| Вiтаю, дружа! |
| увайсьцi | зарэгiстравацца |
|
Ну ты, Мірачка, і кніжак напаліла. Я, калі маладзейшая была гэтаксама зьбіралася вогнішча з паперы запаліць, а потым пабачыла сховішча выдавецтва "Эксмо", дзе пагарэлі раманы твайго сябрука Ўладзіслава, сумна мне зрабілася, ледзьве не заплакала, і болей не радуюць мяне аповяды пра спаленыя тамы і брашуркі. А ці не магла б ты, Мірачка, вершык той успомніць, хоць бы колькі радкоў аднавіць, бо незавершаным тэкст выглядае. Калі хочаш, я табе верш аднаўлю, бо ў даўняй сваёй маладосьці працавала ў рэстаўрацыйных майсэрнях. Прыхільніца тваіх талентаў Czamu-ż Tabie, Razalinda, nia płakać? Staraja, niepatrebnyja żarści torhajuć Tabie duszu. Nie szkaduj papiery!Chiba szto taje, szto u vaszym mieście brakuje. Nu, adnaulaj vierszyk. Miraczka Мірачка, я тут залёталася па сваіх бабскх справах. Ты Ўжо даруй за такую затрымку. Ну і рэстаўрацыя складаная справа. Давялося шукаць памагатых розных спецыялістаў-крыміналістаў, каб аднавіць той вершык. Дапамог мне Міколка. У яго такі цудоўны прыбор Ленвенгука мікраскоп. Праз яго мы і разгледзілі змытыя літары, а потым склаўся такі вось верш: Праляціць і птухне ракета. Згасьне вогненная рака. Толькі вечнае сэрца паэта Сьвеціць-зьзяе ў бяздоньні радка. Ci nia sprauny hety vierszyk? Pryvitańnie Mikołku. Miraczka Мірачка, ты, пэўна ж, падумала пра Міколку Сьцяпаненку. Гэта я схітравала, даруй, бо мне дапамагаў Міколка Забалоцкі. Ягоную геніяльную срафу я перасьпявала па-тутэйшаму. А Сьцяпаненка цяперака недасягальны для нас жанчын, ён за Паўлінкай, як за каменнай сьцяною. Mnie z byccam-by zaniatych (?) tolki Adam padabajecca. Miraczka Вы павiнны ўвайсьцi ў сыстэму або зарэгiстравацца (калi шчэ не зрабiлi гэтага), каб мець магчымасьць пiсаць камэнтары або навiны. |
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|