они имеют небольшое отношение. Это скорее именно декаданс, эстетика асоциальности и депрессии. Я бы раскол БНФ видел в т.ч. и в этом ключе: продолжатели традиции коллаборации, как бы БЦРовцы и "Талака", а точнее - молодые эстетствующие декаденты. "Декаденты" слишком рано были вовлечены в политику, они не успели отформирвоать свой стиль и познать себя через стиль, но мироощущение у них было по-моемуименно декадентским. (Адказаць на камэнтар)(Бацькоўскі) (Галіна) pigbig 2006-11-05 11:58 pm (local) (спасылка) А, так вы про "сейчас"? А я думала - про "тогда". Декадентским? (про мироощущение). Возможно. Мне кажется - буржуазным. Или одно - грань другого? (Адказаць на камэнтар)(Бацькоўскі) (Галіна) guralyuk 2006-11-06 12:01 am (local) (спасылка) Нет, про тогда. Сейчас - другая эпоха. От тогда остались лишь производные. Я у себя немного поточил "формулировки", выложил. (Адказаць на камэнтар)(Бацькоўскі) (Галіна) pigbig 2006-11-06 12:31 am (local) (спасылка) Говоря о "тогда", я имела в виду начало 20-го века. Теперь понятно. (Адказаць на камэнтар)(Бацькоўскі) valjaryna 2006-11-14 02:51 pm (local) (спасылка) Глёбус - ня кветкі зла, бо ён найперш не самакат, як сп. Шарль. valjaryna.livejournal.com/4157.html :) (Адказаць на камэнтар)(Галіна) pigbig 2006-11-14 06:03 pm (local) (спасылка) Самакат? (Адказаць на камэнтар)(Бацькоўскі) (Галіна) valjaryna 2006-11-14 08:51 pm (local) (спасылка) Знакавы верш у творчасьці Бадлера мае назоў "L'HÉAUTONTIMOROUMÉNOS" (французска-бадлераўскі варыянт напісання:)). Перакладаецца з грэцкай (здаецца, са стараж.грэцкай) HEAUTONTIMOROUMENOS - той, хто сябе катуе. То бок САМАКАТ :). (Адказаць на камэнтар)(Бацькоўскі) (Галіна) pigbig 2006-11-14 09:09 pm (local) (спасылка) Я гэтага не ведала. Вырашыла, что самакат - гэта той, кто сябе рэжа (ад. англ. сut): ёсць такія людзі, якія сябе рэжуць і якіх псіхітры клічуць катэрамі. (Адказаць на камэнтар)(Бацькоўскі) (Галіна) valjaryna 2006-11-14 10:11 pm (local) (спасылка) Хто ведае: мо Бадлер час ад часу цішком сябе і пакалупваў ножыкам, але гэты факт, здаецца, ня быў афіцыйна засьведчаны ў ягонай паэтаграфіі. :) Асалода спазнання, што ж зробіш… :) (Адказаць на камэнтар)(Бацькоўскі) pigbig.livejournal.com/43922.html напiсаў лена Гапова 22.11.2006, 14:25
diary.ru/~grifosia/?comments&postid=1812 Адам Глобус был лучшим другом сына сестры моей бабушки (безвременно погибшего в 88 году, наложившего на себя руки из-за несчастной любви) и главным для него авторитетом. напiсаў grifosia 22.11.2006, 14:28
ГЛЁБУС — ХАРОШЫ! ГЛЁБУС — ЭСПРЭСА! Яшчэ крыху… і я скажу, хто харошы! Глёбус харошы. Глёбус мне падабаецца. Толькі на яго ня трэ лезьці з капытамі, бо капыты зломяцца. Ня трэ наважвацца стаць ці прыкласьці, боты аб яго спрабаваць абцерці ці на шыю сесьці. Ня трэба. Бо ён жа глёбус – ён выкруціцца, а ты лясьнешся: ты ж не дзяўчынка на шары. І так далёкенька паляціш – і так балючанька лясьнешся. Што потым шкрабі карак, не шкрабі – а гузак ужо ё. Ён жа глёбус, ён ня мапа — на яго ня сядзеш, ня станеш… ну, хіба што… Зрэшты, гэта ўжо лірыка… А яму нічога – ён жа глёбус, ён круціцца. Глёбуса крыўдзіць ня варта. Вось калупнуў яго – яму ўсё роўна, у яго ўдар аўтаматычны ў адказ. А ты потым робіш выгляд, што і табе ўсё роўна, што Глёбус табе адказаў. Але ж мы-та ведаем, што ня ўсё роўна. Мне і самой ня ўсё роўна. Такая ўразьлівая, такая… Трэба выпіць: а хто б мне наліў… зялёнай гарбаты? Глёбус харошы. Глёбус наліў. Гарбаты зялёнай. Я за гарбату не скажу, што хтосьці харошы. Я і за большае не скажу… Проста, як на мяне, ну харошы… Мама мне заўжды туравала: “Ня думай і не кажы пра людзей кепска, пакуль яны табе нічога кепскага не зрабілі”. З кантэксту, канечне, вырвана, але сутнасьць прыкладна такая. Хтосьці камусьці заўсёды робіць няхораша… І я пэўна ж камусьці раблю нядобра. Але ж нельга каб за гэта ўсе мяне за-не-любілі. Нельга ж?.. У кавярні “Стары Менск” ёсьць палічка зь беларускімі ксёнжкамі. На палічцы “Калі рукаюцца душы…” найперш у вочы кінулася. Найперш яна, бо ў мяне дзяўчына адна харошая кніжачку гэтую даўненька-даўненька забрала і не вяртае. Трэ ёй параіць, каб мне маю кніжачку вярнула, а сама кавярню гэтую файную наведала. Я ж нічога, не правакую на крадзеж, не… Хай бы пачытала ў скрайнім выпадку, не выносячы. Хаця б… Кніжкі — гэта маё. Пра грошы — што камусь пазычыла — забыцца магу, лёгка. На плэер, на прымач – магу забыцца. Касэту, цэдэчку – магу. Пра талеркі ды алей – магу. А вось пра кнігу – не. Кніга – гэта маё. Кнігу мне вярні. Я табе дарую, толькі вярні кнігу мне… і схадзі ў кавярню. Там, дарэчы, і кнігарня побач. Кнігарня – гэта кавярня, дзе можна набыць прысмакі для душы. Апошні прысмак з кнігарні, якім я сябе паласавала – “Сэнс творчасьці” Мікалая Бярдзяева. За абодва паўшар’і буду ўжываць! У, ласунак для душы… Глёбус мне да душы… У кавярні “Стары Менск” дамовіліся з Глёбусам сустрэцца. Я ішла павольна, але, на жаль, усё адно прыйшла на некалькі хвілінаў раней за яго. Уф, не люблю калі я раней. Ды кожны ведае: з Сухарава ехаць – як палёсіць – лепей не планаваць, калі даедзеш, каб не расстройвацца. Усё адно ня ў час, гэта дакладна: ці зарана, ці зусім спозьнішся. Эх, Сухарава маё… Каб цябе… Усе цябе ведаюць… Хто ва ўніверы на заняткі спазьніўся — то, значыць, адтуль… з Сухарава… ехаў. Усе Сухарава ведаюць. І вятры на Сухарава нерэальныя. І надвор’е сваё. Ад цэнтра адрознае. У цэнтры + 10, на Сухарава + 3. У цэнтры ручаіны бягуць па вясьне, на Сухарава сумёты ў паўроста. Калі ты меней за сорак пяць кг важыш ды на Сухарава прыехаў – то ведай: цябе зьнясе. Лепей з такой вагой на Сухарава ня езьдзіць. Але калі ты такі сьмелы, такі авантурыст і любіш адрэналін, тады наперад! Толькі памятай: бяры з сабой парасольку з кручком-ручкай, ды хапайся ёй за іншых, каго меней зносіць. Мяне дык ня зносіць, таму можаш хоць за мяне чапляцца. Але калі ты важыш меней за сорак пяць кг, то, пэўна, ты не да мяне прыехаў… Але ўсё ж чапляйся, я табе дапамагу. Я харошая. І Глёбус харошы. Глёбус не спазьніўся. Глёбус – мужык: сказаў — зрабіў. Глёбус харошы. Глёбус дарослы, Глёбус хлопец: пачаставаў – аплаціў. Глёбус мілы, Глёбус абаяльны. У Глёбуса кранальны выраз твару, калі ён бровы ўздымае. Глёбус харошы. Што, хіба ня бачыш, га? Глёбус не шкадуе парадаў слушных: і наконт гарбаты, і наконт сцэнараў. Такія мне парады даў: як пісаць сцэнар, каб яго паставілі: смак, а не парады! Колькі вучуся на кінадраматурга (а ўжо пяты год пайшоў), мне такіх парадаў не давалі. Жмінды! А мо яны іх і ня ведалі… Вось каб у нас Глёбус выкладаў!.. Ведаю, што ня будзе. Мы балбачы гострым, а Глёбус грошы зарабляе. Глёбус практык. Глёбус робіць. Сьцяпан практык. Уладзімір Сьцяпан. А той у берэтцы быў. Малайцы яны. Дзядзькі якія! Малайцы якія! Глёбус харошы. Глёбус чалавек. Глёбус прасоўвае. І ня толькі сябе. І ня ў лом яму, і ня ў зайздрасьць. Спраўджаны ён, зьдзейсьнены Глёбус. Цэласны. Круглы… Ня страшна яму. Гаспадар сабе. Сам сабе загад — і сам выканаўца, сам заробак – і сам надбаўка. Толькі, калі ласка, не зайздросьціце. І будзьце харошымі! (Дадаць новы камэнтар) adam_hlobus 2006-11-10 08:36 pm (local) (спасылка) Выбраць Дасціпна. (Адказаць на камэнтар)(Галіна) valjaryna 2006-11-13 08:27 pm (local) (спасылка) Выбраць Прыемна, дзякуй. Вось дзіва: я-та думала, што са мной кінуцца спрачацца. А ўсе, аказваецца, згодныя! Фэнамэнальна! :) (Адказаць на камэнтар)(Бацькоўскі) (Галіна) americancartoon 2006-11-18 07:13 pm (local) (спасылка) Выбраць таму как парада файная, "не зайздросьціце" :) (Адказаць на камэнтар)(Бацькоўскі) (Галіна) valjaryna 2006-11-18 07:47 pm (local) (спасылка) Выбраць Відаць, слушна кажаце… Мо і таму. :) (Адказаць на камэнтар)(Бацькоўскі) fevra 2006-11-19 01:23 pm (local) (спасылка) Выбраць а чаго спарчацца? Глёбус, ён і ў Афрыцы Глёбус, як кажуць :) (Адказаць на камэнтар)(Бацькоўскі) (Галіна) valjaryna 2006-11-19 01:49 pm (local) (спасылка) Выбраць Ды не, я ж і не заклікаю спрачацца! Хіба толькі калі па ўласным жаданні. :) Проста за вочы мне надзвычай шмат людзей пра яго гідкасьці казалі. А ў вочы, атрымліваецца, усе згодныя.:) Што ж… Няхай і ў Афрыцы! :) (Адказаць на камэнтар)(Бацькоўскі) (Галіна) fevra 2006-11-19 01:56 pm (local) (спасылка) Выбраць а я яго ў жыцьці ня ведаю, толькі па кніжкам яго. і яго творцасьць мне вельмі падабаецца. Пачынаю пазнаваць яго як чалавека толькі дзякуючы такім вось пастам і яго жж :) а на сам рэч, я ніколі ня зьвяртаю ўвагі на чуткі, пакуль сама ня ўдакладню ўсё. бадай што толькі на добрыя чуткі :) не люблю ўсялякіх зайздросьнікаў :) дык што дзякуй за пост :) (Адказаць на камэнтар)(Бацькоўскі) (Галіна) valjaryna 2006-11-19 02:31 pm (local) (спасылка) Выбраць "…ніколі ня зьвяртаю ўвагі на чуткі, пакуль сама ня ўдакладню ўсё." І файна робіце! На здароўечка! :) valjaryna.livejournal.com/4157.html напiсаў оля-ля! 22.11.2006, 17:17
Культура Адам Глобус: “Мяне як пісьменніка заўсёды цікавілі параметры: што можна, а што нельга друкаваць?” 2006-12-01 Пра цэнзуру і самацэнзуру (у тым ліку ў інтэрнеце) карэспандэнт Euramost.org гутарыць з Адамам Глобусам – літаратарам, выдаўцом, мастаком. – Распавядзіце, як цэнзура перашкаджае жыць пісьменніку… Альбо не перашкаджае, а наадварот – дапамагае? – Я ўспрымаю цэнзуру як рэальнасць – была, ёсьць і будзе заўсёды, пры ўсіх уладах, у кожнай дзяржаве. Проста ёсць ступені… Мой бацька любіў цытаваць Гогаля: “кепскі той пісьменнік, які не можа падмануць цэнзуру”. Калі ты ўвесь час спісваеш сваю нямогласць на тое, што “цэнзар мне замінае, выкідае”, “мяне не пусцілі”, значыць – ты не пісьменнік. У гэтым сэнсе гогалеўская цытата мне вельмі падабалася, і я заўсёды жыў з гэтым перакананнем. Тое, што цэнзура менялася і трансфармавалася – гэта таксама банальны факт, але не было ў маім жыцці такога, каб цэнзуры зусім не было. Ніколі я з гэтым не сутыкаўся – колькі не працаваў, колькі не друкаваўся – паўсюль былі нейкія перашкоды. Калі ўзяць сённяшні дзень, я завёў свой “live journal”. Мне падалося, што абражаюць майго пляменніка, які зрабіў кніжкі “SMS для хлопчыкаў” і “SMS для дзяўчатак”. Кніжкі добра прадаюцца. І адпаведна ў інтэрнеце пачаўся скандал, маўляў гэта “пошласць”, “дзецям нельга чытаць такое”, “дзецям нельга тое, дзецям нельга гэтае”. І мне захацелася выказаць свае думкі. Я зарэгістраваў “live journal”, выказаў гэтыя думкі і тры месяцы ў тым часопісе не працаваў. Потым вярнуўся – вырашыў, што ўсё ж буду весці дзённік. І на наступным тыдні ў Маскве яго адключылі. Быў так званы “рускі марш”, і ў сувязі з тым, што ў інтернеце распаўсюджваліся заклікі на гэты “марш”, то кірылічны “live journal” быў зачынены… – Значыць, адсутнасць цэнзуры ў інтернеце – гэта ілюзія? – Вядома, гэта ілюзія, што цэнзуры там няма. Яна ёсць! Я не ведаю чаму, але ў мяне інтэрнет адключаецца, калі праязджае “імператарскі” картэж. Я не лічу, што гэта супадзенне, можа гэта служба аховы так ахоўвае і адключае, баіцца, што праз гэтую сістэму будзе зроблены нейкі напад… – Значыць цэнзура заўсёды была? – Так, калі я працаваў на сайце www.litara.net, там былі гаспадары, ім належала права мадэрацыі, права здымаць матэрыялы. А мяне як пісьменніка заўсёды цікавілі параметры: што можна, а што нельга друкаваць? Хацелася заўсёды надрукаваць такі матэрыял, каб цэнзура зняла… Каб я ведаў, у які параметрах і межах я працую. Аказваецца пра аднаго чалавека напісаць можна, а пра іншага – нельга. Другі сайт, на якім я працаваў, гэта “Беларуская палічка”, большай подласці, чым ад людзей, якія там кіравалі, я не сустракаў у інтернеце. Нікога не папярэджваючы яны знялі ўсе форумы, якія там былі… – Можа ў іх грошы скончыліся? – Можа, але яны не сказалі: “Можаце захаваць свае тэксты, мы будзем зачыняць…” Усё знішчылі… У адзін дзень былі вынішчаныя ўсе напрацоўкі. Шкада… Я там, напрыклад, разважаў пра культавую кнігу ў Беларусі, якія кнігі з’яўляюцца культавымі для беларускай літаратуры: “Вянок” Багдановіча, кнігі Скарыны… Ці здатныя сённяшнія літаратары зрабіць што-небудзь культавае ці цікавае? І ўсё гэта ў адзін дзень знікла. Хаця можна было папярэдзіць, паступіць па-чалавечы. Мы ж усе людзі, мы ж зразумеем. – Хачу запытацца пра самацэнзуру… На адным з форумаў моладзь разважала: ці былі (ёсць) сярод беларускіх пісьменнікаў вычварэнцы? Я ўпэўненая, што іх было шмат, але яны не апісвалі ў сваіх творах свае вычварэнні. Мусіць дзейнічала самацэнзура? – Думаю, што вычварэньні ёсць розныя. Ёсць біялагічныя, калі прырода нараджае аленя з дзвюма галавамі. Такіх пісьменнікаў пакуль што не было… Але беларускія пісьменнікі розныя… Двухгаловага аленя апісвае ўсё ж біёлаг, а не сам алень. Самацэнзура, эстэтычная цэнзура закладзеная ў кожным пісьменніку. – Канфлікты, звязаныя з цэнзурай у Вас былі? – Мая кар’ера як пісьменніка пачалася з канфлікта з цэнзурай. У 1985 годзе на мой першы зборнік цэнзар не паставіў штампік. У гэтым зборніку не было ні пра вычварэнцаў, ні пра палітыку, там былі вершы пра прыроду. І ўсё адно цэнзар палічыў немэтазгодным выданне. І ўвесь наклад зборніка быў “парэзаны на лапшу”. Мая першая кніжка выйшла ў іншым аздабленні, у іншым фармаце толькі ў 1988 годзе. Тады я хадзіў па розных інтсанцыях і даводзіў, што “я здатны выканаць патрабаванні савецкай цэнзуры”. Удалося… – Ці хацелі самі быць цэнзарам? – Не. Але справа не ў тым: хацеў ці не хацеў. А ў тым: быў ці не быў? Працуючы ў сваім выдавецтве я з’яўляюся ў пэўнай ступені і цэнзарам. Калі я замаўляю кнігу, я абумоўліваю яе параметры: пра гэта мы будзем пісаць, а пра гэта – не. Але я вельмі спакойна да гэтага стаўлюся, бо ведаю такую старажытную мудрасць: калі табе замінаюць і перашкаджаюць, ты ідзеш у правільным накірунку, ты рухаешся па правільным шляху… Паліна Качаткова www.euramost.org/?artc=10478 напiсаў Паўліна 01.12.2006, 13:51
Тры пытаннi з нагоды… Таццяна ПАДАЛЯК Лiтаратурная анкета «Звязды» …З нагоды творчасцi перш-наперш. I пытаннi гэтыя — «пра вечнае» (мы не сталi нiчога мудраваць-мудрагелiць). Так атрымалася, што на працягу амаль 90-гадовай гiсторыi вакол «Звязды» заўсёды з’ядноўвалiся лiтаратары, друкавалi свае лепшыя творы, выказвалiся пра набалелае, дыскутавалi аб надзённым… I ў чытачоў нашай газеты традыцыйна пiльная ўвага да пiсьменнiкаў i iх творчасцi. Усе публiкацыi, у якiх так цi iнакш закранаецца лiтаратурная тэматыка, маюць шырокi розгалас. Вось мы i вырашылi правесцi лiтаратурную анкету. Прычым наўмысна адкiнулi пытаннi пра «творчы агарод» (кшталту «Над чым зараз працуеце?», «Вашы планы на будучыню?») — як гаворыцца, не лiчы кветачкi ўвесну, а палiчы ягадкi ўвосень. Сёння на пытаннi лiтаратурнай анкеты «Звязды» адказваюць добра вядомыя пiсьменнiкi i паэты: старэйшына беларускай лiтаратуры, ветэран Вялiкай Айчыннай вайны Мiкола АЎРАМЧЫК, галоўны рэдактар часопiса «Полымя» Мiкола МЯТЛIЦКI i адзiн з самых элегантна-вытанчаных i ў той жа час iранiчна-разняволеных творцаў Адам ГЛОБУС. 1. Якой вам бачыцца будучыня беларускай лiтаратуры? Мiкола АЎРАМЧЫК: — Будучыня лiтаратуры, як i жыцця, канешне ж, светлая. Пры любых абставiнах. Пiсьменнiкi, паэты, драматургi нараджаюцца — што б нi было ў жыццi. Працэс, якi iдзе бесперапынна. Запаволiць яго можна, але стрымаць — нельга… Будучыня ў беларускай лiтаратуры вялiкая. Такая лiтаратура, з такiмi магутнымi iмёнамi! Мiкола МЯТЛIЦКI: — Лiтаратура — гэта творчы працэс, якi нiколi не спынiцца. Зараз мы вядзём падсумоўку ХХ стагоддзя, якое мы называем стагоддзем Максiма Танка, Васiля Быкава, Iвана Мележа, Iвана Шамякiна. Але ж у тым часе не забываем Кузьму Чорнага, Петруся Броўку, Пятра Глебку… Стагоддзе — духоўна — працавала на нашу будучыню. Часопiс «Полымя» ўводзiць новую рубрыку — «Легенды ХХI стагоддзя». Мы хочам духоўны вопыт, якi застаўся ад нашых папярэднiкаў, памножыць на сучаснасць. Гэта знакавыя iмёны папярэднiкаў ва ўсiх галiнах культуры: Анатоля Анiкейчыка i Анатоля Багатырова, Стэфанii Станюты i Ларысы Александроўскай, многiх iншых. Спiс гэты будзе прырастаць. Гэта той падмурак, на якiм вырасце ХХI стагоддзе. I аснова будучынi беларускай лiтаратуры. Адам ГЛОБУС: — Я не прарок, каб зазiраць у будучыню. Не скажу, што нас чакае там нешта добрае. Але наша будучыня не будзе горшай за мiнуўшчыну. Мяне наогул заўсёды больш цiкавiць сучасны стан лiтаратуры, а не яе мiнулае i будучыня. 2. Хто, на ваш погляд, вызначае сёння аблiчча беларускай лiтаратуры: у прозе, у паэзii, у драматургii, у лiтаратурнай крытыцы? Мiкола АЎРАМЧЫК: — У паэзii — Барадулiн, Бураўкiн, Законнiкаў, Някляеў, Дранько-Майсюк. У прозе — Кудравец, Жук, Карамазаў, Казько. У драматургii — Аляксей Дудараў, для мяне гэта самае яркае iмя. Шкадую, што нiкога не ведаю з малодшых, бо дрэнна бачу, мала чытаю. Мiкола МЯТЛIЦКI: — У прозе — Андрэй Федарэнка з раманам «Рэвiзiя» i Алесь Наварыч з раманам «Лiтоўскi воўк», Вiктар Казько, Вiктар Карамазаў, Уладзiмiр Дамашэвiч («Полымя» змясцiла яго аповесць «Месяц у раi»), Уладзiмiр Гнiламёдаў (завяршаем друкаваць яго сямейную хронiку «Усход» i «Вяртанне»). У паэзii — Мiхась Башлакоў, Казiмiр Камейша, Мiкола Маляўка. Узгадаю i Мар’яна Дуксу, якi сцiпла працуе ў вёсцы Солы Смаргонскага раёна… Паэзiя — гэта жывы iмпульс, адкрыты нерв. Можна назваць Вiктара Шнiпа, Людмiлу Рублеўскую, Аксану Спрынчан, Рагнеда Малахоўскага. У драматургii — Сяргей Кавалёў, Пятро Васючэнка, Георгiй Марчук, наш старэйшына Алесь Петрашкевiч. Хацеў бы назваць i Анатоля Дзялендзiка… Наш часопiс звярнуўся да такога жанру, як кiнараман, яго нам прапанавала Валянцiна Коўтун — пра Ефрасiнню Полацкую… Адносна лiтаратурнай крытыкi — вялiкiя спадзяваннi на Iнстытут лiтаратуры iмя Янкi Купалы НАНБ. Хочацца скiраваць крытыкаў на бягучы лiтаратурны працэс. Мне падабаюцца артыкулы Алеся Лапата-Загорскага, Вольгi Козiч, Любовi Гарэлiк. З прыемнасцю сачу за творамi Ганны Кiслiцынай. Надзвычай сур’ёзна i грунтоўна аналiзуюць лiтаратурны працэс Сцяпан Лаўшук, Уладзiмiр Гнiламёдаў, Валерый Максiмовiч. Вельмi паважаю творчы плён Мiхася Мушынскага i Васiля Жураўлёва. Але хацелася б, каб крытыкi i лiтаратуразнаўцы больш уважлiва сачылi за ўсiм бягучым лiтаратурным працэсам. Сёння мы адчуваем недахоп у вострай крытыцы, сур’ёзным аналiзе кнiг, якiя выходзяць у выдавецтвах краiны. Адам ГЛОБУС: — На сёння твар беларускай лiтаратуры вызначаюць людзi, якiя плённа працуюць у Iнтэрнэт-прасторы. Я сказаў бы, што ў прозе найбольш папулярны iнтымны жаночы дзённiк. Ёсць дзве дзяўчыны — Марыя Мартысевiч i Яўгенiя Манцэвiч, iх логi i вызначаюць, на мой погляд, аблiчча сённяшняй прозы. Што датычыцца паэзii — гэта паэты Сяргей Прылуцкi i Андрэй Хадановiч. Iх паэтычныя адкрыццi мне вельмi падабаюцца, яны вельмi цiкавыя хлопцы. Што да крытыкi, гэта таксама дзве дзяўчыны, якiя плённа працуюць у Iнтэрнэце: Ганна Кiслiцына i Аксана Бязлепкiна. Iх водгукi вельмi трапныя i своечасовыя. На жаль, у Iнтэрнэце пакуль што няма тэатра. I таму сучасны тэатр iснуе для мяне ў мiнулым часе. — Вы ў асноўным Iнтэрнэт-чытач? — Я i Інтэрнэт-пiсач… Дарэчы, «Звязду» таксама многiя чытаюць у Iнтэрнэце. 3. Хто ён, герой нашага часу — з пункту гледжання пiсьменнiка? Мiкола АЎРАМЧЫК: — Герой часу ў жыццi заўсёды быў, ёсць i будзе. Пры любых абставiнах. А якi герой — залежыць ад пiсьменнiка. Жыццё рухаецца, не спыняецца. А пiсьменнiк пiша тое, што ён бачыць, што яго хвалюе, што ён лiчыць патрэбным. Гэта можа быць самы розны, нечаканы герой. Дзе б ён нi быў: цi на вайне, на фронце, цi ў мiрны час — у любой прафесii… Пiсьменнiк сам «лепiць» падгледжаны ў жыццi вобраз. Мiкола МЯТЛIЦКI: — Мне здаецца, мы ўсё яшчэ ў пошуку героя, яго духоўнага аблiчча. Таму што лiтаратура не хоча прызнаць «героем» рэалii, якiя ўзнiкаюць у жыццi i ў побытавым змесце нашай эпохi. Герой i антыгерой… Герой — той, хто нясе станоўчыя якасцi, сцвярджальную энергетыку. Таму, думаю, у лiтаратурнай будучынi — не гэты прастачкова-абагульнены тып, а герой, якi арыентуе дух нацыi. Ён зараз акрэслiваецца ў асноўным у нашай гiсторыi. А герой-сучаснiк, мяркую, акрэслiцца на працягу блiжэйшага дзесяцiгоддзя. Лiтаратура — у пошуку. Адам ГЛОБУС: — Герой нашага часу, на маю думку, рассыпаўся на безлiч дробных герояў, персанажаў. I таму, калi так рассыпалася прастора i само аблiчча гэтага героя, на першы план выйшлi блiзкiя нам людзi, родныя. Самыя цiкавыя для мяне героi — мацi, тата, жонка, дзецi. I самы, мусiць, асноўны герой — гэта любiмы чалавек, адносіны з ім вельмi цiкава заўсёды было апiсваць i чытаць пра iх. zvyazda.minsk.by/second.html?r=18&p=24 напiсаў Таццяна ПАДАЛЯК 2006 04.12.2006, 16:12
ДЗЕНЬ НАРОДЗІНАЎ УЛАДЗІМІРА КАРАТКЕВІЧА Натуральна, творчая спадчына шмат што кажа пра асобу пісьменніка. Але Адам Глобус, які быў суседам Караткевіча, узгадвае яшчэ і пра нейкія побытавыя моманты. Адам Глобус: — Адзінае, што я хацеў бы нагадаць, што ў побыце гэта быў вельмі дасціпны і дабразычлівы чалавек. З ім было весела жыць. Ён любіў жартаваць, любіў розыгрышы, нават жарсткаватыя жарты. Накшталт, узяць кніжку Бальзака і папрасіць напісаць свайго любімага мастака і сябра Пятра Драчова на вокладцы прозвішча Алега Лойкі. І паслаць Лойку на пяцідзесяцігоддзе. З ім было весела. www.belradio.fm/news.php?readmore=597 напiсаў belradio 07.12.2006, 16:02
Комсомольская правда А какие сюрпризы любовь преподносила вам? Адам ГЛОБУС, писатель, разработчик белорусской эротической терминологии: - Любовь однажды действительно преподнесла мне сюрприз. В один момент я понял, что люблю двух женщин одновременно. Это, кстати, возможно - одновременно любить двоих… minsk.kp.ru/?rubr=/2006/12/23&doc=155404 напiсаў minsk.kp.ru 23.12.2006, 22:16
А.Кислицына: Сейчас не по–детски страшные сказки пишет Адам Глобус. Не для слабонервных произведения Юрия Станкевича. Или Игорь Сидарук, у которого в новелле мать кормит голодных детей сердцем отца… Кстати, похоже на отсылку к рассказу «Пяць лыжак зацiрки» Змитрока Бядули. Ужасы приобщают человека к метафизике, к высокому. www.sb.by/article.php?articleID=55902 напiсаў sb.by 29.12.2006, 14:56
За кем вы наблюдаете? Элеонора Жалковская, врач отделения реанимации и интенсивной терапии 9–й городской клинической больницы Минска: — Следить за состоянием наших пациентов, половина из которых, как правило, находится без сознания, надо предельно внимательно! Но даже на такой работе успеваешь замечать, какая погода за окном, какое настроение у коллег… И всегда стараюсь следить за собой, поскольку я — женщина. Анатолий Дроздов, начальник управления информации Национального банка: — За основными параметрами экономического развития в нашей стране и мире. Александр Будевич, заведующий лабораторией воспроизводства и генной инженерии сельскохозяйственных животных Научно–практического центра по животноводству НАН: — Сейчас все мысли об эксперименте по получению трансгенных животных. Уже в марте должны родиться очередные экспериментальные козлята и, возможно, в их числе будет трансгенное животное. А через десять лет рассчитываем выйти на производство лекарств нового поколения, уникальной косметики и пищевых добавок. Владимир Улахович, директор Центра международных исследований БГУ: — Слежу за международными событиями. Стараюсь наблюдать за ними с различных позиций. Ведь узкий взгляд на вещи, как правило, не позволяет полностью понять их суть. Александр Газов, олимпийский чемпион по пулевой стрельбе, заядлый охотник: — Живу в деревеньке. Наблюдаю, чтоб в окрестностях браконьеры по ночам не ходили. Евгений Каспирович, старший инспектор УГАИ УВД Мингорисполкома: — Даже в свободное от работы время всегда обращаю внимание на движение автомобилей и поведение пешеходов на улицах. Это уже профессиональное. Екатерина Павловская, воспитатель, Минск: — Большую часть дня наблюдаю за своими воспитанниками на работе. А их у нас в ясельной группе двадцать человечков. И каждый со своим характером. Валерий Шарий, олимпийский чемпион по тяжелой атлетике: — Наблюдаю за природой. Обожаю вглядываться в небо. Частенько провожаю взглядом красивых женщин. Но людей, которые за кем–то следят, ставят скрытые видеокамеры и подсматривают в окна, — не понимаю. Адам Глобус, издатель, литератор: — Быў такi спявак, Вiктар Цой. Ён у адной песнi параiў: «Следи за собой и будь осторожен». Вельмi слушная парада. www.sb.by/article.php?articleID=55459 напiсаў sb.by 31.12.2006, 15:46
Я всегда знал, что Уёбус - деревенщина, но не в такой же степени: ссылка - Во-первых, называть Олега Кулика художничком - глупо. Кто же в таком случае Уёбус, кроме как второсотный переебыватель хокку и торговец резиновыми членами. - Во-вторых, уже давным-давно все обсудили концепцию моего перформанса. Он назывался "Год Кулика", а значит уже не может быть плагиатом, значит - парафразом, олицетворяющим новый образ художника, который из бродячей, бешенной собаки постепенно превращается в привязного пуделя. Конечно, тупицам типа Уёбуса этого не понять. - В-третьих, из текста видна 100% неознакомленность Уебуса с современным искусством: в отличии от Уебусовского, оно катируется во всем мире в крупнейших и авторитетнейших художественных институциях. напiсаў fedorov-star 01.01.2007, 20:28
Затрапятаўся… напiсаў Adam Hlobus 01.01.2007, 23:21
Пра гэта і пра іншае гутарыць Барыс Крэпак з дырэктарам Нацыянальнага мастацкага музея РБ Уладзімірам ПРАКАПЦОВЫМ. Нацыянальнага мастацкага музея з поспехам прайшоў перформанс маладога мінскага аўтара Аляксея Фёдарава, зладжаны намі пры ўдзеле Упраўлення па ахове парадку Мінгарвыканкаму. Ну і пудзялькі, ну і сУчаснікі… напiсаў 2007 01.01.2007, 23:48
Людміла Рублеўская ў сёньняшняй "БС" назвала кнігу "Сучаснікі" інтэрактыўнай: "…на сайце litara.net пiсьменнiк Адам Глобус напiсаў сваю iнтэрактыўную кнiгу «Сучаснiкi» (з нацiскам на першым складзе)". На мой погляд, інтэрактыўнай была галінка форуму, а што інтэрактыўнага ў аднайменнай кнізе? напiсаў werk 17.01.2007, 12:39
www.sb.by/article.php?articleID=56238 «Беларускiя лiтаратары, напэўна, усё яшчэ друкуюць свае тэксты на машынках. Або зусiм нiчога не пiшуць, бо ў Iнтэрнэце, якi сёння стаў асноўным месцам лiтаратурнага жыцця, цiкавых беларускiх лiтаратурных сайтаў практычна няма. ALESJA». Адсылаю вас, ALESJA, на сайт litara.net — дарэчы, на iм пiсьменнiк Адам Глобус напiсаў сваю iнтэрактыўную кнiгу «Сучаснiкi» (з нацiскам на першым складзе). Ёсць на «Лiтары» i ўласныя форумы, i адсылкi на многiя iншыя адрасы. Напрыклад, на «Беларускую палiчку» — гэта электронная бiблiятэка беларускай лiтаратуры. Мне вельмi падабаецца сайт «Быў. Ёсць. Буду», прысвечаны творчасцi Уладзiмiра Караткевiча, створаны сiламi Мiнскага каледжа электронiкi (uladzimir–karatkevich. com). Што тычыцца лiтаратурнай моладзi, наведайце сайт Сяргея Балахонава «Тэзей беларускага постмадэрнiзму» (balachonau.puls.by) або сайт «Беларускi авангард» (avanhard.narod.ru). Зразумела, гэта далёка не ўсё. Варта пачаць пошук — i вы адкрыеце для сябе цэлую планету беларускай сецiратуры. Паэт Андрэй Хадановiч нават свой зборнiк вершаў назваў «Сто лi100ў на TUT.BY». А наконт асноўнага месца лiтаратурнага жыцця — паверце, ALESJA, Iнтэрнэт нiколi не заменiць кнiгу i творчыя сустрэчы ў рэале. Ваш критик — Людмила РУБЛЕВСКАЯ, «СБ». Цяпер я разумею, што ALESJA гэта і ёсць werk - Юрась Барысевіч. напiсаў С Б 17.01.2007, 21:56
Кто же в таком случае Уёбус, кроме как второсотный переебыватель хокку и торговец резиновыми членами. Про резінавыя члены падробней хателася б… Ты што купіў адзін???77777777777777777777777 напiсаў сярожа і саша 18.01.2007, 11:24
palivac.livejournal.com/135331.html From: palivac 2006-11-05 08:04 pm (local) калі я з нейкім "сваруся", то гэта не азначае, што я маю нешта супраць рэальнага чалавека. Выключэнне - Глобус, які канкрэтна абразіў маю сям'ю. Яму не дарую. Во, бля, абразілі вырадка! Сядзіць і плача! Калі ён тут усіх спрабаваў вучыць і абсіраць, яго не прыбралі, яго цярпелі. Але не ўсе цярпелі… Я такімі біў, б'ю і буду біць. напiсаў Адам Глобус 24.01.2007, 16:19
Паш.нах. напiсаў Палівач 24.01.2007, 19:05
Фан ёсць фан! Толькі гукні, ён і азавецца… напiсаў Adam Hlobus 24.01.2007, 19:51
АЎТАР І ТВОР АДАМ ГЛЁБУС: “Я ПЕРАМАГУ РАСЕЙСКАГА ПАЭТА ГРАМАДЗЯНСКІМ ПАТАСАМ!” Паэтычныя турніры вядуць свой радавод са старажытнай Японіі, дзе вершатворцы зьбіраліся ў адмысловым салёне пры двары імпэратара Кампё. У Менскай абласной бібліятэцы імя Аляксандра Пушкіна вырашылі аднавіць даўнюю ўсходнюю традыцыю. 24 лютага там адбудзецца міжнародны паэтычны двубой паміж расейскім і беларускім паэтамі. З удзельнікам літаратурнага спаборніцтва зь беларускага боку Адамам Глёбусам сустрэўся Міхась Скобла. Міхась Скобла: “Адам, вечарына-дуэль мае назоў “Насустрач”. Вось сустрэнуцца дзьве паэзіі, і што яны адна другой скажуць?” Адам Глёбус: “Я ведаю, што я скажу. А што скажа мне расейскі паэт — невядома, у гэтым уся інтрыга. Насустрач выходзяць людзі ня толькі каб павітацца ці абняцца, выходзяць яшчэ рыцары, каб правесьці турнір. І наша сустрэча — хутчэй, паэтычны двубой, які я б параўнаў з Кулікоўскай бітвай. На сваёй тэрыторыі, у сваёй аўдыторыі мне, вядома ж, будзе лягчэй, чым майму суперніку. Я запрашаю ўсіх, хто хоча паслухаць мае вершы, прыйсьці і падтрымаць беларускае слова, беларускую паэзію. Ёй сёньня патрэбная наша падтрымка”. Скобла: “І чым ты мяркуеш перамагчы свайго маскоўскага суперніка?” Глёбус: “Патасам, грамадзянскай пазыцыяй. Бо на сёньняшні дзень я ня ведаю ніводнага расейскага паэта — грамадзяніна ў добрым сэнсе гэтага слова. Які б адказваў за сваю радзіму, які б па-сапраўднаму любіў сваю радзіму”. Скобла: “І хто з расейскіх паэтаў падняў кінутую табой пальчатку?” Глёбус: “Глеб Шуплякоў — рэдактар часопісу “Новая юность”, які выходзіць у Маскве. Часопіс я, праўда, не чытаў, але пазнаёміўся зь вершамі Шуплякова ў інтэрнэце. Яны, як на маю думку, нагадваюць насьледаваньні Іосіфу Бродзкаму”. Скобла: “З масквічамі ты ня толькі спаборнічаеш на паэтычных дуэлях, але і супрацоўнічаеш. Твая новая кніга павінна неўзабаве выйсьці ў Маскве па-расейску. Гэта пераклады прозы ці паэзіі?” Глёбус: “І паэзіі, і прозы. Кніга будзе называцца “Лірыка by”. Мае вершы перакладалі вядомыя і таленавітыя расейскія паэты Яроменка, Паршчыкаў, Купрыянаў, Мізгулін — асобы, значныя для расейскай культуры. Таму мне, думаю, ня будзе сорамна за кнігу”. Скобла: “Мяркуючы па тым, што ў адным з маскоўскіх выдавецтваў нядаўна выйшаў “Беларуска-расейскі слоўнік”, прызначаны для нашых усходніх суседзяў, якія сабраліся наведаць Рэспубліку Беларусь, расейцы перасталі разумець нас бяз слоўніка. Ты дапамагаў сваім перакладчыкам у іхняй працы?” Глёбус: “Дапамагаў, але не навязваўся, не настойваў і не прапаноўваў. У кнігу ўвайшло тое, што яны самі выбралі з маёй творчасьці. Таму кніга атрымалася крыху як бы не мая, а хутчэй перакладчыцкая. Кніга — адбітак таго, як расейцы бачаць мяне. І тут варта сказаць, што беларускіх пісьменьнікаў сёньня вельмі мала перакладаюць і выдаюць за мяжой. Мы не займаемся выданьнем сваёй клясыкі па-расейску, а гэта трэба рабіць. І на нас за апошнія пятнаццаць-дваццаць гадоў амаль забыліся. А сёньня цікавасьць у Расеі да Беларусі даволі вялікая. Расейцы прыглядаюцца: хто мы такія і чаму раптам пачалі праяўляць сваю беларускую волю. Таму з выхадам кнігі можна лічыць, што я падгадаў палітычны момант”. Скобла: “Ты — чалавек самадастатковы. Сам пішаш, сваё выдавецтва маеш. Таму мне незразумелыя словы Алеся Аркуша: “Без дзяржаўнай інаўгурацыі Глёбус ня можа адбыцца як масавы беларускі пісьменьнік”. Ты згодны з гэтым?” Глёбус: “Вядома ж не. Для пісьменьніка важная радзіма, а не дзяржава. Што ці каго меў на ўвазе, Аркуш? Можа, сябе ці Чаргінца, я ня ведаю. Сапраўднаму пісьменьніку знакі ўвагі ад дзяржавы не патрабуюцца. Але дзяржава выкарыстоўвае знакі ўвагі для прыўлашчваньня тых ці іншых творцаў. Гэта мы бачым. Але ў мяне няма ніякіх дзяржаўных прэміяў, таму я не перажываю”. Скобла: “Ня маючы дзяржаўных прэміяў, ты штогод уручаеш уласную прэмію — “Залатая літара”. Прычым ты й заснавальнік прэміі, і яе фундатар, і журы ў адной асобе. Ляўрэат тваёй прэміі павінен адпавядаць… Назаві крытэры”. Глёбус: “Па-першае, ён мусіць выдаць кнігу, якая павінна мне спадабацца. Я павінен зразумець, што гэты пісьменьнік мае пэрспэктыву. “Залатая літара” — заахвочвальная прэмія. Сёлета яна таксама будзе ўручаная. Я разглядаю шмат кніжак. Напэўна, самая лепшая кніга мінулага году — “Беларускі эратычны фальклёр”, яна выйшла ў маскоўскім выдавецтве “Ладомир”. Але я ніяк не магу вызначыцца з формулай — як даць прэмію беларускаму народу? Народ жа аўтар гэтай кнігі. Не магу прыдумаць… Таму, магчыма, давядзецца адмовіцца ад гэтай задумы і пашукаць другую кнігу. Я расчараваўся ва ўсіх прэміях, якія сёньня існуюць у Беларусі. Таму што людзі, якія даюць прэміі, не чытаюць кніг. Адзін у другога спытаюцца (“а як табе?” “а табе спадабалася?”), і даюць прэміі людзям, а ня кнігам. Згадай таго ж Аркуша, які фальшаваў, высоўваў на прэмію кнігі, якіх не існавала ў прыродзе. Вось дзе бяда”. Скобла: “Сёлета 125 гадоў зь дня нараджэньня Янкі Купалы. У свой час ты напісаў сцэнар мастацкага фільму паводле Купалавай трагікамэдыі “Тутэйшыя”. Дзе падзеўся гэты фільм?” Глёбус: “Фільм нідзе не падзеўся, ён ёсьць. Ішоў я неяк каля кінатэатру “Перамога” і пабачыў рэклямны плякат — “Дваццаць найлепшых фільмаў, зьнятых на Беларусьфільме”. І ў сьпісе — “Тутэйшыя”. Мяне гэта пацешыла. Хацелася б, вядома, каб фільм паказвалі, бо ён далёка ня горшы, зьняты на нашай кінастудыі. Тым болей што ён цалкам адпавядае тэксту Купалы. Акторскі склад там цікавы. Сямён Фарада выконвае ролю прафэсара Сьпічыні, Тацьцяна Мархель — маці Мікіты Зноска. Мяне не задавальняў Зносак, я вельмі хацеў, каб гэтую ролю выканаў Віктар Манаеў. Але рэжысэр фільму Панамароў запярэчыў, ён не жадаў, каб фільм перагукваўся са спэктаклем. У нас быў вялікі канфлікт, мы пасварыліся. У выніку маё імя нават у цітры ня трапіла. Ну і Бог зь ім. У мяне прэтэнзій да Панамарова няма. Фільм больш-менш атрымаўся, і гэта галоўнае”. АДАМ ГЛЁБУС. З НОВЫХ ВЕРШАЎ СЯБРЫ Каб недарэмна чалавечы век Пражыць пад сінім купалам нябёсаў, Мае сябры працуюць у царкве. Такая праца ў іх, такія лёсы. Сябры мае малюць на сьцяне Цяжарную Марыю зь Лізаветай, Анёла ў прыадчыненым вакне І голуба ў аблоках сьветлых, сьветлых… Эмігрант Ты кінуў дзіця і жонку, Пакінуў дом свой родны. Ты езьдзіш па белым сьвеце, Шукаеш адно — свабоды. Ты лічыш сябе выключным, Таленавітым, адзіным… Табе Радзіма стала замежжам, А замежжа ня стала Радзімай. АСІНА Так-так, асіна не народзіць апельсіны. Зьнясіліцца, паломіцца, загіне, А не народзіць, нам з табою, апельсіны Дрыготкалістая і горкая асіна. Хай Бог пашле дачку нам, а не сына. Яе палюбім, і паверым у яе, Бо мы — жывыя, і мы ўсе — свае. Але ж асіна не народзіць апельсіны… І што з таго? Нашто перажываць? Нашто душу сваю на долькі рваць? Ну не растуць на крохкае асіне Салодкія, як сонца, апельсіны! Перажываем, мучымся, гаруем, Маркоцімся, нудзімся і сумуем, Калі глядзім, як бедная асіна Спрабуе нарадзіць нам апельсіны. ПОСУД “Пі да дна!” — сказаў паэт. “Пі да дна!” — сказаў і выпіў. “Пі да дна вялікі сьвет! Выпі сьвет, а посуд выкінь…” КАХАНЬНЕ БОЖЫХ МАТЫЛЬКОЎ Ты мяне трошачкі… Я цябе крышачку… Трошачкі… Крышачку… Крышачку… Трошачкі… Ты зь мяне крышачку… Я ў цябе трошачкі… Крышачку… Трошачкі… Трошачкі… Крышачку… Мы з табой трышачкі… Мы з табой крошачкі… Крошачкі… Трышачкі… Крышачку… Трошачкі… СЬЛЕД Жыцьцё пражыў, а сьледу не пакінуў, Пайшоў, сышоў, нібыта й не было… Ні дома з дрэвам, ні дачкі, ні сына Не засталося. Чыста ўсё сплыло… Нібыта быў разумны і трывушчы, Нібыта жыў, нібыта працаваў… Але ж ня шкодзіў, чарапы ня трушчыў — дзяцей ня біў, людзей ні забіваў… За гэта добрым словам і згадаюць, Успомняць без праклёнаў і кляцьбы. А не захочуць, хай не ўспамінаюць… Такі наш сьвет нікчэмны і слабы. www.svaboda.org/articlesprograms/literat напiсаў Адам Глобус 23.02.2007, 17:27
Где найти Биографию ИгорьЯ СидарукА? Срочно надо И фото. Помогите Плиз. напiсаў James 15.05.2008, 15:22
Тэлефон Ігара Сідарука 523-73-07 напiсаў Алесь Аркуш 16.05.2008, 10:52
Вікіпэдыя: be-x-old.wikipedia.org/wiki/%D0%86%D0%B3 напiсаў Алесь Аркуш 16.05.2008, 10:54
Спасибо! Только там 4 строчьки биографии ))) Помогите найти Поэта Сучаснага Паэта С Брескай Области, И что бы Биографии Было как минимум на Лист и Более. Очень срочно. Ну или Если уже с Брестскай Области ни кого не знаете то Что ни будь. Очень очень срочно Плиз ПомогИте. напiсаў James 17.05.2008, 09:35
В общем что бы Информации И биографии было по больше! напiсаў JamesSoer 17.05.2008, 15:22
Помагите!!!!!!!!!!!! напiсаў JamesSoer 18.05.2008, 10:18
Сяргей Прылуцкі (Берасьце) 521-64-20 напiсаў Алесь Аркуш 18.05.2008, 17:21
Сідарук: arche.bymedia.net/2001-2/trave201.html напiсаў Алесь Аркуш 18.05.2008, 17:23
Сідарук www.autorskecteni.cz/by/ProgramDetail.as kamunikat.org/5269.html Блін, столькі матэрыялу ў нэце. Ты што кампутарам ня ўмееш карыстацца? напiсаў Алесь Аркуш 18.05.2008, 17:27
Умею Только Если искать в Поискавиках Ни чего не найдешь кроме маленькой Биографии. Большее спасибо За ссылки! очень Помогли мне. напiсаў JamesSoer 19.05.2008, 11:18
А еще может дадите ссылки На стихи Не могу найти ни как. Стихи Игаря Сидарука напiсаў JamesSoer 19.05.2008, 11:38
Все Всем большее спасибо Все нашел!!!! ))) напiсаў JamesSoer 19.05.2008, 11:59
Вы павiнны ўвайсьцi ў сыстэму або зарэгiстравацца (калi шчэ не зрабiлi гэтага), каб мець магчымасьць пiсаць камэнтары або навiны. | |
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
