|
|
| Вiтаю, дружа! |  |
|
| увайсьцi | зарэгiстравацца |
|
|
| |
Не тое каб у абарону Трубяцкога (пофіг мне ён, хоць і Гедымінавіч), а тым болей Чынгіс-хана, але чыста дзеля справядлівасці: камунізм дайшоў да Азіі і выявіўся ва ўчынках Мао, Хо Шы Міна і асабліва крывава ў дзеяннях Пол Пота . Тут абавязкова трэба згадаць, што і Хо Шы Мін і Пол Пот атрымалі адукацыю (і, можна сказаць, харызму) у Свяшчэнным Інтэлектуальна-Эстэтычным горадзе Парыжы, як і, напрыклад, цэнтральнаафрыканскі імператар Бакаса. Без французскай закваскі, Вальтэра, дэ Сада і Ка, не было б усіх гэтых змагароў за шчыралюццкасць. Гэтая ідэя добра адлюстраваная ў знакамітым фільме “Прафесіянал”, дзе вобраз Мжала – зборны з усіх гэтых афраазіяцкіх адраджэнцаў. Усе гэтыя падзеі – працяг вялікай Французскай Рэвалюцыі, ад якой ува ўсім свеце пачалося Паўстанне Люццоў (паводле Артэгі-і-Гасэта), з яе вытанчаным садызмам (безумоўна, эратычным паводле сваёй прыроды). Я даўно падазраю, што французская амбасада (“амбасада маркіза дэ Сада”) невыпадкова ў нас абрала для рэзідэнцыі будынак на падмурку колішняга езуіцкага калегіюма. Сымбалізм, аднак. (“Раздавіця гадзіну!”). Я ўсё развіваю-ўдакладняю сюжэт для будучай Нацыянальнай Эпапеі. Прыкладна такі: таленавіты мастак-самавучка з якогась Рэчыцкага павету (дзеянне адбываецца пачынаючы ад 1880-х; канешне ж, ён збірае навакольны сялянскі фальклёр і сімпатызуе сапраўднаму, аўтэнтычнаму, незманкуртаванаму жыццю) імкліва прабіваецца ўгару і едзе нарэшце атрымліваць мастацкую адукацыю ў Парыж. (Накшталт Якава Кругера, але, бадай, славянін будзе больш пераканаўчым. Не каб абяліць семітаў ! Чыста дзеля большай верагоднасці – зрэшты, не за мной канчатковае слоўца). Тамака ён знаёміцца з усімі перадавымі хвормамі жыцця (уключаючы інтэлектуальнае) і атрымлівае ідэйную сталасць (гарт). Поўны новых ідэй, гэты вучань Бадлера, Рэмбо, Пруста і вышэйзгаданых пранцускіх інтэлектуалаў вяртаецца ў родны павет, на адрэзаную 9 месяцаў ад навакольнага свету балотную выспу і тамака стварае нешта накшталт земляробча-харызматычна-эратычнай камуны (ціпа Томаса Мюнцэра). Рэдкіх ураднікаў падкупляе, заезжага ксяндза топіць у багне і г.д. Палатно, далажу Вам, бацюхна, афігенна эпічнае можа атрымацца. Калажык з “Дзікага палявання”, “Люццоў на балоце”, “Вершалінскага раю”, “У пошуках страчанага часу”, “100 дзён Садому”, “І пасля многіх вёснаў памірае лебедзь”, “Края вады”, “Быдлячага двару” і г.д. Толькі эфектную канцоўку не магу пакуль прыдумаць. А бакавых ліній – безліч. Напрыклад, візыт маладога этнакультуроляга, якога наш Мастак вучыць таямніцам Каханьня (старажытнагрэцкія матывы). Непасрэдна экскурсы ў навакольную этнакультуралёгію (з неапаганска-неафашысцкімі матывамі. За кадрам гучыць World Music Liavonikha). Філязофскія экскурсы. Інтрыгі мясцовых езуітаў, якія хочуць выкрыць-знішчыць Маладую Сялянскую Рэспубліку. Схолія на тэмы балотнай прыроды. Мастацтва, ізноў жа - тэма вечная. А то Трубяцкі, Чынгіс-хан, Эўразійства… Ня трэба ўсё на эўразійцаў валіць, у нас шычрых эўрапейцаў, ёсьцека і свае героі.  напiсаў Маnn Kurt 11.01.2003, 19:48
А.Г."нават заснавальнік сучаснай літаратурнай рускай мовы Пушкін па бацьку эфіёп." Вучы гісторыю, выдавец "Всемирной истории". напiсаў Палівач 11.01.2003, 20:54
Я цяпер шкадую, што так сур'ёзна займаўся рускім пытаннем і змарнаваў час. Твае дзеці і ўнукі, Валодзя, які з-пад Гомля, будуць пазнаваць свет праз мае кнігі. Нідзе не дзенешся. Па дзеду, гэты малпавальнік Байрана і Міцкевіча — Пушкін быў арапам, па бацькАМ… Памылачку я выпраўлю. Такой бяды. Крарэктар ты наш тульскі… Алесь, Парыж страціў сваю магутнасць, значнасць і веліч. Вядома, калі ўшчыльную займацца 19 стагоддзем, Парыж — культурны цэнтар і ўсё такое іншае. Пры нагодзе вывешу сваё эсэ "Празрысты Парыж" з меркаваннямі пра сталіцу мастацтваў мінулых часоў. Вядома, чым болей варыянтаў мы напішам на "Дзікае паляванне караля Стаха" — тым лепш. Толькі трэба браць Лондан або Нью Ёрк, больш актуальна. І калі ты ўважліва паглядзіш на "Паляванне…", дык убачыш там матывы "Сабакі Баскірвіляў" сэра Артура. І асноўнае, у дадзеным постынгу ты выступаеш гісторыкам-кансультантам нестворанага шэдэўра, а не літаратарам. напiсаў Адам Глобус 12.01.2003, 12:31
Валодзя, які зь Менска(нічога, што фамільярна?), вучы гісторыю, кажу табе яшчэ раз. А.Г."Твае дзеці і ўнукі будуць пазнаваць свет праз мае кнігі. Нідзе не дзенешся" Шкада мне будзе, калі мае дзеці будуць чытаць гэтыя кнігі. Учора прагуляўся я па гораду, наведаў пару кнігарняў і пагартаў вашы кнігі, усе гэтыя "Всемирные истории" ў некалькіх выданьнях. Не спадабалася мне стэрыльная гісторыя. І Вароніных з Волкавымі пагартаў. Шкада мне вас з вашымі грашыма, падарожжамі й дзеткамі.Але, зрэшты, нічога новага. Усё той жа сюжэт вечны з продажам душы за пенёндзы. Гогалеўскі "Партрэт" нагадвае. Фінал вось толькі сумны… напiсаў Палівач 12.01.2003, 13:24
Цяпер, я табе адкажу, Уладзімір… Ёсць рэчы сапраўды небяспечныя, і ты сам да іх наблізіўся. Той, хто пераходзіць з царквы ў касцёл, горшы і за Чарткова з Дарыянам Грэям разам узятых. Мяне, як чалавека не рылігійнага, гэта абыходзіць, а цябе — не. Усіх вашых Гогаляў-могаляў, Дастаеўскіх з эпілептычнымі бесамі, тульскіх ксянзоў і папоў з Паўночнай Асеціі я не люблю, і не баюся. З "Партрэта" на цябе пазірае твой страх, а не мой. А гісторыю я ведаю, люблю і вывучаю;праўда, гісторыю культуры, а не гісторыю вайны. напiсаў Адам Глобус 12.01.2003, 15:44
У тым та й справа Ўладзімер, што й Гогаль і Дастаеўскі, яны не мае — твае. Нельга маліцца двум багам, ня ты першы спрабаваў і ў дамкі ўлезьці й …рыбку зьесьці. Не атрымаецца. А з царквы ў касьцёл я не пераходзіў. Я проста зрабіў свой выбар. Дарэчы, я ўпершыню царкву пабачыў у слаўным горадзе Харкаве, калі мне ўжо сямнаццаць год было. напiсаў Палівач 12.01.2003, 15:59
Ты, як сапраўдны беларус, павянчаўся ў царкве, бо касцёла побач не было… Пра дзве душы, двух багоў, анёлаў за плячыма і чарцей на печы, я магу распавядаць і распавядаць, бо люблю не толькі гісторыю з гісторыямі, але і казкі. Давай пакінем запалохванні. Дарослыя людзі, як ні зірні. Без казак жыццё сумнае, галоўнае не рабіць з казак быль, бо тады яно, існаванне нашае, робіцца невыносным. напiсаў Адам Глобус 12.01.2003, 17:04
Не запалохваю я. І пра казкі згодны. Але я столькі год жыў на сваёй высьпе(але не на высьпе трупаў),чытаў вас і слухаў і ўсё больш і больш расчароўваўся.Расчараваўся(ня трэба было зачароўвацца?) Такія вось справы. напiсаў Палівач 12.01.2003, 17:31
Спадзяванні, расчараванні… Гэта з кепскіх вершаў слоўцы, дарагі Валодзя. Аптымізм таксама жыве толькі на старонках дзяржаўных газет. Патэлефанавалі мне ўчора з аднаго такога выдання і спыталі: "Ці можна ганарыцца тым, што вы беларус? Чым вы ганарыцеся?" Песнямі, казкамі і краявідамі… У іх, я спадзяюся, ты не расчараваўся. Ну а казачнікаў і песняроў у беларускіх краявідах, хапае і без нас. напiсаў Адам Глобус 12.01.2003, 18:00
А герой шчырабеларускага народу Леў Сапега пераходзіў… Я, дарэчы, як і Палівач, не перахрышчваўся - адразу у папізм пракляты. Раман Яноўскі вунь, здраднік караля Стаха - завязаў зносіны з самім папежам - страшны грэх, до' перачытаць дзікае паляванне. А што за дзіўны такі А.Г., быццам нехта за яго піша ? Бо відаць нескладана эмуляваць гэты стыль думкі ? напiсаў Маnn Kurt 12.01.2003, 18:22
Ну мяне, напэўна, у дзяцінстве хрысьцілі. Хутчэй за ўсё без папа — бо дзе яго ўзяць было? Перахрышчвацца ў любым выпадку няма патрэбы, так як праваслаўны хрост прызнаецца ў каталікоў, а каталіцкі ў праваслаўных. напiсаў Палівач 12.01.2003, 20:27
Як сказаў разумны чалавек, Расея – мейсца, дзе выпраўляюць карму. На ўсіх расейцах так ці інакш куча бруду з папярэдніх жыцьцяў – таму Расея ці не апошні шанец выправіцца (у чалавечай інкарнацыі, вядома). Нас гэта тычыцца ў роўнай ступені. Чым ня нац. ідэя?.. напiсаў tob 13.01.2003, 20:44
Пачаму А.Глобус ня піша пра мяне! У душы недзе, я таксама расеец з кунскамеры! напiсаў Ёмкі Дзядзька 15.01.2003, 07:58
Назавіся праўдзіва, і я напішу, калі ёсць пра што пісаць. напiсаў Адам Глобус 17.01.2003, 16:06
Скунс-камэра… Крас-сівае слова! напiсаў Petroni 17.01.2003, 17:39
Скунс-камэра для ханорыкаў… Так можна назваць любы твор бумбамлітаўцаў. напiсаў Тэвээлавец 17.01.2003, 21:37
таленавіты мастак-самавучка з якогась Рэчыцкага павету (дзеянне адбываецца пачынаючы ад 1880-х; канешне ж, ён збірае навакольны сялянскі фальклёр і сімпатызуе сапраўднаму, аўтэнтычнаму, незманкуртаванаму жыццю) імкліва прабіваецца ўгару і едзе нарэшце атрымліваць мастацкую адукацыю ў Парыж. (Накшталт Якава Кругера, але, бадай, славянін будзе больш пераканаўчым. Не каб абяліць семітаў ! Чыста дзеля большай верагоднасці – зрэшты, не за мной канчатковае слоўца). Вось што падумалася… Гэты Кругер, гэты Баркулаб фон Гарт зусім не выпадкова праявіўся і ў тваім допісе. Калі мы пачынаем прыхарошваць, шараваць-адмываць беларускага мужыка 19 стагоддзя, дык з-пад рыззя вылазіць Кругер, спачатку ён падобны да Пэна-Шагала-Кругера, пазней робіцца палякам Пшэбышэўскім, а напрыканцы — Ёганам фон Бергам. Яго можна зноўку пераназваць Горскім, але арыйская сутнасць застанецца. Гэта для роздуму. напiсаў Адам Глобус 17.01.2003, 22:30
Баюся, я не дагнаў… Магчыма і ёсць схаваны сэнс, але я не бачу… мо вока замыленае. Кругер, вядома, праявіўся невыпадкова, бо ён сапраўды прыкладна ў гэты час ездзіў у Парыж. А пазней доўгі час быў мэтрам беларускага жывапісу, як пазней Азгур - скульптуры. Але увогуле ў маім допісе шмат невыпадковага. Той жа Рэчыцкі павет - радзіма Мележа ды Доўнар-Запольскага. Калі б меў здольнасці белетрыста, напэўна ўзяўся б пісаць такі раман. 1880-1890-я мяне ўвогуле вельмі цікавяць. Я б вывернуў навыварат увесь пафас не толькі шчырабеларускі, але і гуманістычны, левацкі, усходнеславянскі, інтэлектуальна-эстэцка-снабісцкі. Сельскае "вобшчаства", ці грамада - вось аб'ект для даследавання, і як у яе ўліваецца харызматычна-этнакультуралягічны аналаг Хо Шы Міна, Бакасы, Пол Пота. У маім родным Лепельскім павеце пасля рэформы 1861 г. не з'явілася сялянаў-прыватнікаў. Яны засталіся ў калгасе, і фактычна нават сталыпінскія высілкі мала што тут змянілі. Сюжэт мне падаецца вельмі цікавым і плённым. Тым болльш - у Шчырарабеларусі ніколі не было сапраўднай гістарычнай прозы. Падробкі Караткевіча-Чаропкі-Іпатавай - знявага гістарычнай праўды. Таму як файна было б разыграць фантастычнае дзеянне ў рэалістычных дэкарацыях эпохі Аляксандра ІІІ ! Забыўся згадаць яшчэ адну крыніцу ненапісанага шэдэўра: "Палескія рабінзоны". напiсаў Маnn Kurt 17.01.2003, 23:09
Дарэчы, а ўнучка Кругера жыве ў Маскве. напiсаў LicvinskiZubr 20.01.2003, 01:35
На здароўе ёй… так сабе мастак яе дзядуля. Але жыццяздольны як котка. Ці як Павал Якубовіч. напiсаў Маnn Kurt 20.01.2003, 18:32
ІХНЫ СТЫЛЬ: "…Инцидент произошел 19 января в Минске на городском съезде местной интеллигенции". МЕСТНОЙ — гэта пра беларускую інтэлегенцыю газэта КоммерсантЪ напiсаў Чытач 20.01.2003, 22:49
Камэнтар такі (гэта для Палівача). У 1994 (здаецца) выдавец А. Г. Лукашэнкі Глёбус замовіў нейкім падшыванцам "Энцыкляпедыю сусьветнай гісторыі". Падшыванцы напісалі. Глёбус у сусьветнай гісторыі разьбіраецца крыху меньш, ніж я ў малекулярнай біялёгіі, і таму аднёс рукапіс кансультантам з АН Беларусі. Больш ляканічнай рэцэнзыі я ў сваім жыцьці ня бачыў. Чырвоны флямастэр. Перакрэсьлена ўсе. У сэньсе — цалкам усе. І надпіс: "ПІСАЎ ДЭБІЛ!" Па гэтых кніжках Вашая Альжбэта, сп. Палівач, будзе вучыць сусьветную гісторыю. З павагай - ХЛУС напiсаў Hlus 28.01.2003, 03:20
Хлусу: пачытайце Попера і Акудовіча. Яны кажуць, што "праект Ісціна" памёр. Таму цяперака кожны мае сваё суверэннае права на сусветную гісторыю і іншыя "ісціны". Глёбус, Лукашэнка, Фаменка зразумелі гэта раней за іншых, хаяц кожны ў сваёй ступені і ў сваёй вобласці. А ўвогуле, гэта Новыя Пастмадэрнісцкія Люццы. Глядзіце, зайздросьце. напiсаў Маnn Kurt 28.01.2003, 22:25
Сп. Валянціну Акудовічу мне прасьцей перазваніць. Сп. Поперу, на жаль, перазваніць не магу. умара мабілы ня ведаю. Ф. Хлус напiсаў Hlus 30.01.2003, 01:33
Хлусу: тлумачу з першакрыніцы. exnihilo.by.ru/niama/czyzhewski.htm Прымірэньне зь ідэяй Дыялёгу – гэта маўклівае пагадненьне з тым, што Ісьціна немагчымая, а магчымы толькі Дыялёг, як анэмічнае сумоўе нікога ні з кім. (В. Акудовіч) Зрэшты, гэта і сам Попер мог бы напісаць. Такім чынам, прапануецца набор раўнапраўных Ісьцінаў (ці тэзісаў для Дыялёгу) А) жыдоў у канцлагерох палілі ў печах і труцілі газам Б) жыдоў у канцлагерох мылі парфумай Шанэль № 5 і рабілі ім мінэт (таньчылі менуэт) В) ніколі не было ані жыдоў ані канцлагероў І г.д. – бясконцая колькасць абсалютна раўнапраўных паліткарэктна-мультыкультурных меркаванняў. Так навучаюць нас Попер і Акудовіч (цікава, ці далучаецца да іх Бабкоў ?). Лёгіка, пабудаваная на гэтай філязофіі, называецца попер-лёгікай – у адрозненне ад Арыстоцелевай логікі, гэтак шанаванай у сарматаў, уключаючы Лайана Сапегу. напiсаў Маnn Kurt 01.02.2003, 19:40
Для Глёбуса. Мо прыдасца. Калі што — спасылайся на мяне. Маскоўскія гісторыі. 1. Калісьці Глеб Успенскі, адзін з гаспадароў выдавецтва "Вагрыюс" і выдавец кніжкі "Ад першае асобы" (пра сарцірнага макрушніка Пуціна), павёз мяне знаёміць зь "першым аўтарам расейскага бэстсэлеру" Віктарам Дацэнкам (цяпер прадаў імя АСТ). У Доцыка на сьцяне вісіць "жалованная грамота на имя Великого Князя Российской Империи", надрукаваная на танным струйным прынтары (праўда, каляровым). Селі, выпілі. Праз гадзіну мачавік Дацэнкі ня вытрымаў, і ён пабёг шукаць месца, прыдатнага для мочавыпусканьня. Знайшоў — уласная прыбіральня. Прыходзіць, міжволі гляджу — рукі сухія. Пытаюся: "Віця, а чаму ты рукі ня мыеш пасьля прыбіральні?" Адказ: "А я ўсё адно ссаць пайду… Што — зноў рукі мыць?" 2. Калісьці Глеб Успенскі і Віктар Пелевін пасьля чарговай пляшкі гарэлкі ехалі дахаты. У р-не Дарагамілаўкі, дзе жыве Глеб, была мянтоўская "зачыстка". Карацей, таксоўку спынілі, Пелевіна і Ўспенскага выгналі з салёна і паклалі мордамі ў калюжыны (у Маскве гэта нармальна). Успенскі спрабаваў ціснуць на сумленьне мянта: "А ты Пелевіна чытаў?" Той — "а хто гэта?" Успенскі — "самы вялікі пісьменьнік Расеі!" Мент такога ня ведаў. Карацей, Успенскі (морда тым часам — у калюжыне) распытаў мянта, якога пісьменьніка той чытаў у сваім жыцьці. Адказ досыць нечаканы: "Му-Му!" Вова, карцінкі з натуры, можаш у Глеба распытацца, пацьвердзіць. Скарыстай, дзе хочаш. І ўвогуле — мо хопіць ваяваць? З павагай да Вас, Ул. Вяч. Адамчык — Ф. Хлус напiсаў Hlus 01.02.2003, 23:42
Сп. Глёбус, цалкам сур'ёзна! Мы ж беларусы, нас замала, а Вам абавязаны значна (!!!) больш, ніж Вы — мне. Навошта? Які сэнс? Бо ўсё гэта замоцна нагадвае стары анекдот пра кавбоя Джо і кавбоя Біля, якія абодва гаўна задарма наеліся… У. І. Ахроменка. А то спрэзэнтую яшчэ колькі маскоўскіх гісторый. напiсаў Hlus 01.02.2003, 23:47
З ацэнкай Пелевіна цалкам згодны. Чапаеў і Джэнерэйшн Пі - найвялікшыя творы расейскай прозы пасля Гогаля. Пара ўжо і нам пераасэнсаваць Сакральнага Балотнага Люцца гэтаксама, як Пелевін пераасэнсаваў легендарнага камдзіва. напiсаў Маnn Kurt 01.02.2003, 23:47
Слава, я не ваюю, праўда, я спакойна пішу. Спрабую на Літары стварыць семінар. Некалі ў нас такі быў… Мірык, Максім, Сьцяпан, Пеця Васілеўскі, Валодзя Сіўчыкаў, Ігар Цішын, Валодзя Гладкевіч, Валодзя Ісачанка… Зьбіраліся, чыталі, пісалі, малявалі… Тутака больш жорстка толькі з выгляду, насамрэч усё праходзіць даволі вяла, бо не закранаюцца сутнасныя рэчы і цалкам адсутнічае патаемнасьць. Што б я хацеў бачыць, са зробленага табой… "Здані і пачвары" трэба выставіць, шмат хто не чытаў і ня чуў пра кнігу. Прынамсі, Аліса Бізяева ня чула. Дапісваньне "Гісторыі…" гэтаксама на тваім сумленьні. Музыкі-сУчасьнікі твае героі: ханкі, лучанкі, захлеўныя… Ёсьць спажыўцы нэтпрадукцыі, а ёсьць стваральнікі. Мы — стваральнікі. напiсаў Адам Глобус 02.02.2003, 12:41
Адам Глобус "Мы — стваральнікі" Вы ня толькі стваральнікі. Вы яшчэ і сваральнікі. Ці сварыльнікі? Як правільна?:) напiсаў Палівач 02.02.2003, 15:31
Сварыльнік. Гэта ў Дамавікамэрон:-)) напiсаў Адам Глобус 02.02.2003, 16:11
Валодзя! "Жыд" — ня толькі на маім сумленьні. Ёсьць яшчэ і суаўтар. А спакусіць яго працаваць… Ну заняты чалавек! На АСТ ("Сучасны літаратар") піша. Вось і шаноўнаму сп. Раману я ўжо скардзіўся, як бы мне сп. М. Юра прыахвоціць да працы… Мо якіх злодзеяў наняць, каб яны Юра скралі, у якую стадолу пасадзілі і прымусілі па-беларуску пісаць? Дарэчы — такі сюжэт дэтэктыва можа атрымацца! (Толькі што прыдумаў, пакуль сказ дапісваў. Карацей. "Адзін суаўтар наймае бандзюкоў, якія скрадаюць другога суаўтара. Стадола, пакуты бяз піва, прыкаваны ланцугом да кампрутара… А ў гэты самы час выдавец… Не, лепш канкурэнты-выдаўцыю.") Я разумаю, што прымітыўнаю Але… напiсаў Hlus 05.02.2003, 15:31
Слава, ці захаваліся "Здані і пачвары" ў электронным выглядзе? Максім заўсёды быў заняты і жыў пад лёзунгам "Мне так лягчэй!". Так і цяпер жыве, і я яго даўно ня бачыў. Ён вучыць маладых хлопцаў і дзяўчатак пісаць сцэнары. Яму гэта падабаецца. Пэўна, кіно для Максіма больш прывабнае за літрычу. напiсаў Адам Глобус 05.02.2003, 18:42
Гляжу я і ўсё больш пераконываюся, што найбольш адданыя беларускай справе беларускія эмігранты. Час на ўсё знаходзяць і грошы зарабіць, і з гэтых грашэй на беларушчыну ахвяраваць, і ў вольны час яшчэ й грамдзкай ці культурніцкай працай займацца, зноў-жа на карысьць беларушчыны. А то, сцэнары, расейскія баявікі, а да беларускіх спраў і рукі не даходзяць. Так і хочацца як той, не раўнуючы, Сухаў сказаць: "Паўліны, гаворыш? Гм…" напiсаў Раман Кардонскі 05.02.2003, 21:46
Шаноўны сп. Глёбус! 1. Я разумею, нас з Юрам пасварыць — сьвятая справа. Ну, і? Невялікая гісторыя. Калісьці ў 1988 г. Юр працаваў у СП (кабінэт 106). І ён, Жалеза плюс Міколка Сьцепаненка цягнулі з 3 паверха цяжкую шафу. Калі ўсім стала ясна, што шафа лясьнецца, Міколка ўцёк. Жалеза зьнік. Шафу на ўвесь паверх трымаў адзін інжынэр Юр. Бо ён ведаў: адмусьціць — і усім гамбец. Я ця прашу — толькі ня трэба мяне вінаваціць у лобові да прымітыўных мэтафараў! Было такое (1988 г). Але… Мэтафараў многа. Як, скажам, Юр пры мне ("Бярозка") зрабіў з гаўна аднаго дробнага лавашніка ад літаратуры, свайго суаўтара і суседа… Ён (Марціна Юра суаўтар) мне дагэтуль 25 р. вінен. За анашу, якую я яму купдяўз за свае грошы ("Дым над вадой"). Званіў яму заўчора, хачеў нагадаць. Скапны… Трубку кінуў. Сам ведаеш, пра каго я. 2. Сцэнары і я пішу. Ну, і? На Маскву. Хіба я горш "брыгадная" Марынінай (сэрыялы?). Ты ж Юру грошай вінен, як ўзямля калгасу… 3. Ладна, сварыцца ня будзьма. Бо апошняе слова ўсё адно будзе за мною. А я гэтага не хачу. Хай лепш, Вова, я табе буду вінаваты! За ўнітаз на Я. Маўра, напрыклад… Калі і як (чым) аддаць? У. І. напiсаў Hlus 08.02.2003, 00:38
"Гляжу я і ўсё больш пераконываюся, што найбольш адданыя беларускай справе беларускія эмігранты" Cп. Рамане! Праз тыдзень (як скіну Вам артыкуль) валю на Ўкраіну. Надоўга (спадзяюся). Будзьма калегамі (па "эміграцыі"). З розьніцай у кілямэтрах ад Менска. Вас такое задаволіць? У. А. Прабачце. напiсаў Hlus 08.02.2003, 00:43
Яшчэ, сп. Рамане! Ну адданым-адданым буду! Як кажуць рускія прафэсыйныя крымільнікі — "слово пацана, бля буду, зуб даю в натуре!" Я ж яшчэ не такія словы ведею… Як кажуць у краіне, куды я зьбіраюся зэміграваць (каб стаць сапраўдным "эмігрантам" і "змагаром") — "тоў-то ж"! Яшчэ раз перапрашаю. Такі я сёньня нэрвовы. Піва скончылася, а адзін фацэт з 1988 г. мне 25 рублеў (савецкіх) вінен! А мне закідаюць… Ф. ХЛУС напiсаў Hlus 08.02.2003, 00:57
Каб не сварыцца. Ну апошняе, перад ттым, як па піва йсьці. "А то, сцэнары, расейскія баявікі, а да беларускіх спраў і рукі не даходзяць." Не хацеў. За…і. Дэманструю. Гэта сп. Раман адарваны ад рэчаіснасьці. Ці я, які мушу стаць "эмігрантам" і "змагаром". Ці М. Юр, на якога шафа заўсёды валіцца (якую чамусьці толькі ён вінен трымаць, калі ўсе навокал цякаюць). Але. "108/32, 7 тисн. .Быков "Дожить до рассвета" 32,50 1+1 1+0 99-02212-0" www.eksmo.ru (плян на студзень 2003) Дзякуй, Вова ! Гэта не ілюстрыцыі. Гэта "Эксмо" (Шэрман+Юр+крыху я+Грыдасаў). Ну нясьціплы я, нясьціплы! Усё адно з эпіграцяю валю… На радасьць усім. напiсаў Hlus 08.02.2003, 01:07
Хлусу: Пісаў я гэта, проста дзеля каб зачапіць, каб злосьць паявілася, каб прыклады мне прывялі. А з шафай прыклад, прабачце, няпераканаўчы. Мне ў свой час прыйшлося прыкрываць адыход нашай групы, - як толькі выкруціўся і ў жывых застаўся дагэтуль дзіўлюся, - дык каб я гэтага не зрабіў, дык усім-бы быў бы ня гіпатэтычны, а зусім канкрэтны "гамбец". Дык нагадвае гэта трыманьне шафым, ці не. Спрабва ня ў асобным учынку. На асобныя, нават шляхетныя ўчынкі, амаль кожны здольны. А я не пра ўчынак, я пра жыцьцё. Мы-ж, беларускія эмігранты, - віншую з уступам у клюб! - таксама павінны на жыцьцё зарабляць, сем'і карміць, дзяцей выхоўваць, але тыя з нас каму гэта сапраўды пячэ, знаходзяць час і на беларускія справы. Па сакрэту прызнаюся, што зьвёў свой сон да шасьці гадзінаў. Вось зараз гэты посьцінг дапішу й зноў за пераклад сяду. А калі Вы мяркуеце, што мы нейкія "жалезныя Феліксы", то памыляецеся. Пра іншых ня ведаю, але сам я - найбольшы гультай на сьвеце. Мне сябе нават есьці трэба прымушаць… напiсаў Раман Кардонскі 08.02.2003, 06:33
. Гэта "Эксмо" (Шэрман+Юр+крыху я+Грыдасаў). Ты так пра Быкава? Быкаў і бяз вашай зграі Быкаў. напiсаў Адам Глобус 08.02.2003, 13:05
Кардонскаму: слухай, зрабі ласку, падкажы адрас (лепей за ўсё электронны) сп. Ірэны Каляда-Смірноў. Калі ведаеш. напiсаў Маnn Kurt 08.02.2003, 13:26
Манкурту: Паспрабую за выхадныя даведацца, бо зараз ня ведаю. напiсаў Раман Кардонскі 08.02.2003, 15:46
Адаме, нават я, шэры мент, зразумеў, што справа аб тым, што пры ўсёй камэрцыйнасьці "Эксмо" удалося прапіхнуць туды кнігу Быкава. І мне чамусьці здаецца, што яе прапіхнулі менавіта група "Шэрман+Юр+крыху Хлус+Грыдасаў". Ці ты думаеш, што гэта сам Васіль Быкаў прабіваў? Імя гэта важная рэч, але аднаго яго бывае недастаткова. У рэшце і чаму я табе тлумачу тое, што ты й сам цудоўна ведаеш? напiсаў Раман Кардонскі 08.02.2003, 15:52
1. Я разумею, нас з Юрам пасварыць — сьвятая справа. Ну, і? Слава, Максім у мяне не працуе. Ён пра гэта табе не сказаў? Забыўся мусіць. Сварыць цябе ні з кім ня трэба, ты сам пасварышся. 2. Сцэнары і я пішу. Ну, і? На Маскву. Хіба я горш "брыгадная" Марынінай (сэрыялы?). Слава, ты горшы за Марыніну, як папсовы пісака, значна горшы. 3. я табе буду вінаваты! За ўнітаз на Я. Маўра, напрыклад… Калі і як (чым) аддаць? Унітазам, бо романы мне твае не патрэбны. 4. Ведаеш, рыжая морда, ты тутака давысьцёбваешся да таго, што і я пачну пра твае й максікавы подзьвігі пісаць. Першая гісторыя будзе пра тое, як вас (імёны я пакіну для гісторыі) адна цётка з хаты турыла. Ты ў лісьце мне натрыньдзеў, што пілі вы каву. Успомніў? А пілася гарэлка… Другая гісторыя будзе пра Глеба і цукерку… Трэцяя пра збор подпісаў і высоўваньне дэпутатак… Пішу я нетаропка. Без істэрыкі. Выкладаю толькі правераную інфармацыю, адно, што ў мастацкай форме. напiсаў Уладзімер Вячаслававіч 08.02.2003, 18:03
гляжу я месяц ўжо на гэта… можна нават думаць, што ты пісьменнік - толькі часам на вёске апошні трактарыст больш шляхетны чым гэтыя тэксты апошняга перыяду літары… можна ўсё - і матам крыць, і "потрясать устоі" - калі ёсьць нейкая выхаванасьці, ці што, якую "не прапьешь". і няхай бы ўжо рэзалі страшную праўду - дык адное - "тяфканье"… напiсала Tekla 09.02.2003, 01:01
Тзкля, ці як вас там клічуць, гэты допіс з маразмамі кшталту: "часам на вёске", "потрясать устоі", якую "не прапьешь", адное - "тяфканье", — горшы за расейскі мат, бо бяздарны стылістычна. Трасянкавая сьвядомасьць выклікае ў мяне гідлівасьць. А вы яшчэ вучыць лезеце. Вучыцелька знайшлася, сіні перац тра-та-та, белая памідорка тру-ту-ту! Давайце, рэжце праўду! Няма ў вас праўды, і ня будзе! І нажа — нямашака, каб рэзаць. Ну? Што? Прыемна чытаць пра ўласную тупасьць? напiсаў Курт Камбайнёр 09.02.2003, 13:35
Абодва наезды - і Тэклі, і Камбайнёра, - абсалютна справядлівая, што да адрасатаў наездаў. Гэта як з жарт з камунізмам і капіталізмам. "Усё, што Вам казалі пра…" напiсаў Маnn Kurt 09.02.2003, 14:31
Манкурту: Тэкля не наехала, а толькі выказала тое, што ўжо даўно накіпела, і ня толькі ў яе. Няўжо табе не надакучылі гэтае сталае высьвятленьне пісьменьнікамі адносінаў між сабой? А вось наезд Курта, гэта хамства. Асабліва калі ён накіраваны на жанчыну. Неяк і сапраўды, - я-ж сам зь вёскі, - пачынаеш думаць, што вясковы трактарыст больш шляхетны, бо на жанчыну руку не падыме. напiсаў Раман Кардонскі 09.02.2003, 15:40
Тэкля мае рацыю ў сваёй крытыцы "пісьменніцкіх" разборак, але яе ўласную неадукаванасць гэта не апраўдвае. Курт Камбайнёр - гэта не я, дарэчы. Але ў гэтым вузкім сэнсе з ім салідарны. напiсаў Маnn Kurt 09.02.2003, 17:46
Эх, даўно я разумованепаўнавартасных ня цешыў. Розных Закардонскіх-задунайскіх сваёй увагаю абыходзіў. А яны ж сьляпцом лезуць да мяне з самымі добрымі намерамі, дапамагчы мне хочуць, шлях правільны паказаць імкнуцца… Ну-ну, дэбілы мае выродлівыя, радасьці мае вечарова-віртуальныя, у труне я бачыў вашая парады. Чытайце "Мурзілку" ды "Іскацель", чытайце кніжкі для школьнікаў з абмежаванымі здольнасьцямі. Ну нядаў вам Божанька таленту і розумам абдзяліў, я памагчы не магу. Вы да чараўніка зьвярніцеся, ён вам мазгі з пілавіньня зробіць. Пудзілы вы мае агародныя, я вас вельмі люблю, толькі слухаць ня слухаю і пішу вам нячаста, бо бессэнсоўна вам пісаць. Тутака літаратары размаўляюць, творы свае абмяркоўваюць, праблемы вырашаюць. Тут кожны нармальны постынг мае па некалькі сэнсаў, па некалькі падтэкстаў. І раптам вы, простыя і шчырыя са словам "дай-дай". Пра гэта вам напішы і пра тое, і так вам распавядзі і гэтак. Усё вам ня ў нос, бо лыч у вас сьвінскі замест носу. А самае цікавае я напрыкацы пакінуў… Гэты тэкст напісаны зусім не для вас, мае сулітарнікі разумовакволыя, а для іншага, толькі вам гэтага не зразумець, колькі б вы сваёй мазгаўнёю не варушылі. напiсаў Яно 09.02.2003, 17:57
"Тутака літаратары размаўляюць, творы свае абмяркоўваюць, праблемы вырашаюць" Пардон, тут у Яно(ці яна?) апіська закралася. Трэба: "Тутака літаратары размаўляюць, ТВАРЫ свае абмяркоўваюць, праблемы вырашаюць". напiсаў Палівач 09.02.2003, 18:42
Яно: "Тутака літаратары размаўляюць, творы свае абмяркоўваюць, праблемы вырашаюць." Хацелася-б каб Яно прывяло хоць адзіны прыклад вырашанай праблемы, акрамя праблемы выпіць ды закусіць. Ну, напрыклад, праблему павялічэньня накладаў, праблему кнігараспаўсюджываньня, праблему… Карацей чакаю на прыклады ад "разумоваздольнага" Яно. напiсаў Раман Кардонскі 10.02.2003, 00:18
2 Курт Камбайнёр .. і астатнім хамам РБ 1. канешне, я неадукаваная дзеля такіх размоў, можа ня ведаю столькі плёткаў, мо чаго яшчэ брак, але розуму хапала на тое, каб здагадацца які будзе адказ на мой месаг і ён мяне не здівіў. 2. гэта свары не тут, а паўсюль, адное і тое ж - плёткі, свары, снабізм, ёсьць адзіны шанец не нарвацца - не існаваць. 3. спыніць не магчыма, таму дзеля сабе я вырашыла адно - не удзельнічаць. 4. што я думаю - вам пофігу, што вы - мне таксама. свіняцтва гэта дастала. а калі вам прыемна - калі ласка. штодзённа я бачу дзеячаў беларускай культуры. ні адзін ні аб адным ніколі слова добрага не сказаў, але ж і не маўчаў ніхто ніколі. калі, каб спыніца ў сварах трэба лічыцца тупіцай - добра, пагаджаюся працягвайце калі ласка. напiсала Tekla 10.02.2003, 02:50
2Маnn Kurt можа ўсёж даруеце, я ўпершыню выкарыстоўваю бел. мову на літары. толькі нідзе ў сьвеце на якіх бы мовах я не спрабавала размаўляць мне не казалі - спачатку вывучы нашую мову - потым трындзі. і да ўсіх. я не вучу нікога (ніколі), і не пакрыдзілася. калі ў слухаўке чую бел. мову заўсёды ведаю - размова будзе цяжкая, калі дамовімся аб справах - справа будзе правальная, калі ўсё скончыцца - у розных кутках буду доўга чуць водгукі, вядома якія. на гэтым з форумам бел. літаратуры развітваюся, які будзе адказ (калі будзе :-)) - ведаю, і ведаю, што бруда гэтая будзе на выдатнейшай бел. мове), а каб мне надалей хапала моцы у гэтай краіне жыць і нешта рабіць - тут мяне больше ня будзе. напiсала Tekla 10.02.2003, 03:02
блін. і не сваркі мяне хвалявалі, а тое, што нават з кантэкстамі і падтэкстамі - не ўсё можа быць на "форуме" - бо нейкія "окна" атрымліваюцца. напiсала Tekla 10.02.2003, 03:09
Тэкле: Шкада мне, калі Вы нас пакінеце. Але я Вас разумею й таму затрымліваць не стану. Спадзяюся, што будзеце хоць зрэдку сюды заглядаць, ці мо на "Палічку". Мыла маё ведаеце, а калі будзеце нешта рабіць практычнае, то паведамце, можа і я далучуся. напiсаў Раман Кардонскі 10.02.2003, 04:49
Тэкля: даруйце, калі пакрыўдзіў. Але ж я не абражаў, а толькі паўтарыў за іншым Куртам, што аргументацыя Вашая (калі ўзяць усе мінулыя постынгі разам) до' слабая, не вышэй за ўзровень жаночай эмацыянальнасці, і канкрэтных ведаў бракуе. Здаецца, лаянкі пры гэтым я не ўжываў. напiсаў Маnn Kurt 10.02.2003, 08:02
2 Маnn Kurt спакойна, ведаю пра эмоцыі. гэтая мая звычайная лянота - лічу, што не ўсё патрабуе доказаў і аргументаў, бывае дастаткова выказваньня эмоцыі - тут усе разумныя :-)) і яшчэ ведаю добра - эмоцыі застануцца, а на доказы забудуцца, дый розум тут ужо не дапаможа. :-))))))) напiсала Tekla 10.02.2003, 09:07
Што можа быць "вышэй за ўзровень жаночай эмацыйнысьці"? Веды? Лёгіка? Насамрэч ні веды, ні лёгіка ніколі не былі вышэй. А хто іх для сябе ставіў вышэй, заўсёды быў добраахвотным маргіналам. напiсаў выцірач 10.02.2003, 11:50
Тэкля, чаго так хвалявацца. Тут усе жывуць наступным чынам: навучу іншага — навучуся сам. Ня ўсе і неадразу ўсьведамляюць гэты выдатны прынцып. Сапраўды, каб навучыцца самому, трэба вучыць іншых. Разумна? Дзівіць наступнае, большасьць літаранцаў вучыць мяне. Калі ж я раблю заўвагі, паказваю памылкі ці прапаную пісаць пра іншае і зьмяніць форму, гэта ўспрымаецца як абраза. Ні вы першая, хто пагражае пакінуць Літару. Дзіцячы сад: я заплюшчу вочы, і вас больш ня будзе. Былі, ёсьць і будзем. Будзем вучыць іншых, каб вучыцца самім. P.S. Пра крыўды і хамства скажу наступнае… У злачынстве ёсьць ахвяра і злачынца. Ахвяра правакуе злачынцу. Без правакацыі, хай і несьвядомай, злачынства ня зьдзейсьніцца. Ахвяра заўсёды вінаватая ў злачынстве. Іншая рэч: колькасьць яе вінаватасьці і колькасьць вінаватасьці ўласна злачынцы. Не трэба правакаваць хама на хамства, а крыўдзіцеля на лаянку. Доўга жыве тое, што мы ненвідзім. напiсаў Адам Глобус 10.02.2003, 13:19
Што можа быць "вышэй за ўзровень жаночай эмацыйнысьці"? - у пэўных абставінах нічога. Але калі ціпа інцяляктуальная дзяскусія, дык гэта ня зброя. напiсаў Маnn Kurt 10.02.2003, 13:59
у некаторых "інцяляктуалаў" па жыцьці ўсё — толькі "ціпа", у тым ліку і яны самі. напiсаў адціскач 10.02.2003, 15:14
Унітазам, бо романы мне твае не патрэбны. Адразу перепрашаю за глёбусаўскае хабёльства. ЦЫТАТА. 4. Ведаеш, рыжая морда, ты тутака давысьцёбваешся да таго, што і я пачну пра твае й максікавы подзьвігі пісаць. Першая гісторыя будзе пра тое, як вас (імёны я пакіну для гісторыі) адна цётка з хаты турыла. Ты ў лісьце мне натрыньдзеў, што пілі вы каву. Успомніў? А пілася гарэлка… Другая гісторыя будзе пра Глеба і цукерку… Трэцяя пра збор подпісаў і высоўваньне дэпутатак… Пішу я нетаропка. Без істэрыкі. Выкладаю толькі правераную інфармацыю, адно, што ў мастацкай форме. Глёбус! Я хацеў з табой, ге-бешная сука і выдавец А. Г. Лукашэнкі, па-добраму. Ня хочаш. Ну ня выпадае. Ну і ладна. Папомні маё слова. Ты — ніхто, і зваць цябе ніяк. Апошняе слова будзе за мной. Ты можаш тутай пісаць што заўгодна. Табе ўсё адно ніхто не дае веры, бо ўсе ведаюць, якое ты гаўно. Хочаш навэльку пра прафэсыйнага фатографа "ню". Бяляеву і прафэсыянага наркамана Пілота? А хочаш, морду наб'ю? Спакойна. Каб ты сваім брудным ге-бешным языком мяйго сына Глеба не кранаўся? А потым сфатаграфую плён біцьця, каб у "нэце" павесіць? Фотаздымкі дадуць "цалкам правераную інфармацыю", хаця я і не фатограф "ню". А мастацкую форму я гарантую. Ты ж мяне ведаеш… А то яшчэ пра 50-я гады згадалася, газэта "За зьвяртаньне на Радзіму". Хто тамака працаваў, у КГБ-шнай газэце? Згадаў? Калі каму цікава, выпраўляю ў нац. бібліятэку, у архіў… А калі хто лянуецца, маю колькі нумароў. Адкрыю галінку, будзьма абмяркоўваць… напiсаў Уладзіслаў ігаравіч Ахроменка 11.02.2003, 20:30
Глёбус! Я хацеў з табой… Ведаю, ты хацеў, а я не хацеў і не хачу. Я, Славачка, наперад ведаў, што з твайго хаценьня атрымаецца. Ну неўраўнаважаны ты ў нас, эмацыйны, нестрыманы. Таму стасункі нашыя абмяжоўваюцца размовамі ў нэце. Твае пагрозы, запазычаныя з уласнаробных романаў пра бандзюганаў і гэбістаў, мяне абыходзяць. Я не крыўдую. Трымайся. напiсаў Адам Глобус 11.02.2003, 22:15
Усё правільна, Вова! Таму, калі я бачу, як ты шпацыруеш па Скарыны ля "Цантральнага", я адварочваюся. Ці на другі бок вуліцы пераходжу. Але новы унітаз я табе ўсё адно спрэзентую. А потым пра гэта навэльку напішу. напiсаў Hlus 11.02.2003, 23:26
Хлопцы, можа хопіць тут сябе так паводзіць? Калі ёсьць жаданьне высьвятліць адносіны, дык і высьвятляйце па тэлефону, дзе вас будзе ўсяго толькі трое: два дыскутанты й "таварыш маёр"… напiсаў Раман Кардонскі 11.02.2003, 23:37
Шаноўны сп. Рамане! А зь Глёбусам інакш нельга. Мізантроп. Ён калі пра каго блага не напіша — лічыць, што дзень змарнаваны. Увогуле, беларускі літаратар — гэта жудасная істота: самазакаханая, дробная, помсьлівая, схільная да пакасьцяў… Да я і сам такі. Дарэчы, Вы ліст атрымалі? напiсаў Hlus 11.02.2003, 23:52
А ўвогуле, сапраўды, трэба з гэтай галінкі сыходзіць. Каб ня спрадзіць назоў "Расейская кунтскамэра"… напiсаў Hlus 11.02.2003, 23:58
Спраўдзіў, Ігаравіч, і можаш сыходзіць. напiсаў Чытачка Гогаля 12.02.2003, 21:55
уважліва прачытала.. некалькі разоў намагалася кінуць гэтую справу, занадта ўжо сьмярдзюча было..ну ня любі ты расейскае..але ж апускацца да моські… не магла паверыць, што гэта так гадзенька і дробненька…а потым ужо і паміж сабой зчапіліся…кундэлі…с-кунскамэра.. случна.. напiсала Justyna 13.02.2003, 01:42
Цікава, а чаму ў мяне няма жаданьня пра каго-небудзь благое пісаць? Фактуры хапае, таленту не, але й Глёбусавы сучасьнікі я-б да таленавітай літаратуры не аднёс. Дык чаму? Дам сябе пытаю, а адказа не знаходжу. напiсаў Раман Кардонскі 13.02.2003, 22:48
Юстыне: Моська гэтым разам ты. Апускацца ня буду, дам выспятка пад азадак і далей пайду лёгкай хадою. І звер'ё, как брацьев нашых меншых, я нікагда не біл па галаве. напiсаў Тутэйшы дзядзька 18.02.2003, 23:09
Але. "108/32, 7 тисн. .Быков "Дожить до рассвета" 32,50 1+1 1+0 99-02212-0" www.eksmo.ru (плян на студзень 2003) Дзякуй, Вова ! Гэта не ілюстрыцыі. Гэта "Эксмо" (Шэрман+Юр+крыху я+Грыдасаў). Ну нясьціплы я, нясьціплы! Усё адно з эпіграцяю валю… На радасьць усім. напiсаў Hlus 08.02.2003, 01:07 На гэта я сказаў наступнае: . Гэта "Эксмо" (Шэрман+Юр+крыху я+Грыдасаў). Ты так пра Быкава? Быкаў і бяз вашай зграі Быкаў. напiсаў Адам Глобус 08.02.2003, 13:05 Сягоння высвятлілася, што Быкаў не даваў дазвол на выданне гэтае кнігі. Такі факт. Каментароў будзе шмат. Мяне гэты факт не здзівіў, але і прапусціць яго не магу. напiсаў Адам Глобус 26.02.2003, 21:41
Ярафеяў і язык Як непрыемна прачытаць такое: “Безъязыкая… – Абезмоўленая краіна. Беларусь уваходзіла у склад Расіі з 1796 года і што тычыцца мовы безнадзейна абрусела, толькі ў вёсках беларуская мова захавалася як пабытовая, хатняя. У гэтай традыцыйна сялянскай краіне не было ні арыстакратыіі, ні моцнага інтэлектуальнага кола, але яна спраўна працавала на палях. Як толькі пераедзеш руска-беларускую мяжу, палі ажываюць. Людзі займаюцца справаю. Капуста ў гародах. Вялізныя качаны…” Нібыта і дакладна, быццам бы і з натуры напісана, але… Прагнае вока вечна галоднага расіяніна бачыць харч – вялізныя качаны капусты. Бачыць краіну хаблоў і халопаў, калгаснікаў і агароднікаў. Гэта толькі ў іх – рускіх і арыстакратыя і моцныя інтэлектуальныя кругі пад вачыма ад перасыпу і перапою. Гэта не яны заваёўвалі нашыя землі і вынішчалі нашых святароў і настаўнікаў, паэтаў і вучоных, а мы самі ўваходзілі ў расійскую турму народаў. І як гэта мова захавалася? Як гэта яны – рускія інтэлектуальныя кругі не дагледзілі, і наша мова ў 1991 зрабілася дзяржаўнай? Чамусці хочацца ўвесьці жорсткі візавы рэжым для такіх языкатых В. Ярафеевых. Бо далей ён яшчэ і на сталіцу нашу паспрабуе напляваць… “Вялізарны Мінск сумны, шэры. Плавае ў савецкім хамстве. Мярзотны говар. Ва ўсіх такі выгляд, нібыта толькі што ўдарыліся аб ліхтарны слуп…” Ім – людзям з моцнага кола нібыта і можна грэбаваць намі, бо мы – мужыкі, а не арыстакраты. У яго татка дыпламат, але і ў мяне тата ў ААН засядаў. Так што наступным разам па дарозе з Расіі ў Еўропу Віцячка можа і па пысе атрымаць, ці мордай на ліхтарны слуп наскочыць у шэрым і непрыветным Менску. Лупілі тут Лімонава, Дугіна, Жырыноўскага, адлупяць і астатніх вялікарускіх арыстакратаў. І яшчэ, калі такі Віця Ярафеяў выходзіць пратэстааць супраць вайны ў Чачэніі, я не веру яму. Мушу верыць, бо выходзіла пратэставаць усяго чалавек 200 з усёй шматмільённай Масквы. Не… Не веру. Маскаль заўсёды маскаль, нават у касмапалітычных апранахах, нават у стыльных тэкстуальных замалёўках, нават на фуршэце ў Парыжы з келіхам чырвонай, як сцягі пралетарскай эвалюцыі, віны. напiсаў Адам Глобус 15.08.2003, 12:53
'Ty gliadzi, jak tankist razgavarywsia! Nieshta vas, spadar nia tudy zaniesla. Globus, za shto tak rasiejcaw biednyh? Shto, zaraz uspomnim Ivana Groznaga i budziem lajacca, pejsy svaje popielam pasypac'? Vot, mawliaw, gady, zhyc' nie dajuc'! A kab shto niebudz' zrabic' u saprawdnasci — nie! Tol'ki zhowc' u vas i zastalasia, inteligienty vy demagagagichnyja! Pliavuzgac' nia vialiki trud. A kab paprawliac' stanovishcha — dyk patencyji ne hapaje.vos' shto dumaju ja, nievuk, muzhyk z' mienska — biessmiarotnaga gorada! напiсаў Niaznajka! 15.08.2003, 15:57
A kab shto niebudz' zrabic' u saprawdnasci… Што зрабіць? Га? Ня ве-е-едаем, ня зна-а-аем, хоць і час? А каб, дык абы. У роце выраслі грыбы. Блюзнерым, Нязнайкамі падпісваемся? Ну-ну. напiсаў Адам Глобус 15.08.2003, 18:59
Набокаў Набокаў – акультураная какетлівасць літ-лаліт-педафіліі. Стасаў Правіла пазначанае крытыкам Стасавым: “Быць патрэбным сябрам, калі сам не нарадзіўся стваральнікам”. У мяне выклікае сумневы, бо ў творцы-мастака і сябры творцы, я няздары, што лезуць і набіваюцца ў сябры толькі раздражняюць таленавітага чалавека сваімі глупствамі. напiсаў Адам Глобус 17.08.2003, 20:18
Nukajcie, Adam, pyrskajcie sliunoj ad jarasci, alie vy daliej svajgo razdrazhniennia nie prasunulisia. Nie mozhacie nichoga realnaga suprac'pastavic' navat mnie, nivuku. Vy Padumajcie pra spravu, bo niaznajka vykazvaje dumki prostaga chalavieka. A vy, zdajecca zgubilisia u hmarah litaraturnaga alimpa. Prabachcie za grubasci, alie i sami napierad adkazvajcie jak treba! напiсаў Niaznajka 19.08.2003, 20:30
Глобус, які абвінавачвае: "Набокаў – акультураная какетлівасць літ-лаліт-педафіліі"? Глобус, які не прымае сэксу ў ягоных размаітых праявах? Ці Глобус гэта? напiсаў Еўна Азэф 19.08.2003, 21:02
Ярафеяў і змены “Цяпер Варшава так далёка ад нас уцякла, што палякі больш не лічаць сябе Ўсходняй Еўропай, яны — Сярэдняя Еўропа, — заўважае масквіч Віктар Ярафеяў і дададае пра нас, — а Ўсходняй сталі ўкраінцы ды беларусы”. Нарэшце, з боку, хай сабе толькі расейскага, тыя змены цяпер відаць. напiсаў Адам Глобус 23.08.2003, 17:46
Гогаль і шэдэўр Калі нехта, кшталту Борхеса, кажа, што рускае мастацтва другаснае, бо не мае шэдэўраў жывапісу; мне згадваецца аповесць Гогаля “Партрэт”, мне ўяўляюцца жывыя вочы д'ябла намаляваныя на палатне, але я ўсё адно не абараняю расейскае мастацтва і не аспрэчваю тэзіс пра ягоную заўсёдную другаснасць. напiсаў Адам Глобус 18.09.2003, 11:23
Баба Яга Руская Баба Яга нарадзілася ў Грузіі. У якім месцы? У Баржомі. Гэты шыпучы газ у вадзе, гэтая нібыта лекавая вадзічка поўная колкіх шарыкаў – прадукт яе чараўніцтва. Славянскія дзеткі баяцца кручканосую, лупавокую, чорна-сівавалосую старую Бабу. Дарослыя славяне гідзяцца, гледзячы на Ягу. Часам Бабу Ягу прымаюць за цыганку, але тое памылка, бо ў Ягі ёсць свой дамок на курынай лапе, а ў цыганак спрадвеку не было дамкоў, яны ў вечнай вандроўцы. Баба Яга вядзе аседлы вобраз жыцця, хоць і ўмее лётаць на памяле. напiсаў А.Г. 05.10.2003, 17:30
Бурэнін і любоў Літкрытык Віктар Бурэнін так выказаўся пра расійскіх жанчын: “Я, зрэшты, люблю расійскую простасць і тупасць у нашых жанчынах. Тут нейкая сумесь пакорлівай наіўнасці ды самай подлай разбэшчанасці”. Тое, што характарыстыка праўдзівая, сумневаў няма, але як такое можна палюбіць? Як з такой подлай разбэшчанай жанчынаю жыць? Хіба па сляпому непераадольнаму каханню… напiсаў Адам Глобус 21.10.2003, 16:32
Розанаў і вера Розанаў верыў… Ён верыў у неверагодныя рэчы. “Перыкл, ведаючы, што яго “прагоняць у выгнанне” ці могуць прагнаць, раптам пачаў бы “адкладаць у скарбонку на чорны дзень і на ўсялякі выпадак”. З цара менавіта выключаны “выпадак” і “чорны дзень”. Так Васіль Розанаў пераконвае сябе. Гэта дадае яму сілы. Яму дадае, а мне, які цудоўна ведае пра адкладзенае царамі на чорны дзень, толькі памнажае смутак. напiсаў Адам Глобус 15.01.2004, 17:45
www.sb.by/scripts/show.page.new.cgi?alln Пераклад маёй нататкі з "Расейскай кунсткамеры" зрабіла Люда Рублеўская. напiсаў Адам Глобус 21.01.2004, 16:40
Атаман Красноў і сцяг Заўсёды заварожвае змена сцягоў на флагштоках. Столькі эмоцый, столькі надзей і разчараванняў знітоўваецца з гэтай падзеяю. Здавалася б шматок анучы, а вось і не… Таму асобы, што здатныя ўзняць новы сцяг – мужныя. Сярод такіх ёсць імя Пятра Краснова, які ў траўні 1918 году прысягнуў Богу і Дону, прыняў пернач-знак атаманскай улады. Сам ён пра просьбу казакаў запісаў наступнае: “Спадар атаман! У нас да вас просьба. Усяго войска, усіх казакаў… Ад гэтага… Лёс Дону… вашае жыццё… Не трэба чырвонага сцягу… У крыві ён, сцяг гвалту… Не трэба і бела-сіня-чырвонага Дабравольчаскага сцягу… Яны нас пакінулі… З кім яны ідуць?.. Ці ж з царом?.. Нам іх рэспублікі не трэба… Прыдумайце свой сцяг казачы… Ну, толькі, каб не чырвоны і не русскі.” “Праз тры дні над атаманскім палацам ціха “реял” сіне-жоўта-чырвоны сцяг і казакі хадзілі любавацца гульнёю ягоных фарбаў…” Лёс атамана Краснова жудасны. Менавіта за адстойванне незалежнасці Дону (Казацкай дзяржавы) яго – сямідзесяцісямігадовага старога – павесілі 17 студзеня 1947 году ў Маскве, у двары турмы Лефортава. напiсаў A.H. 24.01.2004, 15:34
Маркава і ўспаміны Як напісаць пра геніяльную перакладчыцу – Веру Маркаву? Прыходзіць такі вобраз… Думка мусіць быць тонкая і вострая, нібыта сталёвая іголка аднаразовага шпрыца загнанага ва ўласную вену. Вобраз павінен уздзейнічаць адразу на ўсё цела, як дзейнічае наркотык выціснуты праз іголку ў кроў. напiсаў Адам Глобус 28.01.2004, 17:20
Маркава і дух Перачытваючы зборнік лірыкі Веры Маркавай “Воблака”, спыніўся на такім радку: “Дух мой – быў не самною”. Які блізкі мне вобраз! Душа пакідае паланёнае цела, душа адплывае, аддаляецца, ляціць да Воблака, каб зліцца з ім, расплысціся ў сонечна-белым ззянні. Пакінутае цела знябожана чакае, просіць вярнуцца вольную душу. Яна вяртаецца. Рука выводдзіць на катаржна-клятчатым аркушы словы: “Дух мой – быў не самною”. напiсаў Адам Глобус 28.01.2004, 17:22
Маркава і імёны багоў. У перакладзе Веры Маркавай чытаў Іхара Сайкаку. У кнізе “Гісторыя прыгодаў самотнай жанчыны”, у навеле “Таемная схованка старой” ёсць і такі вобраз: дзяўчына атрымлівае безліч любоўных лістоў, іх столькі, што няма дзе схаваць. Дзяўчына папрасіла маўклівых стражнікаў кінуць іх у агонь. “Але імёны багоў, напісаныя каб зацьвердзіць любоўныя клятвы, не пазнікалі ў полымі”. Дзяўчына раскідала абгалэлыя шматкі паперы з імёнамі багоў у садзе, каля храма. Безумоўна – рукапісы гараць, як гараць у варварскім полымі храмы. Прырода не ведае літасці. Але надзея застаецца, яна падмацоўваецца вераю. Вера прапісваецца ў вобраз: абгалэлыя шматкі паперы з імёнамі багоў у садзе, каля храма. Творчасць Веры Маркавай – раскіданныя ў садзе, каля сабора, папяровыя пялёсткі з імёнамі багоў. напiсаў Адам Глобус 28.01.2004, 17:25
Маркава і трава Шмат разоў задумваўся над сваім пастаянным захапленнем японскай лірыкаю, над бясконцымі перачытваннямі тэкстаў перакладзеных з чужой і далёкай мне мовы. Літаратура ў Японіі квітнела ў палацах розных уладароў, але яна не культывавала вайсковае жыццё; наадварот, вайсковыя подзьвігі маляваліся ў ёй праявамі суцэльнай маркоты і безнадзейнасці. Такі вобраз стварыў і Басё: На старом поле битвы Летние травы Там, где исчезли герои, Как сновиденье. Так хоку гучыць у перакладзе Веры Маркавай. Прыблізна так яго можна запісаць кірыліцаю па-японску: нацу гуса я цувамоно домо но юмэ но ато У даслоўным пераказе на рускую мову Мойчы Ямагучы прапаноўвае наступнае: Травы лета! Вы следы снов воинов.(Другими словами: Воины спят. Они видят сон. От этих снов рождается трава. Версію Ямагучы я прывёў каб падкрэсліць розніцу ў перакладах, каб зноў пераканацца ў геніяльнасці Маркавай. Антымілітарызм класічнай японскай літаратуры прывабліваў мяне. У жыцці больш чым дастаткова смерці, каб множыць яе ў літаратуры ў форме вайсковых вычварэнстваў. Усіх герояў чакае трава забыцця, няма выняткаў, толькі вайскоўцы раней за астатніх знікнуць у хвалях травы. напiсаў Адам Глобус 10.02.2004, 22:10
Маркава і Масковія Калі Вера Мікалаеўна разважала пра лёс Расіі і рускага народа, яна гаварыла пра Масковію, пра дзяржаву рускіх людзей. Раней ці пазней рускія мусяць вярнуцца ў сваю Радзіму, што ляжыць залатым кругам вакол Масквы, яны мусяць пабудаваць нармальную дзяржаву і жыць у згодзе з іншым светам. Так казала Маркава. Для рускіх нармальнае жыццё выглядае больш утапічным, чым ненармальнае з месіянствам і сусветнымі войнамі. Але мяне цешыла тое, што і ў Маскве знаходзіліся людзі здатныя прагаворваць ідэю стварэння Масковіі – цывілізаванай рускай дзяржавы. напiсаў Адам Глобус 20.02.2004, 13:47
Маркава і цягнікі Школьнікам я любіў ездзіць у правінцыйныя кнігарні. Ішоў на вакзал, сядаў у электрычку, ехаў у якое Заслаўе, дзе непадалёк ад старажытнага храма стаяў глыбока ўрослы ў зямлю стары дамок. У ім мясцілася маленькая цемнаватая кнігарня. Рознафарматныя тамы тоўпіліся на паліцах абы як, без ладу і складу. Я знаходзіў вельмі рэдкія выданні, а запомнілася пакупка першай татавай кнігі “Свой чалавек”, каштавала яна 4 капейкі, купіў ажно пяць кніжак, усе што былі. Вельмі рамантычныя былі мае падарожжы ў правінцыю па кнігі. Падобны настрой апісаны Такубоку: Не знаю отчего, Я так мечтал На поездзе поехать. Вот – с поезда сошёл, И некуда идти. Пэўна Ісікава Такубоку ішоў таксама ў кнігарню. Прынамсі, мне так бачыцца, бо апошні радок прачытваецца хутчэй як, няма да каго пайсці. Значна пазней, у кніжцы, набытай у зусім іншай кнігарні, прачытаю, што дзяцінства Веры Маркавай прайшло пад грукат колаў, што вагон яе таты – інжынера-чыгуначніка прычаплялі да розных саставаў, потым яго адчаплялі на выбраным для працы месцы, і ён рабіўся для ўсёй сям'і Маркавых домам. Яшчэ пазней, Вера Мікалаеўна распавядзе мне, як у 1913 годе менскае “общество” ездзіла на татавым цягніку ў Заслаўе назіраць зацьменне сонца. Перад самым зацьменнем зрабілі фотаздымак. Яго мне і падарыла Маркава з кранальным подпісам: “В.Н. Маркова на стуле”. Маркава – Дабруша Дома Веру Маркаву назавалі Дабруша. “Дабруша ведае ўсе мовы свету.” – “Дабрушынька – сусветная энцыклапедыя.” – “Трэба ў Дабрушы спытаць. Быць няможа таго, каб яна ня ведала…” Дабруша і сапраўды чула нейкую агульную пра-мову. Яна нібыта стаяла на вяршыні Вавілонскай вежы, калі Бог зблытваў мовы, калі людзі пераставалі разумець адзін аднаго, а яна яшчэ разумела ўсіх, разумела і спрабавала дапамгчы паразумецца іншым. Рэдкі дар Дабрушы здзіўляў. напiсаў Адам Глобус 27.02.2004, 15:06
Рускія святы У Маскве мне хочацца есці. Брудныя машыны едуць на праходжых. А я есці хачу. Як толькі аўтамабілі не давяць людзей? Пэўны, давяць. Хаваюся ў рэстарацыю “Ёлки-палки”. Нізкарослыя афіцыянткі з тваркамі паабсыпанымі рабаціннем перамяшаным з вуграмі. Пакамечаныя кашулі, пажмаканыя сарафаны. Нямытыя, сальныя валасы. Гледзячы на расейскіх палавых, прыдумляю кнігу “365 рускіх святаў на кожны дзень!”. Дзень Пушкіна, дзень Дастаеўскага, дзень Цара, дзень… Абдумваючы рускія святы пераходжу ў іншую рэстарацыю. Чыста, акуратна, афіцыянтка мілавідная, толькі яе голыя рукі ўшчэнт паабдзіраныя кацінымі кіпцямі. Расхацелася мне есці. напiсаў Адам Глобус 16.03.2004, 11:07
Гогаль і смерць Гогаль заўважыў, што расейцы дзіўны народзец, бо не хочуць паміраць сваёй смерцю. У рускіх ніколі не было павагі да сваёй смерці, таму і да жыцця ў іх няма нармальнага стаўляння. Пан, або прапаў! Парвуся, а зраблю! І ўсё на тое падобнае ў крыкліва-трапятлівых паводзінах. Рускія тэленавіны складаюцца з прападанняў і парыванняў, абвальванняў і падзенняў, крыкаў і трапятанняў. "На миру и смерть красна." А смерць, калі навідавоку — чужая, не свая, брыдкая. Гэта беларусу-еўрапейцу яна непрымальная, а расеец-азіят толькі марыць пра прылюдную смерць. напiсаў Адам Глобус 21.03.2004, 17:20
Андрэяў і Юда Светамастатнік Леанід Андрэяў апублікаваў у 1907 годзе аповесць “Юда Іскарыёт ды іншыя”, пра якую Леў Талстой выказаўся так: “Жахліва, брыдка, несапраўднасць і адсутнасць таленту. Галоўнае нашто?” Нібыта адказваючы Талстому, Антон Крайні (Зінаіда Гіпіюс) напісаў: “Што хацеў сказаць Андрэяў сваім “Юдам”, - я так і не зразумеў. (…) Пераканаць нас, зрабіўшы Юду больш высакародным за іншых вучняў, што сучасныя яўрэі з Вільні высакароднейшыя за старажытных яўрэяў? Як сабе хочаце, іншага сэнсу для апавядання я не падбяру.” Я інакш прачытаў аповесць Андрэева, які ў вусны Юды Іскарыёта ўклаў такія словы: “Ах, балюча, вельмі балюча, СЫНОЧАК МОЙ, СЫНОЧАК, СЫНОЧАК. Балюча, вельмі балюча!..” Не ведаю наколькі свядома Леанід Андрэяў сумясціў вобразы Бога Бацькі і Юды ў адзін персанаж, але ён гэта стварыў. Калі першая цытата яшчэ пакідала сумневы, дык наступны фрагмент мяне пераканаў цалкам, што Юда ў Андрэява - Бог Бацька. Вось гэты тэкст: “…Калі Ісуса выводзілі ад Каіафы, ён (Юда – (Бог Бацька) зусім блізка сустрэў ягоны стамлёны пагляд і, неяк безадказна, некалькі разоў дабразычліва хітнуў галавою. - Я тут, СЫНОК, тут!” напiсаў Адам Глобус 23.04.2004, 12:45
www.livejournal.com/users/rydel23/260999 "Нужно меньше пива пить!" напiсаў rydel 25.04.2004, 17:52
Шаляпін і чаканне Чэхаў сумняваўся ў людскасці актораў. Расейскі крытык-рэвалюцыянер Шклоўскі запісаў наступнае: “Шаляпін казаў пра актораў: “Вось такі актор да мяне на спектаклі ходзіць. Вы думаеце, ён вучыцца прыходзіць, ён дзесяць гадоў чакае, пакуль я голас згублю.” Гэта ў нашых норавах.” У беларускіх актораў такой дзесяцігадовай зайздрасці, такіх зацятых нораваў, я не сустракаў, хоць людскасці і ў нашых артыстаў вялікі брак. Твараробнасць, хаванне за маскамі, спрыяе вынішчэнню з душы простага і чалавечага. напiсаў Адам Глобус 26.04.2004, 16:51
Маркава і муж Не было такой размовы з Верай Мікалаеўнай, каб яна не згадала пра свайго любага мужа: “Муж чытаў Гётэ ў арыгінале, а я так і не палюбіла Гётэ. Муж лічыў Гётэ за найвялікшага з паэтаў. Томік вершаў Гётэ заўсёды быў пры ім. Апошнія гады свайго жыцця муж чытаў толькі адну кнігу – лірыку Гётэ па-нямецку. Я вельмі любіла мужа, але так і не зразумела такой атданасці паэттычнаму таленту Гётэ.” Аднаго разу гутарка зайшла пра Сталіна, пра мастакоў, якіе навыперадкі малявалі правадыра. Муж Веры Мікалаеўны быў выдатным малявальшчыкам і жывапісцам… “Муж ні разу не намаляваў "яго". Было цяжка, вельмі цяжка, даводзілася пісаць роспісы ў калгасах, бо малюнкі і карціны ніхто не купляў. Але як цяжка нам не было, а муж ніразу не пагадзіўся маляваць "яго".” Вера Маркава так і не вымавіла слова “сталін”; пэўна, яно было для яе непрамаўляльнае. напiсаў Адам Глобус 02.05.2004, 16:14
Маркава і паштоўкі У мяне захаваліся пяць віншавальных паштовак ад Веры Маркавай. Часам, я іх дастаю з капэртаў і перачытваю. “Дарагая Алена, зараз да мяне зайдзе Ваш брат, з нецярплівасцю чакаю фотаздымкі! Нарэшце знайшла паштоўкі з дакладнай адрэсаю ў Мінску: Магазінная вуліца, дом Паржэцкай. Ён стаяў у глыбіні двара, праваруч, калі тварам да Свіслачы і, вядома, загінуў. Абдымаю Вас і цалую. В. Маркава.” Вера Мікалаеўна памылілася наконт сваяцтва. Да яе заходзіў мой брат Міраслаў, каб перадаць Аленіны фотаздымкі і “Слоўнік беларускай мовы” І. І. Насовіча. Магазінная вуліца цяпер пераназваная ў Кірава. Дом, дзе нарадзілася і жыла Вера Маркава з 1907 па 1914 год стаяў на месцы дзе цяпер стаіць школа, што насупраць дзяржаўнай бібліятэкі імя Франьцішка Скарыны. Некалі, чамусці я ў гэтым перакананы, вуліцу Магазінную-Кірава пераназавуць у вуліцу Веры Маркавай. “12.ХІІ.91 г. Дарагая Аленачка! Пасылаю кітайскі веер “Сад хрызантэмаў” на шчасце. Пяшчотнае прывітанне Ядзеньке. Панове! Вам абодвум найлепшыя пажаданні здароўя, поспехаў, доблесці і радасці! Я вельмі кранутая Вашым заўсёдным апекаваннем мяне і радуюся, што кніга выйдзе ў Мінску. Я ўжо казала, што “Правда” атрымала ад мяне сухую адмову… Няхай жыве Новая Сталіца! З любоўю да Вас В. Маркава.” Кітайскі веер “Сад хрызантэмаў” усяго толькі фотаздымак на паштоўцы. Кніга, пра якую піша Маркава называлася “10 вечароў”, зборнік японскіх народных казак укладзеных і пераказаных Верай Мікалаеўнай. Нажаль, я так і не змог яго надрукаваць. “Віншую з Вялікім святам Калядаў! Гасподзь хай ахоўвае ўсю вашую сям'ю, бацькоў, дзяцей і ўсіх блізкіх і любімых! 12 снеж. 1991 г. В. Маркава.” “Дарагім Алене, Уладзіміру, мілым дзецям і нават усяму любімаму Мінску жадаю міру, спакою і чалавечай ласкі! Мае вам найлепшыя пажаданні і блаславенні на парозе вашага новага жыцця. Вера Маркава 7 студзеня 1992 г.” Мы шмат гаварылі з Маркавай пра маладую дзяржаўнасць Беларусі. Пра крохкі парастак беларускай незалежнасці заціснуты паміж молатам і кавадлам, паміж Усходам і Захадам. “Дарагую Ядзеньку віншую з Нараджэннем Хрыстовым! Счасця, здароўя, любові, веры і радасці! Вера Маркава Масква 7-га студзеня 1992 г.” З усёй нашай сям'і найбольшая колькасць увагі і пяшчоты ад Веры Маркавай дасталася Ядзе. Быў нейкі спадзеў, што яна стане перакладчыцай, як і Маркава. напiсаў Адам Глобус 03.05.2004, 13:27
Рускі цар Само словазлучэнне “рускі цар” выклікае ў мяне пачуццё гідлівасці. У дзяцінсве я захапляўся кніжкамі пра старажытную гісторыю. Дзесці ў іх і вычыталася згадка пра слабаразумнага рускага цара, здаецца нейкага з Паўлаў, які пальцам душыў на ваконнай шыбцы мух. І не важна, як клікалі таго рускага цара, бо душыць пальцамі мух мог і Іван-сабака, і першы Пётар, і трэці Павал… Усе яны – рускія цары душылі людзей, як мух. Таму саладжавая азызласць твараў рускіх цароў нічога акрамя гідоты выклікаць і не можа ў нармальнага еўрапейца. Калі крамлёўскія халуі пачалі нібыта жартам называць царом першага прэзідэнта Расеі Ельцына, мне стала непрыемна глядзець рускае тэлебачанне, нібыта яно вось-вось пакажа, як на пакалечанай бяспалай руцэ прэзідэнта Барыса чарнеюць расціснутыя мухі. напiсаў Адам Глобус 07.05.2004, 14:53
У дзень інаўгурацыі Пуціна запосьціў. напiсаў rydel 07.05.2004, 19:43
Занатоўкі Глобуса пра Расію – абсалютная брыда. Напхаў сабе мух у нос i дыхае на поўныя “эўрапэйскія” грудзі. Ведаю аднаго беларускага пісьменьніка, у якога шыза с..ць ва ўласным пад'езьдзе, дзе сам на 2-м пaвеpсе жыве. Таксaма да Расеi прэтэнзыі мае, дарэчы. напiсаў Patrullero 07.05.2004, 20:21
Занатоўкі Глобуса пра Расію – абсалютная брыда. Леў Талстой выказаўся так: “Жахліва, брыдка, несапраўднасць і адсутнасць таленту. Галоўнае нашто?” Ведаю аднаго беларускага пісьменьніка, у якога шыза с..ць ва ўласным пад'езьдзе, дзе сам на 2-м пaвеpсе жыве. Ты прозвішча свайго сцыкуна назаві. Сцыш? Ты ў нас тут насцаў і пайшоў? Ананімшчык гуяў… напiсаў Адам Глобус 07.05.2004, 23:12
"Ты прозвішча свайго сцыкуна назаві. Сцыш? Ты ў нас тут насцаў і пайшоў? Ананімшчык гуяў…" Пра ягоных чытачоў дбаю. Ды й ён сам пра свае сцулі ня піша для публікі. Я перакажу яму, што гэта цябе зацікавіла. Ну а ты працягвай сцaць на помнiкі. Kалі на “Полымя” патрапіш ізноў, то нават у гэроі супраціву залічаць, бо голдынг выдае. У Маскве нaсцаць, абгрызaны пазногаць заўважыць…, - таксама праявы беларycкага гэраізму. P.S. На хуй не пасылаю, бо нешта з напісанага Вамі мне пaдабалася. напiсаў Patrullero 08.05.2004, 00:11
Не табе пра беларускі гераізм разважаць, Patrullero. напiсаў В 08.05.2004, 11:25
Не табе — расейскаму халую, пра Расею разважаць, Глобус. напiсаў С 08.05.2004, 19:20
Ведаю аднаго беларускага пісьменьніка, у якога шыза с..ць ва ўласным пад'езьдзе, дзе сам на 2-м пaвеpсе жыве. напiсаў С C — сссцыкун, як я разумею, гэта ты сцышся ў пад'ездах. Я па-сапраўднаму сцаць умею і люблю. Магу табе, Сссыыыыыы, насцаць у рот. Ты ж любіш, калі табе сцуць у вочы. Балдзееш ад бурштынавага дажджу. Залаты доджык твая слабасць, Сссцыыыыыыыыкунок. Прыходзь, і я пасцу на цябе проста так, з улікам старога знаёмства. P.S. Пакуль ты на маім форуме, я буду сцаць на цябе колькі пажадаю, а калі надакучыць, ссспушчу ваду ва ўнітазе разам з табою, сссцуль. P.S.S. Перадавай прывіт свайму сябруку сссеруну, такому сссьціпламу хлопцу, што баіцца папрасіцца ў прыбіральню і сера ў порткі. напiсаў А.Г. 08.05.2004, 20:11
напiсаў С Акуляры надзень, Глобус і не блытай Patrullero і С. Я па-сапраўднаму сцаць умею і люблю Угу. Асабліва на помнікі. напiсаў D 08.05.2004, 21:40
Я прыду напляваць на вашы магілы! напiсаў Барыс Віян 09.05.2004, 14:02
Бацьку гэта скажы. напiсаў Е 09.05.2004, 14:56
і не блытай Patrullero і С. напiсаў D С - Сцяпан Уладзімір, Сцяпаненка Паўліна, Слава Ахроменка, Сярога Харэўскі, Славамір Адамовіч, Серабракоў Зьміцер?.. D - Дубавец Сяргей, Дзіма-Зьміцер Бартосік, Дзіма-Зьміцер Вішнёў, Дзіма-Зьміцер Колас?.. Хто каго блытае? напiсаў Не стой под струёй!!! 09.05.2004, 15:27
Бацьку гэта скажы. напiсаў Е 09.05.2004, 14:56 Твайму? напiсаў Ё 09.05.2004, 15:35
Можаш і майму. С - Сцяпан Уладзімір, Сцяпаненка Паўліна, Слава Ахроменка, Сярога Харэўскі, Славамір Адамовіч, Серабракоў Зьміцер?.. D - Дубавец Сяргей, Дзіма-Зьміцер Бартосік, Дзіма-Зьміцер Вішнёў, Дзіма-Зьміцер Колас?.. Пералічваеш, каго абасцаў? напiсаў F 09.05.2004, 15:52
Адамовіч, Дубавец, Колас - вельмі паважаныя людзі, арыстакраты беларускасці. Цябе сярод іх няма і не будзе. Ніколі такіх ананімшчыкаў, як ты, не будзе сярод такіх, як мы. напiсаў Адам Глобус 09.05.2004, 21:22
З якой пары арыстакраты на помнікі сцуць? Штосьці не прыпомню каб Дубавец такое рабіў ці Колас. Не прымазвайся да сумленных людзей. Ты сярод іх ніколі не будзеш. напiсаў Палівач 09.05.2004, 21:28
Арыстакрат … напiсаў Палівач 09.05.2004, 21:29
Арыстакрат гуеў! Гы-гы. напiсаў G 09.05.2004, 21:37
Воф, ці як цябе там у Туле клічуць, прымазваешся ты да мяне. Факт. Арыстакраты павалілі шмат помнікаў, што ўслаўлялі малапатрэбных людцаў. Яшчэ болей тых помнікаў яны паставілі. Яны могуць паваліць і паставіць. Хаблы могуць толькі паваліць. Ідзі, Валодзя, на свой форум і пішы, стварай ці хоць бы паспрабуй стварыць нешта завершанае, цэльнае, патрэбнае не толькі табе самому. напiсаў Адам Глобус 10.05.2004, 15:02
Воф, ці як цябе там у Туле клічуць, прымазваешся ты да мяне Ды не, не прымазваюся. Выкарыстоўваю… як прэзэрватыў. напiсаў Палівач 10.05.2004, 18:30
Выкарыстоўваю… як прэзэрватыў. Сапраўдныя католікі гандоны не выкарыстоўваюць, Воф. Значыцца, ты ў нас не католік. Ты - расейская сьвіння, што аціраецца каля храма збудаванага Ватыканам. Так і тут, на маім форуме, ты выконваеш сваю асноўную ролю расейскай сьвінні. напiсаў Адам Глобус 11.05.2004, 15:23
Сапраўдныя католікі гандоны не выкарыстоўваюць Ты хочаш свазаць, што ты не сапраўдны гандон? напiсаў Палівач 11.05.2004, 22:01
Ты хочаш свазаць… Табе, уёбку быкаватаму, ніколі не здагадацца чаго я хачу. Дурачок ты ў нас. Розум слабенькі ў цябе. Таленту нямашака. Зывеш ты ў расейскай глыбінцы. Нудзішся. Бабы твае расейскія цябе заяблі, што ты ў размовах вакол гандона круцішся? напiсаў Адам Глобус 12.05.2004, 13:11
Расейская кунсткамера Пакой другі (Чарнавы накід) Ярафеяў і язык Як непрыемна прачытаць такое: “Безъязыкая… – Абезмоўленая краіна. Беларусь уваходзіла у склад Расіі з 1796 года і што тычыцца мовы безнадзейна абрусела, толькі ў вёсках беларуская мова захавалася як пабытовая, хатняя. У гэтай традыцыйна сялянскай краіне не было ні арыстакратыіі, ні моцнага інтэлектуальнага кола, але яна спраўна працавала на палях. Як толькі пераедзеш руска-беларускую мяжу, палі ажываюць. Людзі займаюцца справаю. Капуста ў гародах. Вялізныя качаны…” Нібыта і дакладна, быццам бы і з натуры напісана, але… Прагнае вока вечна галоднага расіяніна бачыць харч – вялізныя качаны капусты. Бачыць краіну хаблоў і халопаў, калгаснікаў і агароднікаў. Гэта толькі ў іх – рускіх і арыстакратыя і моцныя інтэлектуальныя кругі пад вачыма ад перасыпу і перапою. Гэта не яны заваёўвалі нашыя землі і вынішчалі нашых святароў і настаўнікаў, паэтаў і вучоных, а мы самі ўваходзілі ў расійскую турму народаў. І як гэта мова захавалася? Як гэта яны – рускія інтэлектуальныя кругі не дагледзілі, і наша мова ў 1991 зрабілася дзяржаўнай? Чамусці хочацца ўвесьці жорсткі візавы рэжым для такіх языкатых В. Ярафеевых. Бо далей ён яшчэ і на сталіцу нашу паспрабуе напляваць… “Вялізарны Мінск сумны, шэры. Плавае ў савецкім хамстве. Мярзотны говар. Ва ўсіх такі выгляд, нібыта толькі што ўдарыліся аб ліхтарны слуп…” Ім – людзям з моцнага кола нібыта і можна грэбаваць намі, бо мы – мужыкі, а не арыстакраты. У яго татка дыпламат, але і ў мяне тата ў ААН засядаў. Так што наступным разам па дарозе з Расіі ў Еўропу Віцячка можа і па пысе атрымаць, ці мордай на ліхтарны слуп наскочыць у шэрым і непрыветным Менску. Лупілі тут Лімонава, Дугіна, Жырыноўскага, адлупяць і астатніх вялікарускіх арыстакратаў. І яшчэ, калі такі Віця Ярафеяў выходзіць пратэстааць супраць вайны ў Чачэніі, я не веру яму. Мушу верыць, бо выходзіла пратэставаць усяго чалавек 200 з усёй шматмільённай Масквы. Не… Не веру. Маскаль заўсёды маскаль, нават у касмапалітычных апранахах, нават у стыльных тэкстуальных замалёўках, нават на фуршэце ў Парыжы з келіхам чырвонай, як сцягі пралетарскай эвалюцыі, віны. Набокаў Набокаў – акультураная какетлівасць літ-лаліт-педафіліі. Стасаў Правіла пазначанае крытыкам Стасавым: “Быць патрэбным сябрам, калі сам не нарадзіўся стваральнікам”. У мяне выклікае сумневы, бо ў творцы-мастака і сябры творцы, я няздары, што лезуць і набіваюцца ў сябры толькі раздражняюць таленавітага чалавека сваімі глупствамі. Ярафеяў і змены “Цяпер Варшава так далёка ад нас уцякла, што палякі больш не лічаць сябе Ўсходняй Еўропай, яны — Сярэдняя Еўропа, — заўважае масквіч Віктар Ярафеяў і дададае пра нас, — а Ўсходняй сталі ўкраінцы ды беларусы”. Нарэшце, з боку, хай сабе толькі расейскага, тыя змены цяпер відаць. Гогаль і шэдэўр Калі нехта, кшталту Борхеса, кажа, што рускае мастацтва другаснае, бо не мае шэдэўраў жывапісу; мне згадваецца аповесць Гогаля “Партрэт”, мне ўяўляюцца жывыя вочы д'ябла намаляваныя на палатне, але я ўсё адно не абараняю расейскае мастацтва і не аспрэчваю тэзіс пра ягоную заўсёдную другаснасць. Баба Яга Руская Баба Яга нарадзілася ў Грузіі. У якім месцы? У Баржомі. Гэты шыпучы газ у вадзе, гэтая нібыта лекавая вадзічка поўная колкіх шарыкаў – прадукт яе чараўніцтва. Славянскія дзеткі баяцца кручканосую, лупавокую, чорна-сівавалосую старую Бабу. Дарослыя славяне гідзяцца, гледзячы на Ягу. Часам Бабу Ягу прымаюць за цыганку, але тое памылка, бо ў Ягі ёсць свой дамок на курынай лапе, а ў цыганак спрадвеку не было дамкоў, яны ў вечнай вандроўцы. Баба Яга вядзе аседлы вобраз жыцця, хоць і ўмее лётаць на памяле. Бурэнін і любоў Літкрытык Віктар Бурэнін так выказаўся пра расійскіх жанчын: “Я, зрэшты, люблю расійскую простасць і тупасць у нашых жанчынах. Тут нейкая сумесь пакорлівай наіўнасці ды самай подлай разбэшчанасці”. Тое, што характарыстыка праўдзівая, сумневаў няма, але як такое можна палюбіць? Як з такой подлай разбэшчанай жанчынаю жыць? Хіба па сляпому непераадольнаму каханню… Розанаў і вера Розанаў верыў… Ён верыў у неверагодныя рэчы. “Перыкл, ведаючы, што яго “прагоняць у выгнанне” ці могуць прагнаць, раптам пачаў бы “адкладаць у скарбонку на чорны дзень і на ўсялякі выпадак”. З цара менавіта выключаны “выпадак” і “чорны дзень”. Так Васіль Розанаў пераконвае сябе. Гэта дадае яму сілы. Яму дадае, а мне, які цудоўна ведае пра адкладзенае царамі на чорны дзень, толькі памнажае смутак. Атаман Красноў і сцяг Заўсёды заварожвае змена сцягоў на флагштоках. Столькі эмоцый, столькі надзей і разчараванняў знітоўваецца з гэтай падзеяю. Здавалася б шматок анучы, а вось і не… Таму асобы, што здатныя ўзняць новы сцяг – мужныя. Сярод такіх ёсць імя Пятра Краснова, які ў траўні 1918 году прысягнуў Богу і Дону, прыняў пернач-знак атаманскай улады. Сам ён пра просьбу казакаў запісаў наступнае: “Спадар атаман! У нас да вас просьба. Усяго войска, усіх казакаў… Ад гэтага… Лёс Дону… вашае жыццё… Не трэба чырвонага сцягу… У крыві ён, сцяг гвалту… Не трэба і бела-сіня-чырвонага Дабравольчаскага сцягу… Яны нас пакінулі… З кім яны ідуць?.. Ці ж з царом?.. Нам іх рэспублікі не трэба… Прыдумайце свой сцяг казачы… Ну, толькі, каб не чырвоны і не русскі.” “Праз тры дні над атаманскім палацам ціха “реял” сіне-жоўта-чырвоны сцяг і казакі хадзілі любавацца гульнёю ягоных фарбаў…” Лёс атамана Краснова жудасны. Менавіта за адстойванне незалежнасці Дону (Казацкай дзяржавы) яго – сямідзесяцісямігадовага старога – павесілі 17 студзеня 1947 году ў Маскве, у двары турмы Лефортава. Рускія святы У Маскве мне хочацца есці. Брудныя машыны едуць на праходжых. А я есці хачу. Як толькі аўтамабілі не давяць людзей? Пэўны, давяць. Хаваюся ў рэстарацыю “Ёлки-палки”. Нізкарослыя афіцыянткі з тваркамі паабсыпанымі рабаціннем перамяшаным з вуграмі. Пакамечаныя кашулі, пажмаканыя сарафаны. Нямытыя, сальныя валасы. Гледзячы на расейскіх палавых, прыдумляю кнігу “365 рускіх святаў на кожны дзень!”. Дзень Пушкіна, дзень Дастаеўскага, дзень Цара, дзень… Абдумваючы рускія святы пераходжу ў іншую рэстарацыю. Чыста, акуратна, афіцыянтка мілавідная, толькі яе голыя рукі ўшчэнт паабдзіраныя кацінымі кіпцямі. Расхацелася мне есці. Гогаль і смерць Гогаль заўважыў, што расейцы дзіўны народзец, бо не хочуць паміраць сваёй смерцю. У рускіх ніколі не было павагі да сваёй смерці, таму і да жыцця ў іх няма нармальнага стаўляння. Пан, або прапаў! Парвуся, а зраблю! І ўсё на тое падобнае ў крыкліва-трапятлівых паводзінах. Рускія тэленавіны складаюцца з прападанняў і парыванняў, абвальванняў і падзенняў, крыкаў і трапятанняў. "На миру и смерть красна." А смерць, калі навідавоку — чужая, не свая, брыдкая. Гэта беларусу-еўрапейцу яна непрымальная, а расеец-азіят толькі марыць пра прылюдную смерць. Андрэяў і Юда Светамастатнік Леанід Андрэяў апублікаваў у 1907 годзе аповесць “Юда Іскарыёт ды іншыя”, пра якую Леў Талстой выказаўся так: “Жахліва, брыдка, несапраўднасць і адсутнасць таленту. Галоўнае нашто?” Нібыта адказваючы Талстому, Антон Крайні (Зінаіда Гіпіюс) напісаў: “Што хацеў сказаць Андрэяў сваім “Юдам”, - я так і не зразумеў. (…) Пераканаць нас, зрабіўшы Юду больш высакародным за іншых вучняў, што сучасныя яўрэі з Вільні высакароднейшыя за старажытных яўрэяў? Як сабе хочаце, іншага сэнсу для апавядання я не падбяру.” Я інакш прачытаў аповесць Андрэева, які ў вусны Юды Іскарыёта ўклаў такія словы: “Ах, балюча, вельмі балюча, СЫНОЧАК МОЙ, СЫНОЧАК, СЫНОЧАК. Балюча, вельмі балюча!..” Не ведаю наколькі свядома Леанід Андрэяў сумясціў вобразы Бога Бацькі і Юды ў адзін персанаж, але ён гэта стварыў. Калі першая цытата яшчэ пакідала сумневы, дык наступны фрагмент мяне пераканаў цалкам, што Юда ў Андрэява - Бог Бацька. Вось гэты тэкст: “…Калі Ісуса выводзілі ад Каіафы, ён (Юда – (Бог Бацька) зусім блізка сустрэў ягоны стамлёны пагляд і, неяк безадказна, некалькі разоў дабразычліва хітнуў галавою. - Я тут, СЫНОК, тут!” Шаляпін і чаканне Чэхаў сумняваўся ў людскасці актораў. Расейскі крытык-рэвалюцыянер Шклоўскі запісаў наступнае: “Шаляпін казаў пра актораў: “Вось такі актор да мяне на спектаклі ходзіць. Вы думаеце, ён вучыцца прыходзіць, ён дзесяць гадоў чакае, пакуль я голас згублю.” Гэта ў нашых норавах.” У беларускіх актораў такой дзесяцігадовай зайздрасці, такіх зацятых нораваў, я не сустракаў, хоць людскасці і ў нашых артыстаў вялікі брак. Твараробнасць, хаванне за маскамі, спрыяе вынішчэнню з душы простага і чалавечага. Рускі цар Само словазлучэнне “рускі цар” выклікае ў мяне пачуццё гідлівасці. У дзяцінсве я захапляўся кніжкамі пра старажытную гісторыю. Дзесці ў іх і вычыталася згадка пра слабаразумнага рускага цара, здаецца нейкага з Паўлаў, які пальцам душыў на ваконнай шыбцы мух. І не важна, як клікалі таго рускага цара, бо душыць пальцамі мух мог і Іван-сабака, і першы Пётар, і трэці Павал… Усе яны – рускія цары душылі людзей, як мух. Таму саладжавая азызласць твараў рускіх цароў нічога акрамя гідоты выклікаць і не можа ў нармальнага еўрапейца. Калі крамлёўскія халуі пачалі нібыта жартам называць царом першага прэзідэнта Расеі Ельцына, мне стала непрыемна глядзець рускае тэлебачанне, нібыта яно вось-вось пакажа, як на пакалечанай бяспалай руцэ прэзідэнта Барыса чарнеюць расціснутыя мухі. напiсаў Адам Глобус 12.05.2004, 13:30
Расейская кунсткамера Пакой другі Андрэяў і Юда Светамастатнік Леанід Андрэяў апублікаваў у 1907 годзе аповесць “Юда Іскарыёт ды іншыя”, пра якую Леў Талстой выказаўся так: “Жахліва, брыдка, несапраўднасць і адсутнасць таленту. Галоўнае нашто?” Нібыта адказваючы Талстому, Антон Крайні (Зінаіда Гіпіюс) напісаў: “Што хацеў сказаць Андрэяў сваім “Юдам”, - я так і не зразумеў. (…) Пераканаць нас, зрабіўшы Юду больш высакародным за іншых вучняў, што сучасныя яўрэі з Вільні высакароднейшыя за старажытных яўрэяў? Як сабе хочаце, іншага сэнсу для апавядання я не падбяру.” Я інакш прачытаў аповесць Андрэева, які ў вусны Юды Іскарыёта ўклаў такія словы: “Ах, балюча, вельмі балюча, СЫНОЧАК МОЙ, СЫНОЧАК, СЫНОЧАК. Балюча, вельмі балюча!..” Не ведаю наколькі свядома Леанід Андрэяў сумясціў вобразы Бога Бацькі і Юды ў адзін персанаж, але ён гэта стварыў. Калі першая цытата яшчэ пакідала сумневы, дык наступны фрагмент мяне пераканаў цалкам, што Юда ў Андрэява - Бог Бацька. Вось гэты тэкст: “…Калі Ісуса выводзілі ад Каіафы, ён (Юда – (Бог Бацька) зусім блізка сустрэў ягоны стамлёны пагляд і, неяк безадказна, некалькі разоў дабразычліва хітнуў галавою. Баба Яга Руская Баба Яга нарадзілася ў Грузіі. У якім месцы? У Баржомі. Гэты шыпучы газ у вадзе, гэтая нібыта лекавая вадзічка поўная колкіх шарыкаў – прадукт яе чараўніцтва. Славянскія дзеткі баяцца кручканосую, лупавокую, чорна-сівавалосую старую Бабу. Дарослыя славяне гідзяцца, гледзячы на Ягу. Часам Бабу Ягу прымаюць за цыганку, але тое памылка, бо ў Ягі ёсць свой дамок на курынай лапе, а ў цыганак спрадвеку не было дамкоў, яны ў вечнай вандроўцы. Баба Яга вядзе аседлы вобраз жыцця, хоць і ўмее лётаць на памяле. Бурэнін і любоў Літкрытык Віктар Бурэнін так выказаўся пра расійскіх жанчын: “Я, зрэшты, люблю расійскую простасць і тупасць у нашых жанчынах. Тут нейкая сумесь пакорлівай наіўнасці ды самай подлай разбэшчанасці”. Тое, што характарыстыка праўдзівая, сумневаў няма, але як такое можна палюбіць? Як з такой подлай разбэшчанай жанчынаю жыць? Хіба па сляпому непераадольнаму каханню… Гогаль і смерць Гогаль заўважыў, што расейцы дзіўны народзец, бо не хочуць паміраць сваёй смерцю. У рускіх ніколі не было павагі да сваёй смерці, таму і да жыцця ў іх няма нармальнага стаўляння. Пан, або прапаў! Парвуся, а зраблю! І ўсё на тое падобнае ў крыкліва-трапятлівых паводзінах. Рускія тэленавіны складаюцца з прападанняў і парыванняў, абвальванняў і падзенняў, крыкаў і трапятанняў. "На миру и смерть красна." А смерць, калі навідавоку — чужая, не свая, брыдкая. Гэта беларусу-еўрапейцу яна непрымальная, а расеец-азіят толькі марыць пра прылюдную смерць. Гогаль і шэдэўр Калі нехта, кшталту Борхеса, кажа, што рускае мастацтва другаснае, бо не мае шэдэўраў жывапісу; мне згадваецца аповесць Гогаля “Партрэт”, мне ўяўляюцца жывыя вочы д'ябла намаляваныя на палатне, але я ўсё адно не абараняю расейскае мастацтва і не аспрэчваю тэзіс пра ягоную заўсёдную другаснасць. Красноў і сцяг Заўсёды заварожвае змена сцягоў на флагштоках. Столькі эмоцый, столькі надзей і разчараванняў знітоўваецца з гэтай падзеяю. Здавалася б шматок анучы, а вось і не… Таму асобы, што здатныя ўзняць новы сцяг – мужныя. Сярод такіх ёсць імя Пятра Краснова, які ў траўні 1918 году прысягнуў Богу і Дону, прыняў пернач-знак атаманскай улады. Сам ён пра просьбу казакаў запісаў наступнае: “Спадар атаман! У нас да вас просьба. Усяго войска, усіх казакаў… Ад гэтага… Лёс Дону… вашае жыццё… Не трэба чырвонага сцягу… У крыві ён, сцяг гвалту… Не трэба і бела-сіня-чырвонага Дабравольчаскага сцягу… Яны нас пакінулі… З кім яны ідуць?.. Ці ж з царом?.. Нам іх рэспублікі не трэба… Прыдумайце свой сцяг казачы… Ну, толькі, каб не чырвоны і не русскі.” “Праз тры дні над атаманскім палацам ціха “реял” сіне-жоўта-чырвоны сцяг і казакі хадзілі любавацца гульнёю ягоных фарбаў…” Лёс атамана Краснова жудасны. Менавіта за адстойванне незалежнасці Дону (Казацкай дзяржавы) яго – сямідзесяцісямігадовага старога – павесілі 17 студзеня 1947 году ў Маскве, у двары турмы Лефортава. Набокаў Набокаў – акультураная какетлівасць літ-лаліт-педафіліі. Розанаў і вера Розанаў верыў… Ён верыў у неверагодныя рэчы. “Перыкл, ведаючы, што яго “прагоняць у выгнанне” ці могуць прагнаць, раптам пачаў бы “адкладаць у скарбонку на чорны дзень і на ўсялякі выпадак”. З цара менавіта выключаны “выпадак” і “чорны дзень”. Так Васіль Розанаў пераконвае сябе. Гэта дадае яму сілы. Яму дадае, а мне, які цудоўна ведае пра адкладзенае царамі на чорны дзень, толькі памнажае смутак. Рускія святы У Маскве мне хочацца есці. Брудныя машыны едуць на праходжых. А я есці хачу. Як толькі аўтамабілі не давяць людзей? Пэўны, давяць. Хаваюся ў рэстарацыю “Ёлки-палки”. Нізкарослыя афіцыянткі з тваркамі паабсыпанымі рабаціннем перамяшаным з вуграмі. Пакамечаныя кашулі, пажмаканыя сарафаны. Нямытыя, сальныя валасы. Гледзячы на расейскіх палавых, прыдумляю кнігу “365 рускіх святаў на кожны дзень!”. Дзень Пушкіна, дзень Дастаеўскага, дзень Цара, дзень… Абдумваючы рускія святы пераходжу ў іншую рэстарацыю. Чыста, акуратна, афіцыянтка мілавідная, толькі яе голыя рукі ўшчэнт паабдзіраныя кацінымі кіпцямі. Расхацелася мне есці. Рускі цар Само словазлучэнне “рускі цар” выклікае ў мяне пачуццё гідлівасці. У дзяцінсве я захапляўся кніжкамі пра старажытную гісторыю. Дзесці ў іх і вычыталася згадка пра слабаразумнага рускага цара, здаецца нейкага з Паўлаў, які пальцам душыў на ваконнай шыбцы мух. І не важна, як клікалі таго рускага цара, бо душыць пальцамі мух мог і Іван-сабака, і першы Пётар, і трэці Павал… Усе яны – рускія цары душылі людзей, як мух. Таму саладжавая азызласць твараў рускіх цароў нічога акрамя гідоты выклікаць і не можа ў нармальнага еўрапейца. Калі крамлёўскія халуі пачалі нібыта жартам называць царом першага прэзідэнта Расеі Ельцына, мне стала непрыемна глядзець рускае тэлебачанне, нібыта яно вось-вось пакажа, як на пакалечанай бяспалай руцэ прэзідэнта Барыса чарнеюць расціснутыя мухі. Шаляпін і чаканне Чэхаў сумняваўся ў людскасці актораў. Расейскі крытык-рэвалюцыянер Шклоўскі запісаў наступнае: “Шаляпін казаў пра актораў: “Вось такі актор да мяне на спектаклі ходзіць. Вы думаеце, ён вучыцца прыходзіць, ён дзесяць гадоў чакае, пакуль я голас згублю.” Гэта ў нашых норавах.” У беларускіх актораў такой дзесяцігадовай зайздрасці, такіх зацятых нораваў, я не сустракаў, хоць людскасці і ў нашых артыстаў вялікі брак. Твараробнасць, хаванне за маскамі, спрыяе вынішчэнню з душы простага і чалавечага. Стасаў Правіла пазначанае крытыкам Стасавым: “Быць патрэбным сябрам, калі сам не нарадзіўся стваральнікам”. У мяне выклікае сумневы, бо ў творцы-мастака і сябры творцы, я няздары, што лезуць і набіваюцца ў сябры толькі раздражняюць таленавітага чалавека сваімі глупствамі. Ярафеяў і язык Як непрыемна прачытаць такое: “Безъязыкая… – Абезмоўленая краіна. Беларусь уваходзіла у склад Расіі з 1796 года і што тычыцца мовы безнадзейна абрусела, толькі ў вёсках беларуская мова захавалася як пабытовая, хатняя. У гэтай традыцыйна сялянскай краіне не было ні арыстакратыіі, ні моцнага інтэлектуальнага кола, але яна спраўна працавала на палях. Як толькі пераедзеш руска-беларускую мяжу, палі ажываюць. Людзі займаюцца справаю. Капуста ў гародах. Вялізныя качаны…” Нібыта і дакладна, быццам бы і з натуры напісана, але… Прагнае вока вечна галоднага расіяніна бачыць харч – вялізныя качаны капусты. Бачыць краіну хаблоў і халопаў, калгаснікаў і агароднікаў. Гэта толькі ў іх – рускіх і арыстакратыя і моцныя інтэлектуальныя кругі пад вачыма ад перасыпу і перапою. Гэта не яны заваёўвалі нашыя землі і вынішчалі нашых святароў і настаўнікаў, паэтаў і вучоных, а мы самі ўваходзілі ў расійскую турму народаў. І як гэта мова захавалася? Як гэта яны – рускія інтэлектуальныя кругі не дагледзілі, і наша мова ў 1991 зрабілася дзяржаўнай? Чамусці хочацца ўвесьці жорсткі візавы рэжым для такіх языкатых В. Ярафеевых. Бо далей ён яшчэ і на сталіцу нашу паспрабуе напляваць… “Вялізарны Мінск сумны, шэры. Плавае ў савецкім хамстве. Мярзотны говар. Ва ўсіх такі выгляд, нібыта толькі што ўдарыліся аб ліхтарны слуп…” Ім – людзям з моцнага кола нібыта і можна грэбаваць намі, бо мы – мужыкі, а не арыстакраты. У яго татка дыпламат, але і ў мяне тата ў ААН засядаў. Так што наступным разам па дарозе з Расіі ў Еўропу Віцячка можа і па пысе атрымаць, ці мордай на ліхтарны слуп наскочыць у шэрым і непрыветным Менску. Лупілі тут Лімонава, Дугіна, Жырыноўскага, адлупяць і астатніх вялікарускіх арыстакратаў. І яшчэ, калі такі Віця Ярафеяў выходзіць пратэстааць супраць вайны ў Чачэніі, я не веру яму. Мушу верыць, бо выходзіла пратэставаць усяго чалавек 200 з усёй шматмільённай Масквы. Не… Не веру. Маскаль заўсёды маскаль, нават у касмапалітычных апранахах, нават у стыльных тэкстуальных замалёўках, нават на фуршэце ў Парыжы з келіхам чырвонай, як сцягі пралетарскай эвалюцыі, віны. Ярафеяў і змены “Цяпер Варшава так далёка ад нас уцякла, што палякі больш не лічаць сябе Ўсходняй Еўропай, яны — Сярэдняя Еўропа, — заўважае масквіч Віктар Ярафеяў і дададае пра нас, — а Ўсходняй сталі ўкраінцы ды беларусы”. Нарэшце, з боку, хай сабе толькі расейскага, тыя змены цяпер відаць. напiсаў Чарнавік 12.05.2004, 13:50
ВЕРА Словы пра Веру Маркаву Дух Перачытваючы зборнік лірыкі Веры Маркавай “Воблака”, спыніўся на такім радку: “Дух мой – быў не самною”. Які блізкі мне вобраз! Душа пакідае паланёнае цела, душа адплывае, аддаляецца, ляціць да Воблака, каб зліцца з ім, расплысціся ў сонечна-белым ззянні. Пакінутае цела знябожана чакае, просіць вярнуцца вольную душу. Яна вяртаецца. Рука выводдзіць на катаржна-клятчатым аркушы словы: “Дух мой – быў не самною”. Імёны багоў. У перакладзе Веры Маркавай чытаў Іхара Сайкаку. У кнізе “Гісторыя прыгодаў самотнай жанчыны”, у навеле “Таемная схованка старой” ёсць і такі вобраз: дзяўчына атрымлівае безліч любоўных лістоў, іх столькі, што няма дзе схаваць. Дзяўчына папрасіла маўклівых стражнікаў кінуць іх у агонь. “Але імёны багоў, напісаныя каб зацьвердзіць любоўныя клятвы, не пазнікалі ў полымі”. Дзяўчына раскідала абгалэлыя шматкі паперы з імёнамі багоў у садзе, каля храма. Безумоўна – рукапісы гараць, як гараць у варварскім полымі храмы. Прырода не ведае літасці. Але надзея застаецца, яна падмацоўваецца вераю. Вера прапісваецца ў вобраз: абгалэлыя шматкі паперы з імёнамі багоў у садзе, каля храма. Творчасць Веры Маркавай – |
