| |
• Адам Глобус [e,ф,8]
• Аксана Бязьлепкіна [e,2]
• Алесь Аркуш [i,e,ф,6]
• Алесь Разанаў [1]
• Аляксей Бацюкоў [e,2]
• Аліса Бізяева [i,e,ф,17]
• Андранік Антанян [i,e]
• Андрэй Дынько [i,e,ф,3]
• Андрэй Курэйчык [i,e]
• Андрэй Хадановіч [i,e,ф,12]
• Валерыя Кустава [i,e,2]
• Валянцiн Акудовiч [i,e,ф,1]
• Вольга Караткевіч [i,e]
• Віктар Сьлінко [2]
• Віктар Сямашка [i,e,1]
• Вінцэсь Мудроў [i,e,ф]
• Ганна Гершвін [e,1]
• Ганна Кiслiцына [i,e,ф,7]
• Зьміцер Арцюх [e,1]
• Зьміцер Бартосік [i,e,ф]
• Зьміцер Вішнёў [i,e,ф,3]
• Зьміцер Дзядзенка [e,1]
• Людка Сільнова [1]
• Людміла Рублеўская [i,e]
• Лявон Вашко [4]
• Лявон Вольскі [i,e]
• Лявон Юрэвiч [i,e,ф,2]
• Маnn Kurt [i,e,ф,14]
• Макс Шчур [e,2]
• Марыя Мартысевіч [i,e,2]
• Мікола Папека [i,e,1]
• Міра Лукша [i,e,1]
• Павал Сьвярдлоў [i,e,1]
• Павел Абрамовiч [i,e,3]
• Павел Надольскi [i,e]
• Палівач [e]
• Пятро Васючэнка [1]
• Севярын Квяткоўскі [i,e]
• Серж Мiнскевiч [i,e,ф,1]
• Славамір Адамовіч [1]
• Сяргей Астравец [i,e,1]
• Сяргей Сматрычэнка [e,1]
• Сяргей Шыдлоўскі [i,e,ф,1]
• Тацяна Сьлінка [e,ф]
• Уладзімер Арлоў [i,ф,1]
• Усевалад Гарачка [e,2]
• Францiш Богуш [e,1]
• Цiна Клыкоўская [e,1]
• Юрась Барысевіч [e,1]
• Юры Гумянюк [i]
• Ігар Бабкоў [e,7]
• Ігар Сiдарук [i,e]
• Ўжо ня дзевачка... [i,e,ф,1]
• Ільля Сін [i,e]
• Інэса Кур`ян [e]
• Ірына Хадарэнка [i,e,ф]
i - толькi iнфармацыя
е - ёсьць email
ф - ёсьць фота
лiчба - колькасьць матэрыялаў зьвязаных з аўтарам |
|
| |
Сон, напэўна, таксама жыцьцё
 Аліса Бізяева, 30.04.2002
Кніга Ігара Бабкова нагадвае эцюднік імпульсіўнага мастака, куды той зьбірае свае недапісаныя малюнкі, замалёўкі, ледзь акрэсьленыя алоўкам ідэі. Прычым гэта ня тая наўмысная і лёккая незавершанась, што мы назіраем у работах імпрэсіяністаў, — а матэрыял для вялікіх твораў, натанік ідэяў, якія, відаць, ніколі не рэалізуюцца ў асобны твор.
 чытаць артыкул
створаны: 30.06.2002, абноўлены: 06.07.2006 18:19, камэнтароў: 13
|
Аліса, я згодны пра разрывы і "эцюднасьць". Пра жаданьне разьвіцьця і пра тое, што гэтае разьвіцьцё абрываецца (нечакана) ў пустату.
Але не забывайце, што сам аўтар ёсьць (ці дэкляруе сябе) будыстам. Для яго пустата не зьяўляецца чыстай адсутнасьцю працягу, а якраз і ёсьць самай сапраўднай крыніцай магчымых працягаў. І гэтым сэнсе Францішак Эн. і прапануе ўглядацца ў пустату як сэнсанапоўнененую…
Рэчаіснасьць — усяго толькі аблокі, якія павольна плывуць па небу. Істотнае — неба, а не аблокі. І якраз можа быць беларускі комплекс і палягае на тым, што ў адсутнасьці беларускай рэчаіснасьці бясконца напаўняць тэкставыя прасторы словамі… каб пазбавіцца комплекса ўласнай непрысутнасьці
напiсаў rumi 30.06.2002, 15:56
о! — "комплекс ўласнай непрысутнасьці" — добре сказано
напiсаў мусій 03.07.2002, 13:39
2 rumi
Абазначыць адсутнасьць у Бабкова як раз атрымалася вельмі добра. Пасьля чытаньня кніжкі адчуваньне такое, нібыта набраў паветра ў рот, падрыхтаваўся нешта важнае зрабіць… і ўсё абрываецца.
напiсала alice 03.07.2002, 15:44
Застаецца жаль, што гэта ніхто ніколі не дапіша.
Хоць пакладзі кніжку Бабкова сюды на сайт і прапануй прысутным літаратарам дарабіць :)
напiсала alice 03.07.2002, 15:46
***alice
гарна ідея! так покладіть — залюбки доробимо, відразу у гіпертексті. можна також зробити щось на кшалт буріме — таку собі гармошку, як діточки бавляться. боюся лише, що автор буде проти. але ми йому не скажемо.
напiсаў мусій 03.07.2002, 16:42
Вось цікавае меркаваньне ў абарону Бабкова, якое даслала Лукрэцыя Борджыя-Агідная:
Пару словаў пра апоўзьлікі
Піша вам чытач, якога дасталі стогны наконт сюжэту. Усе стогнуць: “ах, ня ўмеюць і лянуюцца пісаць беларускія пісьменьнікі; сюжэт каб распрацаваць, трэба час і высілкі, а яны ледзь пазначаць, як кура па пяску, і вось табе твор – неахайны апоўзьлік, кекс, сьпічаны трэцякласьніцай. Вось Акунін сюжэт будуе – не падкапаесься. А тутэйшыя гультаі усё ў постмадэрн гуляюць, у пяску грабуцца, як Архімэд падчас бойкі”.
Каханыя! Хочаце сюжэту – чытайце Шамякіна, Мележа, Быкава. Караткевіча, урэшце. Я асабіста люблю творы ня тупасюжэтныя ці вострасюжэтныя, а цалкам бессюжэтныя, то бок апоўзьлікі. Жыцьцё ніякіх сюжэтаў ня мае, яно паўзе і паўзе, як тэлеграфная стужка. Каб напісаць сюжэт, трэба выдраць зь яго кавалак, “ад сіх да сіх”, выбраць толькі патрэбных для сюжэтнай лініі герояў і мастацка значныя сцэны, якія нясуць у сабе звышзадачу. І каб у творы не было нічога лішняга, каб ён адрозьніваўся ладнай структурай і формай і тым нас незвычайна захапляў, як выкапаная з таго ж пяску 30-тысячагадовая ваза.
Начорта вам гэта і толькі гэта? Жыцьцё ёсьць размазьня. Пэцканіна. Ніякага адзінства формы й зьместу вы не дачакаецеся – кукіш! Але калі адысьціся далей і глянуць на мазьню, паўстае цэласная карціна, задуманая Творцам у хвілі натхненьня, і ўёй няма ніводнага выпадковага мазка. Стройнасьці патрабаваў Мікола Дэпрэо-Буало (так, здэцца, званы), і досыць! Нам варта запатрабаваць бессюжэтнасьці, хаатычнасьці і ўсялякага непатрэбства. Балота, у якім кішаць інфузорыі-лапцікі – гэта цікава. Неба, абы-як абсыпанае зорамі – гэта цікава. Касабокі Менск, перапоўнены хамамі – гэта цікава. Паспрабуйце, напішыце пра гэта сюжэтны твор. Выйдзе нуда-нудовішча. Застаюся з Вамі –
Лукрэцыя Борджыя-Агідная
напiсала alice 04.07.2002, 18:52
Хацелася б удакладніць некаторыя рэчы наконт "Клакоцкага"
1. Аніякая гэта ня проза. Гэта хутчэй выкарыстаньне прозы на карысьць паэзыі. Таму кропкі ставіліся там, дзе сканчалася дыханьне, а не там, дзе сканчаўся сюжэт.
2. Аніякі гэта не постмадэрнізм. Калі шукаць нейкае азначэньне (калі ўжо безь яго ніяк) дык я б пагадзіўся на "метафізычны рэалізм". Постмадэрнізм я чэсна і ўсімі сіламі душы ненавіджу і адпаведныя тэксты далей за 2 старонку чытаць не магу. "Постмадэрнізм" для мяне - гэта метафізычная капітуляцыя інтэлектуалаў у спажывецкім грамадзтве, альбо імкненьне пэрыфэрыйных інтэлектуалаў адпавядаць мэйнстрыму, быць як усе.
3. Аніякі гэта не "інтэлектуальны раман". Тое, што там "культавыя імёны" і "складаныя развагі" - гэта проста рэчаіснасьць, у якой я штодзённа жыву і ў якой жывуць мае сябры. Так, як беларускі вясковы пісьменьнік ведаў сваю рэчаіснасьць і апісваў яе на бясконцых старонках…
Магчыма, "Клакоцкі" - гэта спроба ўнесьці ў беларускую рэчаіснасьць крыху хаосу, пустаты… няпэўнасьці… непакою…
напiсаў Ігар Бабкоў 05.07.2002, 00:09
Все це, звичайно, вельми цікаво… Але… На Україні такі саме розклади про постмодерн. І ніхто не може чітко сказати, що це таке насправді. Дуже цікава стаття Юрія Андруховича <a href=http://vitaly.rivne.com/andrukhovych/place.htm>тут</a>.
напiсаў мусій 05.07.2002, 12:24
от-так-так — тег не спрацював!
напiсаў мусій 05.07.2002, 12:25
Вы дарэмна тлустным яго вылучылі. Калі ўжо вылучаць, то тэг болд трэба ставіць па-за тэгам а хреф. Напрыклад вось так:
Старонка Андруховіча тут.
напiсаў holzteller 06.07.2002, 13:28
О, дякую дуже! Вєк живі — вєк учісь.
(сам до себе засмучено) А в деяких місцях спрацьовує… :] (до речі — смайлик називається "посмішка робота")
напiсаў мусій 06.07.2002, 15:36
Навошта ўсё клясыфікаваць? Праўду пра чавека нельга знайсьці шляхам прэпарацыі яго трупа. Разрэзаная на кавалкі котка нічога не гаворыць пра сутнасьць коткі. Вызначаюць і называюць аблокі, але як жа клясыфікаваць неба? Гэтую кнігу трэба проста сьніць, і добрых вам сноў!
напiсаў Тацяна Сьлінка 12.07.2002, 15:10
а як цяпер пачуваецца т сьлінка
напiсаў шшшыт 06.07.2006, 18:19
Вы павiнны ўвайсьцi ў сыстэму або зарэгiстравацца (калi шчэ не зрабiлi гэтага), каб мець магчымасьць пiсаць камэнтары або навiны. | |
| |
