|
|
| Вiтаю, дружа! |  |
|
| увайсьцi | зарэгiстравацца |
|
|
| | раскас створаны: 01.03.2003, абноўлены: 27.06.2007 08:13, камэнтароў: 246 Кой-шо з хвальклору Ішчо пры цары то была. Імела адна баба дзеда. І от сабраўся рас дзет на йармарак. Канапель прадаваць. Урадзілася йана ў той годзік, расцвяла буйным цветам. «Прывізу йа цібе, старайа, хустку с кісцямі і сарахван красны. І ішчо гаўнадавы саф’йанавыйа», - паабишчаў старык і ўйебаў у пуць-дарошку. Йехаў йон, йехаў. Ужэ і дзень за плічамі. А дзет усё дзе-та ні там. Вакрух лес. Цімната расцёмнайа. Ні хуйа ні разглідзець. Када дагарэў транацаты касяк, упирадзі на дарогі паівиуся чылавек. Прыблізіўся йон да дзеда нашава. І ўвідзіў дзет, што чувачок-та йетат йелі-йелі ношкі пірыстаўляйіт. І моліць: «Памажы, спасі ты міня, старычок. Паміраю біс дозы!» Ат страху наваліў дзет кучу на вос. А апомніўшыся, дастаў йон табакерку і натрамбаваў ійо пірвасортнай травішкай. «На, - гаварыць, - атведай, нізнакоміц, сіво благавонійа». Атведаў нізнакоміц, паразавеў йіблишкам. А дзет дальшы папесдаваў-патарапиўся ў горат. Но чылавечык этат гавён быў душонкай. І завісць йіво вілікайа ўзяла. Захацеў йон усем дзедавым грузам заўладзець. І памчаўся ў горат, дзідульку апганяйучы. Настучаць , гадзюка, надумаў. К утрычку йармарак ужэ гудзеў, пірдзеў і шавіліўсі. Тоўстыйя бабы з агромнымі цыцкамі раскладалі тавар. Хрукты-йаблычкі да йайца-венічкі. Некатарыйа месныйа шокіры мучыліся бадуном і ўмаляйушчэ сматрэлі прахожым у глаза. Гарадавой са свістком і вусамі важна апхадзиў свайі ўладзенійа. Прэждзі, чым свой таварчык разлажыць, дзедушка наш у кабачок зашоў. З хазяйкай хлібарэскай пашчолкаў, барадзишку белінькай смачыў. А патом таварчык свой разлажыў, касячок скруціў і давай пісьдзець-распінацца, пакупацілей заманіваць. Тока сабраўся первуйу парційу таўкаць. А тут хваць йіво маліцыйант. Прама за член. «Вы, - гаварыт, - арастованы». А дзет тут как зальйоцца звонкім смехам. Уставіла, видна, травішка. Пасбігаўся нарот вакрух. Думалі, апяць пітрушку паказвайут. Ан нет. Но смех смехам, але ш хуйова прышлося п дзеду, йеслі п ні сцічэньйе апстайацильстваў. Прайазжаў міма сам цар-бацюшка са сваёй матушкай і дзетушкамі. Радам ганіралы-дохтуры ў саправаждзеньйі. У кажнава ардзіны-мадалі балтайуца. Ампаратар у антамабілі бібікаіць, у вусы улыбаіца і нарот расглядвайіт. І глаўнайе, дружалюбны такі! «Шо эта, - пытайіца, - за хуйня ў вас такайа? Шо за пісьдзёш, а дракі нету?» «Да вот, - міліцыйанерышка ацьвецтвуйіт, - йеркамана славілі. Дзьявальскайе зелле распрастранйіць срадзі насілення». «Малады ты ішчо ап таком судзіць, - смійоца бацюшка. – Сійе йесьць Божа тварэньйе. А патаму ўгодна для арганізьму. Для апаціту пакурыць. Ілі на сон градушчый». Бірот дзеда за руку і ў антамабіль таво сажайіць. У дварэц йіво візёць. Корміць, пойіць дзедушку нашыва ат пуза. Скупайіць усю парційу тавара. Дарыць і гаўнадавы, і шалю, і сарахван для бабы. Ды ішчо й парфум у прыдачу. Тры нідзелі гасьціў дзет. Закадычным другам задзелаўся для ўсёй царствуйушчай дзенасьційі. Любайа фрэйліна жаждзіла пайібаца с царскім хваварытам. Быстра ляцела урэмічка. Засабираўся дзідуля ў абратны пуць. Загрусьцілі ва дварцэ. Цар плача. Царыца рыдайе. Ганіралы-дохтуры і це апцёрлі скупуйу слизу са шчыкі. Вышлі ўсе на дарогу прашчаца. Платочкі ў руках цірабяць. Па хрысьцьйанскаму абычайу, аблабызаў усех дзет и двинуўся. Прыехау ў скорасьці ў старонку раднуйу. Адарыў бабу гасьцінцамі. Расказаў, как усё з йім случылася. І зажылі ані распесьдзец как зайібися. А той нізнакоміц так і астаўся с носам. ____________________  напiсаў Пістончык 01.03.2003, 17:22
Ня "Лес", канешне, але нешта ёсьць. Толькі нашто такі дэбільны (ня)правапіс? Не зважай, што "прасунутае" грамадзтва ігнаруе й дасылай працяг (калі ёсьць). А то не зразумела пакуль, што ты за "студзенцік" такі. напiсаў tob 02.03.2003, 00:23
Людзі добрыйа, чытайце ышшо адзін. Талерка гаўна, сэр! Йа работайу ў бары. Паднашу ўсякім зайезжым членасосам і йайкаскробам талеркі з разлічнай дымяшчайся блівоцінай. На кухні ў нас калдуйе Паша-Герыч. І па этай самай хвірмінай блівоціне йон первы ас у горадзі. Урэмя ат урэміні йон прыносіць мне трохі ніўротйібеннай шмалі. Када туман у бульбулятары расьсейвайіца, нас пачынайе распіраць жажда вісельйа. Помню, рас, бля, сідзім у патсопке. Курым. Пязьдзім пра йакуйусь хуйню. Тут йон удрух сымайе парткі і тарабаніць у супавуйу талерку агромністы дымяшчыйся холмік гаўніца. Чырыс сікунду крык з зала: «Утаройе на трэці столік». Йа падрывайуся з этай талеркай. Бігу, хіхікайу. За сталом – йакісь мужык. Патхажу, стаўлю блюда і гавару: - Талерка гаўна, сэр! Карочы, пізьдзіў міня патом весь пірсанал. Кромі Пашы, канешна. Вапшчэ, місьцечка тут ублюдачнайе. Как тока сонцэ, дасьцігнуўшы аргазма, пачынайе апускацца ўніз, за столікамі і стойкай скаплівайуца апасныйя жывотныйя. Са ствалом у кармані і дайопкай у глазах. Ані пьйуць пірвакласнайе бадрылава і прыдумывайуць на нашы жопы ачырыднойе прыключэньйе. І сьвяты Папандосій ні застаўляйе сібя доўга ждаць. У началі ўсігда ідзе прылюдзійа. Адзін із падонкаў з хуйом напірывес патходіць к распязьдзец-йакой-чудзеснай сімейкі. Йісьцествіна: папаша шчоўкайе хлібарэскай, маман ат страху апсірайе майтачкі, а сімпотнайа доча ніхуйа ні ўтыкайе. Дальшэ – большэ: дула ўпівайіца папі ў вуха, а хуй – мамі ў гупкі. Усхліпвайучы носам, мамуля абрычонна прыступайе к сосу. Патом пазіцыйі міняйуца. І дзядзя, паработаўшы ладошкай, арашайе лічыка дочы бажэствінай улагай. Далійе – стоны, смаркі, угрозы… Послі трох выстрылаў абосраныйа ціла мякнуць. А тры іхнійа душы с’йобывайуць на неба да свайіво биспомашчнага Бога. Прадалжэнійе вечыра апісываць нійібацца как праціўна. Скажу тока, шо ні адзін клійент ні забудзе наш раскаўбасны бар. Ва ўсякам случайе талерку свіжайшыва гаўніца і стапарык пязьдзюлёў вы ў нас усігда палучыце. напiсаў Пістончык 04.03.2003, 00:43
Цябе, Пістончык, сінявокая бестыя, як завуць ? Саша ці Сірожа ? А фаміліё тваё якой ? Усхопчык ці Паўлічэнка ? У Глёбуса з'явіўся таленавіты этнакультуралягічны вучань. напiсаў Pan Potocki 04.03.2003, 08:54
Другі "расказік" сапраўды падобны да талеркі гаўна, якую (гм) аўтар прапануе пакаштаваць шаноўнае публіцы. У гэтым ён, вядома, не арыгінальны, паколькі такое робіцца скрозь. Вось толькі звычайна ў меню ня ўказаны сапраўдны назоў стравы, а Пістончык, маладзец, чэсна ва ўсём прызнаўся. Кушайця на здароўе! напiсаў tob 04.03.2003, 11:47
очынь дажа клёва. напiсаў букоўскі 04.03.2003, 20:16
Чальз? напiсаў Ledu 04.03.2003, 22:38
Аха, Букоўскі… блін (масленіца ідзе) Да пайшлі вы ўсе, мужыкі. Уроды! І як з вамі пасьля гэтага. Ухажу ў манастыр! напiсаў а была прылічная дзевачка 07.03.2003, 15:59
А ў нас на працы за жэншчын п'юць. Кожнай супрацоўніцы цьвяточкі-цюльпанчыкі падаравалі. Будзе майму чацьвераногаму монстру чым сёньня ўвечары пазабавіцца - любіць, паразыт, з кветкамі гуляцца. :-))) напiсаў Пані зь БелаПАНІ 07.03.2003, 17:55
Ну, калегі-літаранцы,судзя па вотдзывах, віжу, шо майі вешчы хоць трохі, але зацыпілі. Канешна, мой слох груб і ніацёсан. Но вець как рас у этам і ўся соль. Кой-каго анцірысуйе майа скромнайа асоба. Чытайці ачырадны раскас; па духу йа очынь пахожы на даннава лірычыскага гіройа. Майо лабатрасства Мацёрым лабатрасам йа быў усігда. Работаць нікада ні любіў. Дахот палучайу цёмнымі дзілішкамі. А па прахвесійах скачу так, для відзімасьці. Гдзе тока міня не была! Помню, прышол на завот какіх-та дзіталяў. Устроіўся. Брыгадзір паказаў дзе шо круціць. Куды нажымаць… Астапізьдзіла мне ўжо на трэцяй мінуце. Ну, і давай шарайобіцца па цэху. Дзе-та шо-та атвіньціў. Парачку йоблаў пачысьціў. Какой-та шышке касьцюм спорціў. І быў такоў. Майа хвиласофійа праста. Порціць усем графік жызьні. Выкідываць пабольшы хвіньцюлей. Ні дапускаць пічалі. І тада судзьба улыбнёца. Ужо ў другом месьці праізашло следушчайе. Вызывайуць міня к дзярэхтару. Ля-ля-ля-тапаля. Слова за слава. Праісходзіць дзеалох: - Чавойта на вашым рабочым месьці гразна? Маўчу. - Ацьвічайці січас жы! Маўчу. - Малады чалавек, за паўтара дня вы нарушылі ўсе завацкійа правіла. І грась у станка – тока поват. Маўчу. - Бляць-перабляць. Ні пытайся тут умнічаць, сволач. Мы найдзём на цібя ўправу, йобаны ты ў рот! Начальства йа, нахуй, алі нет? Уласьцілін пратпрыйаційа нінашутку ахуйеў. Йа моўча патрывожыў каленам йівоныйа йайкі. І, хлопнуўшы дзьвірамі, пайшоў вон з гэнтай скатабазы. Пачці візьдзе міня пыталіся піраваспітваць. Дажы рабочыйі. Рас патходзіць адзін такі, віньцік капіталісьцічыскава міханізьма. Рыла уцюгом, а туда жы: - Ты бы, бля-нах, этава. Ну, у смыслі ні таго. Йа, йоп-ты, уважайу такіх, бля. Ні сачці, нахуй, за аскарбленьйе, но пацішэй бы. Йеслі п ні тойе, то і мне п таво ш, бля-нах. А так, йібіся ў крэндзіль, ні паложына. Судзьба, йідрыць ийо ў качэль, как-нікак. Харошыйа ў нас граждане. Йесьлі ўжо жуйеш гаўно, так ні брызгай на суседа. А то куды ні хуйніся – візьдзе мудрыцы. У кажнава уйопка во-о-ось такі йопыт. Аткройуць хлібарэзку – і ўпярот па кочкам. Но міня ні правідзёш. Хуйушкі. Іба глаўнайе – дзіржаць дзістанцыйу. Йопчыства нічыму інцирэснаму ні навучыць. Разві шо жысь свайу гробіць. Да шоп з улыпкай на жопе і з песьняй ва рту. Ні па мне такойе скоцтва. Лучшэ паіскаць па міру плюшча і торча. І, йесьлі ты ісьціны распязьдзяй, - поіскі ні зацянуцца. А бліжні твой… Да вазьйібі ты ўсех бліжніх. І ступай з мірам. напiсаў Пістончык 08.03.2003, 16:01
Нашчот таво йак міня завуць. Пан Патоцкі аказаўся даволі праніцацільным ананімам. Йа - Сірошка, толікавы сын.Дзякуйу за сінявокуйу бесьційу, пане Патоцкі. Ціпло становіца на душэ ат такіх кампліментаў. А вось прылічнай дзевачке пасылайу нэт-пацылуйчык. Крэпісь, майа харошайа, бо эта толька начала. напiсаў Пістончык 08.03.2003, 16:24
Людзьдзё, шо вы такое мёртвае? Лавіце шчэ адзін шэдэўр. Майо дзецтва. У міня была очынь ціжолайе дзества. Бо прайшло йано ў дзірэўні. На атшыбі ад цывілізацыйі. Майім васпітаньйем займаўся дзет з бабай. з аццом йа ні апшчаўся. Мамка тожы пачыла ў Бозе. Кароча, йа быў пратстаўліны самому сабе. Шо хацеў, тойе і дзелаў. Краў у сільчан овашчы і хрукты. Называў папа підарасам. За эта мужыкі міня мачылі. Бо ні прывыклі чуць праўду. Хутка йа сабраў вакрух сібя найболей прагрысіўных аднаготкаў. І скалаціў з йіх банду. Мы навадзілі страх на ўсю акругу. І мужыкі паастылі. Самымі старшэйшымі былі йа, Хвідоха Шмуль і Цімоха Піцык. Сільчані звалі нас скатамі і прарочылі цюрму. Аднойчы йаны ўстроілі на нас аблаву. Білі сільна. Мне адбілі почкі, пічонкі і шо-та ішчо. Цімоха і Фідоха чудам спасліся. Мы парышылі мсьціць. Злоба затайілася ў нашых сарцах. Дзействавалі мы пад пакровам ночы. Захадзілі ў хату і адчыквалі мужыкам некатарыйа вішчычкі. Атныні нас стараніліся. Адзінсьцьвінай, хто ў сіле к нам аднасіўся па-чылавечаску была цёця Тоня, прадаўшчыца сельмага. Ні адзін калгасьнік ні асмельваўся абіжаць йайе. Йана давала нам канхветныйа падушачкі. А інагда і па шыкалаткі. Ці проста давала нам. У майво дзеда была ружжо. І йа любіў ім балывацца. Аднойчы, калі йа быў п’йаным, йа па ашыпкі разрадзіў йаго ў цёцю Тоню. Так мы асталіся біз аднаго сайузьніка. Але ж хутка прышла бяда. Какой-та ўблюдак прыдацільскі ўсадзіў вілы ў спіну Цімохі Піцыка. Ніізлічымайа рана прыкавала друга к пасцелі. Сіло лікавала. Ды тока нідоўга звучаў смех у горніцах. Йіво змянілі пічальныйа жалобныйа звукі. Послі серыйі жыстокіх пытак зладзей быў выданы. Ім аказаўся мой родны дзет. Йа ні мінуты ні калібаўся. Забойца быў прэдан мучыцільнай казні. Бапка пракліла міня навекі. Учыцца мы ні вучыліся. Бо нашы вучыціля самі ніхуйа ні зналі. Знанійа мы чырпалі з дзедавай бібліцекі. Тачней, чырпал йа. А ад міня прасвішчалася і ўся банда. Ускоры мы нізверглі прытсідаціля і ўсіцэла ўзялі ўласьць у сіле ў свайе нічыстыйа рукі. Людзі прыціхлі ў ажыданьйі хутшыва. І мы іхнійа ажыданьйа апраўдалі. Прэждзі ўсіво вярнулі крыпаснойе права. Баршчына, аброк там… Ну і ўсё такойе. Аб'йавілі сібя памешчыкамі. У майіх бліжайшых планах была атысканьйе сайузнікаў і вайна з акрэснымі сёламі. Але ўскоры ўсю блаш з нас павыбівалі. З района прыйехала мыліцыйа. Акружыла нашы памешчыцкійа харомы. Асада длілася тры месяцы. Калі скончыліся патроны, вада і йіда мы капітулірывалі. Шмуль пакончыў з сабой. Астальныйа рыбята здаліся на міласць пабідзіціляў. А йа збег за граніцу – за рэчку. І доўга скрываўся ў лясах. Дзецтва закончылася. Наступілі суровыйа будні ўзрасленьйа. напiсаў Пістончык 14.03.2003, 00:00
Ну, ты, хлопчык, і даеш. напiсаў Чытач 17.03.2003, 00:17
Ой, графаман ты наш! Кінь дурное. напiсаў Чытач 20.03.2003, 16:44
Пі-пі-пістончык, не лянуйся, па-пі-свай часьцей. Сяброўская крытыка: херой трэба больш выразны, менш аўтапартрэтны, і лепей, каб херояў было штмат. напiсаў Пры-хі-хі-льнік 20.03.2003, 17:35
Эх, пасля тыднёвага пірапынку зайшоў, а тутака - "глуш і пустата". Ладна, у ахвяру вашай іроніі ачыраднайа вішчычка. ПІЦІЙО. «Біз вады – ні ў пязду, ні ў Краснуйу Армійу» - пірыфразіруйа слава з аднаво кіна зайаўляйу йа. Вада – пірвааснова ўсячыскава піційа. Прышол і ійо чырот. Так шо папязьдзім-ка, дружок, ап жыткасьцях. Халодных и гарачых. Хуйовых ды зайібатых. У добры пуць! Чайок. Атмечу, шо сійо пойла - на ўсе ўрыміна. Хлібём мы іво благадара кетайцам. Там сёрбаньне этай травішкі – цэлайа царамонійа. У нашых задроцкіх землях асоба знамініт андзійскі сарток. С таўстажопым слонікам на пачке. Па качыству ш йон – бісфкуснійшыйі сцакі. А ўместа араматных лісьцікаў – поўнайа пачка дравішак. Паэтаму лічна йа прадпачытайу чайок са ўсячыскіх палезных травак, завараны ў пузацінькім самаварчыку. Паднісёш чашычку такова напітку да йіблишка – і шыбайіць у нос благауханны шмончык. Да ышшо йесьлі крындзільком ці ватрушачкай прысавакупіць… Кампоцік. С этай вішчыцай – поўнайе расдольйе хвантазійі. У расхот ідзе ўсё. Валшэбнайа каструлька ўсё пірыйібашыць і выдасьць у канцэ атменны кактэль запахаў. Кахвійок. Вось йентат напітак заслужывайіць аддзельнава пязьдзіжа. Кахвей – напітак гіройаў, пачці шо амброзійа для смертных. Асобінна зайібат кахвейны ўкус у сачытанійі з цыгарэтным кумарчыкам, хаця мідзіцына бздзіць, шо кахвей урэдзін. Йіво смакуйуць міліпіздрычыскімі чашкамі, складывайа рот у трубачку і пірымішчайа кіпіточак іс аднаво зашчоч'йа ў другойе. Вінчык. О! Бажэствінайа ўлага. Па мазгах ні йібашыць, а ціхонічка пастуківайіць. Праходзіць урэмя і ты пачынайіш пускаць ізысканы славесны паносік, абрэтайа віт запраўскага ыстэта. Вотка. Ну, тут йа ні знайу, шо пра ійо напісаць. Йа ні імейу права памінаць ійо ўсуйе. Іба вотка – напітак мітахвізічыскі, нахадзяшчыйся за граньйу нашыва уйобішчнава паніманійа. Ійо нада піць, а ні расглагольстваваць ап йейных свойствах. Тока ана спасобна вазьнісьці чылавека да заоблачных віршын духа. Када заканчывайіцца вотка, тада заканчывайіцца і жызь. Астайоцца тока брэннайе празібаньйе ў выгрыбной йаме быційа. У заключэнійі нашыва нібальшова апзора жыткасьцяў паставім рытарычыскі вапрос: а нахуйа мы пьйом? І тут жа атвецім: шобы сцаць. Іба пасрэтствам йентава фізіалагічыскава працэса мы ізбауляйім свой арганізьм ат усячыскава гаўна. Пьйом - шобы сцаць, сцым – шобы жыць. І жывём, шобы – да-да! – піць, піць і ішчо рас піць. Уніманьйе!!! На падходзе каўбойскі экшн. напiсаў Пістончык 20.03.2003, 17:36
Ну, што? Лавіці новы шыдэўр. Лягенда аб Йібучым Кайоці. Гэй, сукіны дзеці! Ці ні хаціці услышаць раскас аб храбрым каўбоі. У нас у гарадзішкі энтуйу гісторыйу знайіць самы паследні педарас. Сядзелі как-та ў салуні ўстаушыйа пасяціцялі. Папівалі чайок. Кой-хто атхлёбваў джынчык. Йібошыла пійаніна. Мы пиракідываліся ў карцішкі. Раптам наш дасух быў парушаны лязгам уваходных дзьверак. На парозе вазнік какой-та уйобак. Малінькага расточку. Нябрыты. З трупкай у йіблишчы. Слава аб йом грымела па ўсёй прэрыйі. Займаўся йон цем, шо прэдатврашчаў бандзіцізм у акругі. Чотка страляў з равальвера і ўмеў круціць йаго на пальцы. Усе зладзейі Захада грэзілі аб йівонай сьмерці. І ў парыві злосьці называлі Йібучым Кайотам. Йон, падбачэніўшыся, стаў ля ўхода. І завапіў тонкім галаском: «Ці знайіця вы, сукіны дзеці, хто йа такі?» «Знайім, - атвецтваваў за ўсех стары Джоні Ванючка. – Ты той уйобак, каторы порціць нам дасух. І ты той, каго мы сячас дружна атйібём у назіданьйе астатнім». «Хе-хе», - пасьміхнуўся Кайот у ацьвет. І дзьвумя пальцамі асьцірожна расьцягнуў куртку. З-пад йайе грозна бляснула рыфлёнайа рукайатка. Йон падыйшоў да нашыва століка. Адхлябнуў для сьмеласьці чайку з майго стаканчыка. Зацем дзіманстраціўна туда плюнуў. І лічыка энтава уйобка зноў расплылася ва ўсьмешкі. Але, видна, у Джоні быў план. Бо йон медліна, уразвалачку, падваліў да храбраца. Дастаў з шарынкі свой пірайібаўшы паўсьвета канец. Ды з камінным ліцом абасцаў таму чобаты. Ды ішшо й штаны забрызгаў. Кайот на міх ахуйеў. Ні ажыдайа такова нумеру йон задумчыва сазіраў лужу ў сібя пад нагамі. А пасьля йак закрычыць страшным голасам! Йак успрыгне на наш столік! Аднак ашыпся ў свайіх рашчотах, падонак. Слішкам загардзіуся. Утраціў на мамент свайу прыславутуйу бдзіцільнасьць. Патпіліны столік пахіснуўся. Равальвер адляцеў у дальні вугал. А сам йон ударыўся хлебарэскай аб чэй-та кулак. Чэраз сякунду Кайот устаў. Аптрахнуўся. І паіскаў глазамі па салуні, да каво п ішчо дайібацца. У вуглу сідзела жана гаспадара, старайа ірлантка місіс Йопс. Йон падыйшоў да йайе. І, абнажыўшы гнілыйа зубы, завапіў прама ў ліцо: «Ці знайіш, чаму міня завуць Йібучым Кайотам?! Таму шо йа йабу ўсё, шо двіжыцца!» Мы пераглянуліся. Старушцэ нечыва была байацца. Бо была йана інвалітка з дзецтва, навекі прыкаванайа да крэсла. Але падонак ні палічыў гэта за прэграду. Йон ізвлёк з глыбінь свайіих джынс блясцяшчы абрэз. І, размахівайучы ім, вытрахнуў старушку з крэсла на гразны пол. Для устрашэньйа прыстраліў парачку зайежжых хверміраў. І пачаў зьдзіраць з нішчаснай панталоны. Такога мы сьцярпець ні смаглі. І дружна накінуліся пісьдзіць энтава фскормыша біскрайніх раўнін Сакрамента, ці хуй там знайіць чаго. Калі йобар быў связаны, пачалося самайе анцірэснайе. «Саацечасьцьвінікі, друзьйа! Смілуйціся!», - пытаўся дастучацца йон да нашых сірдзец. Тшчотны былі йиво парывы… Узгляду ўскоры прыбыўшага шырыфа прэтстала вісёлайа карцінка. Йібучы Кайот, увідзіўшы шырыфа, густа пакрасьнеў. І папытаўся нацянуць штаны. Але связаныйа рукі мяшалі йаму. З цех пор Йібучыва Кайота пірысталі вілічаць Йібучым. І сталі называць Йобаны. Бо сільна расшырыўся задні прахот йавоны послі таго выпатка. Так шо кажны, каму прыспічыла, мох увісьці туды ні тока свой хабаток, а дажы і нагу. А калі саўсем ніймёцца, то і ўсю галаву. Ціха стала ў прэрыйі. Ніхто болей ні нарушаў зьдзешняга цічэньйа прыступнай жызьні. Тока адзінокі крык йастраба інагда парушаў па раніцах ідзілійу біскрайніх прастораў. ____________________ напiсаў Пістончык 04.04.2003, 18:38
Гэй, дзе камэнтары?! Паснулі, ці што? напiсаў Пістончык 15.04.2003, 20:08
у …зе, прыдурак! напiсаў каёт 16.04.2003, 01:27
Пістончык Прагна чакаем вашых раскасаў, Пістончык. Напішэце пра міліцыю, будзьце ласкавыя. напiсаў Заякот 16.04.2003, 16:09
І пра спартоўца-біцыкліста таксама напішэце. напiсаў Заякот 16.04.2003, 16:10
Пістончык, эта ты штолі БздыЛіварь?? :)) Нутыдаёш! Дажы сюда дабрался! напiсаў Каліч 20.04.2003, 14:33
Спадарове Літаранеццы! Ніслухайця выйго гэтага Пістончыка, он вам усё ўрот! Прычым очань нагла! напiсаў Каліч 20.04.2003, 14:42
Каліч, пшол… Ну сам ведаеш куды. напiсаў Rembо ІІ 20.04.2003, 15:12
Рэмба, харэ пізьдзець, усе ведаюць што ты сюды ня ходзіш, а гэта твой ачарадной падйёпшчык! напiсаў Каліч 20.04.2003, 20:10
"Гэй, дзе камэнтары?!" Не сцы, малі, ёсьць сьмяшно! Пра Дзеда і пра Каўбоя. Асобена пра галаву ў жопі. Відна, што ты чалавек сьвядушчы і знаюшчы, многа за жызьню пасьпеў. Тока гаворка твая какая-та ліцературсьцьвенная, не народная, бля. напiсаў Заябот 22.04.2003, 14:39
Бязграматные гразные сьвіньі, выучыце сначала ізык, а патом берыцесь за іскуства! напiсаў Клітара.нэт 22.04.2003, 15:50
А ціпер, дзіцішкі, прашу настроіца Вас на лярычэскі лад і прыпомніць свайіх прэстарэлых роцтвініц. Ітак, пачнём нашу грусную зарысоўку… Пра бабушкін сундучок У майой бабушкі йесьць сундучок. Ручной работы, з хітрым замочкам. У йом ліжаць дарагійа ійо серцу прыдметы. Красны сарахван, дзьве сьвечкі, мішочык пугавіц і раскошныйе турэцкійе бусы. І ішчо «сміртэльнэ» більлё. Када сундучок адкрывайіш, іграйіць музычка. Старыннайа, сірдзешнайа. Ат нійо бабушка ўсігда плачыць. І ругайіць дзедушку. За свайу ніўдаўшуйуся моладасьць. За бісцэльна прожытыйі годы. На крышцы сундучка ізабражон усаты мушчына. І йесьць натпісь па-заморску. У цыркоўныйі празьнікі бабушка йіво аткрывайіць. Адзівайіць сарахван, наражайіца ў бусы. Так і ходзиць па вуліцы. Ва ўсех навіду. А пра свечкі йа вам наўрал. Іх тама ні дзьве, а адна. Утаруйу йа с’йеў. У децтві. Бо ана ўкусна пахла. Бабушка ні ругалася. Ана тока скрывіла ліцо і смахнула платком адзінокуйу слізу. Йа хацеў ішчо й пугавіцы папробваць. Но ні смох, бо баба схавала ключ. Мішочык з німі йей дастаўсі ат аднаво хлопца. Харошы быў хлопіц. Ні піў, ні курыў. Ішчо пры цары эта случылася. Іво забіралі ў салдаты. І йон атарваў эці пугавіцы ад свайіво мундзіра ды й даў на памяць майой бабушке. Па совісьці служыў парынь: бістрашны ў байу, суровы с таварышчамі. За эта пазвал йіво цар. Пажаў руку. Пацылаваў у лоп. І падарыл хлопцу цэлуйу жменю брыльйантаў-самацветаў. Када на міня прышла бумага з міліцыйі, баба схавала ійо ў свой сундучок. Ана была ніграматнай. Но панімала ійо апаснасьць. Турэцкійе ш бусы падарыл йой купец. Бабушка тада ішчо была красівай. Как на хватаграфійі. Купец чуць ни ўлюбілсі ў нійо. Но воўрэмя адумалсі. Аднажды бабушкі забалела ўнутры. Ана пазвала міня. Дала ключык. І сказала на прашчаньйе: «Унучык,адзеньці міня ў більлё з дідом. А богацтво майо закапайце пат парогам». І тут жы умёрла. ____________________ напiсаў Пістончык 05.05.2003, 21:45
Гаспадарства! Ау! Дзе падзеліся вашыя разумныя галовушкі? Няўжо німа ніадной думачкі? Э-эх, а я так рашчытывал на Вашу падзьдзершку. Ну ладна. Шота йа загрусьціў. Упірыдзі вас ждзёт ішчо очынь многа анцярэснага. напiсаў Пістончык 13.05.2003, 02:14
Прывет, дзевачкі і мальчыкі! Пэўне заждаліся гарачынькай прозы, а? Ну дык апранайце сьліняўчыкі і сядайце ўтульней. Пачнем чарговуйу трапезу. Палавіна зьвёзнага неба. Адзін перыц зацягнуў мяне нідаўна ў раскілбасны клюп гораду: блісьцяшшы крух пад стольлю, дзеўкі ў маднявых сукнях і адпадны дзіджэйскі музон. Усё па пярвейшай клясе. Йа сеў за столік. Худашшавы барыга адразу кідануў мне таблетку «Белава Краля» і дзьвіжуха папаўзла. Цела паплыла па сьценах, зрачкі скурчыліся і мой розум нарэшце поняў шо такойе PARTY. Хлапчынка напроціў завізаў нейкуйу бяседу. Йа паддзіржаў. Для сугрэву і абвастрэньня ашчушчэній мы хлябанулі вогніннага кактэля. Пыхнулі пару эLэMаў і сарваліся на таньчык. У этат вечыр, дакладней – ночку, танцплашшатка варушылася ваўсю. Дзеўкі ў сыксуальных адзёжах вярцелі хвормамі. Траслі нагамі і, закатвайучы вочкі, унасіліся на хуй з гэнтага сьвету. Зрабіўшы пару няўнятных па, йа прыльнуў да адной 30-годцы і, абняўшы йайе за чуць-ніжэй-пупка, ушоў у неба. Падруга, ні кроплі ні смуціушыся, паследавала за мной. Рытм нарастаў, лямпачкі мігцелі йак сумашэтшыйа. Васпарыўшы над зямлёй мы нясьпешна пакідалі свайе ціла і ўскорэ нашы астральныйа душы ляталі над ашалеўшымі ад музыкі чэламі. Следушшайе, шо йа помню: красны круглы столік. Порцыйа крыветак, парачка піўчэла і нязямныйа сінійа вочы сасеткі. Мы мандзелі аб паыцічыскай манеры Броцкага, мімаходзь паминайучы англіцкіх митафізікаў і ніпазьбежнасьць адчайу. Цені ахвіцыйантак мялькалі ў сутоньні наыліктрызованай залі. Нікада ні было мне гэтак зайібіся. Йа ўзяў жэншчыну за руку. Другой йа паднасіў да вусоў бакал і адхлёбваў ладнуйу дозу 8-градуснай амброзійі. Калі нізнайомке была 14 йой вусмерць апрацівілі радакі і йана рванула да Варшавы. Паўгады працавала ў крамі, заадно йібенілася ва ўніверы. Філасоўскі хвакульцет. Грашэй ледзь хапала, ды большэ было і ні трэба. Дзіплом зашчышчала па Вайнінгеру. Рукавадзіціль пытаўся атйабаць свайу падапечнуйу. Аднак абламіўся. Посьля 3-месячнай дзяпрэсійі йана вярнулася назад і ціпер кладзе на ўсё з бальшой званьніцы. Майа гісторыйа ізвесна. Нізаўважна да нас падсеў мой друх. Замовілі ішшо па піву. Потым ішшо. Падруга пірышла на віно. Мы ж ізноў узялі па піву. Бяседа ня клеілася. Друх упаў на кафільнуйу падлогу. Ахрана(знайуць,ссукі,свайо дзела)выняслі йавоны труп на хуй на вуліцу. Мы апяць засталіся адні. Пасьля прыйшла йейнайа падрушка. Тумбавозка ішшо та, морда – банкай. Йаны пра нешта пашэпталіся, суразмоўніца кінула свой адрысочык і йаны ўдаліліся ў ніізьвеснасьць. Станавілася очэнь хуйова. Пара “канхветак” - і дах пайшоў па нахілу. Бармэну доўга ня мог паняць – пачыму йон тормаз. Пасьля дайобкі начыла іскаць ахрана. Шо помню далей, дык гэта зьвёзды. Палова неба нада мной і разпязьдзячанайе левайе вока. Нікаво радам. Гдзе-та ніўдаліке шуршаць машыны. І горкайа пячаль цярзайе майо адзінокайе бяспмашчнайе сэрца. напiсаў Пістончык 16.05.2003, 21:54
Nu, dyk zajebisto pizdzisz, facet. A czaha ty cry? Не ацэньваюць твурчосьць, ці лі што? напiсаў Ірвін Ўэлш 16.05.2003, 22:51
Усё наладзіцца, Пістоньчык! Адрысочак жы яна аставіла. А падрушке нада была храпу расфігачыць. Толька па-мойму яна цібя разьвіла рыальна: кагда ей была 14 - Савок жы - дак яка там Варшава! Ну да эта нічыво, в жэмшчыне далжна быць загатка. Хе-хе… напiсаў Талян 17.05.2003, 11:03
Пасьля доўгага загулу вяртайуся да вас, майе даражэнькійа саацечысьцьвінічкі. Вашаму ўніманьйу проза пра підараў. Пішчотны ўзрост. Мне 18. Йа педарас. Калі цямнеіць і горад пагружаіца ў разўрат, мне застайецца адно: апрануць новайе плацьйіца ды хуйарыць на дзіскацеку. Шукаць друга па інцірэсу. Задачка гэтая ўскладняіца некаторымі абстайацільствамі. Гарадзішка наш маленькі і да бязабразійа пурытанскі. Так шо знайсьці сабе друга тут очынь цяшка. У адную з чарговых начэй сабраўся йа зноў. Памацаць почву, так сказаць. Прыхарашыўся. Папудрыў хобат, памыў хуйок і пачысаў на вічырынку. На вічырынке-та гэтай йа і падцыпіў гэнтага шалуна Мішку, гэнтава кракадзіла, які паламаў усю маю жызь і назаўсёды працяў майо сэрца. І ня тока сэрца. Йа быў настройаны очынь па-раманцічаскі. Йон, відаць, тожы. З нівідзімых дзінамікаў лілася пішчотнайа мілодзійа. Цесна прыжаўшыся, мы танцывалі інцімны таніц. Мішэль шарыўся ў майой шырынцы. А ў мяне ў кацілку кіпелі шалёныя хвантазійіи. Йа шаптаў йаму ў валасатайе вушка дзёрскійа слова. А йон (ах, праціўны маленькі сэрцайед!) сарамлівенька кавыраўся ў носе. Йон выглядаў такім біззашчытным, і гэта распаліла мяне яшчэ больш. Пасьля наша парачка ўйідзінілася за ўкромны столік. Паціскаючы майе далонькі, праказьнік томна аблізываў свайе тонкійа вусны. Мармытаў тайімнічы маціўчык. І бістыжа улыбалсі. «Малыш, - нарэшце адазваўся Мішэль, - давай пакінем гэтайе вушлайе місьцечка і рванём да адной мамзелі на дачку». «С табой, мой зайчык, хоць на край сьвету», - какетліва прамурлыкаў йа. І, устаўшы з-за століка, лёгенька пнуў йаго клубай ніжэй пойасу. Грацыйознайе «Піжо» з шашачкамі імгненна даймчала нас да казачнага палаца. Уладкаваўшыся на задніх сядушках мы ўслаждаліся пацалуначкамі і нінавязьлівымі ласкамі. Нінасытны і пругкі йазычок друга жарка трэпыхаўся ў майой ратавой поласьці. Гаспадыняй гэтага райскага дому, ідзіальнага прыстанішча для дзьвух закаханых сірдзец, была Ліакадзія Пуф, старэйушчайа палячка-лісбійанка. У гасцёўні, куды йана нас правяла, знаходзілася маса ўсялякіх інцірэсных мушчын. Некаторыйа былі адзетыйа ў шыкоўныйа фракі. Але асноўнайа маса – такійа ж, йак і мы. Варкуйушчыйа галубкі-галубочкі з тонкімі манерамі і смачным водарам парфумы. «Мон шэр,- па-кашач’йі зьвірнулася да мяне гаспадынька, - ізвольце паўрашчацца ў багемі нашага горада і адкушаць майіх хвірміных пончыкаў з трускаўкамі». Патрэпаўшы мяне за шчочку і прыйазна гігікнуўшы, Ліакадзійа нізаўважна зьнікла. Але йа болей ня мог чакаць. Скарыстаўшыся адсутнасьцю гаспадыні, йа пацягнуў свайго пішчотнага каханка за сабой у адзін з бишчысліных пакоўчыкаў. Там йа жарсна вызваліўся ад сковываўшых майо цела і майу душу шмотак і ўвлёк Мішку ў пасьцелю… Боскійа хвіліны пранесьліся йак вецір. Калі йа спускаўся ўніс, на сходах мне прыградзіў дарогу нейкі пульхненькі спадар і прапанаваў пагуляць з йім у жорсткійа гульні. З кішэнькі ў йаго выглядала плётка, а на шыйі красаваўся ашыйнік. Йа хутка адшыў няшчаснага прыгажунчыка і далучыўся да вышэйшага йопчэства. Потым мы ўсе сільна напіліся. І Мішка, п’яны, сядзеў на каленях у нейкага агідненькага суб’екта з чорнымі вусікамі і пакатым ілбом. Йа падыйшоў да Мішкі і, рэўнуйучы, выліў йаму на галаву францускі супчык з прафітролямі. Супчык быў даволі гарачым. Раптам йа зразумеў, што мяне цынічна выкарысталі і выкінулі з сэрца йак старуйу паламануйу забаўку. Мне стала праціўна знаходзіцца ў гэтым падманлівым сьвеце біспечнага карнавала, гдзе пад маскамі хавайуцца чорствыйа і абыйакавыйа твары. Йа гучна грукнуў дзьвярыма і, швырнуўшы ў акенца нідапітуйу бутэлечку «Кабірнэ», пайшоў прэч. Раніцай, аднак, прачнуўшыся, йа адчуў, што быў нісправядлівым з Мішкам. «Вець йон такі чульлівы», - падумаў йа. І набраў ціліфон майго каханьня. Трупка адказала доўгім гутком, цірзайушчым майо сэрца. Праз некалькі дзён йа ўбачыў Мішку, абнімайушчымся са студзеньцікам, каторава йа ведаў (йон увлікаіца будзізмам). Чэраз чатыры месяцы трывога ўвайшла ф мой дом. Стала абсыпацца майа шыкоўнайа шэвілюра, а пісюнчык заўважна пагрусьнеў. Дохтур ня стал увіліваць. На майо прамойе пытаньне даў гэткі ж забойчы адказ. Мішэль аказаўся сьніданосам. Біспардонна прэрваў майо квітнейучайе йунацтва. Сьмерць стайіць ля майго ложку і сонечны зайчык ад йейнай касы скоча па майім ссохлым целе. А мне ж хацелася напоўніць жызь асалодай. Піць віно блажэнства. А атрымалася, што ўсё гэта – цю-цю… Назаўжды зьнікла за паваротам біспашчаднага лёсу. ____________________ напiсаў Пістончык 19.06.2003, 04:20
Гы, і чыво ты такі ўлюблённы, Пістончык? А гдзе фэерыя парадоксаў? Начытаўся Акуніна і рэклямы Цэнтру прафіляктыкі СНІДу? Ці з Апа-Гея скачаў? напiсаў ХХХ 19.06.2003, 12:38
Во дзе быў фэерычны дэбют. Югасі, Жураўскія, Рублеўскія — гэта добра. Але во гэна кляс. Пістончык, дзе ты зьнік? напiсаў pixto 08.05.2005, 17:43
Мы і кіны. З самага младзенчаства быў я лібапытны. Шо ні спрасі, пра ўсё наскажу. За гэта папец с мамцой балавалі ўсякім. Мой папашка быў любіцілем выпіць. Аднак,ня сматра на гэта, першым у сяле прыаброў цялявізар. І тута дарвалася муха да гаўна. Прыліп я да экрана навекі. І цяпер ішчо ня атліпся. Знаю ўсе хвільмы напірачот. Выховываўся я выключна на савецкіх карцінах. Бо другіх не паказвалі. Дзецтва прайшло пад знакам «Трактарыстаў». Хвільм еткі. Бо выкрываў у асяроддзі красьцьян уражэскіх эліментаў. Выховываў цягу да паханьня. Акціўнай паліцічэскай пазіцыі. Хоць і сраў я ішчо ў парткі, ды на вус матаў. Але ж настаяшчым блокбасьцерам быў «Чапаеў». Дзерывенскі кінамяханік Пашка заябаўся яго нам круціць. Усе мальчышкі насілі папахі. Спадабняліся чапаеўскаму распязьдзяйству. І з шашкай нагала йшлі насільнічаць дзевак. Адзін ёбар для праўдападабенства нават утоп. Пасьля я падсеў на камедзіі. Тагды ж такія камедзіі былі! Усцацца можна. І ўсцыкаліся. Абажаў я ўсе хвільмы пра Шурыка. Там шуцілі жызьніна. Напрыклат, вось, тое, гдзе дзявіцу скралі. І кажны хацеў яе імець. Смех да і толька! Потым да нас прывезьлі хвільма пра «Хантамаса». І хвільм гэнтат хуёва паўліяў на нас. Бо жыцьця ў сяле пасьля яго ня стала. Аб’івіуся нейкі туняядзец з трапкай на ліцэ. І давай хуліганіць на шырокую ногу. Урэдзіціль, то бок я, быў хуткаа абнаружаны. Ацец атпізьдзіў мяне сапожным малатком. І забараніў на цэлы месяц хадзіць у клуб. Быў ішчо такі хіт як «Ніславімыя мсьціцілі». Ані дапамагалі красным. Атстрэльвалі белых. Насілі кожаныя сьпінжакі. Ды ня простыя, а з кішэнькамі. У нас у дзярэўні мсьціць напiсаў Пістончык 28.05.2005, 15:27
Сябры! Пасьля долгага перарыва я вярнуўся! Прывецтвую ўсіх паклоньнікаў! Нядображалацелі ж няхай зляцца - усё адно ніхуя ня зробяць. Мы і кіны. З самага младзенчаства быў я лібапытны. Шо ні спрасі, пра ўсё наскажу. За гэта папец с мамцой балавалі ўсякім. Мой папашка быў любіцілем выпіць. Аднак,ня сматра на гэта, першым у сяле прыаброў цялявізар. І тута дарвалася муха да гаўна. Прыліп я да экрана навекі. І цяпер ішчо ня атліпся. Знаю ўсе хвільмы напірачот. Выховываўся я выключна на савецкіх карцінах. Бо другіх не паказвалі. Дзецтва прайшло пад знакам «Трактарыстаў». Хвільм еткі. Бо выкрываў у асяроддзі красьцьян уражэскіх эліментаў. Выховываў цягу да паханьня. Акціўнай паліцічэскай пазіцыі. Хоць і сраў я ішчо ў парткі, ды на вус матаў. Але ж настаяшчым блокбасьцерам быў «Чапаеў». Дзерывенскі кінамяханік Пашка заябаўся яго нам круціць. Усе мальчышкі насілі папахі. Спадабняліся чапаеўскаму распязьдзяйству. І з шашкай нагала йшлі насільнічаць дзевак. Адзін ёбар для праўдападабенства нават утоп. Пасьля я падсеў на камедзіі. Тагды ж такія камедзіі былі! Усцацца можна. І ўсцыкаліся. Абажаў я ўсе хвільмы пра Шурыка. Там шуцілі жызьніна. Напрыклат, вось, тое, гдзе дзявіцу скралі. І кажны хацеў яе імець. Смех да і толька! Потым да нас прывезьлі хвільма пра «Хантамаса». І хвільм гэнтат хуёва паўліяў на нас. Бо жыцьця ў сяле пасьля яго ня стала. Аб’івіуся нейкі туняядзец з трапкай на ліцэ. І давай хуліганіць на шырокую ногу. Урэдзіціль, то бок я, быў хуткаа абнаружаны. Ацец атпізьдзіў мяне сапожным малатком. І забараніў на цэлы месяц хадзіць у клуб. Быў ішчо такі хіт як «Ніславімыя мсьціцілі». Ані дапамагалі красным. Атстрэльвалі белых. Насілі кожаныя сьпінжакі. Ды ня простыя, а з кішэнькамі. У нас у дзярэўні мсьціць не быўо каму. І ад ггэтага хадзілі мы на кладбішча проста так. Ад нечыга рабіць. А хто засрот іцьці з намі, абвяшчаўся ўрагом. Потым і буржуйскае кіно к нам завазіць сталі. Асабліва ўпечытляюшчымі былі хвільмы з жыцьця дзікага Захада. Канбоі сталі маімі кумірамі. Ані ніхуя ні рабілі. Толькі пізьдзіліся з іньдзейцамі. Ябалі прыежжых учыцільніц. Пілі і курылі. А ў канцэ кралі мішок дзеніх, пабіждалі бандзюкоў і ўскоквалі на кане. Мне ўсё гэта вужасна панравілася. Папізьдзіца і ад'ібаць учыцільніцу быўо ўпалне магчымым. А вось украсьць мішок дзеніх быўо намнога трудней. У якой-та мамент мы сталі ўжэ ташчыцца ад прыключэньяў. Набіралі шматоў сала, пару грэлак з самагёнам. І йшлі на поіскі нівідома чыго. І знаходзілі гэнціх самых прыключэній. На сваю дупу. Бедная дупа! Сначала сканчалася сала. Далей – пусьцелі грэлкі. Трэзьвелі мазгі. І страх пірапаўняў груць. Потым паявіліся індзійскія кіна. Вось ета кіна так кіна! Сюжэт там ахуенна закручаны. Напачатку ніхуя ў іх ні вядома. Потым аказваіца, што глаўны ўрах гяроя хвільма – явёны брат, паціраўшыйся ў дзецтві. Пабрадзіўшы па міры, яны адыскваюць усю сямейку. І, як на дзіва, ва ўсіх што-та ёсьць опшчае. Ці родзінка дзесьці. Ці чыгота ні хапаіць. Там усігда паюць пра любоў. А гора прыходзіць ніажыдана. Але заканчываіца ўсё пяздата. Як у казке. Усе шчаслівы: паюць песні, танчаць пляскі. Казкі – таксама пяздатая штука. Іх паказвала цёця Валя. А патом яна шчэзла. Наверна, запрэцілі цёцю Валю. Аднака казак заставалася навалам. Іх мы ўпітвалі як губкі. Але ў жызьні ня так, як у казцы. У казцы ўсё заканчываеца харашо. А ў жызьні – чашчэ ўсяго хуёва. Кіном кін было пра Хомса і Хвацсана. Хомс работаў галавой. А Вацсан падрабатваў. Ані ўсех разаблачалі. Граблі шальныя дзеньгі. І ўмелі хітра ўлыбаца. Я тожа кой-каго разаблачыў. Папку з мамкай. І даказаў ім з дапамогай дзідукціўнага метаду, шо дзіцей прыносіць ні аіст. Закругляясь, скажу, што ціперыча сматрэць нечага. У цілівізар паўлазілі розныя хуі. Гаварыць ня ўмеюць. А вось мацірыцца – ізвольце. Сымаюць адну жуць. Езьдзіюць на хвісьцівалі. А дабротных кін усё ні відаць. напiсаў пістончык 28.05.2005, 15:29
Маладзец, пістончык, хуяр давай далей. напiсаў кінакрыцік 29.05.2005, 01:12
Мы ў дзяцінстве больш любілі парнуху а ня твае савецкія "кіны". напiсаў мараліст 30.05.2005, 00:45
Гаспада! У мяне складваецца меркаваньне, што ўсе неадрыўна пачытваюць вышэйвыкладзеныя рэчы, але ад камэнтароў подла ўхіляюцца. Сьмялей, мальчышкі і дзяўчонкі – тут усе свае. Даёш крыціку! Даёш елей ( і іншыя вадкасьці) на душу аўтара. Вож. У мяне жывець вожык. Чатыры лапкі, валасатае ябло і дахуішча іголак. Проста прэлесьць. Такое цуда-юда нават у найэкстрэмальных порнамройках ня ўсягда ўбачыш. Карацей, казачная зьвярушка. Аднак іменьне брата свайго меншага накладваець некаторыя абязацільствы. Карміць ябучымі мышамі і паіць малачком. Ну, тут вы, канешне, дабавіце – а гаўно? Спакуха, дарагі мой чытаціль. Вожык смышлёны. Сярэ акуратна і толькі з балкона. У халады, канечна, прыходзіца хуярыць у мусарапровад. Але вож ня крыўдлівы, панімае, што сарцір для чэлавека – дзела сьвятое. І суваць туды свой нос небясьпечна. Як лясному стварэньню важу неабхадзімае сьвежае паветра.Бо іначэ ж здохне. Кварцера - гэта, ўсё-такі, ня Галівуд. Пагэтаму па начах ён на вуліцэ: адрываеца па поўнаму. У гэтам сэнсе мой пятомец – Жывёла з вілікай буквы. Ябе усё, што сапіць, рычіць і варушыца. Акрамя людзей, канечна. Першымі пайшлі ў расход кацяткі. Патом я стаў заўважаць ля дома згвалтаваныя тушкі маленькіх пцічэк. Але ўсё гэта была хуйня. Пака гэтая пахатлівая калючая бесьція ня пачала заглядаца на маіх крошэк гуппі. Я ўзбясіўся. Якога хуя, думаю, ты так распусьціўся. Ніякага пачуцьця меры і прылічыя. А ёж усё ня ўнімаўся. І тагды мяне асяніла. У нядзельку я дастаў з кладоўкі купу дошачак і скалаціў забаўку ў відзе яжыхі. Натыркаў згары гвозьдзікаў, выразаў ззаду дзюрачку – шэдэўр ды й толькі. Мой азабочаны сябрук ня ўехаў у хітрасьць і ўлюбіўся ў дзераўляны агрэгат. Такіх далбаёбаў я шчэ ня відаў. І такога порэва тожа. А потым прыйябеніла восень. Іголкі з макрадупага госьця паабсыпаліся і ёж замаркоціўся. Падкралася зіма, і ён залёг у такі няўротябены сон, што так, сука, і ня прачнуўся. Пязда, падумаў я тагды. Похараны былі сьціплымі. Дзьве кашыхі блажэнна зырылі як я трамбую лысае цельца ў ямку. У дупу дзьмуў пранізьлівы вецер. І вапшчэ, унутры было вельмі-вельмі хуёва. Толькі потым я дазнаўся, што яжы ўпадаюць на зіму ў сьпячку. От жэж, бля! І чаму я, підарас, такі ніначытаны? напiсаў пістончык 31.05.2005, 12:02
<Даёш крыціку! Хулі ты друг сярдзешны парысься? Мы з друзямі пад піўко чытаем-ташчымся. Очань сьмяшно. І трасянка ў цябе палепшылася. Бо раней йоты замест ётаў вельмі вока рэзалі. Ды ішчо "е", "і", "я" ні ў пязду ні ў красную армію блытаў (не как людзі гавораць). Ябош далей. А каму ня нравіцца твой язык і цема, дык нехуй на гэты хворум лазіць у натуры. напiсаў abrykos 01.06.2005, 14:12
Абрыкос, я цябе абажаю. Чыста інцеляктуальна. Цябе, Пістончык, таксама. :)) напiсала Вусатая nata 01.06.2005, 19:12
Ну, пра кіны ўжо было. Ціперыча самая чарга выкласьці ў мастацкай форме, красіва і з выдумкай, свае музычныя прыстрасьцья. Галавакружэньне ад посьпехаў. Я прыйшоў к цякаваму вываду. А мінавіта – што музыканты саўсем ня музыканты. Так, бездары сплашныя. Самавучкі. Нахуя, спрашваеца, лезьці, калі ня ўмеіш. Калі-та, хаця б, цэнзура была. Радзіва я слухаю рыгулярна. Музыку там круцяць бісканечна. Таму падкованы я прылічна. Напрыклад, вось, група была такая - «Пітылс». Чытыры здаровых хлопца. Ім бы ў нашым калхозе цаны не быўо. Дык не. Лезуць на дармаўшчынку. Вядуць сябе вызываюшчэ. Знешні від ня адпавідае паняцьям прылічыя. Аруць, шо тое парася. Пудраць мазгі маладым дзеўкам. А це як іх увідзяць, дык прама пішчаць на ўсю глотку. Ды і паліцічэскі пацаны ня падкаваныя саўсем. А той, з круглымі ачкамі, ішчо і з бабамі няразборчывы. Па цілівізары з багахульнымі рэчамі выступаў. За што і быў наказаны. Справядлівасьць пабідзіла. Кажыцца, яго якой-та камуніст прэдаў гібілі. Точна ня помню. Толькі група гэнтая ўжэ ня сушчэствуе. Ідзём дальшэ. На павестке – Жым Морасан. Прыпраціўны пірсанаш, далажу вам. Па-первае, ня любіў простых тружэнікаў. Ну, і мы яго саатвецтвінна. І ўродзе бы з прылічнай сям’і. Ацец – адмірал, маць… Хто была ягёная маць, гісторыя ўмалчвае. Павядзеньне Морасана вазмушчала дажэ мірыканцаў. Яно быўо амаральным. На канцэртах ён сымаў парткі. Мацярыўся. З нісмышлёнымі дзевачкамі пазваляў вольнасьці. І гэта ішчо мякка сказана. Ну а цексты. Пасматрыце на цексты! «Песьня пра мой член». Цьху-ты, прасьці Госпадзі. І гэта толькі маленькая толіка. Капіталісьцічнае ёбчэства парадзіла ішчо адну гідру. Ішчо адніх «Пітылсаў». На гэты раз – «Сэкс пітлас». Асобінна больна, што гэта – наш брат-рабочы. Дакладней, бязработны. Я магу паняць іхняе вазмушчэньне. Але зачэм жэ так груба. Ды ішчо перад шырокай публікай. Я ж таксама так магу. Бляць-нахуй-бляць-нахуй. Прытсідаціль-атсасі- ні-люблю-савецку-уласьць. Аднак на эстраду ня лезу. А то шо? Калі ўсе так запаюць? Каму хлеп расьціць? Аскарбілі, вось, жэншчыну пажылую па цілівізары. Ну і шо, што яна каралева? А ўсё патаму, што рэмня ня відзілі дома. І ў школе за імі ні дасматрэлі. Але асабліва мяне вазмушчае во шо:людзі з няўстойчывай паліцічэскай і палавой арынтацыяй. І яны лезуць у іскуства! Хіба могуць яны сеяць разумнае, добрае, вечнае? Той жа Хрэдзі Мэркары. Ня спору, песьні харошыя. Ёсьць дажэ і такія, што за душу шчыплюць. Вось толькі, калі пявец разбэшчаны, то… То значыць і песьні ягёныя шчыпляюць за шо-та ня тое. А на яго ж і дзеці смотраць! І чэму ён іх навучыць? Нічаму палезнаму, атвечу я. «Шоў маст гоў вён». Як гэта панімаць? «Бляцтва павінна прадаўжацца», ці як? Слава Богу, што яно воўрэмя закёнчылася. Гэтае самае бляцтва. Так і не пасьпеўшы пачацца. З бальшой пішчотай і сімпаціяй я аднашуся к неграм. Прыгняцённым пяўцам свайго народу. У іхных песьнях сквазіць горкая праўда. Горкая і ніпрычасаная праўда жызьні. Ёсьць і сірод іх адшчыпенцы, ня спору. Але, як і належыць адбросам, яны даўно павыміралі. Бо выжывае мацнейшы. А ціпер я хачу сарваць маску. Маску з адной гадзюкі, што сагрэла на сваёй грудзі Амерыка. Гэта Боп Дзілін. Ніякой ён ня Дзілін, а Цыммерман. І ніякой ня Боп, а Робя. І гэта ня зьдзівіцільна. Засільле іўрэяў – вострая прамблема. І рабочы клас тут кацігарычэн. Вось узорам я бы паставіў нашу эстраду. Яна благанадзёжна ва ўсіх напрамках. Са сцэны яны вяшчаюць аб вечных каштоўнасьцях. Аб любові к жэншчыне. К жывотным. Аб матульке-Родзіне. І збочваць на крывую дарожку ім проціпаказана. А калі што, то калякціў дапаможэ. Паддзержыць і направіць у нужнае рэчышча. А то, калі нікога ня слухацца… Якась анархія выходзіць. ____________________ напiсаў Пістончык 04.06.2005, 01:22
Опа - новая рэч! Па мойму у цябе Пістончык назіраецца прагрэс. напiсаў Гюнтэр Грас 06.06.2005, 20:40
Мляха-муха, ну што за акціўнасьць! Сапраўды бачу: беларусы - аматары ўсё спажыць на халяву і застацца ў цяні. Каб выказаць нешта - о! - гэта ўжо не для нас. Кожны лішні рух - пакута! Ладна, дзяржыце яшчэ адзін геніяльны твор. (Не крыўдуйце, калі ласка, проста я трохі півасіка хлябнуў - і душа напоўнілася горэч'ю). Хвала чапцы. Пяздатая ўсё-ткі рэч – чапка! Гэта табе ня хухры-мухры. Карацей, ахуенна карысны аб’ект. Асабіста ў мяне іх восем. Вы спытаецеся: нахуя восем? Гаўно–пытаньне – каб ня дула. Толькі підары чапак ня носюць. А я ня підар. Хаця і маю чапку-підарку. Гэта мой любімы фасён. Я навогуле ахуенны франт. Нашу толькі фірму. Пра чапкі шмат пісалі. І Гогаль пісаў, і прымаўкі ёсьць. Напрыклад, чапка – ўсяму галава. Чапку ня толькі на галаве носюць. Чым гандён табе ня чапка? І чым табе чапка ня гандён? І хую цёпла, і бабы сытыя. …А бабы чапку ня носюць. Яны яе прэзіраюць. Іхныя голавы толькі для хустак. Але хустка – ня чапка. Толькі ж ім да пязды. Бо тупыя. Ня чытаюць Гогаля. Ня ведаюць прымавак. Чапка зашчышчае мае мазгі. Какавых у мяне няма. А таксама вухі. Какавыя ёсьць. Прычым абодва. Мазгоў няма, так. Але Гогаля я чытаў. І прымаўкі ведаю. А бабы ня чыталі. І носюць хусткі. А я нашу чапку. З мацір’яла я аддаю піравагу шоўку. Ён ня раздражае скуру. І прыемны на ошчуп. Войлак таксама пяздаты. Але з яго капялюхі робяць. А капялюх – ня чапка. Гэта хіба што пошлая пародзія. Такі гумар мяне бесіць. Тое ж самае з будзёнаўкамі і картузамі. Плюс панамкі і чэпчыкі. Галава – гэта ні забаўка. Нехуй на яе гаўно надзяваць. Цаліндры і кацялкі таксама для підараў. А я ня підар. Я чапку нашу. Усім чапкам патрэбная гігіена: ня кідаць іх у бруд, ня абблёўваць, ня ламаць. Хаця я яе (гігіену) ня саблюдаю. У чапцы сплю, у чапцы ем. Ябуся таксама ў чапцы.У сарцір хаджу ў ёй жа. Гэта мяне моцна засмучае. У мяне ўсе чапкі засраныя. Усе-прыўсе. Я здаю іх у прачышную. А ішчо я Чапаіва паважаю. Бо ён папаху насіў. А папаха – чапка. Але вышэйшы шык – паласатая. Вязаная. І з надпісам СПОРТ. А на макаўцы – валасаты бубён. Але такой у мяне зараз німа. Была некалі ў дзяцінстве. Але я яе праябаў недзе. Цяперыча гэткай чапкі – ні ў вадным унівірмазе. Хуй-наны. Страчанае назаўсёды мастацтва іх пашыву. Прэдзел маіх літуценьняў – чапка Манамаха. Але гавораць, што яна ахуенна цяжкая. Ня ўсім яна падабаеца. Такоў уж мой густ. На чапкі і цьвет таварышаў нет. Футравыя чапкі патрабуюць ахвяр. І ахвяры ёсьць. Асобліва ў сьвеце жывёл. Яны падобныя на парык. Але гэта ня парык. Гэта такі від чапкі. Па прыгажосьці ж яны ўродлівыя. Усё, заябала мяне пра іх пісаць. Пра іх ня пісаць, іх насіць трэба. Гяроем можаш ты ня быць, Но чапку ты насіць абязан. Гэта сказаў нейкі паэт. Бо чапка – натура паэцічэская. А ўвогуле трэба ведаць. Ня чапка красіць чалавека. А чалавек – чапку. ____________________ напiсаў Пістончык 09.06.2005, 17:31
Пістончык, чапку з валасатым бубенам і я хачу. Давай разам шукаць… напiсаў лысы 09.06.2005, 20:35
У сьвятле пасьледніх указаў КОЙ-КАГО хочэцца падняць эту сьвятую цему. Сэрца кроўю абліваецца пры мысьлі аб запрэце эЛэМаў. Скора, бацьця, пяройдзем на "Пушчу" ці ўвогуле на якую пердалёную "Арбіту". Мужайцеся, курыльшчыкі! Эта сьціплая споведзь - для Вас! Трубачкі жыцьця. Курэньне прочна ўвашло ў наш побыт. Яно як паветра. Як вада. Як жэншчына, у канцэ канцоў! Лічна мне яно даражэй, чым гэта ўсё разам ўзятае. Куру я ні часта. Але абільна. І ішчо пускаю кружочкі. Гэта мая страсьць. Ішчо я ганаруся цем, шо магу пускаць дым чым хочаш. Усемі ацьверсціямі. Чэраз нос магу. Магу чэраз вухі. Ну і гэтак далей. Спачатку ж паліць мне забаранялі. Праводзілі бяседы. Займаліся рукапрыкладствам па розных месцах. Толькі зра ўрэмя цяралі. Німагчымаа пазбавіць чэлавека радасьці. Калі ў мяне ў зубе цэгарэта, я ашчушчаю сябе сапраўдным мушчынам. Многіх марак я пірапробаваў. Усе сарты харашы. Вось толькі бабак малавата. Патаму свой выбар спыніў на брэндзе «Форт». Сьцільнае ахвармленьне, кампакнасьць і ні з чэм ня зраўняльны водар змушае душу пець. Але сушчае пекла – гэта «Біламор». Удзел хворых і нішчых духам. Ганьба ўсёй тытунёвай індустрыі. Запальваючы, я заўсёды згадваю аб Калумбе. З пішчотай. Са сьвішчэнным трэпітам. Нават купіў кнішку пра яго. У жыцьці мяне каробіць адно. Калі трымаюць у роце папяросу. А паліць-та і ня ўмеюць. Толькі прадухт пераводзяць. Курэньне для мяне – цэлы рытуал. Спачатку я спрабаваў уразуміць бязвусых юнакоў. Тлумачыў. Паказваў, чэраз што ўдыхаць. Чым выдыхаць. Біссэнсоўна. Удыхаюць чэраз адно, а выдыхаюць чэраз саўсем другое. Паляць ня ў зацяг. Ім важны толькі працэс. А на зьмесьціва плююць. Аднак вышэйшы пелатаж – наркоцікі. Тут галоўнае – мера. Апцямальны варыянт – канапелька. Але наркоцікі на паветры смаліць ня будзеш. Ёпчэства падобнага не пацерпіць. Унюхаець і даложыць Куды-Нада. А Куды-Нада шуціць ня любіць. У яго зоркае вока і доўгія рукі. Таму лепей паліць у сарціры. Вось Сашка, Рыгораў сын, ня паліць. І прапагандзіруе жыцё бяз гэнтага зла. Ён, выступаючы, скандзіруе: «Вось, лічна я ні куру!» Асобная размова пра трубкі. Гэта варожае прыстасаваньне. Яно толькі ў буржуёў і прочых багацеяў. Хаця не. Ішчо ж у андзейцаў яны ёсьць. Яны ў іх служаць для мірных мэт. Выпальваньне трубкі ў андзейцаў аб’ядноўвае і сплачвае іх. Толькі розніца ў тым, што андзеіц пыхкае. А капяталіст трубку тую смокча. Ды ў дадатак ішчо і сьлінявіць. Мне радасна ад таго, што кажны дзень у нашым палку прыбывае. І мы, назло злапыхацілям, пыхаем з завіднай мошчу і сілай. Канешне, прыходзіцца туга. Ёсьць і ахвяры. Але на тое мы і дабро, каб працівіцца злу. А інакш і жыць незачэм. * * * напiсаў Пістончык 04.08.2005, 02:29
Пра канапельку было б ня хіла напячатаць у газеце Нашая Ніва. А то нейкае занудонсва пячатаюць — ні вуму ні розуму. Яны відно думаюць, што вельмі разумныя, а я дык так і не счытаю… Вумнічаюць яны тамака Дынькі розныя, а жыцця настаяшчава і ня знаюць — гаўнюкі ачкастыя, бля! А ты, Піздончык — малайца. Рэж праўду і далей, няхай зайздросцюць. Мне як пра чапку з бубёнам спанаравілася, дык цяперака усё падрад тваё і чытаю. напiсаў лысы 04.08.2005, 08:04
Пістончык, дружа наш ядзінсвенны! толькі не спыняйся, бі ў чарапы карэлыя, калдыроў розных мясі — можа кумекацць пра жысць нашанскую пачнуць. напiсаў лысы 04.08.2005, 22:14
Ох, люццы-блядцы нядобрыя. Няхораша на душы ад акружаюшчэга бяскультур'я, хамавітасьці і ахуеласьці нашых саграждан. Учора пізьдзіліся з Уласікам Смаркачом 9 ахуенным пацаном) з нейкімі работнікамі айчыннай прамышленасьці (прынамсі, від у іх быў такім). Плюс братва ўжо заябала сваімі выебонамі: ходзяць па вуліцах, зло улыбаюцца па-панскі, плююць пад ногі вызываюшчэ. Эх, німа на іх Эрнэста Фідэлевіча Чэгеваркі. Ён бы ім навешаў па машонках… Ну, ладна, замандзеўся. Чарговы вопус пра набалелае. Мініяцюрка з натуры. Бляць-нахуй. Ну, бляць, хачу, бляць, расказаць пра сваё жыцё. Нахуй. Дажэ ня так. А гэтага, ябіся ты… Як яго… От жэж… А-а-а, бляць, успомніў! Пра хвірму сваю. Я, бляць-нахуй, вырашыў, бляць, пачаць сваю справу. Да, бляць. Нахуй. А справы, бляць, ёбаны у рот, так проста ня робяцца. Карочэ, пязьдзец. У мяне, бляць, усё схвачэна. Бяз вапросаў – зуб навыкал. Назва, нахуй, гэтай… Ёпт… Ябаць-капаць, зара ўспомню. А, хвірмы! Так во, бляць, назва з паняцьцем. «Ціпа цірымок». Бяз пязды. Але вець, бляць, адзін, ябіся ты колам, я, нахуй, далёка ня заехаў бы, ябучая ты сіла. І я, бляць, званю, бляць, свайму карышку, нахуй. І, бляць, ару ў трубку: - Брасай, бляць, Сашок, сваю бляць і пяздуй быранька да мяне, ёбаны ты сьвет! А ён, бляць, пацан вопытны. Ядрыць маю маліну. Як, бляць, сядзе за што, нахуй, так уся цюрма плачэ пад ім, бляць. Ціпа аўтарыцет, бляць, у яго вязьдзе. Гадам буду. І, бляць, завязаўся між намі, пясьдзець ні стану, няхуйскі дзелавы пязьдзёш: - Бляць, нахуй, бляць, пяздзець ня стану, нахуя, гэтага, бляць, ябіся ты ў вуха, бляць? - Таму што, бляць-нахуй, таго, бляць, ёбана маць, нахуй! - Ты мне, бляць, ня мандзі тута. Каліся, маць-перамаць, у чом мысль. - Ня ябацца, Лысы, мысаль канкрэтная, ціпа. Ты, бляць, рубіш, бляць, лахоў пазорных. Я трамбую і на падхваце. А лавэ, бляць-нахуй, цібе і мне, мацірынска душа, бляць. Папалам, бляць. Бяз крыўд, нахуй. Але, бляць, усё б сабе заебца, нахуй, на мазі быўо б, бляць. Пучочкам быўо б, нахуй. Толькі, бляць, дарошку нам, нахуй, перабеглі адны, бляць-нахуй, гандоны сраныя . Ябаць іх ва ўсе шчэлі! Доўга, бляць, мы з імі, бляць, дупу рвалі, ссукамі. Ажно, нахуй-перанахуй, чэраз год пайшло, бляць, паехала усё. Цёлкі табуном, бляць. Гарэлка, бляць. Членавозы, бляць, ламавые. І сячас усё, нахуй, заябата быўо б. Але гэтыя, бляць, залупаяшчарыцы, бляць, гэтыя пяздакрылы чашуйчатыя, нахуй, на гэтым, ёбана маць, ня супакоіліся. Бляць, бляць і нахуй! Папалілі, скаты, хвірму нашу, бляць. Я, бляць, пасьпеў гэнтых казлоў замачыць, бляць. Толькі справы ўсё адно, бляць, гаўно гаўном, нахуй. І дзеньгі усе – цю-цю, усрацца і ня падняцца, нахуй. Толькі, бляць, мацірна выругацца, нахуй, і застаецца! ___________________ напiсаў Пістончык 06.08.2005, 02:57
ЖЗЛ ЦАР ЗВЯРЭЙ Праябаў я друззя сваю станцыю. Задумаўся па-настаяшчаму і праябаў яе, праехаў значыць. А пачаму так палучылася? Слухайце, раскажу ад сначала і па парадку. Кагда я ішчо быў саўсем малым і не абразованым, адно толькі чытаць умеў, то пакусаў мяне сабака. Быў бы я трохі большым, дык хер бы ён тады здолеў, а так малы – бязабаронны. Цапнуў той Крон мяне за нагу, поўны кет крыві нацякло пакуль да дому даклыпаў. Мамка спалохалася… Я раву – нага ж не дзеравянная, баліць. Завязалі нагу. А бацька узяў мяне пасьля за руку і павёў да таго псюкі. Ён мяне вучыў жысць правільна панімаць, бяз прыўкрасаў розных, а як ёсць на дзеле… Спытаў толькі, калі прыйшлі, а ці гэтая падла мяне пакусала. Гэтая сказаў я, і за бацькаву спіну схаваўся. “Чалавек – цар звярэй! І ня след табе, Міцька, зьвярэй баяцца! Запомні на ўсю жысць. Яна табе яшчэ сюрпрызы падкіне, а ты будзь гатовы. Схапіў бацька дрын і давай псюку пізьдьзіць. А потым мне той дрын даў і сказаў каб я душу на падле адвеў. Я тры разы псюку малатнуў ажно хрыбціна ў жывотнава трэснула - зламілася, а з пашчы крывя пацякла. Потым ён канечне ж здох, але поўзаў доўга. Пасля таго дня я звярэй не баюся, зусім не баюся. І бяз розьніцы мне як тую псюку завуць, і якой яна пароды. Хай толькі пашчу на мяне разявіць, мігам угаманю. Я ж чалавек. А чалавек — цар звяроў! Запомніце эта, друззя, еслі ішчо хто не понял!.. напiсаў лысы 06.08.2005, 16:46
Дружа, Пістончык, чакаю твайго цёплага слова на маю спрбу пяра. А мож і ня цёплава. напiсаў лысы 06.08.2005, 16:55
Дружа, Пістончык, чакаю твайго цёплага слова на маю спрбу пяра. А мож і ня цёплава. Не забірай,Лысы,Пістончыкаву славу і хлеб. напiсаў бубён 08.08.2005, 20:50
Прывецтвую, лысы, твой дзябют. Але,бляха, вось якая ебала ў цябе закралася: сухаватай і прэснаватай атрымалася замалёўкаю Паболей бы художэсьцьвенай выдумкі, экстрыму, вясёлай і няпрымушанай апісальнасьці. Быў бы вельмі пяздат дзіалог з бацяняй. Недзе на заднім плане паставіць бабулек, якія цьхукаюць на жывадзёраў-анціхрыстаў. Карацей ё дзе развярнуцца. Наперад, мой бледнадупы брат! Разварушым наша прыгожае пісьменства сваёй агіднай непісьменнасьцю!!!!!!!!!!! напiсаў Пістончык 09.08.2005, 02:44
Прывет, дружа Пістончык! Падтрымаў, на тым табе спасіба. Дапісаваю працяг Цара зьвярэй, і як толькі падзакончу гэную найпіздацейшую твору, дык бля бяз нікакіх-такіх затрымонаў, адпраўлю благасклоннаму, зачакаўшамуся чытацелю прыгожага пісьменніцтва. Няхай дзівяцца сабе і зайздросцяць нашаму жыццялюбству і таленавітасці невычарпанай. Во загнуў, ажно дупа засьвярбела. напiсаў лысы 09.08.2005, 08:44
ЖЗЛ ЦАР ЗВЯРЭЙ 2 Я чалавек культурны. Дзе папала пляваць, а тым больш ссаць ня буду, і паветра ў закрытым памяшчэнні псаваць ня стану. Паняція імею, што другім, незнаёмым і пастароннім на гэта глядзець можа і не саўсім каб прыемна.. Эта было обшчае месца ў маёй заметцы, філязофія – так бы мовіць, увярцюра перад тым, як да апісання падзей перайсці. Гэта толькі пачатак, а далей буду ізлагаць па парадку. Захацелася мне адліць. Піва падыйшло да канца і трымаць неяк. Я чалавек культурны і пасярод прасьпекта імя Незалежнасьці мачыцца не буду. Агледзеўся, зарыентаваўся і ў парк, да ракі, ціхенька , каб не расплёхаць пітво, сыйшоў. Тут мяне кайф і агарнуў, накрыла… Стаю сабе патрэбу спраўляю, доўга стаю, у ва мне чатыры куфлі. А дзірачка ж маленькая, пакуль яно сцячэ…У парку ціха, спакойна, душэўна нават. Пташкі- галубы выркочуць прыязна, чайкі бялеюць, пакрыкваюць… Сцу праз парапет і качак з качаняткамі разглядаю. Плёхаюцца пад самым беражком. Мачуся Я на вадаплаваюшчых, а ані дажэ давольныя. Мусіць думаюць што гэна цёплы летні дожджык пырскае і патаму не ўплываюць ад мяня проч. Любуся і ташчуся ад шчасця і радасці быцця. Нядоўга музыку іграла, не доўга прыродай любаваўся… Ввыйшла з-за кустоў жанчына у бруках белых і на мяня вылупілася праз акуляры, як настаўніца. І не сьмяецца, не смяшно ёй саўсім. Прарэха ў мяне, як нарочна, не зашпільваецца. Так што і мне ну саўсім не сьмяшно. Раменьчыкам яна матляе, па назе сабе ляпае, ды крывіць рот намаляваны. — Калхозьнік. – гаварыт так із’едліва на ўвесь парк. — Ізьвяніце. – дабразычліва адказваю. – Я панімаю вашае абурэнне. Але ж і вы ў маё палажэнне ўвайдзіце. — Как цібе не стыдно, а ішчо ўзрослый… У маё палажэнне яна ўваходзіць не зьбіраецца. Крычыт каб я … Слова за слова, і сказаў я, каб яна піздзьюхала дале, не затрымлівалася. Патаму як ну саўсім не ў маім яна ўкусе. Я, калі шчыра, такіх жэншчын — худых і злосных, ня люблю. Больш і не паспеў чаво сказаць, мысль разьвіць і прарэху зашпіліць… З кустоў выбег псюка і на мяне, а яна – сьмяецца, радуецца сваёй перамозе. — Фас! Ды рана яна радавацца ўзялася… Адкуль ёй ведаць, што я —Цар звяроў, і ссаць на іх хацеў. Псюка здаравенны, сыты такі, карак чорны, а ўвеся жоўты. Гыркануў і скочыў, каб глотку мне перагрызьці… Я ж, ні на каліва якое не расцяраўся, адной рукой пасьпеў яго за ашыйнік ухапіць, а другой за заднюю нагу. Крутануў і праз парапет у раку кінуў. — Ну, што сука? Заябіся калхозьнік табе папаўся? – кажу нягромка з прыемнай хрыпатцой у горле. Качачкі ўцякаць узяліся. Вядома ж, яе псюка пад берагам боўтаецца, а вылезці і не магёт, неяк. Там ічалавеку не ўскараскацца – парапета такая дужа высокая. — Памажыце!!! – крычыт жэншчына. – Спасіця? — Ну, хто кахозьнік, атвячай, бля? – гавару бяззлобна. – Гэна ж хто цябя, бляць худая, навучыў сабаку на чалавека цкаваці, атвячай? А яна не атвячает, па беразе бегае, трасецца і кнопачкі на сваім мабільным ціскае. І усё нічаво… Адна вось толькі непрыемнасць маленькая… псюка маю белую кашулю і бруднымі лапамі запэцкаў. Але ж, хуй зь ім, адмыю. __ напiсаў лысы 09.08.2005, 17:26
А следуюшчая заметка будзет прысьвяшчана настаяшчаму, а не выдуманаму беларускаму пісьменніку, какой выступаў у маёй школе з інцярэсныміт высказываніямі… Он тожа падыходзіць харашо пад рубрыку ЖЗЛ, што, есьлі хто ня понял — Жысць замячацельных людзей. Чакайце, мальчышкі і дзяўчонкі, не расчаруецеся. напiсаў лысы 09.08.2005, 17:38
Думаю, многім начынаюшчым пісунам будзе карыснай наступная Памятка. 10 прызнакаў пяздатага аповяду: 1. Сюжэт/Структура. Усё павінна быць выстраена як піраміда ў Ягіпце – слова на слове, фраза на фразе. Хочацца пяздануць, што мусібыць лагічным, але – не, хуя. Нават у сюры і псіхадэле ё няўрот ябенныя патэнцыялы ( народныя пісьменьнікі Амерыкі і Францыі – чувак Бяроўз і братэла Брэтон – гэта ішчэрпальна даказалі). Карацей без прадуманай формы “карцінка не ажыве”. Твор будзе дохлым, кашляюшчым і гаўніста-панурым, як прадаўшчыцы 1 студзеня. 2. Сьмех. О-о-о-о-о! Гэта самае складае. Калі ты юны батанік або мускулісты і пузаты рокер на моцыке, калі ты цётка з начосам ці мілітон з ПэТэВэшнай заточкай, калі ты пурытанін ці паклоньнік Анатоля Ярмоленка, калі ты хоць раз упіньдзюрыў дзеўцы ў ябло, калі ня любіш усякіх вожыкаў-мурашак-чарвячкоў, калі ты стукач ці проста звычайная падла, калі ты ня п’еш гарэлкі/піва і інш. карысных страў, калі ты гандон і гопнік(які пізьдзіць запаздалых алкашоў), калі ты хуй, смаркач, дэбіл, тормаз, гаўнюк, сцыкло і прадажны підар – ты НІКОЛІ НЕ НАПІШАШ СЬМЯШНО. Сьмех грэе душу. Ён дае пішушчаму творчэскую падпітку, а чытачу – лагоду, прасьветленасьць, пачуцьцё нужнасьці і ўласнай здольнасьці на вялікія справы, карацей – пяздаты настрой. 3. Выдумка, то бок фантазія. 4. Сьціль. Гэта значыць, каб ня было лішніх слоў, каб усё ў цексьце ляжала красіва і на сваём месцы. Бабушкін фарфоравы зайчык – на камодзе, прэзікі – пад падушкай, піва – у жываце, какашкі – ва ўнітазе, хлеб – у хлебніцы, а прапрадзед – у Маларыцкім раёне, вёсцы Дручкі: могілкі, трэці радок зьлева. 5. Ум. Каб ведаць паболей усякіх разымных слоў. Нахуй нужна іх разумець – хаця б запомні як карыстацца. Каб потым увіньціць для каларыту ў якім нечаканым месьце. 6. Душа. Каб любіць тое што пішаш. Бо многія пісуны вялікія любіцялі абасраць самі сябе. Ціпа, глядзіце, я самакрыцічэн, я ўсё хуйню ў сабе замячаю і памячаю. Ня спору, сумнявацца заўсёды нада. Але лічу, што гэта тваё лічнае дзела. Пішаш – пішы, і ня пізьдзі. Дык вось: любіць нужна кожнае слова і літарку. І тады, можа быць, яны адкажуць табе ўзаемнасьцю. І атрымаецца харошая штука людзям на радасьць. 7. Асведамлённасьць. Дзяржы руку на пульсе ў міравых сабыцій. Я не за публіцысьціку, але капелька злабаднеўнасьці ня дасьць вам стаць старым пярдунам, які толькі і ўмее што мацюкацца, бухаць і ГАЛАСЛОЎНА разважаць пра ўсё на сьвеце. Чытай жывых пісуноў – ацечэственых і тых хто ацечэства ня мае. Можна нават сьпідзіць дзе ў каго ідзею – каб потым зрабіць зь яе смачную художэсьцьвеную цукерку. 8. Разьняволенасьць. Павінна быць адчуваньне што аўтару ўсё похуй ( А ТАБЕ САПРАЎДЫ ПАВІННА БЫЦЬ УСЁ ПОХУЙ). Настаяшчыя рэчы заўсёды паўяляюцца ад свабоднага духу, а не ад сьмярдзючай задухі. 9. Піздлівасьць. 10. Уменьне чытаць і пісаць. (Некаторыя пункты пазначаныя адным-двума словамі, бо ўпадла было падробна распісваць) напiсаў Пістончык 13.08.2005, 02:19
Абязательна ў новай, следуюшчай заметцы скарыстаю твае замячательныя парады, майстар Пістончык. А пакуль старанна б'юся, як свіння рылам у плот, на вытанчоннасьцю і дасканаласьцю стыля. Хочацца очань каб кожны новы твор быў піздацейшым за папярэдні. напiсаў лысы 13.08.2005, 02:42
Як Шамякін не хачу, а як Пістончык, то не атрымліваецца, бля! напiсаў лысы 17.08.2005, 17:51
Не пячалься, дружышча. Мне калісьці той жа Шамякін казаў на банкеце СП: "Сірошка, ядры цябе ў качэль, ну ты, сучы сын, і пішаш!!! Нада цібе якую прэмію выпісаць. Хочаш імя Купалы? Ці Куляшова?" Карацей, брэд пьяненькага дзядулькі. Я яго тады паставіў на места. Сказаў: "Нахуя мне твая сраная прэмія. Міня і так народ зразумее. А калі не - то мне і на гэта глыбока насэрці". Во які анехдот быў. напiсаў Пістончык 18.08.2005, 00:32
НАСТАЯШЧЫ Як заўсёды пачну сваю заметку з хфіласоўскай думкі-абагульнення. Патаму как бяз яё, піздатае, напярод прасунуцца цяжка. Як той паравоз цягне вагоны з пасажырамі, ці з разнастайнымі грузамі, так і думка рухае жыццё чалавечаскае.. Лысы чалавек – звычайна разумнейшы за чалавека валасатага… І не патаму што сам я бяз расціцельнасьці на кумпале, і сябя ж неяк апраўдаць і вазьвялічыць вельмі жадаю. Так прырода маць удумала і зрабіла, а супраць яё не папрэш, як не старайся. Гэтаму жыццёваму назіранню ёсць вялікае множаства прыкладаў, каторыя маю думку і падцьвярджаюць. Большасць філёсафаў абсалютна лысыя, а гэтак жа і выбітныя палітыкі валасоў амаль не маюць, барада, вусы, бакенбарды. Карацей, убядзітельная гіпотэза. Як пішат, дарагі маёй душы, Пістончык, то я тагда нахадзіўся ў пішчотнам узросьце. Кагда многа чаво начынает дужа хацецца, а магчымасцеў ішчо не стае. Як сяйчас тое і было. Памятаю очань атчотліва. Патаму як у памяць дзецкую ўрэзалася наўсягда. Ні чым не сцерці і не змыць. Прозьвішча і імя настаяшчава беларускава пісьменніка я не запомніў. Але яно і не надта гучнае было. Напярэдадні настаўніца па мянушцы “Мова” раздала нам пытані і загадала вывучыць на памяць, а то – пізьдзец потым таму, хто не спытае, ці нешта паблытае. Настаяшчы беларускі пісьменік быў маленькі. Але трындзеў, як па пісанаму, без супынку. Аказалася, што ён з нашых мястоў, і жысць знает не па наслышцы. А ў нашай рацэ, каторая непадалёку ад школы працякает, дажа аднойчы ледзь не патануў, патаму как плаваць яшчо не умеў як след, а толькі па-сабачаму. І аказалася, што ўратавала яго ад смерці родная беларуская мова на якой ён крычаў, дапамогу клікаў. Я тагда ішчо сваю паперку з пытаннем згубіў, кішэня была дзіравая, а магчыма дружбакі – мудакі спізьдзілі. Каб напаскудзіць. А ўспоніць длінюшчае пытанне, хоць усярыся, не змог. Падняў руку і папрасіўся ў прыбіральню. Пісьменнік і настаўніца дазволілі. Стаю сабе ў прыбіральні і куру. І харашо мне ад таво. Думаю как тамака мае таварышчы мучаюцца, пытанні задаюць. Чую нехта так упэўнена па калідоры тупае, але не дырэктар – той на адну нагу прыпадае. Я ў кабінку. А калі выйшаў – наш пісьменнік стаіць пад вакном і віно з гарла цягне, аж падскоквае, прытупвае ад радасці. Мяне ўбачыў і смяецца. Кажа: “ ты малы не сцы. Мне ад віна гаварыць лягчэй. Я вам сяйчас вершы пра дзяцінства абпаленае вайной чытаць пачну. Па плячы мяне паляпаў і мы з ім у клас разам прыйшлі.” А потым ён мне кніжку са сваімі вершамі і партрэтам падпісаў. І мне і настаўніцы нашай, а на іншых кніжак не хапіла, але іншыя і не зайздросьцілі, бо ім пасраць і на вершы, і на абсмаленае вайной дзяцінства… А я задумаўся над жыццем. Пытанні пачаў сабе усялякія задаваць. А калі зрабіўся лысым, то рука да паперы пацягнулася, да карандаша. Так — выпадковая сустрэча з настаяшчым беларускім пісьмннікам зьмяніла маё жыццё. напiсаў лысы 20.08.2005, 19:12
Гаспада! У мяне складваецца меркаваньне, што ўсе неадрыўна пачытваюць вышэйвыкладзеныя рэчы, але ад камэнтароў подла ўхіляюцца. Сьмялей, мальчышкі і дзяўчонкі – тут усе свае. Даёш крыціку! Даёш елей ( і іншыя вадкасьці) на душу аўтара. ПАДЗЕРЖАВАЮ!!! напiсаў лысы 21.08.2005, 09:44
Гаспада, прайшло два дні , а не прывету, ні атвету. Дзе водгукі??? напiсаў лысы 23.08.2005, 21:17
Кагда ішчо праз два дні я не увіжу водгукаў дабражалацельных — пачну, бляха з мухай, крыўдзіць усех хто трапіцца пад руку. А па праўдзе, дыка мне усё гэта похуй. напiсаў лысы 25.08.2005, 15:29
Прачытаў з вялікай цікавасцю — не шкадую. Хачу працягу. напiсаў Sciapan 02.09.2005, 21:32
Містэр лысы. Маё прэдлажэньне: пазьбягай апісацельстваў - чытацелю ані скучны. Ня путай расказу з пізьдзяжом на пераменке ці па цяляфону - гэта розныя жанры. І трэцяе найглоаўнейшае - напрагай фантазію - і ў цібя ўсё палучыцца. напiсаў Пістончык 03.09.2005, 02:12
"пачну, бляха з мухай, крыўдзіць усех хто трапіцца пад руку. А па праўдзе, дыка мне усё гэта похуй" Чувак! Ты маладзец! Я - за цібя! Галасую за цібя ўсімі паднятымі рукамі! (І ішчо кое-чэм, но гэта ўжо ні за цібя)… Карочэ, Лысы! Ты проста крут! Прэдлагаю цібе… не, прэдлагаю нам аб'едзяніцца і пачаць крыўдзіць усіх гэтых бляхаў і мухаў!!!! Даўно пара! Атрымаюць яны нарэшце даўно заслужаных зьвізьдзюлей!!!! З каго пачнем? Я на тваім баку, пацан!!! напiсаў Чалавек 03.09.2005, 22:37
Чалавек, ты мой дарагой. Пізьдзіць будзем тых хто залупаецца ня ў цему, і хто вельмі ўжо бляха сьмелым і прыбарзеўшым стаў. То есць хачу сказаць — па алхвавіце і распачнём з табой, ЧАЛАВЕК, зачышчаці дзялянку ад карчоў. напiсаў Лысы 05.09.2005, 21:55
Пра нос. Ня ведаю, як у каго, а ў мяне ён адзін-адзінёшынек. Праўда, па сусецтву з ім праізрастаюць інагда вусы і барада. А прама ў ём, у самай нутры знаходзяцца два дырачных канала. Нос зьяўляецца крыніцай вясьма цэннага прадукту. Да-да. Гэта смаркі. Яны салёненькія і смачнінькія. Але іх мала. Ішчо адна асалода– кавыраньне ў носе. Гэта амаль што ананізм. Толькі моцна кавырацца небясьпечна. Бо можэ паліцца кроў. А кроў – гэта ня сьперма. Ішчо можна засоўваць у нос усякую хуйню. І пры гэтым чыхаць. Гэта тожэ ахуенна прыемна. У насоў бываюць розныя канфігурацыі. Гарбінка на ём выклікае падазрэньні. Бо ягёны носаносьбіт, магчыма, іўрэй. У мяне асабіста нос картошкай. І пагэтаму я ня іўрэй. Я – біларус. Але як назло гарбінка сёроўна ёсьць. Гэта крыўдна. Мальчышкі плююцца мне ў твар. Бьюць у жывот і па яйках. І абзываюць жыдом. Нос вельмі пішчотны і чульлівы ворган. І калі ты вінірычэскі хворы, то пакутуе і нос. Звычайна ён адгнівае. Калі я п’ю гарэлку, то нос моршчыцца. Яго адштурхоўвае гарэлачны пах. У знак пратэсту ён паціху чэрванее. Папросту ў яго такая прырода. Як у хамілёна. Калі насмарк, таксама хуёва. Бо прадукт, што нараджаецца ў недрах носа па якасьці гаразда горшы за смаркі. Ён ліпкі і вадзяністы. І цячэ прама ў рот. Нос можа прынасіць карысьць. На яго вешаюць ачкі. Праз яго дыхаюць. І ішчо на яго можна глядзець. Я шчытаю, што хадзіць з голым носам стыдна. Яго трэба прыкрываць. Як і член. Платочкам ці рукой – сёроўна. Галаўнае, каб не быўо бачна. Аднак, самае цікавае – грацца ім. Прычэпляць на яго прышчэпку. Кусаць, дзёргаць. Можна паглашчаць ім размаітыя вадкасці. Некаторыя дадумваюцца нават бляваць праз нос. Ішчо ў яго можна гаварыць. Ім можна хлюпаць і пускаць булькі. Хто на што здольны. Можна гундосіць, гнусавіць і гудзець. Увогуле, які нос - такі і чэлавек. Чэм большы нос, тым чэлавек прэкрасьнейшы. А з бязносым і гаварыць німа аб чым. напiсаў Пістончык 10.09.2005, 00:06
Дарагі Пістончык! Чарговай сваёй расказай ты мяне дужа здзівіў і я доўга смяялся — ажно з носу беглі… Ну ты сам ведаеш што выцякая з канальцаў у носе. Адным словам ты не калдыр які, а сапраўдны ціпа пісацяль, якова пачытаць інцярэсна. напiсаў лысы 10.09.2005, 21:44
"Пізьдзіць будзем тых хто залупаецца ня ў цему, і хто вельмі ўжо бляха сьмелым і прыбарзеўшым стаў. То есць хачу сказаць — па алхвавіце і распачнём з табой, ЧАЛАВЕК, зачышчаці дзялянку ад карчоў." Лысы! Дык калі па алфавіце, дык трэба з А. пачынаць… Як пачнем, дык ён нас адсюль папрэ… А хулі!!! А трэба яму пізьдзюлей надаваць! А то ўсе маладыя літаратары засцалі!!!! Забаяліся! Ну! Давай! Хто пачне? (гэта я так падбадзёрваю цябе, Лысы!) напiсаў Чалавек 11.09.2005, 00:56
ЧАЛАВЕКУ((( Як той казаў, котораму ўсё похуй. Пачном з пачатку, адгадай загадку. Бізьнясьмен сярод пісакаў, І пісака сярод бізнясьменаў. Ён канечне ж не герой, адгадайка хто такой. На А начынаетца на Г канчаецца. напiсаў Лысы 11.09.2005, 19:07
Сярод гаўна вы ўсе паэты, Сярод паэтаў вы - гаўно. Не кажучы ўжо пра бабло, якога ў вас, як снегу летам, Няма й ніколі не было. напiсаў Ба-ба-бло 12.09.2005, 12:39
А навошта тваё бабло паэтам? Не спакушай, змяюка-ліхаімец! Любоў, гонар і сумленне пераможа бабло!!! напiсаў Патлаты 12.09.2005, 13:28
Не кажучы ўжо пра бабло, якога ў вас, як снегу летам, Няма й ніколі не было. А СЫС БЫЎ БЕДНЫ. І тваё яму бабло— пляваць было. напiсаў Бедны чытач 12.09.2005, 15:38
"І тваё яму бабло— пляваць было" На тваё бабло Сысу было, напэўна, напляваць, калі ты так пішаш. А на маё не напляваць. У мяне з Сысам былі свае рахункі, стасункі і разлікі. Гаўнюкам пра гэта цяжка растлумачыць, бо не разумеюць, што талент - багацце. Аднаго разу я сказаў: "Мой бедны таварыш, мой Сыс…" Гэта, калі Толя памёр. напiсаў Адам Глобус 13.09.2005, 12:47
Высокакультурнае і вельмішаноўнае Спадарства,хэрэ срацца, давайця жыць дружна. Крыцікаваць - ня значыць пасылаць на хуй, але адсылаць да адпаведных аўтараў і тэкстаў. То бок выяўляць ўзаемауплывы і вартасьці прачытаных тэкстаў. Стылістычныя гульні і гопнічэства - абсалютна розныя рэчы. Будзьма ж гжэчнымі. напiсаў Пістончык 13.09.2005, 13:41
Аднаго разу я сказаў: "Мой бедны таварыш, мой Сыс…" Гэта, калі Толя памёр. Яно так. Можа і сказаў. Мёртвым жа не баліць. напiсаў Багаты чытач 14.09.2005, 11:46
Ня мёртвых нада любіць, а жывых аберагаць ад навалачы ўсякай. Асобінна нашых сяброў меншых. Букашак, таракашак, казявак розных. Пра эта і раскас. Займальная заалогія. Сьвет багаты на зьвярушак. Асабіста мне падабаюца хамічкі. Тым, што яны вялікія скрагі. І нікога ня любяць. У Афрыке, напрыклад, ёсьць такі хамічок–мяняла. Ён пізьдзіць розны харч і пакідае замест яго розную хуйню. За гэта яго часта забіваюць. Такі закён прыроды. Дакладней, закОн жунгляў. Ішчо ёсьць чэрвячкі. Яны жывуць у почве і перамяшчаюцца тама шляхам сакрашчэньня мышц. І іх таксама забіваюць. Але за саўсем другое – на іх ловяць рыбу. Чэрвячкі бяздапаможныя. У іх німа ні наса, ні вух. Рук і нох таксама. Німа чым ім ударыць крыўдзіціля. Мне іх шкалі. І ня толькі іх, а і глістоў. Бо яны таксама чэрвячкі. Калі зьмяркаецца, то прачынаюцца камары. Яны праціўна пішчаць. І суюць свой нос людзям у скуру. Праўда, гэта робяць толькі камарыныя саміцы. Шчасьце, што іх жыцё мімалётнае. Хоць і лятаюць, сволачы. Вельмі машчны кёні. Але яны мне ня падабаюцца. А некаторым цёткам наадварот. Яны любяць смактаць іхні пісюн. Канячы хуідла прыцягвае іх сваёй даўжынёй. Ішчо мне сімпацічны рыбкі. Асабліва гупі. У хвіліны гора гэці істоты ўміратвараюць. Існуюць у сьвеці людзей осабі, якія ня раўнадушныя да малодшых братоў сваіх. Гэта заафілы. На лецешчы я дзяржу курачак. Жонкі ў мяне німа. Таму ябу пцічак. А яны нясуць мне яйкі. Котак я ні люблю. Бо яны царапаюцца. А вось мух у мяне ў хаце цьма-цьмушча. Яны ўсюды сруць. Асабліва ж нахабныя нырцуюць у суп. Або ў талерку з кашай. Але я іх ня забіваю. Хай жывуць. Хоць і сруць, а ўсё ж стварэньні Божыя. Па лясах ад людскога вока хаваюцца русалкі. Яны з казкі. Яны падсцерагаюць адзінокіх путнікаў і ябуць іх да сьмерці. І адкруціцца ад іхніх чар німагчыма. …Хочэцца ўсё-ткі дачэкацца таго дня, калі,як пішуць у Бібліі,”вазляжэ агнец побач са львом”. Што ў іх, цікава, радзіцца? Спадзяюся, мы дажывем да гэтага міга. Тым болей, што навука ціпер ябашыць сямімільнымі крокамі. напiсаў Пістончык 14.09.2005, 22:52
Маўчаньне, чарот-вечарот… Ціша нібы ў танке. О, дзе ты, беларускі словаблуд… напiсаў Пістончык 16.09.2005, 00:14
Жыцё народа - штука грусная, каробяшчая нашу нежную інцілігентную душу. Узгляніце на яе - бяз купюр і прэкрас. Сьмерць на праізвоцтве. “На стройках века мы шчасьце куём…” Т. Ман Я работаю на стройке. Вельмі гэта уўлякацельная і абшчэсьцьвена важная прафесія. Да і дзенюшкі плоцюць даволі абільна, рэгулярна і – што самае галоўнае – па чэснаму. Уласьне, мая прафесія – вадзіціль. Вадзіціль пагрузчыка. Рабацёнка, можна сказаць, няпыльная. Уваткнуў сідалішча ў сядушку і знай сабе хуяр, рычажочкі пакручвай. Езьдзіш, цыбай папыхваеш: туды шчэбяньку, туды пясочку. Ці якіх кірпічэй начальству на дачку напізьдзіць. Мне сам шэф другога дня сказаў: “Ты, Сярошка, найглаўнейшы чалавек на праізвоцтве. Вось каб толькі гарэлку ня кушаў…” Гэта ён праўду сказаў, ня сьпізьдзеў. Бо гарэлку я сапраўды кушаю. Прычым бальшымі дозамі. Мы з мужыкамі палюбліваем гэта дзела. Але толькі ўціхамолку, у цяні ад начальнікаў. Неяк прышоў к нам работаць адзін інцілігенцік. Тошчынькі такі. Чыста выбрыты, у ачках і з крупным псеўдапралетарскім носам. Рукі ў яго, відаць, адкудава ніядтуль растуць. Я яму: ”Слыш, Ліанардзік (Ліанард яго звалі, імя-та якое! Підзірасьцічэскае…цьху ты, Госпадзі…). Памажы чалкі нацапіць”. А ён, радны, бля, і ня знае што гэта за чалкі такія. Суёць свае рукі-палкі. Куды ён іх суёць!? “Куды ты іх суёш!? – крычу – за скабу чапляй, за скабу!” А той толькі галаваой круціць, чуць ужо ня плача: “Ня знаю я як гэта рабіць!Навучыце, дзядзечка…” Але гэта былі толькі гаечкі. Болцікі пачаліся пажжэй. Першае, што гэты сапляк утварыў, здарылася ў панядзелак, чатырнацытага. Федзька Клёш якраз выйшаў тады з водпуску. Ну, рашылі з ўстрэчу апаласнуць нутро. Паслалі этага ўёбка на абедзе за сьпірцікам. “Зьбегай, - гавару – у цэх, да Петрыка-наладчыка. У яго заўсёды чыкушка імеіцца.” Ён і пабёг. Праз мянут пяць прыбягае. Бяз сьпірта. “Дзе жэ прадукт,” – я го пытаюся. А ён: “Я да Пятра Нікалаіча падхажу і задаю канкрэтны вапрос, маўляў, сьпірт у вас імеіцца? А тут масьцер, Васілій Вікеньцьевіч вырас. “Звчэм сьпірт?” – пытаецца. “Ну а ты, мудзіла, што яму?” – ня вытрымліваю і крычу этаму шчанку. “Я? Я, ісьцествіна, сказаў праўду: сьпірт прасілі ў мяне Сіргей Анатольевіч і Вічыслаў Аліксандравіч”. Ну, зразумела, што было потым. Вікенцьіч прапісочыў нам дупы няхіла. А вось у пачатку аўгуста случылася трагедзія. Як зараз помню. Стаяла пахмура-хуёвая раніца. Міхалыч, - атрада наша, душа і печэнь калякціва, - дакрашваў капоцік свайго грузавічка. А мы грузілі радам блокі. Я на пагрузчыке, а Ліанард паддзержываў зьнізу. Алежка Белы і Барэ – у кузаве на падхваце. Дагэтуль стаіць у вачах гэты мамент. Пліта саскальзвае, дзелае сальта чэраз борт… Міхалыч радам, у капота шывеліцца… * тон адменнага бятону размазалі Міхалыча як кацёнка. Скрэжэт метала, віск, мацюкі. А спусьця імгненьне – ні віску, ні мацюкоў. Я саскачыў з пагрузчыка і першым падбег да трупа. Мае вочы заслала пяляна. Перакошаны твар няжывога дружбана, жырная зялёная муха ў яго на носе. Дражашчымі быццам халадзец губамі я атрэшонна барматаў: “Мііііііііііха…Міііііііііііхааааа…” Сагнутыя фігуры Барэ і Алежкі у кузаве ўзвышаліся жывымі помнікамі. Маўклівымі сьведкамі ахуеннай халатнасьці, дапушчэнай навічком. “Ліанардзік, гэта ён скабу плоха зачапіў!” – з бокса насупрацьбёг, пырскаючы сьлюной і размахваючы доўгімі ніказістымі рукамі столяр Фаміч. “А дзе ён? Дзе Ліанард?” – успалашыліся ўсе. Я знайшоў яго на чэрдаке двухпавярховаў навастройкі, планаванай пад сталовую. Ён сядзеў забіўшыся ў куток, паміж пакетамі са шклаватай і тоненька выў. Я сувора зжаў яго плячо: “пашлі, людзі хацяць заглянуць цібе ў вочы…” Вось ужо чацьвёрты месяц як няма Міхалыча. Ён ужо ТАМ. Дзе няма места гору. А мы ўсё яшчэ ТУТ. Калі чуеш нас, Міхалыч, знай – ты ня забыты. P.S. Ліанардзіка апраўдалі: няшчасны случай, ядры тваю маць. напiсаў Пістончык 18.09.2005, 16:19
Увага!Увага! Псеўдамітафізічэскае міні-эсэ пра адну палезную вешч. Краваць. У краваці чатыры нагі. Дзьве паябені па краях. І прямавугольная працоўная пляцоўка. Кажная краваць мае сваю таімніцу. І можэ дахуя расказаць. Калі б, канешна, умела. Ва ўнутры краватнай шывеляца прунжынкі. Яны круглападобныя. Кажыся, іх шмат. І яны дапамагаюць ліжаць. Кажыся. Краваць мае многа хвункцый. Кажыся, на ёй можна рабіць усё. Можна прыгаць. Можна ні прыгаць. Пракавыраць углубленье. І сунуць туды чагосьці. Ад скукі насраць пасяродцы. Але галоўнае прызначэньне краваці – ня ў гэтым. На ёй дзелаюць дзіла. Пад пакровам ночы. Ці пры дзённым сьвятле. Пры гэтым яна рыпіць і пацее. Вось, кажыся, і ўсё. Хоць і коратка, але з густам. А каму ня спадабалася, дык вазьміце адсмакчыце. Ужо гэта вам стопудова падабаецца. Кажыся. напiсаў Пістончык 24.09.2005, 02:24
Тожа пачці пра краваць: Проснулся, прищурился, сел, улыбнулся. Отдёрнул, зажмурился, встал, потянулся. Взглянул, почесался, намылил, умылся, Зевнул, причесался, почистил, побрился. Поссал, постоял, помечтал, прослезился, Стряхнул, повздыхал, посмотрел, спохватился. Помчался, включил, разогрел, откупорил, Разбил, поперчил, посолил, приготовил. Чихнул, уронил, подобрал, чертыхнулся, Попробовал, съел, отрыгнул, ухмыльнулся. Налил, вскипятил, заварил, удивился, Понюхал, отпил, повернулся, облился. Погладил, одел ,завязал, застегнулся, Собрался, вспотел, отдышался, обулся. Схватил, побежал, повернул, подскользнулся, Цеплялся, орал, полетел, нае…. Хромал, ковылял, материл, торопился, Пришёл, опоздал, объяснил, извинился. Кружил, обнимал, целовал, восхищался, Дарил, покупал, вдохновился, признался. Ходили, мечтали, молчали, смеялись, Смотрели, гуляли, пошли, пое…. Лежали, любили, стонали, кричали, Ласкали, дро…ли, лизали, кончали. Давала, сосала, пила, поперхнулась, Давилась, глотала, сползла, захлебнулась. Вскочил, оx…, тормошил, растерялся, Пытался, хотел, передумал, съе…. Нашли, возбудили, пришли, повязали, Кричали, судили, учли, оправдали… напiсаў ваабшчэ 24.09.2005, 07:31
Ізлішне аднастайна, брацец. І рыфмы бедныя і хілыя, быццам іх пізьдзьла купа гопнікаў. Эээх… Народ піша пра дзецякцівы, пра нейкія мудазвонскія конкурсы. А расказ стойка застапарыўся на 84-й рэпліцы. Бляць! Хэрэ трымаць паўзу, гэта вам ня п'еса нейкага там Бэкета, а жывы празаічны прадукт! напiсаў Пістончык 27.09.2005, 23:49
Друг, Пістончык,наканец-такі я з вамі зноў… Там дзе я знаходзіўся, ахуенна халодна і херова з харчымі. а таму я зусім аслабеў… Вярнувся на Істарычаскую Родзіну ігде сабіраюся продолжыць сваі празаічныя заняткі. Так, давольна -такі скора, паперапісваю сваі новыя і свежыя упечатленні ад убачанава і перажытава. І уверан я очань, што зможам вывесці рубрыку "РАСКАС" на самыя вярхі. з уважэніям напiсаў лысы 28.09.2005, 08:47
Якія ўсюды галінкі разумныя: дзецяхціў, залатая літара. Нейкія пяздлівыя дзядзькі шамкаюць з кашай у роце аб Лёсе, Ліціратуры, Жанры. А мы тут ціха ў шапку папісваем людзям на радасьць. Бавім наш люд прыгожым непісьменствам. Што ж кожнаму свае мухі ў галаве… Казка пра малацца і дзявіцу і пра то, шо з людзямі любоў дзелае. Жыла-была адна дзевачка. У старэнькім гарадзішке. У няведамай дзяржаве. І была гэтая дзевачка адна- адзінёшэнька. Не было ў яе ні папачкі, ні мамачкі. А была толькі старэнькая-прэстарэнькая бабулька. Па начах прэўрашчалася ента бабулька ў злога бармалея і кудысьці ўлятала на доўгай качэрошцэ. Аб гэтам зналі ўсе жыхары гарадзішкі. І забаранялі сваім дзяцішкам граць зь дзевачкай. Калі яна вырасла, то захацелася ёй паябацца. З настаяшчым жывым мушчынам. Вось толькі павыміралі мушчыны у ваколіцах. Пазабівала ўсіх страшная хвароба. І дзевачка стала хадзіць на мясцовыя могілкі. Раскапвала яна магілы і снашалася з мерцьвякамі. Ды апрацівіла хутка гэта дзела. І дзьявальская думка зарадзілася у ейнай чэрапушцэ. Дачакалася яна вечара. Прытаілася. І зьвязала сьпяшчую родствініцу. А калі тая абрацілася ў бармалея, прынялася за работку. І хаця па навуцэ гэта німагчыма, але нарадзілася ўхуткасьці ад гэтага бармалея чудзішча страшнае. Мацюкалася бабулька. Але дзявацца німа куды. Ня вароціш урэмя ўспяць. Хутка расло чада. І чым дараслей быў мальчык, тым красівей ставаў. А жыла ў том гарадзішкі дачка купечаская. Была яна прыгажуня гожасьці няпісанай. Аднак ацечаская падазронасьць зрабіла сваю чорную справу. Увёз папка дзявіцу за моры-акіяны. Падалей ад байструка-раскрасаўца. Ды зачыніў у цямніцы, каб толькі і рабіла як вярэцяно круціла. Закручыніўся наш моладзец. Кажны вечар выходзіў ён і аглашаў ваколіцы сваімі нуднымі песьнямі, таскуючы па дзевіцы-красавіцы. Ажно мароз па скуры ад гэтых песень прабяраў жыхароў. І вось сабраўся ён, нарэшце, у пуць-дарошку. Паклаў у катомку рэчаў валшэбных. разьвітаўся са ўсімі і ўябаў на пошукі шчасьця. Шмат цудаў прыключылася, шмат дзіў дзіўных пабачыў наш хлапец-маладзец. І Зьмея Гарыныча з заапарка вызваліў. І Кашчэя ад сьмерці ўратаваў. І людажэра ад голаду збавіў. Сталі яны яму сябрукамі навек. І вось дабраўся ён да стараны той няведамай. І зразумеў – ня заўладаць яму дзеўкай бяз хітрасьцяў усякіх. А дала яму мамка у дарогу Паябень Валшэбную. Валодала яна сілай расчудзеснай. Але ўночы шпіён купечаскі ўкраў у молацца падаруначак сей. А ранкам вызваў купец яго на бітву з вяліканам. «Пабядзіш,- гавора,- аддам дачку. Закручыніўся апяць хлопіц. Аднак на сражэньне пайшоў. А як убачыў праціўніка свайго, дык ішчо пушчэ засумаваў. Але згадаў ён пра сяброў сваіх, што ад сьмерці нямінучай уратаваў. Усе прыйшлі-прыляцелі на помашч. Ды ня усім наканавана была выжыць. Гарынычу вялікан той пуза стрэлой праньзіў. Кашчэю ручкі-ношкі паадкручвал. Толькі людажэр ледзь ногі ўнёс. Прыйшла чарга молацца. Выйшаў ён і давай над вяліканам насьміхацца, аруж’ем паігрываючы. Наьсміхаецца, а ў самога ў штанах мокра. Тут вялікан, злаўчыўшыся, падскок да яго ды я-а-ак шмаране дубовай паліцай па шлему чугуннаму. Пахіснуўся моладзец, але на ножках устаяў, хіба толькі ў штаны наклаў ад удару нічаканага. У адказ і вурод палучыў сваё. З хрустам апусьцілася булава стопудовая на макушку. Ды ішчо й па вачах чырканула… Ужэ сьляпога і бяздапаможнага дабіў яго хлопіц сваім кладзінцом. А для вернасьці усадзіў таму ў сраку кол асінавы. І ўпала башня няпрыступная. І кінулася дзявіца-красавіца ў абдымкі да хлапца-малацца. Але прыглядзеўся ён к ёй і падумаў: «А нахуя яна мне патрэбная?» І пайшоў прэч. Вярнуўся дамоў і зажыў адзін-адзінёшынек шчасліва, нармальнай палавой жызьнью. ____________________ напiсаў Пістончык 04.10.2005, 01:30
*** МЯЧТЫ Мячты, а не іншыя высокія мацерыі, вядуць чалавека па жыцці. Мячты – той чудесный карасін, які дазваляе распрастацць крылы і ляцець, каму нізка, а каму высока. Ляцець і сраць на галовы тым, хто застаўся на зямлі. У кожнага мячты ў жыцці бываюць, случаюцца і не па адным разе. У мячту трэба верыць і не адмахвацца ад яе, як ад мухі. Патаму как другі раз мячта можа і не прыўсці ў душу, пакрыўдзіцца. І ўсё тагда – пішы прапашчая твая жызьнь бяз яё чудеснай. Мячты прылятаюць пад самую раніцу. Калі трэба вылазіць з цяпла на халоднае паветра і бяжаць у тувалет… Гэта у дзецтве так, а потым яны прыходзяць усё радзей і забываюцца. З маіх аднакласьнікаў па- настаяшчаму верыў у мячту Паўлік. І яго мячта случылася, споўнілася да канца, да самае плешкі. Сення ён работае на празводстве слесарам шастога, большага няма, разрада, і яво партэт вісіць на прахадной і ён пяць разоў на тыдзень глядзіць на сябя прыгожамаладога… А тыя, каво пасяшчалі мячты странныя — хто хацеў стаць касманаўтам, хакеістам, Чапаевым, Высоцкім, Хфантамасам-журналістам, Зорам ці Хфанхванам-тюльпанам… З тых нічаво харошава і палезнава для грамадства не атрымалася. Яна ганяліся за мячтой і ні хуя мячту не злавілі. І я скажу пачаму. А патаму, што слаба верылі ў сілу мячты. А бяз веры шчасця нет! І толькі я змог мячту рэалізаваць. Я пра яеё не піздзеў, не пісаў у сшытках, як іншыя. Не хваліўся…. І цяпер я — ЧАЛАВЕК АМФІБІЯ!!! Цяперка магу сказаць смела – мячта збылася. Пакуль я плаваю у ванне. Магу прасядзець пад вадой паўгадзіны лёгка. А летам выйду на адкрытую ваду, і вы яшчэ пра мяня услышыце. Хаця можа і не увідзіце, не хачу свяціцца. Пакуль – пагружаюся. Верце ў мячту! напiсаў лысы 05.10.2005, 12:30
<Мячты – той чудесный карасін, які дазваляе <распрастацць крылы і ляцець, каму нізка, а <каму высока. Ляцець і сраць на галовы тым, <хто застаўся на зямлі. Клясна! Асабліва апошні радок. напiсаў krambam 05.10.2005, 17:44
Крамбам ((( Дзякую табе аткравенна. Патаму как і мне лічна мысьль эта очань нравіцца. Счытаю яё безуказьненаю і адточанаю. Адна з будучых маіх твораў будзе пра очань прыувлекацельную штуковіну, каторая у многіх граждан імеецца, а ані яё быццам і не замячают. напiсаў лысы 05.10.2005, 21:38
Падымаю, лысы, свой жырны вялікі палец ўверх. Малаччына! Так трымаць, і мы пераплюнем астатнія галінкі ня толькі па качастве (што ужэ зьдзелана), але і па калічастве. Сьцілае славаблудзье - вось наш дзевіз! напiсаў Пістончык 06.10.2005, 11:59
А во вам, калдыры нінаглядныя,ацечэствены рэмікс хранцускага ліціратурнага блокбасьцера мінуўшых сталецій. Зоюшка (па мацівах вядомай казкі). Жыла ў адной адсталай дзерывушцэ маладая даярачка. Працавала ў калгасе. І калгас той таксама быў даляко ня перадавым. Звалі даярачку гэтую Зоюшка. Папка ў яе быў трактарыстам. А мамка ўмёрла. Ад алкагалізму. І ўзял трактарысьцік наш сабе другую жэншчыну ў хату. І быўі у той мачэхі дзьве дачушкі-блядушкі атрочэскага ўзросту. Адразу ўзяла мамаша мужэнька пад абцас і прыбрала ўласьць у хаце ў свае чорныя ручкі. Кажный вечар сястрычкі адпраўляліся ў клуб на танцы. А падчэрыцу пакідалі ўдома. Мачэха давала строгі наказ: накарміць парася, састрапаць вячэру, у хаце прыбраць ды пасьціраць сёстрам іх бруднае бяльішка. А Зоюшка – ні сматры, што даярка – была вельмі раманцічэскай дзяўчонкай. Драіць на кухне падлогу і пад радзіва, што суткі напралёт вяшчае, гапака адплясывае. Так ужо ёй хацелася ў клуб на танцы папасьці. І з парэньком якім апасьля оных на сенавальчык заваліцца! Папанька ж з гора скантаваўся з прэдсядацялям, знакамітым алкашом і нячыстым на руку халтуршчыкам. Хоць і краў калгаснае дабро нішчадна, але баяліся людзі яго. Бо меў валасатыя лапы і падмазаў усё раённае і сталічнае начальства. Прыехаў раз у сяло начальнік бальшы з горада, самы найгалоўнейшы аграном. Прыехаў з сынам, блядуном найпершай маркі. Усе дзеўкі ў раёне па ім сцаліся. Праведала пра тое Зоюшка. І да таго зрабілася ня ў моч ёй, што стала яна шараёбіцца па агароду ў надзеі ўгледзець гарацкога молацца хоця б здалёк. Хадзіла-брадзіла… і раптам захрусьцелі веткі і са старой яблынькі зьляцела на градку з агуркамі растаўсценная цётка. На галаве платок з залатых нітак, а ў руках – зіхоткая копачка. Цётка гэтая была страсьць як падобная на Зуіху, што робыла заўскладам у магазіне. Падмігнула цётка Зойцэ і гаворыць: «Шо, дзеванька, у мандзе зайграла? Памагу я табе з тваёй прамблемай». Махнула цётка копачкай і старыя лахманы на даярачцэ абраціліся ў жоўты сарахван. Весь у гарошэк і з рушэчкамі па краях. Потым дастала валшэбніца з кішэні блісьцяшчыя галошы і кажа: «Вось табе, маладзіца, абноўка. А каб дабрацца да клубу трэ табе кой-які транспурт». Ударыла копачкай па агурку і стаў овашч лісапедам. Двухкалёсным, са званком і каляровымі катафотамі. «Адпраўляйся, дзеванька, у клуб, трасі там сваімі хформамі, толькі помні, - навучала цётачка. – Як поўнач міне, абраціцца ўся абноўка твая ў трапкі, а лісапед уцілем зробіцца. Прыехала Зоюшка на кропку і ўсе дзеравенскія кралі абалдзелі ад такога шыку. Аграномавы сынуля адразу прыкмеціў нязнаёмку. Пасьля нядоўгіх угавораў пайшла яна з ім у сусецкі сарайчык… Пярдоліць аграномавы сынуля нашу Зоюшку, а яна на часы «Зара» ўсё паглядвае. Адштурхоўвае раптам чобатам хлапца і, падаткнуушы сарахван - на з'ёбы. А другі-та гаўнадаў і застравае у купе навознай. Ускокнула яна на лісапед, спяшыць-хуярыць. Ажно падмышкі ўспацелі. У ракавы час ударыў гром. Глянула Зоюшка – а на ёй лахмоцьці ужэ, а памежду ног – агурок. А парэньку-та з тых пор упілася ў сэрца вострая любоў. Стаў ён хадзіць па хатах і прымяраць на ўсіх тую пацераную галошу. І вось прыходзіць неяк ён у трактарыставу хату. Ацец Зойкін, бухушчы, на печцы валяўся. А мачэха-та як убачыла госьця, дык і давай вапіць: «Міша, даўбаёб ты такі, злазь з палацяў! Ты толькі паглядзі, хуй стары, хто да нас прыйшоў!» «Ябаць-капаць! – адазвауся той з ляжанкі, пачухваючы сапрэлую машонку. – Хай пяздуе падалей. У нас тутака ня карчма і затак усякіх шалапутаў мы ня кормім». А госьць-та ўжэ зрэнкамі па нагах шарыць. Дастае з партхвеля галошу ды кажа: «Ніапхадзіма дадзены фасон прыспасобіць да дзявічай канечнасьці. Ёсьць у вас, таварышч жэншчына, дзеці жэнскага полу?» «У нас тута ня бардзеля, а прылічны сямейны саюз,- ускіпяціўся адпачываюшчый. – А калі хоцца паябацца, то гавары прама. Падскажу, дзе абслужаць». «Ваш муж – класава ўрэдны элемент, - абраціуся госьць да супружніцы Мішкавай. – Кстаці, чаму вы да гэтага часу ня здалі ў калгас свайго арлоўскага рысака?» Учуяўшы, што справа ідзе к панажоўшчыне, мачэха быранька ўсадзіла хлопца за стол. Вывудзіла з печы картошачку, адкупорыла бражкі і бяседа адразу наладзілася. Хутка ахмялеушы юнец прыступіў да замеру. Замер трохі зацягнуўся, бо прымяраючы галошу парніша ўмудраўся пашарыць пад юбкамі ў тых самых «дзяцей жэнскага полу». Калі ногі, здавалася, скончыліся, з погрэба выпаўзла нейкая страшыдла і накіравалася да выхаду. «Куды ж гэта ты сабралася?» - завапіла мачыха. «Посэрты хочу, маман», - робка адказала дзевушка. «Дзевушка, вам трэба учыцца», - васклікнуў аграномаў сын і з галошай кінуўся да яе. Як меч у ножны ўвайшла яе лапа ў галошыну. Мальчышка згубіў дар рэчы. Ня чакаў ён ад лёсу такой подлай шуткі. Падыйшоў «скараходаўскі» фасон на ейную запэцканую гаўном нажонку! Ну, і сыгралі тут, канешне, вясельлейка. Піў весь раён. Да шо там, бляць, раён! Уся вобласць ябошыла! Толькі жыцьцё Зойкіна ўсё роўна ня ўдалося. Чэраз год кінуў яе муж з дзьвума дзеткамі на руках. У горад укаціў да якойсьці касіршы. А Зойка са злосьці занялася паліцікай. Стала дзяпутатам абласнога маштаба. Чым магла, дапамагала роднай дзярэўне. У падзяку аднасяльчане скінуліся і адгрохалі ёй ля пошты прыжыцьцёвы помнік. напiсаў Пістончык 06.10.2005, 12:02
Дарагі мой, Пістончык. Ты натхніў сваім добрым слоўцам і я працягваю славаблуддзе. КАШТАНЫ калыханка Дзядзьку Мішу прысьвячаю Яна на яво глядзела карычневымі вачамі. Ён на яё глядзеў. І вочы іх рабіліся бліскучымі, ад горкіх сьлёз. А кагда случалася ім нахадзіцца радам, а ета бывала не часта, то Ён брасаўся к ней іза ўсех сваіх сіл. І яна к яму была нераўнадушна. Очань ён ей панаравіўся яшчэ з таво, самава первага, незаўважнага пастароннімі, ўзгляда. Яво, трэба сказаць, за душэўныя і цялесныя парывы піздзілі не шкадуючы, як апошнюю скаціну. Але ён не сунімаўся, ён рашыў ісці да канца і не адказвацца ад свайво кахання. І яна яво ў такім жаланні паддержвала і ўкрапляла як магла. Воабшчам завязаліся паміж імі цесныя адносіны. Жысць друг бяз друга стала нявыноснай. І пачалі яны выношваць смелыя планы. Думаць як, і куды ім сбяжаць, як уцякчы. Каб тамака прыдацца цялесным і душэўным уцехам. І каб ні хто ім не замінаў. Аднака за імі сачылі і такая магчымасць пакуль не прадстаўлялася… Прыгляд быў очань строгі і тшчацельны… Бераглі іх для будушчава. Яё для дзірэктара, а яво для начальніцы мінскай. А кагда жысць нявыносная, то і да смерці адзін крок. Но яны былі очань маладыя, і пра сыход з жыцця думаць не хацелі. А кагда нечава дужа хочацца, і пра ета толькі і думаецца – то яно прыходзіць. Напіліся как та іхнія вартаўнікі, бдзіцельнасць ад спірытусу прыпупілася. Заснулі. Ну вось яна — чаканая воля. Доўга і хутка яны бяжалі. Стаміліся так, што і ногі ледзь дзяржалі. А за ўцекачамі наладзілі пагоню. І злавілі іх на беразе ракі Друць. Дзе яны паімелі нядоўгае шчасце. І разлучылі назаўсёды. Ні ён яе, ні яна яво з таво самава туманнага рання болей не бачылі. Вось, мой маленькі дружа, і называць людзі каштаны конскімі. Патаму што очань ані напамінаюць вочы няшчасных жывотных, каторых разлучаюць, а не случаюць… А цяперака спі, і глядзі, каб сухім падняўся…. напiсаў лысы 06.10.2005, 19:41
Пістончыку і Лысаму ((( Вось гдзе настаяшчая, а не падзельная ліцература. Паддзержаваем усемі рукамі. Давайце ішчо сочнай і вясёлай літ.-ры. напiсаў чытачка і чытач 07.10.2005, 11:20
Очань вялая рэакцыя на новую свежую плынь, каторая прапанавана вашае ўвазе, чытачы і чытачкі. Смялей, яшчо смялей выказвайцеся і дасылайце свае прапановы. А я пісаць не кіну, хоць забіце, хоць усярыцыся ад зайздрасьці. напiсаў лысы 07.10.2005, 12:17
Пісьменнікам расказаў ((( Эх, дзе маі сямнаццаць лет… Васхішчаюся, ціпа! напiсаў Sciapan 07.10.2005, 21:10
Тааак, мае 17 таксама хуй ведае дзе.. І 18, і 19. Але ў душэ я мальчышка хоць куды!!! напiсаў Пістончык 08.10.2005, 02:40
КЛІП Пташкі ўсе, як адна змоўклі, куркі перасталі кляваць зярно, а гэтак жа сама розных дробных і вялікіх казюрак з вёрткімі чарвячкамі не дзяўбуць… А тыя, у каторых па чатыры нагі, ды галовы рагатыя, не шамкаюць больш, і не жаваюць жвачку сваю… Трактары мошчныя на палетках угнаені азотна-тукавыя не разбрасываюць, не тарахцяць, і зямлю не пахаюць… А механізатары – трактарысты тварамі чырвонымі святлеюць. І стыдліва высморкаваюць насы у рукавы сваіх куфаяк. Ачышчаюць насы, бо чуўства непадзельныя перапаўняюць суровыя, агрубелыя сярца… Хішчныя ж звяругі не дзяруць кагцямі, як гвоздзі вострымі, сваіх ахвяраў слабых… А чорныя бомбы не ляцяць на зямлю з самалётаў… А пачаму так? А патаму, што адзін очань не плахой чалавек, закінуў на плечы рамні, расцягнуў мяхі пёстрыя свайво акардевона, а можа і гармошкі, і тіскае клавішы да пімпачкі-кнопачкі і пяёт пры этам мяккім голасам сваю красіваю і пячальную песьню. О, О, О, как мне мне грусна!… У начной тішы… Я пішу … І эта прастая песьня плывёт над усёй зямлёй, і нікаво не аставляет равнадушным. Не спыняйся, Архфей, не спыняйся!… Красата спасёць мір. Так любіл гаварыць адзін барадата-лысаваты дзядзька. напiсаў лысы 08.10.2005, 14:39
Пістончык. бляха з мухам! А куда ты праваліўся. Гдзе вясёлае і нязмушанае славаблуддзе? Абрыдла чытаць рознае занудонства, ну, давай!!! напiсаў лысы 10.10.2005, 10:50
Во вам прымер ліціратуры скаламучанага сазнаньня. Чакаю ацэнак. Псіхадэлічныя вожыкі. Аднойчы мяне наведалі псіхадэлічныя вожыкі, пяць вожыкаў: розавы, сіні, зялянавата-серы, карычневы і красны, з дзюрачкай. Гэта здарылася раптам і ўнязапна. Я ляжаў на сваім, ахуенных памераў, тапчане. Вечірэла. Быўо потна і задушна. І тут у дзьверы раздаўся пранізьлівы званок. А я, нада вам сказаць, пяьдзец як ня люблю ўсячэскіх жывотных, а тым болей нейкх там ёбаных вожыкаў (тым болей з дзюрачкай!). Ня пасьпеў я падыйсьці, як нехта ебануў са ўсёй моцы па дзьвярах і яны са сьвістам і громкім скрэжэтам зьляцелі з пяцель. У праёме стаяў карычневы ўёбак-каратышка. С доўгім носам і пучком калючак на тулаве. У лапе ён трымаў томік Дастаеўскага і пачку гандёнаў. Я, натуральна, нямножка ахуеў напачатку, а калі прыйшоў у сябе, то нядоўга думаючы ўябаў яму па галаве тым жа самым томікам Дастаеўскага і з сілай захлопнуў дзьверы. Чэраз 24 сякунды ён разьюшаны ўляцеў у кватэру са сваімі карэшамі. Усе яны, Як адзін, пахадзілі на гэтага ўёбка: ва ўсіх у руках па томіку Дастаеўскага і па пачцэ гандонаў. На шум на пляцоўку вылез мой сусед, вялікі Салжэніцын, і грозна вымавіў: - Ня замінайце пісать класіку, ссукі! Але, убачыўшы Дастаеўскага, мэтр зьмягчыўся… і пачценна зьняў з галавы парык. У хуткасьці вярнулася з працы мая жана, Вера Паўлаўна. У вачах у яе была таска, а за пазухай – маленькая сабачонка. Убычыўшы гасьцей, яна сказала: «Ооо-хохо-хохо…» і запрасіла ўсіх, уключна з Салжыніцыным, на аганёк. Прамоўлена гэта была пязьдзец як гучна. І ў кватэру сталі сабірацца люді з вуліцы. На бухач прыкавыляў старэнькі Ваня Шамякін. Ваван Набокаў пріхуярыў скрыню адменнага хранцускага бадрылава. За адсутнасьцю закусона сабачонку жаны мы пусьцілі на оный. Красны вожык, напіўшыся, груба мацярыўся і торгаў Ісаіча за бораду. Пасьля N-най дозы я разбіў ябло Ване і прылюдна абазваў Валодзьку підарам і другімі няхарошымі словамі. Карацей, усе бавіліся. Каля палуначы у вакно пагрукаў і ўвайшоў прышчавы мужык з кабурой на штанах: - Сатруднік КэДэБэ Кармілкін, таварышчы. Усім прэд’явіць дакуманты. Я, канешне, нескалька вазмуціўся гэтай няздаровай хуйнёй, а Валодзя Набокаў чамусьці раптам падняўся і пацэлаваў гэтага ўёбка з кабурой у лоб. Ісаіч жа паступіў подла. Ён хутка наябеніў «Ліст працесту» і тут жа адаслаў яго ў Парыш сябрам-амігрантам. Мы адразу асудзілі ягоны ўчынак і паслалі Шамякіна за дабаўкай. Потым ішчо прыйшлі два Міхі: Міха Шолахаў і Міха Булгакаў. Міха Булгакаў прыйшоў сам па сабе, а Шолахаў прынёс пузыр первача. Гэта быўо апошняй капляй. Я заараў: - Што за ябала?! Пайшлі ўсе на хуй адсюдава! Мне заўтра на работу, бля! Вера Паўлаўна адабральна кіўнула. Ісаіч паглідзеў з дакорам і абіжэнна з’ябаўся к сабе. Набокаў, зьняўшы па ціліхвону пару мілашак, паехаў некуды трахацца. Шамякін з-за хваляваньня ўмёр прама за сталом . А оба Міхі ў кампаніі з п’янымі вожыкамі ўсю ноч сьпявалі пад вокнамі песьню пра Галіцына. Хутка мы паснулі. А сатруднік назераў чэраз бянокаль, каб мы ня ўдралі за граніцу. Бо падазраваў нас у шпеанажы. напiсаў Пістончык 10.10.2005, 23:22
Яшчо вышэй,Дарагі Масцер славаблуду, ты задраў планку художасцьвяннасьці у новай творы. Так, бляха з мухам, і будзем трымаць! Віншую і глытаю за цябя халодны півасік. напiсаў лысы 11.10.2005, 09:22
Палучыце яшчо глыток нязмушанава словаблуддзя. А я ад'язджаю і з вамі пакуль прашчаюся. ПЯЧАЛЬ МАЯ СВЯТЛА…. Інагда мне бывае очань грусна. І жыццё тагда не кажацца такім ужо ахуненна заябацельскім як усягда, у звычайныя дні і ночы. Вот, да прымеру, учарашнім вечарком гэтая самая паэцічаская грусць-пячаль напаўзла на мяне, навалілася – не ўздахнуць, не войкнуць. Адалела яна маю істоту. Запоўніла да краёў усё сушчаство, так што ажно пачала выплёхвацца наружу. А выцякает паэтічаская грусць звычайна цераз рот. У відзе нецынзурнае брані-плача. Сколька не каўтай спіртасадзяржашчае вадкасці, то яшчэ херавей толькі і робіцца. А пажалавацца і няма каму. Я – сірата, жыву адзін, як вока ў лобе… Ну не зусім каб адзін, а з катом кастратам. Ён мне перайшоў у спадчыну ад прадзедаў спакон вякоў. Вот з ім я і пражываю. Каратаю свае дзянькі- ночанькі. Ён жа, скаціна бязрогая, чуўствуя паэтычную таску-пячаль наравіт схавацца куды далей. Але ад мяня не уйдзёш. Я ўзяў яво за каршэнь, пасадзіў на канапу і пачаў ізліваць сваю перапоўненую паэзіяй душу. Ён закаўкаў праз паўгадзіны. Праняло відаць. Я тагда яшчэ падзадаў. Кот, літаральна ахуеў, і кінуўся на мяне, хацеў разарваць. Непанімаюшчая твар. бяздухоўная. Я ж калі загіну – і яму піздзец прысьніцца неўзабаве. Пасля спробы перарваць мяне я ката не шкадуючы адпіздзіў, а потым ізаляваў у ванне, каб падумаў над смыслам жыцця. А сам выйшаў з цётачкінай кватэры на свежае паветра. Цётка Тэкля ад маіх грусных стіхатварэнняў пагібла. Яё старае, ізмучанае дзядзям Мішам, сэрца парвалася. Як шарык надзіманік, нават прыборчык- стымулятар не дапамог. Яе спалілі разам з тым замячацельным прыборчыкам. Я ж яё прах атрымаў і закапаў на магіле дзядзі Мішы – п’янтоса і казачніка…. Зайшоў я у паследні сіні тралейбус і паехаў па начным горадзе без білета хуярыць. Квіткоў ні хто і не спрашывал. Патаму как відзят чалавек я сур’ёзна настроены на паэцічаскую хвалю. Быў у тралеўбусе прышчавы салдат. Он старанна прышчы выдаўліваў і ў вакно падазрона глядзеў. Я і прачытаў яму несколька пячальных эклогаў аб сэнсе жыцця і брэннасці яво таксама… . А так жа аб сваім сіроцкім існаванні. Сціхатварэнія яво паразілі ў самае сэрца. Ён захліпаў. Но долга выслушываць мяня не мог. Пашол на сваю ёбаную службу. Са слязамі на глазах і пашол, а патом пабяжал. А я прыехал дамой і больш не грусціл. Мой кот сусрэў мяне жаласлівым каўканнем і прыгатовіл падарунак у выглядзе прыдушанай. але яшчо жывой мышы. Цяпер пячаль мая святла, я чытаю сціхі над целам мёртвай мышы. напiсаў лысы 11.10.2005, 15:05
Слоунiк расейскага мату: forum.vstre4a.info/topic16573_0.html напiсаў werk 11.10.2005, 20:15
Увага увага! Аб'яўляецца конкурс. - "Раскас на замову": хто прапануе найбольш цікавую й шалёную тэму ці сюжэт зможа атрымаць на мэйл вышэйвыкладзеныя мной рэчы з выкшталцонымі малюнкамі маэстра Коліка Ручкіна. Дзярзай, Беларусь! напiсаў Пістончык 16.10.2005, 03:19
Дружа, Пістончык!!! Сціпла прапановаваю ціпа тэму. Там, пад намі на розных узроўнях разумныя і очань абразованыя пра пісацяля У. Караткевіча базар вакзал разьвялі. Я к чаму скланяю. " Дзіка пляванне караля Бляха" напісаць па тваёй замове. Толькі каб не такое занудонскае, а пакарацей, пеавясялей, паінцярасней… Як табе тэма раскаса??? Жджу рашэння. напiсаў лысы 17.10.2005, 22:50
Дужа, Пістончык!!! Сціпла прапановаваю ціпа тэму. Там, пад намі на розных узроўнях разумныя і очань абразованыя пра пісацяля У. Караткевіча базар вакзал разьвялі. Я к чаму скланяю. " Дзіка пляванне караля Бляха" напісаць па тваёй замове. Толькі каб не такое занудонскае, а пакарацей, пеавясялей, паінцярасней… Як табе тэма раскаса??? Жджу рашэння. напiсаў лысы 17.10.2005, 22:50
Хацеў ізьвяніцца, а патом і перадумаў. напiсаў лысы 17.10.2005, 22:57
Цема Карткевіча інтрэгуюшча, будзем думаць… А пакуль - кідайце новыя ідзеі! напiсаў Пістончык 18.10.2005, 00:44
Дарэчы. Адзін раз мы рашылі з карыфанчыкам адпачыць: памандзець пра тэндэнцыі міравой ліціратуры пад скрыньку-другую піўчэла. Гадзінка-за-гадзінкай…У выніку мы яшчэ й чыфірчыку накаштаваліся. і да таго нам стала хуёва., што ў парыве болю і грусьці, адчаю і злосьці напісалі вось такі перадсьмяротны мемарандум. Завяшчаньне (Сярогі і Дзімона). Паследні раз вітаем вас, жыцялі гэтага гавёнага міра. Нахлябаушыся жуткай гадасьці пад назовам чыфір, ішчо раз вырашылі мы да вас абраціцца, ябаць вас усех у сраку і ня толькі. У разьвітальны міг ахуеннага плюшча хочэцца раставіць усе кропкі над I. Унесьці некаторую яснасьць у абставіны нашага заўчаснага канчылава. Алілуя, спадарства! Ды і ёб вашу маць, гаўнюкі! За рэдкім, зрэшты, выключэньнем. Ня трэба ў нашай магчымай сьмерці нікога, акрамя вас, вініць. Акрамя вас, сатварыўшых усё гэтае гаўно. Жыцё ня вартае таго, каб яго працягваць далей. Вакол суцэльнае пяздабляцтва. Нічога ня дзержыць тонкую душу ў этай сьмярдзючай каналізацыі пад назовам чэлавецва. Адзіныя людзі, каго мы любілі тут – нашы дзевушкі, мама і папа. І ішчо пару чэлаў. Што жэ да астатніх, то ніхуя яны нас ня прыкалваюць. Кругом гаўно, а дакладней, паўсюль электарат. Прычым наглуха ёбнуты. У наступіўшый момант прасьвятленьня адзіная рэч, якая нас хвалюе – гэта сьмерць. Любоўніца пячаляшчыхся. Уладычыца адчайных. Толькі яна вартая нашй увагі. Толькі думкамі аб ёй мы абавязаныя лепшымі мінутамі нашага ябанутага жыцьця. І на наш погляд, галоўнае перад сьмерцью – папязьдзець і добранька прасрацца. Каб потым гаўнішча ня выцякала з трупа ў чысьценькую беленькую трунку. І ня пэцкала сьвежанькі пахавальны касьцюмчык. Чаго і ўсім жадаю. Ад душы. Бо эстэцічэскі бок дадзенага змрочнага рэтуала ня менш істотны. Красівы уход ізверыўшыхся даўбаёбаў ёсьць найвышэйшы ідэал, да якога мусіць імкнуцца кажны паважаюшчый сябе энцілігент (калі толькі такія ўёбкі ішчо захаваліся ў нашам гніюшчэм і ваняюшчэм ёбчэстве). Аднак, дахуя патасу. Дахуішча. А таму, у цэлым, усё заябіся. Але – бяз нас. Бяз нас, дарагія. ЗАСЛОНА!!! Прымай, Гаспадзін, нас у свае рукі. Ну, а калі цябе німа, то хуй з табой. Разбяромся самі. напiсаў Пістончык 22.10.2005, 13:41
ГЕРОІ Знайшоў сабачка дзірку ў высокім плоце. І вылез на волю. Бегае жывотнае, жызнярадасна, па траўцы. Па цвятах, за птушачкамі ганяецца, сцыкне гдзе спанаравіцца, красівая жызня …. Ён і ня думаў, касматы цуцык, што жызнь такая удзівіцельная і замячацельная ў сваіх праяўленіях. А Юрка з Мішкам швэндаліся непадалёк школы. Ані уже ад душы надрачыліся і больш не маглі. Рукі ажно балелі, а пальцы дзецкія млелі. Шукалі цяпер гдзе б чаво спіздзіць. Ані піанерамі тагда ішчо былі. І гальштучкі чырвоныя у ніх імеліся. — Глядзі, пізьдзюк, які сабачка бегае. – сабшчыл Юрка. — Ёб жа ж тваю матку. Гэта ж Ліндачка. – сабшчыл у атвет Мішка. Он і вучылся лепш за Юрца, і вабшчэ был разумны мальчышка. Яво завсягда ў прымер іншым піздзюкам наставніцы ставілі. Не прайшло і чвэрць гадзіны, як тыя піанеры Ліндачку злавілі. Завязалі чырвоным гальштукам рот, каб не браханула. Закруцілі ў пінжак і панеслі. Пабяжалі да згарэлых баракаў. Там сабачку кінулі ў пограб. А самі задаволеныя папіздзілі дамоў бульбай вячэраць. Позна ноччу прыйшлі піанеры к таму бараку. Бясстрашныя піанеры, не спалохаліся. Сабачка дрыжыць. Павісквае. На заднія лапкі становіцца перад піянерамі. Паесці просіць. — Выслужваецца, курва нямецкая. – сказануў Юрка. — Ыгы. Блядзюга. Танцуе. – Сабшчыл Міха і выцягнуў із кішэня штаноў маток шпігата. — А можа падрочым, а патом? – прэдлажыл Юрка. — Не ахота. – рэзка атвеціл Міха свайму вернаму сябру. — Не можаш. Тагда садзіся сраць і будзеш пісаць. – папрасіл Юрка. Юрка ж падрачыў. А Міха ледзь высраўся. Кагда жыццёвыя патрэбы справілі, то адразу перайшлі к дзелу. Ані ўсё ж піанерамы былі, а не абы чым. Ліндачцы на шыю надзелі пятлю і задушылі. Цяпер і Міха падрачыў. На вутра сабачка вісеў на плоце. А побач вісела дошка, з надпісам.” Смерць фашысцкім акупантам”. Надпіс был здзелан карычневым Мішкавым гаўном. Эту аперацыю правялі піанеры ў маленькім беларускім гарадку, каторы нахадзілся ў васьмідзесяці км ад Мінску. Ліндачку прынадлежала маёру Вілгельму Штравусу —жырнаму камянданту таго ж гарадзішкі, вобшчам чалавеку не очань хуёваму. напiсаў лысы 22.10.2005, 16:16
Пістончык, вот табе атвет на тваю упаднічаска-піссімісцічаскую твору. Боль бадзёрасці і наперад. Да новых не абгаджаных вяршыняў сціплага славаблуду. Ня сцы, пісацяль, прарвёмся!!! напiсаў лысы 22.10.2005, 18:43
Маэстра Пістончык,не ганяй ты лысага*, рукаблудзіе эта, лучшэ напшы чыво-небудзь свежанькага, красівага у модным цяпер японскім жанры хуйку. За абразец вазьмі хуйкі Глобуса, очань он у іх ізашчрылся.Напішы пра прыроду, пра любоў, пра што хоч, ды хоць бы і пра лысага, ліш бы каб красіва і паэцічна, как эта у цібя у прозе палучаецца.Народ жаждзет паэзіі, песьні, вазвышаюшчай душу. * лысага — я імею у віду не твайго учаніка лысага з яго нядзюжынным талантам, а таго лысага, каторый — залупа. напiсаў чытацель 22.10.2005, 21:54
Мы Вас вельмі любім, лысы і пістончык. Любіце нас таксама. напiсаў Народ 26.10.2005, 00:18
Пістончык, ты гдзе падзеўся? Тутака нам народ у любві прызнаецца, а мы явоныя чаянія ня выпалняем. Даёш раскас! Народ, а как я, бляха, цябя люблю, каб ты толька знаў. Жывёш і не прадстаўляеш маіх ісціных чувстваў. напiсаў лысы 26.10.2005, 08:33
Здароў, лысы. Прывецтвую цібя, Мой народ! Зьвяніця, што доўга атсуцтвую. Балею я. І работаю над новымі опусамі пра наша валшэбнае Каралеўства пад назвай Бсь. Ждзіце - і дажджоцесь! напiсаў Пістончык 28.10.2005, 00:07
Пістончык, пячалюся і очань надзеюся, што балезьня твая не очань апасная і прадалжыцельная. Жызьні не пагражае… Патаму жалаю хуткай папраўкі і творчаскава напхнення. Будзем ка яшчо вышэй задзіраць планку нашава сціплава славаблуду. Народ хоча песянь — дак іх есцьу мяня. Надзеюся, што і у цябя іх нямала! напiсаў лысы 28.10.2005, 08:30
САЧЫНЕННЕ Настала восень. Птіцы паляцелі нахуй у цёплыя страны, а тутака засталіся віраб’і, сінічкі, вароны да і ўсё. Есць ішчо голубі, ані нікуда не паляцелі, патаму как ані птіцы міру. А у нас тутака самы настаяшчы мір і спакойствіе, зачэм ім ляцець? Бамжы пацягнуліся к цяплу, бліжэй к чалавеччаму жыллю. Эта і панятна. Ані, как напісав класік, чуюць ямы і віры свая, і к цёплым мястам вялікую ласку імеюць. Па вечарам, кагда зажыгаюцца агні, і жыцелі квартіраў з атапленнем сядзяць за сталамі і вячэру паглашчаюць, запіваючы півам і гарбатай. То ані тож не зяваюць, а стараюцца пранікнуць к батарэям, гдзе заначуюць да рання. Ані стараюцца абарудаваць свае зімнія стаянкі і здзелаць запасы ежы на халодны перыяд. Я люблю назіраць за імі, і вывучаць іхнія звычкі і лад жыцця. Я нікагда не сабшчаю куда следует пра іх паяўленне, как эта любяць дзелаць маі суседзі. Асобенна нявінных бамжоў пачамута не любяць пенсіянеры. А ішчо болей абіжаюць вецяраны мінуўшай вайнушкі. Ані, вецяраны, прам у атаку на бамжов брасаюцца. Хватаюцца за целяхвоны і вызываюць агонь на сябя. Бамжов канечна ж варужонныя людзі выганяюць на холад, пад дождж. І ані трасуцца пад голымі дзярэўямі. І эта пачаму та вецяранаў очань радуе, дажа весяліт. Наверна напамінает ваенную моладасць. А мне дзелаецца грусна ад такога бесчалавечава атнашэння к людзям. Я тагда іду і пішу на дзвярах пад’езда код. Вялікімі лічбамі. І ані апяць паяўляюцца… І Жызьнь прадалжаецца. напiсаў лысы 28.10.2005, 11:15
Не сцясняйцеся, выказвайцеся. Уверан на ўсе сто, што ні адзін опус не прапускаеце. А вот пачаму та выказаць сціплую пахвалу, каторая падагрэе і напхніць пісацяля, дык не жалаеце. Быццам саромецеся. Пішы народ. напiсаў лысы 28.10.2005, 11:24
Наблюдзенне Кожны паважаюшчы сябя чэл эта імее. А некаторыя чэлы, адсталыя ад жызьні, зацюканыя невыноснасцю быцця, задрочаныя і непрадзвінутыя – пака ішчо не імеюць. Очань перажываюць ані ад сваёй забітасці, з вялікай зайздрасцю паглядываюць на зажытачных юнашав і дзевушак. Не імець этава нужнава і неабхадзімава прадмеціка – калдыром быць кончаным. Здагадаліся канечне ж – я гавару пра мабільныя целяхфончыкі. Ані распастраніліся сярод людзей как той жа СПІД, а можа і яшчо лепш. Ёсціка і такія чэлы у каторых дажа не па адным целяхвончыку, а па нескалька штукаў, і пры чым разных. Красівых і не очань Праўда нахуя – не разумею.. Бывае, што ані хорам начынаюць тілімкаць у розных кішэнях, у самы непадхадзяшчы момант, і ў саўсем нянужнам месцы. Напрымер… У каждава сваі прымеры. У аднова калдыра, завуць яво цяперака Лёха Сэмээс, інцялягентнава чэла, каторы спратався пад краваць, кагда муж забегся дамоў з работы, целяхвончык прыняв СМСку… Пімкнуў-пілімкнуў. Далей ня так інцярэсна, а патаму ўкратцэ. Лёха аказаўся у бальніцы з адтаптанымі пальцымі, а жэншчыне давялося уставіць чатыры едзяніцы ў рот. А Лёхаў ізяшчны серабрысты целяхвончык сітэмы “панасоннік”, за сто дваццаць зялёных, муж гуляшчай жэншчыны патапіў у сральніку. Адныя выдаткі, карацей. Воабшчэм бяз маленьнкіх целяхвончыкаў цяпер нікуда, ня жызьнь. Ні цябя друганы не знайдуць, ні ты да іх не дагукаесся. Я куды гну. Скора наступіць такое красівае урэмя, кагда у кажнава і бальшова і малова, у здаровава і ў калекі, у бамжа і міністра будзе па целяхвончыку. Дажа сляпыя і глухія будуць іх імець хоць па адным. Дык вось што я маю вам сказаць. Капіталізм – эта мабільнізацыя ўсіх чэлаў. Как тока такое праізайдзёт, то , дарагі таварыш, ведай – ты ужо там. У светлым будушчым. напiсаў лысы 29.10.2005, 11:58
Хацеў цябя, дарагі народ, новай інтрыгуюшчай творай ашчаслівець. Але ж ты на прадыдушчыя не адазваўся. Падумаў патом, што какой та ты неатзыўчывы, і перадумаў цябя радаваць. Жыві ты і далей у пацёмках, як у срацы. Я ж пайду півасіць з друганамі, ані ждуць. напiсаў лысы 30.10.2005, 19:05
ДА !!! напiсаў ну 31.10.2005, 20:39
ДА ; НУ ЦЯБЯ НА …!!! напiсаў ЛЫСЫ 31.10.2005, 21:34
Куды прапалі, майстры, дзе нязмушанае , вясёлае славаблудзе? Бяз вас можна памерці не ад аргазму, а ад нудоты. напiсаў сталы чытач раскасаў 01.11.2005, 21:02
Пісуны брацкага народа і іх пісаніна. Найлепшым срэцтвам разўлечся зьяўляецца чытаньне. Сама падыходзяць тоненькія кніжкі. Бо ад тоўстых муціць. І ў галаве начынаець шота балець. І ішчо – шоб абізацільна карцінкі былі. Больш карцінак і меш пісаніны. У дзецкіх кніжках яны ўсе прыміціўныя. Калабок, там, шышкі-мышкі. Я даўно ўжо ня мальчык, ні для мяне гэтая німаўлячая шэзафрэнія. Тут я хачу перамыць костачкі некаторым лічнасьцям. І пачну плясаць ад печкі.Калі мне было 16 карыфанчык падкінуў адну прэлюбапытную ксёнжку. Накарабаў яе нейкі Уладзя Набокаў і празывалася яна “Лаліта”. Ішчо я быў дзеўственікам тады. Пісюном толькі сцыкаў, нічога болей. Дупай толькі сёр. А тут – тако-о-ое! Сюжэцік там вельмі востанькі, пікантненькі, скажу я вам. Пра тое як адзін інцілігеньцік-підафіл спорціў маленькую дзевачку. Спачатку ўгробіў мамку, а потым паламаў дзіцю ўсё жыцьцё. Дык вось, дзядзька той, Гумбаль-Гумбаль, бый надзвычай хліпкім і няўраўнаважаным. Ад таго і ня змог воўрэія прыструніць дзяўчонку. А толькі і дзелаў, што балываў. Купляў ёй пернікаў мядовых, пеўнікаў цукровых. Вадзіў на “Уласьцяліна калец” і Цінта Браса. Карацей, ствараў такую сабе ідзілію, хаця ў самога душа так цярзалася, быццам там Чарнобыль узарваўся. Карацей, заканчваецца ў кніжцы ўсё трагічэскі. Лаліту тую выкрадае другі підафіл, пішушчый п’есы. Такой сабе хуяваты Тэнэсі Уільям мясцовага пашыбу. Але дзевачка ад яго ўцякае. І выходзіць замуж за простага мерыканскага пацана. А Гумбаль-Гумбаль мсьціць мясцоваму Уільямсу і забівае яго. Гумбаля насьцігае правасуддзе. Ну і на гэтым канец. Эставагантны сярод пісуноў такі Данік Хармс. Бывала, кавырне пальцам у носе. А адтуль – хоп! – вершык. Любіў перад публікай корчыць з сябе ідыёта. Тыя, канешне, шумяць, мацюкаюцца. А ён: “Вам тутака ня сьвінаферма. Нечага рыламі вараціць!” Ой, жартаўнік. Лічна я такую творчасьць асуджаю. Бо вершыкі павінны быць жызьненыя. А ня выкавыраныя з носу ці там адкуль яшчэ. Вось Маякоўскі – малайчынка! Пабачыць буржуя і давай за ім бегаць. І крычаць: “Аддавай, свалата, народнае шчасьце!” А нараніцу паэмку пра гэта карабае. Настаяшчым пяўцом свайго вялікага народу быў Сімчык Горкі. Ня чураўся суворай прастаты і зразумеласьці. Як, напрыклад, у рамане “…маць!” Ад адной назвы перасмыквае. І зьмест такі ж – пра хуёву жысьць. Федзьку Дастаеўскага я ня прыемлю. Ягоныя гяроі – уёбкі, што стаяць на абочыне жыцьця. Усялякія ідзіёты, падлеткі, металісты, наркаманы, курвы і астатняе атрэб’е, у якога яшчэ малако на губах не абсохла. А вось хто мярзота з мярзотаў гэта Цюччаў. Зойдзе да цара-ампіратара. Пакушае гарбаткі, круасанчыкам залацістым пахрумсьціць. Па-хранцуску пабзьдзіць з Яго-Вялікасьцю. І ў падзяку за прыём цэлую одзішчу наябошвае. А ў ёй суцэльныя прыгожасьці-падлізваньні ды рэверансы-крэндзелянсы. Ёпт, нават ванітаваць упадла. Але, сказаць па сякрэту, цішком папісваў гэты гандон вершычкі няпрылічныя. Толькі нікому ня паказываў. А вось з кім бы я пашаліў, дык гэта з Сірошкам Асеніным. Ня паэт, а чысты клад. І наклацца быў Серы ба-а-а-альшы ахвотнік. Вёў ён сябе нябрэжна.У жэншчынах быў няпераборлівы. Знайшоў сабе якуюсь. Яна яму ў матулі гадзілася, а то і ў бабкі. Але прыгажунькаю была неапісальнаю. Сябрукі ягоныя таксама, ішчо тыя овашчы. Носам у столь – і давай маніфестамі раскідвацца: “Далой ТОЕ!”, “Далой ГЭТАЕ!”. Цьху, ты. Толькі дай туфлёй баршчу пахлябаць. Ну а сам я, скажу вам, таксама папісваю. Мой рэцэпт такі: шчыпаць цукру, слоік гаўняца і даць забрадзіць. Тады атрымаецца твор – пальчыкі абліжаш. Ды назваць паямчэй: “Абасраныя ветрам” ці “Ад мінета да мінета”. І чым больш я ўзраслею, тым радасьней становіцца на твары. Бо далучэньне да Высокага выхоўвае дух. А бяз гэтага ў нашы смутныя часы нікуды. Толькі хуёк драчыць ды серыялы сматрэць. напiсаў Пістончык 05.11.2005, 18:19
Прывецтвую цябя, місцер Пістончык. Бяз цябя цяжало было. Нешта народ наш паслушны і малчалівы, як магілка. Ні чэм яво не праймёш. Хоць сцы яму ўвочы, хоць на галоўку сяры, ні гу-гу. Але пісаць я ня бросіў. Усё геніяльная робітца, як ты знаеш, з малчалівага сагласся. Таму анансую новую твору з інтрыгушчым назовам "ПОЛТАР гейтц"— заўтра ана і павісьне тут. Ждзіце людзі! напiсаў лысы 05.11.2005, 20:39
ПОЛТАРГЕЙТС Што б яны падохлі. Эці ябаныя твары! Яны бяруцца ніаткудава – гнюсныя стварэні. Яшчэ ўчора не было, а сёння ёсціка, прыпёрліся. Ходзяць вакруг, падглядаюць, прынюхваюцца да ўсяго, падсматрываюць, сукі –падлы, падпільноўваюць… Адным словам, няма спасу – заяблі. Хто яны такія? а хуй іх ведае, хто ці што. Іх жа ні хто як след не рассматрэў; то цёмна яму, то яшчэ якая херня, то страшна, то мокра. Аднак, па-парадку буду ізлагаць. Слухай, як ано тое было на самрэч. Я та іх рассматрэў. Яны ўзяліся ніаткуда. Сталі і стаяць над намі, рассматрываюць. Слюні глытаюць, павіскваюць, пакрэктваюць, ну саўсем , калі не глядзець, то як галодныя людзі, звукі іздаюць. А насамрэч, ані на людзей очань мала паходзяць. Скарэй на вожыкаў. Менавіта такіх бляцкіх, какіх апісаў містэр Пістончык, у сваім праізведзеніі, пад такім жа назовам. Толькі эці былі пачці бясцветныя і ростам з мядзведзя. На іх было многа свіркаюшчава дрота, хуй прасцыш іголкі тое, ці антэны, для сувязі с патойбокскімі сіламі, а мо і тое і другое адначасава. Крупныя твары, бальшыя… Нам з дзяўчонкай, панятна, не да еблі зрабілася. Спужаліся. А ані, твары хвыркаюць недавольна, пачці злосна. Наверна каб мы прадалжалі, не астанаўвліваліся. Мы, как змаглі, так і прадолжылі. Вожыкі зачмыхалі. Засапелі ішчо сільней. Зарохкалі. А патомака адзін і паказал, каб я ему сваё месца ўступіл. Калі ласка, госць патойбокскі, прыступай. Вож прыстроілся, калючкі прыбраліся, склаліся, зачмыхал очань дажа быстранька, хаця куды тарапіцца. А втарой Вож мне паказвае, каб я не спяшыў штаны нацягваць, а перад ім на калені апусціўся. Я , канешне ж, сказаў яму рэзкае, непрыймальнае мужчынскае НЕ! Дык ён как упіздзіў мяня ў жывот сваёй лапкай, што я і пераламіўся перад ім… Тут я пацяраў на некаторы час сазнанне, а кагда ано вярнулася і я увідзеў очань крупныя зоркі над галавой, а свіркаюшчых Вожыкаў не было – з’ябалі, нат следу не пакінулі. Скажыце, што гэта — хуйня і прадукт хфантазіі, вынік уздзеяння алкаголю, на юнашаскую нервовую сісцему… Хуюшкі, я выпіў саўсемі мала, а мая дзяўчонка і не піла, ана іглу прэдпачытает. Цераз некатарае ўрэмя мы сядзелі у клубе, на дзіскачы. Кагда я захацел падняцца са свайго крэсла, то не змог. Мая задніца прыклеілася к сядзенню. Тут я ўсё і прасёк. І пачаму срака баліць, і пачаму із яё кой какія вешчаства выцякаюць. Эта случылася не толька са мной аднім. Ат Вожыкаў пакутвае большая часць моладзі, падрастаюшчава пакалення. Я пісаў у нашу раённую газету “Светлы шляш” – ні атвету, ні мінету. Толька я не забаялся расказаць аб сваей бядзе, а ані баяцца… Усе кругом гаварат, што гэта полтаргейст пасля “дажымак” у нашым гарадку завёўся, а я гавару, што можа і так яно, але ўсё раўно ані – підары. напiсаў лысы 08.11.2005, 09:38
Очань слабенька, містары пісьменнікі. Вам следует паднатужытца ішчо………… Напрагайцеся, пісаць цяжало. напiсаў літ.крытык 08.11.2005, 20:52
Які з цябе, Аркуш, літ.крытык… напiсаў Малайцы,хлопцы! 10.11.2005, 07:34
Не скажу за місцера Пістончыка, патаму как ён гаварыць умее. А скажу ад сябя лічна.Крыціка, мяня не інцярасуе, ні какая, а вот ад дружаскай балбатні — не аткажуся. Кажнаму ведзь пахвальба душу грэе. Патаму пішыце бяз сцяснення. ( я не атвяргаю ні какім вобразам, тое, што пішуць настаяшчыя пісацялі. Няхай сабе і далей хуячуць. А мы пайдзём другім пуцём!) напiсаў лысы 10.11.2005, 12:03
Так! Біспязды праўда. Я пісаціль штучны, нянастаяшчы. Усех настаяшчых шукайце ў іншых краях. І крыціка мне патрэбная гэткая ж непісьменная як я сам напiсаў Пістончык 11.11.2005, 18:14
Мой любімы аповяд - пра Зоюшку, пасаж, дзе згадваецца гадзіньнік "Зара". Пра вожыка таксама мёдам па сэрцы. Дарагі Пістончык, выдай кніжку, я куплю асобнікаў 7 для сябе й душэўных сяброў. напiсаў eva 11.11.2005, 19:36
Пістончык, дружа! Нахфіг табе нейкія рэйцінгі, нейкіх настаяшчых, але пакуль яшчо маладых пісьменьнікаў? Мне здаёцца што з рэйцінгам у цябя парадак, і ня нада хвалявацца і людзей турбаваць. Бач якія ані красівыя слава пішуць. А мы адкажым новымі творамі. напiсаў лысы 11.11.2005, 21:30
Евачка любая!Дзякуй за рэакцыю. Кніжку выдаць ня супраць, але хто возьмецца? Там столькі хуёў, што, бляць на гадоў 6 пацягнуць. Хіба што самвыдат. Дык вось наконт гэткага фармату ё пэўныя ідэі. Першы тыраж з расказамі ў 16 экз. разашоўся па Берасьці гады з 2 назад. Зараз думаем з пацанамі перавыдаць з новымі штукамі. Дарэчы малюнкі там ахуеннныя. напiсаў Пістончык 12.11.2005, 02:06
Чула, што Марыйка збіраецца выдаваць зборнік трэшавай літаратуры. Гэта мне з месяц таму распавялі ў адказ на пытанне, дзе знайсці грошы на кнігу Пістончыка. Калі не атрымаецца, то прапаную скінуцца тым, хто ходзіць на гэтую галінку. Назбіраць 200 баксаў, калі разам, будзе не цяжка, мне здаецца. напiсала anna 12.11.2005, 07:44
Так, але гэта ЗБОРНІК. Асобная кніга з уласнай канцэпцыяй - абсалютна іншая рэч. Усё гатова: ад афармленьня вокладкі да выходных дадзеных. Мастацкае афармленьне таксама бязбашаннае - дэбільна-дзіцячы мінімалізм. Шкада што на галінкі ня вешаюцца малюнкі… напiсаў Пістончык 12.11.2005, 12:19
Кароценькі очарк аб прахфесіі. Прахвесіі бываюць розныя. Ёсць саўсем не паэцічаскія. Ну абсалютна не паэтічаскія і з прыгажосцю ніяк не звязаныя. Экскаватаршчык напрымер. Хоць прахвесія і ня паэтічаская, ванючая, гразная аднака ж уважаемая і бяз яё нікуда не папрэш. Нужная рабацёнка. Пятровіч работае на бальшушчым гусянічным экскаватары з каўшом. Пятровіч асоба пажаемая, патаму как у яго бальшога экскаватара – бальшы бак. І калі Пятровіч хоча адарвацць кавалачак радасці у бязрадаснага пралетарскава жыцця, каторае ён называе бляцкім. Яго бальшой экскаватар задзірае-падымае тагда парожні коўш і застывае ў такой позе. Це, каму нада дзяшовая саляра, эта яўлення відзяць іздаля, і тут як тут. Ідуць к Пятровічу з каністрамі, як к чудзеснаму істочніку. А он шчодра ліе з бальшова бака ў маленькія каністры. А патом паперкі перетвараюцца ў пляшкі – бутэлькі, і Пятровіч весялея на глазах, і жысць не кажацца такой сера-гаўнянай. Так было і ў той злапалучны дзень. Салярка прадалася успешна і бяз розных затрымонаў. Экскаватаршчык і вадзілы з самазвалаў добра прынялі на грудзі пасля напражоннава рабочава дня, і парашылі піздзюхаці на хауз. Вобшчам усё , как усягда. Пятровіч, пасля таво як мінулай вясной, з яво разумнай лысеюшчай галавы, групка хвуліганаў здззёрла замячацельную нутрыявую вушанку, бяз манціроўкі да дому не хадзіў. Беражонава і бог беражэ. У тралейбусе нашаму экскаватаршчыку стала грусна і он уснул. А кагда праснулся, то і прыхуеў. Што? Дзе? Хто і нашто паняць не змог. — Ёбаная жызнь!!! — крыкнуў он громка ў цемнату пашол напрамкі. На зманлівае і завушчае святло чалавечаскава жылля. Пятровічу казалася што ён памёр і знаходзітца гдзета паміж … вобшчам хуй яво дажа разьбярош гдзе канкрэтна. Цёмна і халодна, і выпіць няма чаго. Ён шол даволі доўга, нескалька раз падаў, але падымаўся і шол на святло. Эта аказался горад. Вот тут он яё і увідал. Уся ў чорным. Ана дзвігалася на яво спакойна і уверанна. Ана пашчытала Пятровіча лёгкай здабычай. Вочы яё гарэлі. Ана растапырвала рукі і нахабна смяялася, а за ёй з цемры калывалі яшчо дзве яё сястры, ня менш страшныя. Мо толькі памерам трохі драбнейшыя. — Пізьдзец падкраўся. – прашаптаў, падумаў экскаватаршчык. І далей падумаў следуюшчае. — Навернае эта за мае грахі. За салярку дзяржаўную, за ўсё плахое, што я людзям нарабіў… Пятровіч прыняў бой са смерцю і яё памочнікамі. Очань прыдалася важкая манціроўка. Он піздзіў і підзіў, направа і налева… Ускоре смерць і яё памагатыя былі павержаны мужасцьвенным экскаватаршчыкам. Кагда ж прыбылі аўтамабілі з мігалкамі, людзі у белых халатах і пятністых бушлатах, то і празвучала страшнае слова “халуін” ябаць яво ў сраку. напiсаў лысы 13.11.2005, 14:07
чакаю хоць якой-сякой рэакцыі на свежы творык. Ці інцярэсна ? Кагда іннцярэсна, то я ішчо напішу пра прахвесіі. А кагда нет, то і пайшлі вы … шучу. бяз чытацяля — няма пісацяля. напiсаў лысы 13.11.2005, 14:13
Шаноўна-маўчалівае спадарства, анансую следуюшчае праізвядзенне прыгожага пізьдсьменства. Ано будзе называцца просценька і бяз прэтэнзіі. " Пачаму я не стаў артыстам". Кагда жадаеце азнаёміцца з гэнай заябацельскай творай — пакіньце на галінцы хоць які запіс. Можна з трох літар. напiсаў лысы 13.11.2005, 20:47
“Стула. Інструкцыя-памятка Спадары-таварышчы! Ведайце: бяз стула ваша дупа як бяз рук. Яны далжны быць ніразлучнымі слоўна брат і сястра. Праўда, у апошняе ўрэмя сталі прадавацца пошлыя падробкі. Нахрапістыя сьцілісты з підарскімі прычоскамі робяць са стульяў што ўгодна, але толькі ня міханізм для сядзеньня. Прэстасоўваюць мебіль нашых прадзедаў для сваіх гадкіх цэляў. То сьпінку павыябонісьцей захуячаць. То лобзікам прапіляць у сідалішчы дзюрку. Сябры! Буцьце вернымі ацечаскім традзіцыям. Стула – гэта чатыры палкі, дошка для дупы і падсьпіньнік з фанеры. Усё астатняе выдумкі. Прычом нікому ня нужныя. Калі хочаш паябацца лажыся на тапчан. Захацеў пасраць – радзі Бога, ня порці стула дзюркай, навалі акуратна ў кулёчак. А стула астаў свайму дуплу для адпачынку. І ішчо. Беражы сваё стула ад чужых дуп. Мой яму ножкі, змазвай болцікі і шурупчыкі. Уважліва слядзі за гігіенай сядалішча, прачышчай яго прасьпіртованай ваткай. Бо стула як баба. Бяз належнага ўходу прыходзіць у нягоднасьць.” З інструкцыі для табурэткі “Рассвет” СП “Papa Karlo & sons” (былая Г-кая фабрыка імя Ш. Пярова) напiсаў Пістончык 14.11.2005, 02:12
>>>Калі не атрымаецца, то прапаную скінуцца тым, хто ходзіць на гэтую галінку. Назбіраць 200 баксаў, калі разам, будзе не цяжка, мне здаецца. Я б баксаў 20 ахвяравала, не праблема. Я сур'ёзна кажу. напiсала Вусатая nata 14.11.2005, 14:25
Ну, я б 50 знайшоў, мае вы брацья і сёстры . Я канешна ні Быкаў, але народная кніжэнцыя пра народ - гэта цікава. Цем более, што сам народ очэнь інцярасуецца творчасьцю. напiсаў Пістончык 15.11.2005, 00:57
Присоединяюсь к пожертвователям: Заплатить придутся очень мало, Не более пяти рублей с рыла. напiсаў Кузьма Прутков 15.11.2005, 12:27
Дарагі Пізтончык, замеціў, што цібя очань валнует рэакцыя публікі на тваё творчаства. Вымучаеш, вынасіш праізьвядзеніе, апублікуеш, і крычыш — "гдзе ваша рэакцыя, гаспада-таварышы?!" І калі ніхто нічыво на гаварыт, плачаш, і думаеш, што нахуй нікому не нужон са сваімі творчаскімі патугамі. А ты ня сцы, малы. Дзела ў том, што на кандзіцыённыя вешчы звычайна рэакцыя спакойная. Есьлі ўсё нармальна, дык зачэм крычаць? Эта тока ў ціатры экзальціраваныя зрыцілі ўскокваюць, і рычаць "Брава!", "Брава!" А тутака на форумах больш інцірысует што-та менш нармальнае, што-та, што больша раздражает, вазмушчает, што-та больш ізврашчоннае. У саатветствуюшчых галінак наібольшае калічыства воткілікаў, рэплікаў, і проста маленькіх бзьдзюлек. напiсаў krambam 15.11.2005, 15:17
<і рычаць "Брава!", "Брава!" І ішчо: "Каляда!", "Каляда!" напiсаў ізврашчэнец 15.11.2005, 15:28
Я магу даць даляраў 25-30 на сьвятое дзела. Калі з аўтографам - дык 30. Буду хаваць кніжку ад дзіцёнка там, дзе ў мяне энцыкляпэдыя сэксу хаваецца, а ён вырасьце - і знойдзе ўсё гэта. Будзе чытаць употай. Вось лафа дзе! калі й куды грошы несьці? напiсаў eva 15.11.2005, 22:39
ту крамбам: Вапшчэ,ты праў, крамбам. Але ж любому пісуну хочэцца зваротнай рэакцыі чытацкай публікі. Выступаючы ў якім сельскім клубе сталічны інцілігенцішка бачыць уважлівыя вочы ўнімаюшчых даярак і механізатараў, а я ня бачу нічога - таму і крычу, бы даўбаёб. Крыкну, а ў адказ - пустата… Толькі зараз, праз год ці болей нейкі дзіалог пачаўся. ту ева: Думаю, калі Логвінаў сагласіцца на такую апасную аванцюру, то яму.Але ня гэта зараз галоўнае. Галоўнае - назьбіраць СУММУ. 20+50+30=100. напiсаў Пістончык 16.11.2005, 00:52
КВЕТАЧКІ Кветкі сушчаствуюць на свеце ня толька каб радаваць сваімі пяшчотнымі галоўкамі нашыя вочы. Ня толькі каб прывабліваць смачнымі водарамі чалавечыя насы… Кветкі — не для пчолаў і мёду. І хто так думае – мала чаво знае пра жызьнь. Ён — поўны адстой у разуменні прычынаў і так жа натупстваў. З імі – кветачкамі, хоць куды, як з той бутэлькай. І ў госьці ня сорамна, і на пахаванне можна. Вобшчам ані палезны ва ўсіх сваіх праяўленіях. Што да дзевушкі, яшчо не очань жызьню абучанай, падваліць, што да бабулькі слепаватай і глухаватай, жызьню сільна ўтамлённай, што к магілцы чалавека паважаемава і заслужанава. Мёртвыя, ані ведзь так сама к цвяточкам нераўнадушныя. Адное толькі забывацца няльзя, што мярцьвякам нада несьці дзве, чатыры, альбо восем, кветачкаў. Быццам ані счытаць могуць. Хаця хто іх ведае. А што як умеюць? Звычайна кветкі-ружы, на доўгіх сцябураках, чым даўжэй, тым лепей – нясуць тым дзевушкам, каторых як мага хутчэй хацяць трахнуць. А маленькія букецікі, разных цвяткоў няўзрачных, тым каторых трахнулі і цяперака не знаюць, как бы ад іх пазбавіца. Вообшчам – кажды цвяток – сімбаль… Мак , ну тутака сразу ясна, і не для прадзвінутых, што ён сімвалізіруе. Кветачкі васількі – для нацыянальна зарыентаваных асобаў.( там тчэ забыўшыся рука…) Гваздзікі эта кагда… дземанстрацыя там, камсамол, камунізм-сацыялізм, пенсія… … пра кветкі розныя і іх карысць можна піздзець бясконца. Заябалі ані мяня, хопіць – няхай яшчо падрасцуць… напiсаў лысы 16.11.2005, 09:32
КАГДА НА ВУЛІЦЫ ТУМАН Кагда на вуліцы туман мне ўсягда прыходзяць у галаву розныя заябацельскія мысьлі. Напрыклад – задзелацца настаяшчым пісацялям. Зрабіцца артыстам, спеваком там якім, акцёрам знамянітым. Праўда патом эці мыслі я атмятаю. Арцісцы ўсе як адзін підарасы… Бывае што мысляў прыходзіць у маю лысую галаву очань многа, і я тагда не пасьпяваю іх запісаць. Ані тагда губляюцца. Прападаюць у тумане і больш ка мне не наведваюцца. Можа ані прыходзяць у мозг другім людзям. І тыя іх запісваюць і патом за маі мысьлі палучаюць харошыя грошы, прэміі розныя, узнагароды. Вот учора вечарам я выйшаў з цетачкінай кватэры на вуліцу, і пайшоў на гастраном…. І мысьлі мае ўсе дзвінуліся са мной. Ані круціліся вакруг, як камары, папісквалі. Кагда я дайшоў і купіў кой чаго інцярэснага, то мыслей рэзка не стала. Ані паляцелі проч саўсем. Я паспеў удзяржаць толька адну, а іх жа была безьліч. Вот ана – мысьль. Я всягда думаў і нават быў убяждзён, што настаяшчыя пісацялі пражываюць у самых недаступных мясцінах нашай краіны. У маленькіх задрочаных дзеравеньках, да якіх і можна дапіздзюхаць адно толькі на гусянічным трактары, ці на кані… Там ані ізучаюць народную жызьнь, абычаі, прапітаваюцца мудрасцю, і самае галоўнае засвойваюць настаяшчы беларускі язык. Ані там сядзяць і пішуць дліннымі начамі сваі праізьведзенія, а патом прысылаюць іх у горад, каб мы пачыталі. Патаму как больш ні дзе так не гавораць как у тых задрочаных дзеравушках бяз святла, радзіва і целявізара. Як жа быў я здзіўлены, кагда аднажды узнаў, што настаяшчыя пісацялі пражываюць пачці ўсе да паследняга ў горадзе, у благаустроеным жылле. Мне как та паказалі пісацяляў. Я налічыў іх каля ста штук. Ані ішлі к свайму зданню на тусоўку. Я хацеў прайсці, у тое красівае зданне, каб прыабшчыцца, а мяне не пусьцілі, патаму как я не член… А я между прочым – член і яшчо какой. Ну гэта іншая размова, і пра гэта другім разам. напiсаў лысы 16.11.2005, 11:37
23-га лістапада я прыляту ў Менск. Трэба проста перадаць даляры з ручкі ў ручку. Па абедзе, напрыклад, у якім-небудзь сквяру, кансьпіратыўна? напiсаў eva 16.11.2005, 17:10
Была ў Логвінава. Логвінаў пра такога аўтара не чуў, а Вішнёў, выказаўся ў тым духу, што ён не ў захапленні ад вершаў Пістончыка. Я так разумею, што "раскаса" ён не чытаў. Папрасіла, мажліва прачытае. Але… Чарга на год у лепшым выпадку. Фінансаванне — намнога больш, чым другафронтаўцам. Папрасілі назваць канкрэтны аб"ём. Сам Зміцер на Літары не можа зарэгістравацца, таму я як сапсаваны тэлефон…Ці тэлеграф,,,Ці нэт. Можа аўтар пашукае іншае выдавецтва? Дамовіцца і назаве суму. І тады мы падцягнемся да сваіх канспіратыўных сквераў. напiсала anna 16.11.2005, 21:46
Як зладзіцца - прыйдзіце і вазьміце мой грошык. напiсаў eva 17.11.2005, 00:19
Уяўляю гэтую кніжку і нават адчуваю яе - з прымітывістычнымі малюнкамі, на шурпатай паперы … Хачу і ўсё тут. напiсаў eva 17.11.2005, 00:20
to eva to anna to all Дзякую за добрыя словы. Наконт выдавецтва - буду узмоцнена прашчупываць почву і як толькі што, дык - адразу. Спадзяюся знойдзецца вясёлы чувак які скажа: " Ахулі нам, пацанам. Устроім людзям гэты літаратурны галівуд. Ато навокал адныя беларусьфільмы - хоць вешайся." напiсаў Пістончык 17.11.2005, 01:15
І ішчо для нясьведушчых: мае апартаменты знаходзяцца ў стольным градзе Берасьці. Таму розныя кантакты (дзелавыя-палавыя-сяброўскія)магчымыя толькі па крайняй нуждзе, то бок калі вельмі-вельмі хочэцца. напiсаў Пістончык 17.11.2005, 01:20
Ганна, а што там за чэргі ў Логвінава? Калі цалкам за свае крэўныя выдаваць, дык таксама чарга? Ці замоваў занадта шмат, не пасьпяваюць усіх друкваць? напiсала Вусатая nata 17.11.2005, 11:24
А на Вашай працы нельга выдаць? Зрэшты, тамтэйшыя кнігі таксама не бяз Л. выходзяць. напiсаў werk 17.11.2005, 13:09
За свае чарга і за чужыя чарга. Звяртайцеся напрамкі да Вішнёва, бо пасля будзе крыўдаваць на мяне за разглашэнне камерцыйных таямніц. напiсала anna 17.11.2005, 14:18
Ну, я і ня ведала, што берасьцеец. Ды, зрэшты, нашто ведаць, хто хаваецца за мілагучным імём Пістончыка. Галоўнае - тэкст! Вобраз. напiсаў eva 17.11.2005, 18:37
Пайшла нядаўна ў краму. Насамрэч пайшла першым снегам любавацца, але ж хто мяне адпусціці да снега? Заходжу ў ліфт, націскаю пімпачку, закрываю вочы — мне ехаць хвіліну дваццаць… І тут разумею, што нікуды не еду! Я на ўсе пімпачкі ціскаю — ніякага эфекту. Я на дыспетчарскую пімпачку націскаю. Праз хвіліну сонны голас: — І што ты там робіш? Дыспетчару нейкім чынам відаць, што я — "ты". Я, іранічна, пытаннем на пытанне: _—Ну а Вы як думаеце? Тут ў ліфце святло гасне, сувязь абрубаецца. Натуральна, сказаць на якім я паверсе не паспяваю. Добра ў руках мабільнік. А ліфцёрка знізу ідзе і кожны "паверх" па чарзе раскрывае. Кувадлам. Тут званок. — Можаш гаварыць? Думаю, я ,да раніцы, абсалютна вольная! Магу! — Пару слоў пра Пістончыка. Гавару пару слоў. Тут ліфт пачынае разгодвацца -мяне ўручную наверх цягнуць. Па сантыметру ў хвіліну. А голас у трубцы крычыць, што ён мяне губляе. А я ў гэты момант ножкамі ў сценачкі ўпіраюся, бо ліфт неслаба разгойдваецца, а пада мной 55 метраў. Марская хвароба развіваецца… Карацей, нагаварыла я фігні нейкай. Тут мяне і вызвалілі. Ну а з цябе ,Пістончык, раскас пра ліфт. Толькі не пра мой, а пра чужы. Я пра свой больш чуць не хачу. напiсала anna 19.11.2005, 08:49
МАЯ БЯССОНІЦА, АЛЬБО ПАЧАМУ? І тыя, каторыя ўпёрта грызьлі граніт навукі, і тыя, каторыя саўсем грызьці не хацелі, а толькі курылі спізджаныя бацькоўскія цыгарэткі да папяроскі, знаюць, што кагда та, очань даўно, жыў-пажываў на сьвеце Прамятэй. Удзівіцельны такі чувак. Усё у яво было. Аднака жа, как водзіцца. што та яво не устраівала па жызьні. Богі тагда жылі самі па сабе, на бальшэннай гарэ. Якая называлася – Алімпа. Людзішкі жылі вакруг – у самым нізе, у падножжа. Богі жылі харашо, а людзішкі, вядома ж, херова. Праметэй быў жаласьлівы чувак. Заябала яво глядзець на страданні народныя, на гора і беднасць. Рашыў он пайсці на крымінал. Рашыў – здзелаў. Спіздзіў у багоў агонь і аддаў яво людзішкам. Навучыў як ім пользавацца з карысцю. І ішчо разным штучкам-заябучкам абвучыў чалавечае племя. Ну тыя і зажылі… Пра гэны подзвіг Прамятэя знаюць усе, і дажа не прадзьвінутыя ў навуках. Багі, асобенна самы галоўны, разазьліліся на праізвол Прамятэяў. Наказалі яво прымерна, каб усе увідзелі і прасяклі, што ў Багоў нічога пізьдзіць не паложана. А тым больш людзішкам раздаваць. Прыбілі жаласьніка да скалы і паслалі пярнатага хішчніка, каб той штодня кляваў хлопца сваёй вострай дзюбай у бачыну, і пажыраў яво печань. Аднак сама гісторыя мяня не очань і занімае. І спаць я не магу не патаму што Праметэя жалею. Мне яво не жаль. Сам папаўся, сам і адказвай. Не хер красці… А паняць не магу таго, зачэм і пачаму хішчнік печань дзяўбе? Можна ж было і сэрца, і лёгкія, і вочы, і мозг, і машонку раскляваць-раздзёрці… А ён паразіт пярнаты печань жэр. Можа хто знае атвет на мой вапрос? Я праз гэту печань дзёўбаную спаць другі дзень не магу. Напішыце, очань прашу. напiсаў лысы 20.11.2005, 12:24
:) "Літасьць шкодзіць пячонцы" — гэта вы сфармулявалі першы. Іншыя пісалі пра боты. напiсаў eva 20.11.2005, 21:14
печ напiсаў печ 20.11.2005, 21:16
А на Вашай працы нельга выдаць? Зрэшты, тамтэйшыя кнігі таксама не бяз Л. выходзяць. напiсаў werk 17.11.2005, 13:09 На якой працы? Я з выдавецтвамі ніяк не зьвязаная. напiсала Вусатая nata 21.11.2005, 15:57
Вашая ўстанова зьвязаная. напiсаў werk 21.11.2005, 17:58
Спадары пісацялі! Я спаць не магу, ўсё пра пячонку думаю, а вы ні гу-гу. Зноў пра нешта няпанятнае. напiсаў лысы 21.11.2005, 19:03
Во бляха з мухам, усе ціпа пісацялі толькі бубняць што пра нейкія саюзы, ды рэжымы — заябло чытаць і слухаць. Вушы баляць, а пра чыстае красы славаблуд ні гу-гу. напiсаў лысы 22.11.2005, 16:55
печ печка пячы пячонка напiсаў сівы 22.11.2005, 17:26
:-) думаеш: піздата пішаш пра пячонку? ціпа, вучоны? а гаўна пячонава ня хочаш? :-) напiсаў апраметны 22.11.2005, 17:40
АПРАМЕТНАМУ — не вумнічай, а чытай наступную не очань мо інцярэсную твору. Але паучыцельную. АБ МУХАХ, БЛЯХАХ, КАТЛЕТАХ І ТВОРЧАСЬЦІ Анажды, а тачней двагады таму як, ўстрэціў я пісацяля. Ён — ціпа прадзьвінуты очань, і як я цяпер, раскасы папісваў. Прэімушчаственна пра дзярэўню у каторай даўно не бывал.. Он был очань невясёлы. Патаму как паслалі яво ўмесце с расказамі (ён іх аповядамі называў) – нахуй, у какой та бляцкай рэдакцыі. Я, што б яво атвлеч ат суіцыдных мыслей, прапаноўваў зайсці куда следует і накаціць чаво следует. А тамака, ў цяпле і сытасьці, пра іскуства ат душы папіздаболіць. Сказалі – здзелалі. Сядзім, пьём, пізьдзім. Здаляка началі, аж самога Гамэра з Дантам згадалі. Сначала ўсё ішло, как па маслу, а патом іспорцілася. Кагда гарачае прынеслі. — Прадстаўляеш, ані блядзі гаварат, што я не жызьнена пішу. — Прадстаўляю. — Гаварат, што я не праўдзівы пісацяль. — Пізьдзёж. — Гаварат, што я мовы не знаю, што я яё з кніжак высмоктваю, а не ат жызьні бяру. — Ня знаю, ня чытаў тваіх аповядаў. — Не пячатаюць, а патаму і народ іх не чытае, недаступна яму мая проза. Нет свабоды. — А зачэм яна табе нада. Пішы і ў стол складай. А хочаш што б пячаталі, то пішы пра дзярэўню, каторую ў целявізары відзіш.—даў я свой каштоўны савет. — У цялявізары кажыш, бляха з мухай? – васклікнуў узбуждзена пісацяль. Падходзіт да нас у куточак бухветчыца і просіт что б пісацяль не выражался. Тут он як узьвіўся, талеркі, чаркі на падлогу паляцелі. Я толька і ўсьпеў грахфінчык спаймаць, а то б і яму і жыдкасці пізьдзец прыйшоў. Катлеты па палу заскальзілі ўмесце з макаронамі, а дзве мухі сразу і разляцеліся ў разныя стораны. Мы не усьпелі красіва адступіць, каб патом пайсці і пабяжаць. — Свабоды. Бляха, хачу, свабоды! – заплакаў пісацяль.—Быдла заябло. Вакруг толькі ано. Да ліцературы настаяшчай глухое. Вось тутака і пачалося. Наляцелі на нас, не разабраліся, што ён пісацяль, а я толькі слушацель явоны. Папіздзілі, как следуе, на вуліцу выкінулі. Ну яе – тую свабоду, з –за каторай катлет невазможна паесці. Паслаў я пісацяля- піздабола…. А цераз год яму прэмію важную далі. І па першым нацыянальным паказалі. Ён мяня цяпер і знаць не жалае. А гэта ж я навучыў яво ў несвабодзе свабодным быць, з целявізара жызнь перапісваць. А кніжку яво, хоць забі, чытаць не магу — не жызьнена, не праўдзіва і мовай какой –та, з аднаво месца высмактанай напісана. напiсаў лысы 22.11.2005, 20:34
Банжур, спадарства!!! Здароў, Мой Народ! Заждаліся вы, наверна, чаго-та новага. І вось трымайце. Па заказу анны гэты праўдзівы сьлепак з жыцьця. напiсаў Пістончык 22.11.2005, 21:43
Ліфцёры-пуцяшэсьцьвенікі. Ліфцёрская прафесія очэнь цяжэла. Ну, падумайце: езьдзіюць на ліфце розныя піздаболы. А чыніць каму? Пушкіну? Ці, можа, нахуй, Ламаносаву? Не. На паломку прыходзяць два бухіх мужыка. Нешта там ябуцца з маторам і ўсё – труна на канаціку гатовая і чакае новых пасажыраў. А ішчо ў ліфцёрнам дзінаміке сідзіць грубая цётка з начосам. Завуць яе Ліфцёрская Помашч. Вось толькі на самам дзеле яе задача другая. Ізврашчонна цябе пад’ёбваць. Хіхікаць і крычаць:”Міхалыч, піздуй у 19-ы дом! Там апяць ЖОПА!” Многія баяцца ліфтоў. Ціпа, там, страх перад высатой, баязьнь абасцаных сьценак. Але гэта ўсё для сцыкуноў і ёбнутых пенсіянераў. Настаяшчы пацык – дык ён і насраць там можа. І спікамі паталок папаліць. І мацюкоў на дзьвярах накарабаць. Тоісьць вядзе сябе як дома. У маім пад’езьдзе жыве баба Ніна(былая касірша овашчэбазы). Такая тоўстая вусатая махіна. Заўсёды ходзіць з а-ахуеннымі сумкамі. А там усё як у закрамах Алі-Бабы: і бухло, і цыбы, і наскі шэрсьцяныя. Так вось што з ёй случылася. Вечарэла. Старушка вярталася з точкі. Усё было заібца: у кармане ляжалі барышы. На душы пеў мушчына мячты – Ёсіф Кабзон. Тую, яе любімую, дзе пра “Неба утрэньняга сьцяг…”, а патом ідзе жызьненае: “…Зь неба міласьцяў ня ждзі”. Када-та яна яго дабівалася. Езьдзіла на канцэрты. Але аднажды Ніну насільна выебаў за кулісамі красівы канферасье. І пасьля гэтага яна зараклася. Закончыла цехнікум прадаўцоў-наёбшчыкаў і-і-і-і… Э-эх, грусна ўсё гэта. Карочэ нешта я забзьдзеўся. Калі касірша зайшла ў ліфт і паднялася да 7 паверха. Кабінку трахнула. Тросу наступіла пізда. І бабка паляцела акі коршун ўніз. Хаця дакладней будзе сказаць не паляцела, а пахуячыла. Када прыехаў Міхалыч з напарнікам Сёмкай, у падлозе шахты яны ўбачылі няўротябенную дзюрку. Яны сьвяцілі туды фанарыкамі. Але хуй што бачылі. Там было як у дупе. Ці як у скважыне. Цёмна і ўлажна. Тады яны зьлёталі ў турклуб. Сьпізьдзілі там пару парашутаў. Ну і скокнулі ў тую цьму. Пакуль ліфцёры зьляталі – то пасьпелі ўябаць без закусона пузыр “Ляснога эцюда”. І прэдстала перад імі Пекла. Яны адразу задымілі сваім красным “Фортам”. Ідуць ужэ, напяваючы “Ну, гдзе жа вы, дзяўчонкі, дзяўчонкі, дзяўчонкі…” А тут - хопа! Нейкі ачкарык підзірасьцічэскай наружнасьці. Яны яму: - Гэй, ты, хуй! Ты, бля, хто такі? - Мяне завуць Вяргілі. - Ніхуя сабе!!! Як там кажаш? Вірлігірлі… Ды пайшоў ты. Не ябі нам мазгі. Будзеш Валерай. - Харашо, грамадзяне госьці. Радыя відзець вас тут. Не хаціце экскурсію? Яны сказалі “Хочам”. Гэта іх і пагубіла. Во, нахуй, што значыць імець за сьпіной 4 класа. Замест каб правадніц ябаць і ўсякія “Русалачкі” з “Маэстрамі” хлябаць чыталі б класіку. Тады б і жыцё сваё. І чэсьць сахранілі. Бо ў “Бажэсьцьвінай камедзіі” ўсе экскурсіі зыбска очэнь распісаныя. Там і для дарослых. І для дзяцей. Чаго там толькі няма. І ўсё з удзелам гасьцей. Там па почках хуяраць на фоне заката. Там жывы Чабурашка адкручвае дзецям ножкі і вушкі. Там паліцікамі на панэлі таргуюць. Там заліваюць жопу “Феніксам”. Там палкоўнікі з генераламі пад ручку ходзяць з адрубленым членам пад пахай. Дахуя інцэрэснага там. А нашчот ліфцёраў вось што. Павазілі іх па Пекле. Паказалі ім мір. І завялі да Начальніка. А той спачатку надругаўся над імі. Ўсемі двума спосабамі. Патом перагрыз горла. І назначыў ім пастаўляць новых турыстаў. Падразаць у ліфтах тросы, сцаць і сраць у іх, пісаць мацюкі. Тоісьць прэўлекаць у тыя кабінкі жыхароў шматэтажак. І, бляць, што дзелаць пацанам. Ніхуя ня зробіш. Работаюць дагэтуль. Усе іх баяцца, а я сябрую. А хулі? Ва ўсіх нас работа ня мёд. Мне яны дажэ фоткі адтуль паказвалі. У-у-ухх!! Заябаты там экстрым! У параўнаньні зь ім любы каскадзёр – сапляк зялёны. Я віжу як вы сьмяёцеся. Ціпа, не мялі ўранья. Ха-ха, Фомы няверуюшчыя. У мятро раней тожа ня верылі. І што? Усе цяпер там пабывалі, пашчупалі монарэльс. Бо адразу верыць нада. А ня яблом шчоўкаць. P.S. А нашчот бабы Ніны не валнуйцеся. Яна харашо там устроілася. На ўваходзе, ля 1-га кола, бібліямі таргуе. напiсаў Пістончык 22.11.2005, 21:44
Ну, падумайце: езьдзіюць на ліфце розныя піздаболы і піздаболкі… напiсаў Adam Hlobus 22.11.2005, 22:10
Заябацельскі пішаш! напiсаў Чытач 22.11.2005, 22:18
Цікава, а здольны ён падняць раман ці не? напiсаў Аптыміст 24.11.2005, 23:19
Не прачытаўся ліст. Зрабі паўтор. напiсаў Адам Глобус 25.11.2005, 14:37
ДЗЕДЗЯКЦІЎНАЯ ГІСТОРЫЯ ГЛАХФІРА І СІЛА ВААБРАЖЫННЯ 1 часць. Кагда пальцы нямеюць настолькі, што ня дзержуць аўтаручку, а глаза плоха відзяць напісаныя каракулі, я панімаю, што падашол пізьдзец і з іскуствам пара завязаваць. Я тагда ўключаю целявізар, што бы з пользай атдахнуць. Іх у мяня імеецца аж два. Маленькі і бальшой. Оба целіка – цьвятныя. Магу сабе такую раскошу дазволіць. Ні маленькі ні бальшой ніхуя не паказваюць. Карцінкі нет. А мне так дажа лепш. Інцярасней. А вот крычаць ані оба ахуенна, як рэзаныя. Я такім прастым спосабам разьвіваю сваё ваабражэнне. Пісацяль без ваабражэння – лох с аўтаручкай. Уначале не очань палучалася, но я не здаваўся і ўпорна працягваў трэнаж. Пака не дасьціг нужнава рэзультату. Я цяперака кінчык любы віжу, футбол віжу, кліпцы тамака розныя. Хто у што надзеты. Ці хто раздзеты тож віжу. Толька пака ісчо буквы не ўсьпяваю прачытаць. Я на экран не сматру, а хулі на ім увідзіш? Мой узгляд напраўлены внутар – тамака самае інцярэснае. Я дасціг такіх высот, што магу… Вось тут і пачынаецца самае занятнае. У мяня за сцяной жыве Глахвіра. Ана патомсцвенная бухфетчыца. Мамка яё півасік цадзіла ў лазьні і ана ізбрала, а тачней стала на такой жа склізкі жызьненны пуць. Глахвфіра не баіцца нікаво, можа толька самую маласць — санстанцыю, а астальныя ёй да пізды. Как чалавекі, так і арганізацыі. Нікаво і нічаво. Кагда целявізары перастаюць вяшчаць, я пачынаю прыслухвацца к тайнай жызьні сваёй суседкі. Ана думае, што яе ні хто не відзіць. Как жа ана ашыбаецца. Глахфіра бабец відны 120, 90, 120. Ей усяво сорак лет, а вот мушчын бывает у яё кварціры очань многа, інагла па два тры аднавраменна. У мяня тагда галавакружэнне пачынаецца ад мількання разнах часцей целаў…. Глахфіра очань іх любіт і дажа жыць бяз іх не можа. Ані, канешна ж, бухфетчыцу імеют у самых замыславатых позах і пазіцыях… Праз аднаво ябаку — нявысокава і валасатава ана і папалася. А я, как вы здагадваецеся стаў нявольны свідзецелям ня толька душараздзіраюшчае сцэны, але і кой какіх другіх жахлівых ізврашчэніяў… Пацаны і дзяўчонкі, еслі інцярэсна, то я раскажу как і што? А еслі нет. То і ня буду. Жду прапановаў. напiсаў лысы 25.11.2005, 16:58
<Пайшла нядаўна ў краму Прыкольна, Ганна, асабліва мне, як удзельніку падзеяў. А пра "нагаварыла нейка фігні" дарма. Зрэшты, калі мяркуеце, што ліфт зашкодзіў інтэлектуальнаму працэсу, ёсьць яшчэ шанец паўтарыць :)) напiсаў krambam 26.11.2005, 01:28
Добра, у другой палове дня сёння ці заўтра. напiсала anna 26.11.2005, 06:55
Лысы, не камплексуй. Пра пячонку добра і пра "ў несвабодзе свабодным быць, з цілявізара жыццё перапісваць" харашо. Пра сілу ваабрадэння з задавальненнем дачытаю:) напiсала anna 26.11.2005, 07:01
Ці пра сілу ваабражыння:) напiсала anna 26.11.2005, 07:04
Очань хацім і чытаем з інцярэсам пра целявізары і іншую х…ю!!! Не зацягвай, Лысы. напiсаў чытачкі 26.11.2005, 21:30
Прасьціце, мы прхі выпілі, а патаму міма кнопак. А сяброўка мне не дае пісац вапроітлд напiсаў чвт 26.11.2005, 21:34
О, паддатыя лічнасьці зацікавіліся сціплым словаблудам. Гэта прыятна. як півасік жаркім днем. А табе, донна анна, пярсанальна будзе пысьвечаны новы твор, які цяперака пішыцца. да сустрэчы на панэлі літ. напiсаў лысы 28.11.2005, 20:55
Юнасьць. Калі я быў маленькім. Тачней, калі мне было гадоў 12, мы любілі з пацанамі лазіць на стройку. Бо каля нашага пад’езду строілі кенацеатар. Там было так чотка, што мы прападалі на ёй да ночы. І баця (а ў каго-та і мамка) круцілі нам вухі і рукі за такія позьнія гулькі. А быў ішчо адзін чэл у двары – Пеньцюх. Дык яго баця з мацяй былі якіясь ёбнутыя. Ані ня мелі цялявізара, халадзільніка. І дажа ўцюга. Ані верылі ў якуюсь Ягову, ўсягда маўчалі. А сынулю за правіннасьці ставілі ў кут на калені. На гарох. Так вось. Калі мы гралі на стройке ў вайнушку Пеньцюх быў заўсёды паліцаем. Бо меў тоўстае пуза і тупое рыла. Адні – парцізаны – пізьдзілі яго палкамі, выпытваючы тайны. Кідалі за шыварат чарвякоў і сямяна шыпоўніка. Знімалі трусы і сувалі ў валасы пласьцілін. Другія – фрыцы – кармілі яго плюшкамі з дамашнім кісялём. Расчосывалі, душылі скрадзеным баціным дзікалонам. А ён за гэта рабіў за іх чорную работу. Ізмываўся над парцізанамі. Інагда на стройке ўстрачаліся страіцялі. Заўсёды бухія і пакамечаныя, як туалетная газета. Зь імі мы навучыліся многаму. Мы там і сьпіртное пазналі, і курэвам балываліся, і жэншчын зрэлых галышом бачылі. Але ўсё гэтыя вусатыя дзядзькі былі нейкія недалёкія. Сьмяяліся са сваіх плоскіх шутак. Пелі нейкія прыміціўныя песьні. Гаварылі толькі междамецьямі. Аднажды яны так напіліся, што развялі ў сябе ў бытоўке – лета на двары! – кастрык. І жарылі там сала. Калі іх забіралі, яны вазмушчонна мацюкаліся. І стараліся пранесьці ў ментавозку шампуры са сьвінінай. Карочэ, няма вума – будуй дама. Хутка – праз 7 гадоў – стройка скончылася. Паявіўся кенацеатар “Юнасьць”. А наша юнасьць паціхоньку ішчэзала. Нехта сеў на зону. Нехта папом забацаўся.А я пайшоў заканчываць свае ўніверсіцеты. Хаця і ня ведаў, навошта яны мне здаліся. Пачыналася суворыя будні сталеньня. напiсаў Пістончык 30.11.2005, 01:38
Шуруй, Пістончык! напiсаў Пан Бздонэк 30.11.2005, 16:24
Ххха,Пістон!Я ўзнаў во толькі,каго ты,гэта,ёп-топ,капіюеш,как гавараць некаторыя.Ты ета ўсё ў нашага айца паэзыі сь…сьцібрыў!Памятаю(ударэніе на первый склад!),сабяромся мы ета ў майстэрні Севярынава баці,ганца ў гастраном,беламор на стол і слухаем Айца нашага,Анатоля Сыса…Я многава ў яво пачарпнуў,как он абрашчался с намі,учэнікамі,харашо помню.Была,знаяце лі,сісьцема ў няво с народам сваім па-народнаму.Бывала,спрашываіць у кавота,хто ўз абшчак не даёць:Ты,гаварыт,Паэт цілі хто?І как он эта "цілі" скажэт,так і пісдон парню,дажэ на закуску й курава тагда выкладываіт,інагда й паследяе.А ішчо любіў он слова НЕЎЯБЕННЫ…Так ціпер і я цібе гавару:неўябенны ты ,ета,ліцяратар,Жысьць эту точна паказываіш,вапросы па дзелу задаёш…Толька как твой старшый брат,абрашчаю тваё ўніманія,што должан ты на всё сваё пісаніе пацент узяць,ніто разныя друзья быстра ідзею тваю ізврашчат.Так што дзярзай,весялі нашы глупыя умы і півасныя душы!А мы заўсягда цібя падзьдзержым,Тоісьць,как гаварыў,айцец наш,ЦІЛІ МЫ ХТО? напiсаў Адам 30.11.2005, 17:22
Сільна сур'ёзны той Сыс быў. Шуціў не для радасьці а для гадасьці. Ці ад адчаю і міравой грусьці. А я сьмяюся сквозь сьлёзы і сквозь зубы - тоісьць натуральна. Без выябонаў. напiсаў Пістончык 02.12.2005, 02:04
А вось мілыя мае і я! Ваш добры сказачнік Пістончык. Распалагайцеся пазручней. Налівайце у сасуды сьпіртасадзержашчыя вадкасьці. І мы пачнём. На гэты раз трымайце эцюдзік з серыі "Усе мы родам з дзярэўні." 10 гадоў. Дзецкія ігры Як і ўсякі малалетні сапляк я каждае лета садзіўся на пыльную скатавозку. І ехаў у дзярэўню. Там былі калхозны сад, многа сяброў і каровіны какашкі на дарозе. Напроціў нас жыла адна зьдзешняя дзевачка. Худая, гразная і наглая. Аднажды, калі мы загаралі зь ёй за агародам на адзіяле, яна паказала мне піську. І папрасіла паказаць свайго пятушка. Мне гэта очэнь ня панравілася. Што вельмі странна. Я думаў: “чавой-та я буду зьнімаць трусы перад якой-та замухрышкай! Глядзіш ішчо забярэменьняю”. У опшчэм, я плюнуў ёй у яе бястыжыя вочы. І ўбёг. Суседка мяне расчаравала. Я ўбачыў яе ісьцінае ліцо. Дарэчы, звалі яе Ксана Банда. І брата ейнага тожа звалі Банда. І мамку, загульнага ціпа жэншчыну. І ацца пакойнага, дзібашыра і смуцьяна. Празвалі іх так за кражы. Зайдуць у госьці. А потым – чык! – а фарфоравы кацёнак з полачкі прапаў. Альбо бусы перламутравыя. Ці набор булавак красівых. Калі ў мяне прапалі часы “Электроніка” я возмушчонна прышоў да іх у дом. Пару разоў стукнуў Ксану галавой аб печку. Харашэнька грымнуў паленам па спіне. І горда вярнуўся да хаты. Пасьля гэтага дзяўчонка хадзіла як па струнке. А я стаў пушчэ вока бярэч сваё мужчынскае багацтва. напiсаў Пістончык 06.12.2005, 00:11
13 гадоў. Міф сенавальнай любові Похаць спакон вякоў у дзярэўні жастока асуджалася. Я гэта харашо ведаю. Бо аднажды пазнаёміўся у клубе з Наташай. Гарацкой тэнісісткай. Мы цэлі дзень мандзелі пра ўсякія глупасьці. У вечарам яна пазвала мяне на сенавал. Я проста ахуеў. Я ашчуціў сябе гяроем “Танцора Дзіска”. Красаўчыкам-серцаедам. Казановай(пра якогачытаў, палажыўшы на сьпіс літаратуры на лета). Я асьмеліўся пайці ў логава разўрата. Але на гэтым сьмеласьць і скончылася. Бо замест каб закідваць ёй палкі – часаў языком. Мы абмяркоўвалі тэнісныя пазіцыі. Ябальныя пазіцыі я смушчаўся дажэ ўпамінаць. А іспользаваць тым болей. Ужо потым я падумаў, што шураваньне на сенавале – красівая выдумка. Бо напраўду вельмі няўдобна, калі ў дупу колюць саломінкі. Плюс к таму пыль, анцісанітарыя. Шчуры побач бегаюць як коні. Жуць! Мы разышліся на сьвітаньні. Пасьля чаго сталі прытчэй ва языцэх. Наташку называлі швэндалай. А ў мяне пасьля бабкінай крапівы цэлы тыдзень ногі з рукамі пухлі. напiсаў Пістончык 06.12.2005, 00:12
15. Дзіскацечная любоў. Любоў у дзярэўне жыве ў канавах, кустах, на чэрдаках. Але найбольш - на дзіскачах у клубе. Дзіскачы гэці ўсягда былі па суботах, пасьля кінасеансаў. Дзеўкі надзявалі празьнічныя тухлі, розавыя ласіны. Рабілі сабе высокія лакірованыя начосы і ябошылі на танцы. Каб аддахнуць ад напражонных нарыхтовак сена. Тоісьць напіцца самагонкі і паябсьціся ўсласьць. Пачыналася ўсё з музыкі. А яна была ў нас заябацельская. Касеты нам круціў Толік Бэйла. Он быў очэнь культурных хлопцам, скончыў вучылішча меліярацыі. А за новымі плёнкамі езьдзіў аж у горад. Ён адзіны ў дзярэўні імеў чорны спарціўны касьцюм адзідас і запісываюшчый касетнік дома. Так вось. План вечара быў такі. Спачатку мы выдувалі паўтарашку сэму на пяцярых. Трошкі даставалася і дамам. Потым пад які раманцічны мядляк абшчупывалі партнёршы цыцкі, ягадзіцы, гладзілі лабок. Следуюшчы этап – знакомства. Пасьля чаго ў кажнава працэс ішоў па разнаму. Я, напрымер, любіў цалавацца з языком. Але некаторыя сяльчанкі былі тупаватыя і напускалі мне цэлы рот слюны. Большасьць з іх хацелі, каб ім ласкалі шэю і вушы. Вось толькі мыць іх ўсягда забывалі. Незаметна дзіскацека сканчалася. І шчасьліўчыкі йшлі праважаць сваіх падруг да хаты. Хто на сваём моцыке, хто пяшком, хто на лісапедзе-ўзросьліке.Я праваджаў, як і ўсе вялікія рамнцікі – Байран там, Лермантаў - пяшком, па прасёлачнай дарозе. Гаварыў пра зьвёзды, чытаў сваі сьціхі. А патом – яны гэта любяць! – груба сьцягваў са спутніцы адзёжу. І пярдоліў так, што дзеўка вішчала як сабака. Так забаўляліся старшыя. А малалеткам аставалася адно. Драчыць пад адзіялам у страху што пачуе сястра. Ці бабуля, якая храпіць пад бокам. напiсаў Пістончык 07.12.2005, 00:15
Ведаіце,мне ня хватае вашай прысутнасьці на галінке, дарагія мае чытачы… Эх… напiсаў Пістончык 11.12.2005, 02:05
выд бяларусскага авангардыста как гаварыцца в мудрау кныге нэ пиздела б ваша рожа нэ насыла б сынякоу не абяжайте калыбу а то приду и пабйу напiсаў http://litclub.lviv.ua/demo/?page=oou&uid=1962&aid 11.12.2005, 02:12
від бяларусскага авангардыста дарагой таваруш! твая поезия падобна нашем бацьке велямудрам шо как солнце ясна па нэбу ходыт и пястнь щадрую даруе пышы и дальше дарагый другаре а воопше йоп твою мать нцу хыба ж так можна забувать пра таварушив па збройе? велямудра цялую в чало напiсаў http://litclub.lviv.ua/demo/?page=oou&aid=1779&uid 11.12.2005, 02:13
Уважаімы Пестончык, вашая лірыка нас рэальна узрушыла і падзівігла на подзьвігі. Ціпер мы знаім, што на сьвеце есьць настаяшчая ліцература, а ні какіе та там ёбаныя Талстыя і Пастэрнакі. Хай вас Бабкоў друкуе ў сваей Галерэі! p.s. І пусьць ні заржавеіт твой лісапет-взросьлік :) напiсаў Жосткія цаніцелі вашага літаратурнага высера 16.12.2005, 20:13
Па мойму ў зьдзешніх іздаціляў кішка танка каб усё гэта выпусьціць у белы сьвет. Цям болей у сьвятле апошніх пастаноў. Зараз ужэ нават каб пасраць трэба ня проста бамажка, а бамажка з гербавай пячаткай. Нежны прывет маім жосткім цаніцілям. Кладзіце хуй на ўсё - жывіця ў радасьць. Сам Божанька нам гэта напуцтваваў. напiсаў Пістончык 17.12.2005, 00:54
Сам сябе выдай. Хто перашкаджае? напiсаў Лысы 17.12.2005, 14:30
Балахон авыйшаў на балькон. Пістончык выйшаў на балькончык. А Лысы пільнаваў іх пысы. напiсаў Зрабіў Што Мог І Памёр Ад Аргазму 17.12.2005, 16:58
Які разумны гэты Лысы — "сам,бля,сябе выдай". Такі разумны, што лепш будзе есьці чорны хлеб з маслам, а з голаду памерці не дапусьціцца! напiсаў Уражаны 17.12.2005, 17:17
Я сам сябе выдаваў. І скажу так - хуйня гэтыя ўсе дамашнія патугі. Нужна іздацільства. Можа хто падкажа такое - сагласнае на аванцюру? напiсаў Пістончык 18.12.2005, 01:58
Пяздончык, прыязжай у сталіцу-матухну. Будзеш свае праізьвядзенія ў пераходах чытаць. І назьбіраеш сабе на кніжачку. напiсаў як нехуй 18.12.2005, 03:48
Бяз купюр і мнагаточый. Пісюн(піська) – ворган очэнь скандальны. Хоць яго ўсе і хаваюць па сваіх закрамах. Умаўчваюць. Фікаюць і фукаюць. Красьнеюць пры адной толькі згадцы. Але здымі з любога пацана ці бабы майткі, і – тра-та-та-та! Ён там. Канешне, некаторыя ярыя пурытане ідуць на крайнія меры. Адразаюць сабе гэта месца, зашываюць, запаіваюць, завязваюць на вузялок, прэўрашчаюць у крывавае месіва. Але ўсё гэта ідзініцы, каторых нада пізьдзіць пыльнымі сапагамі па почках і паказваць засьпіртаванымі ў анатамічэскам цеатры. Нажаль такое німагчыма. Бо ў іхніх руках ўласьць над мільёнамі. А ў нашых толькі пісюн або цыцкі нашай другой палавінкі. А што яшчэ імі браць? Дзевушкам хуй у далоньцы прыдае ўпэўненасьці ў сваёй будучыні, раждае ў галаве самыя дзікія і інцярэсныя мысьлі. Яны відзяць у ім свайго маленькага рэбёначка. І паэтаму па-мацярынску песьцяць яго. Для пацыкаў жа цыцкі – компас у вадавароце мнагалікага жыцьця. Яшчэ Роня Дзікарт (былы пінскі равін) некалі напісаў: ціскаю булкі – значыць існую. Гэта толькі посьле яго словы пераўралі вучні-недавучкі і атрымалася нейкая хуйня, нікаму ні панятная і ня нужная. А пізда для мужэскага полу наогул – цэлы аазіс, неісчэрпаемая кладавая радасьцяў і сюнпрызаў. І яны ёй з удзячнасьцю карыстаюцца. А ішчо хітрадупыя багасловы прыдумалі сумніўнае паняцьце “блудзіць”. І што ты ня дзелай – пярдолься з цёлкай, драчы на мілашэк з вокладкі, іграйся са сваім клітарам, з чужой машонкай ці маміным вібратарам – эці прышчавыя дзеўсьцьвенікі будуць пугаць цябе дзьяблам і агнём. Ды што яны, бляць, піздуны, ведаюць пра агонь! Яны ж ні разу ні канчалі. Агонь між нашых ног, а ня ў Пекле. Бо ў Пекле вяжуць вечарамі наскі, смотраць “Суперлато” і ходзяць на выхадныя на блокбасьцер і футбол. Агонь гарыць у нас мошчным факелам, распаляе нашу пругкую плоць. Асьвятляе наш жыцьцёвы пуць да самай труны. А з іхнім фіцільком што? Толькі і хопіць, што да ларка за гандонам зьбехаць. Патухне на полдарозе. Вапшчэ, мараль нінавідзіць ўсякія пісюны і піські. Бо яны мяшаюць няёбаным чыстаплюям любавацца душой, прадаваць сьвечкі і вазмушчацца намі. Пяздатай маладзёж’ю. Каторая многае чытае, многа шмалюе і ябецца тожа з любоўю і нежнасьцю. І гэта, па-мойму, глаўнае ў жыцьці. А ўсё астатняе – ідзе нахуй. напiсаў Пістончык 25.12.2005, 23:51
пістончык! наконт выдавецтваў. я ня ведаю. але падазраю - калі захочаш выдацца, зьбяры грошыкі і выдайся, а сусьвет падумае, патрэбны ты яму ці не. Мая парада ня мае ніякай вартасьці, і я магу мільён разоў памыляцца. мая прапанова 50 баксаў ня страціла моцы. напiсаў eva 27.12.2005, 14:11
Пон Пістончык вітае сваіх брацьцяў і сёстраў у Новым годзе! Хоць я суяверны і мніцяльны, але скажу адкрыта - ён павінен быць для мяне - а значыць і для вас - цікавым і вясёлым. Спадзяюся зрабіць для вас вялікі сунпрыз! А пакуль у бліжэйшы час ждзіце парцію розмаітых словаблудных прыгожасьцяў. Упярод у будушчае, мілыя мае! напiсаў Пістончык 07.01.2006, 19:46
Пістончык, а дзе каляднае апавяданне? Выбіваешся з графіку! З усімі цябе святамі! напiсала anna 08.01.2006, 09:31
Не натхнілі мяне каляды пачаму-та! Можа, калі уражаньні паціху ў душэ уложацца, то й выйдзе нешта. Дарэчы, а дзе дзеўся лысы? Гэй, лыыыыысыыыы, у цябе крызіс цілі што?! напiсаў Пістончык 12.01.2006, 02:12
Цілі ў яго Каляды…Цілі ён мне абяцанае (28.11.2005) апавяданне піша:) напiсала anna 12.01.2006, 04:31
Лысы ў Маскве, часова працуе ў маўзалеі, бо Леніна ўзялі на рамонт. напiсаў ДАведка 12.01.2006, 11:39
Vjq lfhfub. Gbcnjyxsr/ Ec' vzyt pfz,kj? dj zr? b gbcfwm yt ghf inj yzvf ;flfyyz/// Ukz;e z yf oc. u'ne. dfknepmy. p kbnfhfnehfq b gbcfwm yt [fxe/>? f inj lfktq ,elpt — lsr [eq zdj pyft/ Gjcmgt[fo/ напiсаў ЛЫСЫ 12.01.2006, 20:22
2 Vjq lfhfub. Gbcnjyxsr/ Ec' vzyt pfz,kj? dj zr? b gbcfwm yt ghf inj yzvf ;flfyyz/// Ukz;e z yf oc. u'ne. dfknepmy. p kbnfhfnehfq b gbcfwm yt [fxe/>? f inj lfktq ,elpt — lsr [eq zdj pyft/ Gjcmgt[fo/ НЭРВЫ напiсаў ДАведка 16.01.2006, 14:11
Здароў, Пістончык! На мой погляд, ніжэйпрыведзены тэкст — бліскучае валоданьне трасянкай (суржыкам). Ня кажучы ўжо пра зьмест і стыль — літаратура! Мяркую, табе будзе цікава. Faina Kaplan™ Тітка в Луганську [22 Jan 2006|07:24am] В мене тітка – нормальна класна тітка, пенсіонерка, політикой і ідеологією ніколи в жизні не цікавилась, садила огірки, продавала їх на базарі з Бож*єй помощ*ю, руська, але пиздить все життя на суржику, – поїхала на 2 тижні в Луганськ до доньки, подивилася руське телебачення і повернулася зовсім іншою людиною. В очах якийся ліхорадочний ідєологічєский блєск: їй по телевізору розказали, шо її угнєтають, шо всьому скоро наступить пиздець, якшо ораньжевиє бандеровци ще хоч на місяць залишаться при владі. І вона прийшла до нас у гості випить вотки і про все це розказаць па рускі вже цього разу. Їй кажуть, «Так а шо такоє вашій жизні лічно ухудшилось, шо вам срочно надо мінять бандеровцев на Януковічя? Ваша Свєта весь час з хліба на воду перебивалась, а при бандеровцях встроїлась працювать не гдє-нібудь, а в таможні, навіть цвітний телевізор прикупила, шоб можна було російські канали дивитись і диван, шоб на ньом при етом сидіть. (Примітка: Що характєрно, раніше у Свєти не було часу на телевізор, бо вона на двох роботах ковпашила прі Януковічє, а тепер перейшла на одну при бандеровцях і в неї з"явився час на ідеологію). Та і вам пенсію підвищили» Вона каже: «Как ето што, проєзд подорожал…» «Так он почучуть дорожаєт каждий год, єстлі ви нє замєтілі. А ви ж все равно автобусами ніколи не єзьділі, токо безплатними електрічьками.» «Газ подорожал» «Так а хто ж вам винуватий тут, Владімір Владімірович би й радий дати дешевого газу, так він же не начальник над газом, над газом начальник Сємьон Могілєвич, як вияснилось, - вопщє гражданін Швейцарії,- яку він ціну скаже, таку й платить будете. Ви ж телевізор дивитесь, грамотна женщіна, знаєте за цю неприятну загвоздку». «…А їщьо говорят, што кіно тєпєрь токо по українські дубліровать будуть…» - Ггггг, цей вопрос безпокоє женщіну, яка пиздить на суржику всю жизнь і останнього разу була в кіні, коли кіно, навєрно, ще було німим. Яібу, так ето вона тіки тиждень подивилась кацапське ТБ, - женщіну, як підмінили інопланєтяни, а он кацапи дивляться такий телевізор роками. Як в них голови ще не розірвало. Коли вже ці блять прості женщіни і мущіни почнуть думать за гроші, сім*ю, дом, а не їздить по Луганськам витріщаться на кацапські телевізори і слухать за НАТО і ЄС, нах. Он Семьон Могілєвич вопще не цікавиця ідеологією, політикою, кацапами і хохлами, а всих наїбав і начальник над газом для півсвіту. А є такі люди, шо в них хліба нема за шо купить, в хаті сплять у фуфайці, а саме більше їх волнує так це - язиковий вопрос, НАТО, ЄС. Блять, лежить у фуфайці в ліжку і думає, про то, як сильно йому не хочеться в НАТО і в ЄС. *** faina-kaplan.livejournal.com/ напiсаў abrykos 26.01.2006, 23:11
pistonczyk.livejournal.com напiсаў Пістончык 13.02.2006, 23:56
Наканец вы міня даждаліся. Чытайця ж, мілыя, на здароўе Пра ачкі. Усе людзі сьляпы. І душой, і целам. У люцком целе есьць два сьляпых места: кішка ( каторая сьляпая) і, собствіна, глаза. Кішкай сьляпы ўсе, а глазамі – ні ўсе. Глаза порціць многае. Парнуха, там. Чценье пад адзіялам з фанарыкам. Ці калі ёбнуць па іх кулаком. І вось, каб глаза зашчыціць і каб ані лепш функцыаніравалі, былі ізабрыціны ачкі. Хаця, глаза па каторым ёбнулі кулаком ці ішчо там чым у зашчыце больш ні нуждаюца. Ачкі меюць два ухавіка, две лупы і саідзініцільны элімент. Ухавікі – гэта такі ачочны крэпёж. Іх чапляюць на ухі. Ачкі бываюць нескалькіх ціпаў. Ціпа пінснэ. Ціпа ларнэт. Кругляшковы ціп, как у Ленана. Пінсны і ларнэты насілі пры царскам рыжымі. Ларнэт ён как марожэна – на палачке. А пінснэ вапшчэ хуй паймёш што. Адно ачко. Ды ішчо дзіржаць іво нада глазам. Гэта очэнь ціжало. Глаз дражыць і дзёргаіца. З яво цічоць улага. Наверна адсюда пайшлі пагаворкі: “ачко жым-жым”, “дражаць ачком” і прочыя. Раньшэ очэнь не ўважалі людзей біз ачкоў. Іх гнабілі, ізьдзяваліся. Адсюль і пайшла фраза “ачко на нуле” – ціпа, німа ні аднаго ачка. Ачкі пахожы на бабачку. Ці на пцічку. У завісімасьці ад сілы ўдару эта бабачка пархае высако або нізка. Але гэта я ўжэ забзьдзеўся. От пра такіх как я і гавараць: “ смотрыць на мір чэраз розавыя ачкі”. Хоць лічна я і гатоў спорыць па поваду праісхаждзеньня гэтага выражэньня. Розавыя ачкі носюць підарасы і ізўрашчэнцы. Іх січас многа распладзілася. А ішчо іх носюць бабы. Але бабам можна, бо ані – бабы. Пры савецкай уласьці ўсе ачкі былі адзінакавыя. Бальшыя, как арбузы. І з тоўстымі лупамі. З-за казалася, што чалавек пастаянна тужыцца. Сталін ачкастых ня любіў. І пракцічэскі ўсіх пусьціў у расход. Троцкага, там, Горкага…. А пры Хрушчове паявіліся фізікі-лірыкі. Ані насілі тоўстыя сьвітры, каторыя запраўлялі ў штаны. І ачкі ў іх былі такія ж уроцкія – квадратныя, у тоўстай аправе. У аснаўном ані былі отпрыскамі бонз ці правінцыальнымі талантамі. У школе міня празывалі “ачкарык у жопе шарык”. Шарыке у міня там ня было. Патаму я яго туды засунуў – каб усё саўпадала. Шарык, кстаці, быў очэнь дзіфіцытным, ад пін-понга. Але абідныя прозвішчы – эта ладна… Міня ж ішчо і білі! Гэта называлася “ачкаўцірацільствам”: ані прыкладвалі кулакі к маяму яблу і стараліся как можна глубжэй удавіць оба ачка ў глазніцы. Па-другому гэта называлася “ігра ў ачко”. А ішчо ёсьць ачкі для сонца. Чэраз іх можна нізаметна пяліцца. На цыцкі. На ногі. На сракі, канешна. А можна ваабшчэ прыкінуцца нізрачым. Гэта тожа адкрываець дапалніцельныя вазможнасьці. Дапусьцім, папрасіць какую, там, дзівіцу перавясьці цібя чэраз дарогу. Ана цібя пад руку, а ты яё за сраку. Ачкі – гэта чуда. Напрымер я. Быў гопнікам, сцаў па пад’ездах, ня брыў падмышак, смаркаўся пальцамі. А купіў ачкі – другі чалавек стаў. Ачкі, ані как дзімакрація. Даюць нам выбар: відзець ізнанку жызьні, сідзець у розавым тумане ці проста закрыўшы глаза тупа ўтыкаць. Дзяржыце ж сваі ачкі і ачко нагатове! Ні прамаргайце свайво шчасьцья. Вось вам мой іскрэньні запавет! напiсаў Пістончык 18.02.2006, 16:45
Сібры! На саседняй галінцы пра дзіцікцівы балтаюць языкамі, а мы іх пішам. Жду ацэнак! Дзіцікціў. Дэні Бубскі праснуўся, пачасаў лабок і пачуўстваваў шо-та няладнае.У мазгу пстрыкнула мысля: апаздаў! Апаздаў на работу! Ён пасматрэў на часы з кукушкай, перавёў узгляд на краваць. Там мірна пачывала явоная жана. Агрыпа. Дэні пашчупаў яё за груць, за бёдры, за бака. Усё аказалася на месьце. Усё кроме пульсу. Бубскі слягка ахуеў. Раскрыў хлебарэску. І ня закрываў яё пака ня прыбылі копы. Інспектар Шон Ключ на карачках абыскаў кажды вугалок. Дажэ ва ўнітазе ваду скаламуціў. “Ні адной зацэпкі”, - зліўся ён. Но ў паследні міг глаз явоны ўпаў на чулок, каторы вісеў на стуле. З яво тарчала бумажка. Развярнуўшы каторую Шон прачытаў: “ЯБЛАКА Ў ЛАЧУГЕ ПАЙШОЎ НА ХУЙ” І знізу цыфра - 4. Што, бляць, за іграчкі-шарады! Што, бляць, за дзецкі сад! – узбеляніўся сышчык. І з ішчо большай тшчацельнасьцю стаў рыцца ў кварціры. Дажэ Агрыпу з увялічылкай асматрэў. Але так нічыво і не найшоў. Аднака не самняваўся, што жана Бубскага была забіта. - На эксперцізу яё, - прыказаў Шон, начальнік Лонданскага РОВД, двум шкафам у фуражках, а сам павёз удаўца на дапрос. Эксперціза ніхуя не дала. Дапрос Бубскага тожа. Дэні Джонавіч паказваў, што ўчора вечарам ён выпіўшы вярнуўся дамой. Жонка ўжэ аташла ка сну. Расказваючы гэта, ён калупаў мізінцам у носе і сматрэў у вакошка. - Піздзіць, сука, - кіпяціўся Шон. Пасля первага ўдару Дэні заплакаў. Пасля ўтарога стаў заікацца. Пасля трэцяга – шугацца і дрыгаць нагой. Пасля чацьвёртага ж стаў гаварыць. І вось якая карціна выйшла. Пан Бубскі работаў на бомбазаводзе. Аднажды ў бары ён здружыўся з нейкім рыжым ціпам. Очэнь навязчывым. Ціп усё гаварыў Дэну пра какой-та братэрскі тайны саюз. Дышаў яму ў ліцо часнаком, брызгаў сьлюной. І папрасіў у яго бомбу. Адну. Адалжыць. Той адказаўся. Расказаў жане. А Агрыпа – цёлка цімпірамінтная і агрысіўная – прыпугнула таго суб’екта паліцыяй. “Да, усё было б проста – як два пальца абасцаць”, - думаў інспектар. Вось толька ёбаная запіска порціла ўсю маліну. Каб сабрацца з мыслямі сэр Ключ паехаў у дзярэўню да бабушкі, графіні Дораці Гыгы. У яё быў ахуенна фруктовы сад з гамаком. Дні напралёт Шон валяўся ў том гамаке, грыз круглажопыя антонаўкі і думаў: “Яблака…Жопа…Бомба…Лачуга…Пайшоў на хуй…” І тут яво асяніла. Ён успомніў словы пана Бубскага – “Мая жонка очэнь любіла нашу аднакомнатную лачужку. Яна абажала гэтую ніўзрачнасць і цішыну”. - Ёбаны ў рот! Быстрэй туда! – ён пацалаваў бабку Дароту ў персьцень і – на самалёт. Ужэ ў Лондане, насясь па злашчаснай кварціры, інспектар Ключ вазбуждзённа паўтараў: “Яблака…яблака…нужна іскаць шо-та круглае…” Ён прадставіў сібе ябала Бубскага: нос картошкай, выпукленыя зенкі, выпіраюшчы кадык – адамава яблака!… - Не, ні тое, - у дасадзе адмахнуўся ён ад ложнага следа. Роючыся ў кладоўцы чаго толькі Шон ня перадумаў. Ажно галава распухла. І тут на дне адной з картонных каробак абнаружыў глобус. Агрыпа ў моладасьці вяла Клуб Пуцішэсьцвенікаў на радзіве БіБіСі. Дражашчымі рукамі і глазамі ён стаў аглядаць находку. “Яблака міра – вот разгадка!” – верашчала нутро. Сэр Ключ патрос глобус. Унутры было ня пуста. Шон надавіў на зямную вось. Шо-та шчолкнула і адкрылася сікрэтная крышачка. І на падлогу вываліўся яшчэ адзін глобус. На каторым былі нанесеныя падазрыцельныя красныя точкі. На Маскве, Вашынгтоне, Лондане і Мінске. - Загавар! – кальнула ў яго ў сэрцы і пад ложачкай, - Нада званіць каралеве! Але чэй загавар?! Апошняя фраза шыфроўкі заставалася тайнай. У глыбокай задумчывасьці інспектар выйшаў на вуліцу. І тут яму захацелася ішчо разок асматрэць цела. Ён адправіўся ў морг. Вашоў у халодную камеру і адкрыў нужную кабінку. Труп прапаў. Адразу былі блакіраваны ўсе эрапорты, вакзалы і дарогі. Лісьцік з “пайшоў на хуй” быў у каждага паліцэйскага. І рыбка клюнула. Пры праверке багажа ў граждана Латвіі той, на трэбаваньне разьдзецца дагала для асмотру, вымавіў сакраментальнае: - Пайшоў на хуй, сучы мотлах! У ягоным чэмадане ляжала бедная Агрыпа. Шон Ключ таржэстваваў. Нарэшце ўсё было заібца. Прыбалт сядзеў перад інспектарам, а той расхажваў па кабінеце і раскрываў прэступніку ўсю яго гнілую паднаготную. Прыбалт не апраўдваўся. Толькі ойкаў і хыкаў, бо ў яго былі адбітыя яйцы, ягадзіцы, мышцы і почкі. Для парадку. Ісціна праяснялася ўдар за ўдарам. Група латышоў-масонаў задумала зьнічтожыць маральна і фізічэскі міравыя дзіржавы. Ані закупілі ў Лівіі 4 ядзерныя бомбы, проціваядзерныя камбінізоны для сябя. Але агент “Баба” (яна ж “Агрыпа”, яна ж “Сьцерва”) ішоў у іх па пятах. Яе муж нічаго такога дажэ не падазраваў. А ў зладзеяў меўся план зьдзелаць крайнім імінна Дэні Бубскага. Ён жа ж на бомбазаводзе работаў. І адразу пападаў пад падазрэнье. Агрыпу ж яны кралі каб замясьці сьляды. Карочэ, усе іх планы рухнулі: і міравая гігімонія, і захват Біларусі. Бо Агрыпа ж ішчо вяла ў інтэрнэце свой livejournal. Там і былі ўсе факты нужныя для абвіненья. Нігадзяяў насьцігла кара: іх прыгаварылі да ссылкі ў таджыкскія каменаломні. Пажызніна. А Агрыпе пасьмертна прысудзілі значок “За спасенье Ацечэства ад масонскай навалы”. І ішчо далі пуцёўку ў Багамскі санаторый на тры нядзелі. Паправіць здароўе. напiсаў Пістончык 24.02.2006, 11:04
12-18. Прынцыпы жызьні. Дзіравенская моладасьць – кладзезь вострых ашчушчэній. Да-а-а… Была ўрэмя – проста жуць. Вець чаво хочэцца, када ўдараюць ў галаву кроў і мачою? Первым дзелам папізьдзіцца. Дзеравенскія махачы – слоўна сашэдшыя з буржуйскіх кін. Толька ўместа заморскіх песень звучаць разныя мілыя серцу “бляць-пізда-ёбні-ты-што-ахуеў-підарасы”. Пацаны традзіцыонна прыходзяць на танцы ў спарціўных касьцюмах і дзерманцінавх белых красоўках. Кажды дзіроцца ў меру сваей фантазіі, ума і выпітава. Абычна тыкаюць у дупу віламі. Шчакоцяць каленам яйца. Масіруюць нагамі ліцо і зубы. Но самае страшнае – када плююць смаркацістай слюной у глаза. Тада чалавек становіцца чмошнікам. Ніхто з ім патом ні дружыць. Дзяўчонкі ржуць как кабылы. Карочэ хуёвая ў такіх людзей дальнешая судзьба. Ва-ўтарых, усе стрэмяцца набухацца. Бо з трэзвым і бабы з табой у клуню не палезуць. Да і падазрыцельна как-та – ні піць. А напітак на сяле адзін – самагон, які ласкава для краткасьці празвалі сэмам. Ён бывае разны: з буракоў, з хлеба. Але чашчэ ўсяво п’ецца сэм, настоены на курыных какашках. І ведзь п’юць!!! Праблем з куплей накада не бывае. Бо точкі – эта вам ні магазіны пердалёныя. Работаюць не раз у месяц, а суткі напралёт. У нас эцім занімаліся Буцэрка і Марусячка. Буцэрка была очэнь строгай, часта хадзіла ў цэркаў спасаць душу. Када мы бралі ў яё пару пазыраў, яна ўсягда гаварыла: “Зашчыці вас, Божэ”. Але паскольку нас часта пізьдзілі за клубам, то відна няіскрэньне яна малілася. А з Марусячкай жа было прошчэ. У яе можна была і для пробы шмарануць па стаканчыку, і наябаць нізаметна. Пілі – хто дзе. Але самае пачотнае места была на крыльцэ почты. Пілі да пацеры пульсу, рэчы, паследніх дзеняг і маральных устоеў. Хаця, якая там былі, нахуй, устоі. Ну, і ў трэціх – у 18 усе хацят цэлак. Прычым усе пагалоўна пярдоляцца без гандонаў. У чым і праяўляецца эвалюцыйная адсталасьць сяла ад горада. І палучаецца што? 17-летнія сцыкухі ходзяць з пузам, ражаюць сібе на голаву смаркатых сьпінагрызаў, разводзяць безатцоўшчыну. А ў рэзультаце – што? – бязбож’е і голыя полкі сельмагаў. напiсаў Пістончык 06.04.2006, 00:42
Пістончык, шуруй далей сваю тэму. Гэта класна, а вершы пра палітыку і мітынгі пушчай пішуць тыя — каторыя расказы пісаць не могуць! Іх многа, а ты такой — адзін. напiсаў ЛЫСЫ 06.04.2006, 14:24
Вітаю цябе, Лысы. І падтрымліваю тваё меркаванне-заклік. напiсаў Голены Голем 09.04.2006, 10:10
Вітаю цябе, Лысы. І прапаную напісаць яшчэ пра Праметэя ці пра Уліса. напiсаў Голены Голем 09.04.2006, 10:16
Лысы трапіў пальцам у неба. Пістон палітычныя вершы таксама піша. напiсаў werk 09.04.2006, 13:58
У гэтай жызьні ўсё важно. І паліцічэскія вершы, і задорныя шуткі і сьмех, і пахуізм. Как гаварылі бітнікі - расшырай сваё сазнаньне. Карочэ, здароўце, народ. напiсаў Пістончык 09.04.2006, 18:13
Парыжскія секрэцыі. (хранцуская імпрэсія) Была гэта ні даўно, ні нідаўна. У дзікі век скарасьцей і падзенія нраваў. У адной парыжскай глубінке. У сім’е прачкі і вінахлёба рос сынуля Жанфруа Піссо. Ён быў очэнь сметлівы і смазлівы мальчуган, весь у папку. Праўда, такавым явоны папец быў у юнасьці – віно і хранцуская балезь бралі сваё. Мальчыку стукнула 39. Расцвет моладасьці, как па іхніх ёбнутых мерках. Мамка цэлы дзень сьцірала чужыя трусы і панталоны. Патом, вечарам, таргавала штопанымі наскамі возле прадуктовых магазінаў. А папка ўсягда любіў сесьці на Мармантры і расматрываць жопы парыжанак. Ды ішчо і сыночка з сабой цёгаў. Ацец на сракі пяліца, а отраку ўсё інцярэсна. І голубі, што меланхалічна сруць на прахожых. І старычок у адміральскім мундзіры, каторы што-та худзінькаму студзенціку на вуха шэпчэць і рукой па прамежнасьці гладзіць… Наблідацільны быў, той Піссо-младшы. Работаў Жанфруа вадзіцілем. На 318-м антобусе. Ці 319-м? Похуй венікі – ня важна. Прафесія трэбавала ня піць. Патаму прыхадзілася как-та выкручваца. І Жанфруа нашоў гэтай прамблеме рашэньне. Ён стаў нюхаць. Удыхаць разныя запахі, праізвадзімыя пасажырамі. Успацее, там, хто. Ці пукне. Ці пацячоць у каво-та адкуда-нібудзь. А па выхадных ён адзяваў жылетку. Суваў у пятлічку тры люпіна. Адзяваў празьнічную панамку. І піздаваў на стрыпціз. Бо клубаў как у нас у дзярэўне там ужэ німа. Адсталы народ, што тут гаварыць. Сначала ў стрыпцізе ўсё была інцярэсна. Іграла завадная музыка. Скакалі пад яё дзеўкі. А патом тыя дзеўкі начыналі раздзяваца і Жофу станавілася пічальна. Бо ў тых дзевак былі віслыя цыцкі, нібрытыя падмышкі і сінякі на ягадзіцах. Но аднажды ён увідзіў там Багіню. Эта была бландзінка. За дальнім столікам нізнакомка курыла сьцільны мунштук. У красным няпошлым плацьці яна была як матылёк у начы. Біззашчытны ліпісток у логаве разўрату. О! Як ён ашыбаўся! Ханфруа очэнь панравілася эта жэншчынка. Па-першае, яе цыцкі. А па-другое і па-трэцяе – тожа цыцкі. Ён заказаў два бакала Шато-Віньён 1534 году закупоркі. І сьмела прэдлажыў мамзелі знаёмства. – Я вас люблю! – васклікнуў ён. І дабавіў: - Па француску! – Прама туда!? – Канешна! А як жа ішчо!? – Дарэчы, я – Зіготта Агалітэ. – А я – Жанфруа. Але ты можаць зваць міня проста – Жофік. – Мілы Жофік, паехалі ка мне “на чай”, - яна перахваціла ініцыяціву, што яго сільна абнадзёжыла. – Ага! Толька за пакецікамі забягу. Клубнічны любіш? – Абажаю! І яны памчалі. З магнітолы раманцічна рычала Эдзіт Піяф – “Но, рэдар’ян, но, жэ нор грэгар’ян…” Па салоне плаваў сладкавата-прытарны пах цыб “Жытан” і “Галуаз”. Сідзячы за рулём Жанфруа пылаў. Яго пальчыкі, как па піяніне, біжалі па Зігоцінай наге. Ныралі пад юбку. Із-за чэво міс Агалітэ раждала ноты самых разных высот і танальнасьцей. …”Чай” яны началі піць прама на лесніцы. Яны абсыпалі адзін аднаво пацылуямі і красівымі славамі. Садраўшы са спутніцы кружэўную блузку з рушэчкамі, Жофік энэргічна з нажымам мяў Зіготке яе інцілігентныя булачкі. Страсьці дасьціглі апагею, калі яна запішчала: – Мілы, ня медлі, мяне мучае жажда! Знімай трусы, даставай пакецік! Первы раз ён аўладзеў ёй у прыхожай, на гары польт і туфель. Ён быў з тых мужчын, што хадзілі на чай са сваёй заваркай. Ябліся яны абільна. Вось толькі пасля трэцява заходу па-француску праізашоў канфуз. – О-ля-ля, Жофік! Што ты надзелаў! У міня поўная срака тваёй заваркі! А после была цішына. Зіготта, па-дзецкі прыадкрыўшы рот і размятаўшы па падушке валасы, мірна сапела ва ўсе дзюркі. Жанфруа выйшаў на балкон. З Сены дуў халодны вецер і ягоная голая жопа адразу пакрылася пупырышкамі.Жоф закурыў. З вуліцы нясліся саплівыя гукі акардзіёна. На бардзюры пад вывескай “КАЛБАСЫ” сядзеў бізрукі віціран алжырскіх франтоў. І наганяў грусьць. Жанфруа пачасаў ніз і пасматрэў уверх. Па небе ляцеў жураўліны клін. “Как красіва, наверна на Палесьсе сьпяшаць” – мількнула ніажыданная думка. Калі ён вярнуўся ў пакой, нагі і задумчывы, Зіготта сказала: – З цібя 1000 франкаў, малыш. Мір абрушыўся. Любоў аказалася выдумкай. Ён моўча са ўсёй сілы швырнуў ёй кашальком у ліцо. І, як і быў, пабяжаў проч ад гэтава праціўнава месца. Са ўрэменем жа боль прашоў. Жанфруа жаніўся на абы-ком. Надзелаў многа дзіцей, глупасьцей і далгоў. Но кажны раз пры гуках адзінокай гармошкі ўспамінаў сваю жастокую Багіню. А жопа пакрывалася пупырышкамі ў памяць аб той нізабыўнай прахладзе. напiсаў Пістончык 17.04.2006, 12:39
ЗАМЯЧАЦЕЛЬНА!!! напiсаў лысы 17.04.2006, 14:55
Па небе ляцеў жураўліны крык. напiсаў васіль Б 17.04.2006, 17:00
Па небе ляцеў жураўліны клан. напiсаў Хросны ацец 18.04.2006, 00:22
Па небе чотка ляцеў жураўліны клон. напiсаў гена 18.04.2006, 09:42
Пра сільных духам. Жысьць слажна і мнагаліка як нутранасьці чэлавека. Але многія этава ні панімаюць. Асобіна разныя пурытане. Пурытане – эта такія людзі, каторыя ня вераць сваім глазам, мазгам і прочым ворганам свайво цела. Ані ўсё ўрэмя хацяць. Хацяць таво, што самі ня знаюць. Ці дажэ не дагадваюцца. Пурытане нікада ні сьмяюцца. Ім нізя. Проста нізя. Ані хмурацца і двігаюць жэлвакамі. І (sic!) паджымаюць губы і крывяць бровы. Карочэ, хаваюць сваё ісьцьство. А ісьціство ано такая штука. Нікуда ні ўбяжыш – візьдзе вазьмець сваё. А ішчо пурытане – гразнулі. Ані моюцца тока ў сьвятыя празьнікі і ў Пост. А Пост эта када кушаць – грэх, а пісяць і какаць – нет. Проста абсурт какой-та! Пурытане очэнь любяць трудзіцца. Трудзяцца-трудзяцца, а потым – на бакавуху. Эці звірушкі очэнь баяцца ноч. Када спадае дняўная піліна люццкой дзьвіжухі ані прачуцца па сваіх аскецічных доміках. Рукі ані ўсягда дзержаць паверх адзіяла. А сьпяць адвярнуўшыся яблом да сьценкі. Ці абняўшы плюшавава мішку. Пурытане шуціць ніхуя ня ўмеюць. Када ані пробуюць сьмяшыць, усе хватаюцца за падручны мацірыял і пізьдзяць бяздарных шутнікоў. Па юмару ані пахожы на мірыканцаў. Крупская, Надзежда кастанцінаўна, напрымер, тожа была пурытанкай. У яе з Ільлічом былі чыста таварышчэцкія адносіны. Хоць, вабшчэ-та, Ільлічу і ў самам дзеле было нізя. У яво ўжэ нос адклейваўся і пісюн западаў. Адні з любімых дзел пурытан – маліцца і кушаць. Іх любімы бох – эта Бох. А любімыя блюды – пурхалкі, пюрэ і параная рэпа. Ішчо пурытане сабіраюцца ўмесьце і пяюць песьні. Унылыя. Адстойныя. З заёбываюшчым прыпевам. Ціпа: “Ні слышны ў кустах дажэ шо-ора-ахі-і” Ці: “Дожьжік плачіт эта значіт первая любов” Ну, ці на худой (ці какой-та там хударлявы) канец: “Адставіў зад, упаў на сьпінку крэсла музыкант…” Дзіцей ані дзелаюць очэнь інцірэсна. Пад пухавым адзіялам. І з фанарыкам – шоб папасьць куда-нада, пацылаваць у нужнае месца і ні прамахнуцца. І пры этам сматрэць у паталок ці на ікону. Шобы Бох благаславіў і направіў. Куда нада. А ішчо пурытане пачытаюць усячэскія кіны. Ані іх смотраць узяўшыся за ручкі і крэсьцікі. Када пакахваюць лубов жэншчыны красьнеюць ліцом. А мушчыны нервна ялозяць на крэсле і натужна кашляюць. Самы глаўны фільм пурытан – “Жысьць Хрыста”. Там усё правільна і па паняціям. Там паказваюць чуда. Многа чуд. Ім эта сільна нравіцца. Ані выходзяць пасьля сіянсу і начынаюць чапляцца к людзям. Кладуць ім рукі ўсюды.Плююцаа. І расказваюць пра тое, как будзе пяздата када ўсе падохнуць. І вазрадзяцца к Новай Жызьні. Пурытане очэнь любяць хадзіць у госьці. Када ані прыходзяць, то адразу начынаюць гаварыць. Многа і не па цеме. Ані дзелаюць усеразлічныя канпліменты: хазяівам, пітомцам, інтэр’еру. А за сталом п’юць тока чай ці мініралку, нежна смакуючы хлебную корачку. Мініралка прыўлякае іх сваімі валшэбнымі бурбалкамі. І када ані нап’юцца, самае глаўнае – шобы ні сьнясло башню. А башню ім сносіць пастаянна. Эта іхняя галаўная боль. Ім прыходзіцца яё пастаянна старажыць. Патаму і часопіс іхні так называецца – “Старажэвая Башня”. А када пурытане ўміраюць, ані шывяляць губамі. На губах гучаць малітвы і пракляцьці грэшнікам. А ўсерцэ – страх. За душу сваю непрыкаяную. І за жопу сваю. Іба знаюць – строг Божэнька і суроў. І палучаць ані на тым сьвеце па поўнай хрысьціянскай праграме. Вот. (аўтары:Пістончык,Смаркач,Катрынка Вотт) напiсаў Пістончык 18.06.2006, 23:36
Ты ня праў, Пістончык, нашчот Крупскай, Надзежды Канстанцінаўны. Ня зра ж народ да сяйчас паёт і распявает, што Цёця Надзя Шуткі радзі Ільічу давала ззадзі. Ну вот, я яшчо історык мне называецца, у архівы не заглядваеш. напiсаў ачавідзец 19.06.2006, 00:34
пістончык, ты мой кумір :) напiсаў eva 19.06.2006, 16:02
Пістончык і сатаварышчы, я вас прывецствую. Бяз вас саўсем ня інцярэсна,пішыця ішчо, гаспада харошыя!!! напiсаў лысы 20.06.2006, 14:02
Пістончык і сатаварышчы, я вас прывецствую. Бяз вас саўсем ня інцярэсна,пішыця ішчо, гаспада харошыя!!! напiсаў лысы 20.06.2006, 14:02
for eva: я ня кумір - я прасты чэл, з плоці і крові. Любіце лучшэ прастова чэлавека !!! напiсаў Пістончык 21.06.2006, 01:28
Буду 22-23 ліпеня ў Менску. Для жадаючых сустрэчы - мой нумбер 5216420 напiсаў Пістончык 20.07.2006, 16:45
Back in BSSR Я хачу расказаць вам праўду. Горкую праўду з прыўкусам елкай дзіфіцытнай калбасы, палёнай воткі і імпартнай жывачкі “Дональд”, якая пахла шампунем “Уцёнак”. Начала 90-х – пара ніразбярыхі і наіўных надзежд. Када ў ачэрэдзях дзелалі дзіцей і хадзілі ў сарцір па талонам. Када за банку тушонкі маглі прадаць астаўшуюся чэсьць Родзіны, папку з мамкай і собствіную нікаму нахуй ня нужную чэсьць. Тада, у дні майво дзецтва, у ларках “Саюзпячаць” прадаваліся чорна-белыя фоткі любімых герояў. Па рублю за штуку. Там былі Бруслі, Швацнэгер, ніньзі ў чорных касьцюмах. А бальшыя плакаты так вапшчэ прадаваліся тока з-пад палы і за бальшыя дзеньгі. Тада я ўпярвыя пачуў слова “сэкс”. І вымяняў дзедаву мядаль “За атвагу” на вырэзку Саманты Фокс з какова-та журналу. У Саманты Фокс былі, як уцьвярждаў прадавец, самыя красівыя цыцкі у міры. Усем тада хацелася папасьць у вараўскую банду. Бо бандзіты запраўлялі ўсем горадам. У іх былі самыя чоткія цёлкі, дарагія тачкі. І вапшчэ ўсё была на мазі. Па вечарам ані ігралі на гітарах пра зону, а па начах ібалі школьніц у банях. А патом іх саміх заібошвалі дзе-нібуць у цёмным вугле. І пра іх пісалі газеты, пізьдзелі па цілівізары. Дзівіностыя таксама – урэмя раждзеньня папсы. Первая касета, какую я купіў, была “Дзюна”. Там на карэшке красівым жэнскім почэркам была напісана “Страна Лімонія”. А када папка з мамкай прывязлі з Паляндзіі запісываюшчы двухкасетнік, то я запісываў з радзіва групу “Кармэн” і “Ціхналогія”. А мама купіла сібе на талчке касету Марыны Жураўлёвай. Патом ужэ на каждам рынке, у каждай дзюрцы павырасталі будкі з адным-ідзінствіным сьляпым акошкам. З каторава былі відны толькі вусы і сочныя губы касетнава дзялягі. Бум быў такі, што модную музыку адрывалі з рукамі. Мода ў це ўрэмена была сваіабразнай. На валасах пацаны насілі прычоску “плашчадка”, а дзіўчонкі р’яна лакіраванлі сабе чолкі і насілі ласіны а-ля “аварыя-доч-мянта”. Народ тада как нікада нуждаўся ў чудзісах. І эці чудзіса былі яўлены. Толяй Кашпіроўскім, Алікам Чумаком і цёцяй Джунай. Ані былі валшэбнікі. І галубы вірталёт у іх быў. Іх валшэбныя глаза і рукі зацягівалі рубцы і душэўныя раны, упраўлялі суставы і мазгі на растаяньні. Перад целікам ставілі банкі з вадой, прыкладывалі да экрана жываты, жопы і другія бальныя часткі цела. У людзей у трансе шаталіся голавы слоўна шарыкі на первамае. Гэта сьвятая троіца была спасіцільнай саломінкай для атчаяўшэгася люда. Ішчо дзівіностыя – эпоха сірыалаў. І найпірвейшы з іх – “Рабыня Ізаўра”. Азы-гумга-румгэ-румгазы-гумга!!! Станкі на заводах заціхалі, дажынкі прэрываліся. Астанаўліваўся абшчэсьцьвены транспарт. Змаўкалі школы, лабалаторыі і інсьцітуты. Народ упітваў і жыў страсьцямі чужой рабаўладзельчэскай жызні. Как кончылася Ізаўра – пачалася Марыяна. Кончылася Марыяна – пачалася Марыя… Це ўрэмена знамініты ішчо палавой распушчанасьцю. Каля гасьцініцы “Інтурыст” толпамі хадзілі размалёваныя начныя бабачкі. Да іх пад’яжжалі на новінькіх “дзівятках” крутыя накачаныя пацаны. І мы тожэ хацелі так. Мы дружна запісваліся ў “качалкі” – залы для падняцьця жызьнена важных срэдаточый нашава арганізма. Многа разнава тада была. Хто-та пашоў патом на нары. Адзін мой друх сьпіўся. Трэцява застралілі на разборках. Бальшынство ж паступова прэўрацілася ў абычны скучны электарат. Тада начыналася і харашо, і плоха. Харашо кончылася. Асталася плоха. Жысьць цічот дальшэ. І ніізвесна што нас ждзе ўперадзі. Пістончык&Смаркач напiсаў Пістончык 21.08.2006, 00:04
Грэчаская трагедзія. Грэцыя – родзіна дрэўніх паідарасаў. У це ўрэмена ані былі ў пачоце. Галубымі былі і ўласьць прыдержашчыя. І твораскія ідзініцы. І стражы закону. І простыя чалавекі – мужыкі і бабы. У то ўрэмя людзі ўжэ ўмелі абжыгаць гаршкі. Іх гэтаму навучылі первабытныя племяна. А ішчо грэкі выпілівалі напільнікамі красівыя голыя статуі. Там была відна ўсё – жопы, цыцкі , зморшчаныя пісюны. Бо дрэўнія не былі ліцамерамі і ўсё што імелі выстаўлялі напаказ. Жэншчыны-статуі ў іх ўсягда былі сплош бязрукія, бязногія і безгаловыя. Какавымі яны, канешна жэ, яўляюцца і ў жызьні. Вапшчэ іхняя культура была очэнь высака і глубака. Гаўно ў іх цякло па трубапровадах. У палях рос вінаград з каторава дзелалісь пладова-ягадныя напіткі. Самым папулярным быў “Русалачка”. Грэкі верылі ва ўсякія такія чудзіса. Любімым месцам оддыху дрэўніх грэкаў была цень смакаўніцы. Смакаўніца – эта такое дзерава. Пад ім грэкі смакавалі грэх мужаложаства. Прэдаваліся підафілічэскім іграм з мальчыкамі. Распівалі алкаголь. Распявалі песьні. Патаму смакаўніца і палучыла такое названьне. Гарада ў грэкаў называліся полісы. Там жылі очэнь строгія граждане – прашчуры сіводняшніх міліцанераў (палісмэнаў). У полісах царыў парадак і законнасьць. Палісуны (така тада зваліся стражы парадку) хадзілі па вуліцах і сматрэлі каб акружаюшчы грэх не правышаў паложанай нормы. Ані былі очынь добрымі і ўступчывымі. Ані затупаліся дажэ за бамжэй ціпа Дзіягена, які а) жыў у бочке з-пад агурцоў, б) быў ніісправімым ананістам і – sic! – в) к таму жэ філосафам. Формы ў палісуноў ніякай не была. Ані разгульвалі голымі. У грэчаскай стране была очэнь многа празьнікаў.На Дзень Красаты ані ябаліся бальшымі групамі на стадзіонах. На Дзень Філосафа ўстрайвалі дзіспуты з паследуюшчымі пізьдзілкамі і кровапусканьнем. У ніх дажэ быў Дзень Энэргеціка. Энэргію ім бясплатна пастаўляў Прамітэй.Ён яё тырыў у багоў і дарыў людзям. Багі ў іх былі… ну, ціпа нашава правіцільства. Глаўным срэдзі іх быў бацька Зеўс. Када-та даўно рашылі, што ён пабудзе глаўным чу-чуць. А патом ён заявіў што ён патрэбен грэцкаму народу і застаўся наўсягда. Усё грэкі былі інцілігентамі. Слабакамі, карочэ. Ваяваць ніхуя ня ўмелі. Умелі тока расказаць какую нібыліцу. Ілі сьціх пра вайну напісаць. Патаму і былі ўскорасьці ўнічтожаны. Валасатымі грубымі рымлянамі, каторыя ні то што мысьліць, а дажэ жопу выціраць ні навучыліся. Выжылі тока ідзініцы. Ані эмігрырывалі ў Амерыку і прыдумалі там новую цывілізацыі – індзейскую. Індзейцы тожэ верылі ў кучу багоў. Курылі трупкі, паядалі пэйотль. І тожэ былі слабакамі. І з-за этва іх тожэ зьнічтожылі. Сіводня многія людзі не падазрэваюць, што многава набраліся ад дрэўніх грэкаў. Што ў кажнам унутры сідзіць грэчаскі вірус. Тоісьць у ніведамы час кажны маскаль, жыд, янкі, працуз, пшэк і фрыц будзе зарэзаны тупой і грознай ардой. Пістончык&Смаркач напiсаў Пістончык 03.09.2006, 16:04
Дарагія юнашы Пістончык&Смаркач, крэпка звіняюсь, но не сагласен з вамі, што "Грэцыя – родзіна дрэўніх паідарасаў". Грэцыя, а тагда ана называлась Эладай, — эта ўтарой этап распрастраненія палавога ізурашчэнія. А первы, как я вычытал у адной очань бажэсьцьвеннай кнізе, быда зямля абетаваная, а ў ёй жыдоўскія гарады з прыгарадамі Садом і Гамора. Очань інцярэсна там усё распісана, там і займалісь эцім гразным палавым дзелам.Там дажа ангелам пістоны ставілі і палкі кідалі, а как ано так вышла, што ангелы былі созданы бясполымі, то-есць, не мелі ні пізд ні хуёў, то яблі іх у жопу не падмываючы.Аттуль і перакачавала эта завядзёнка у дрэўнюю Грэцыю, дзе яблі маладзенькіх мальчыкаў у цэлях васпітанія з іх мужчынаў. А Філосаф Дзіяген цем урэменем быў яшчэ у жыдкам састаяніі у каво-та з прэдкаў, а не ў бочцы.У бочку гэта он ужо паёбаным пасяліўся. Кстаці, "жыдкі" — эта вазможна намёк історыкаў, што он быў не грэк, а замаскірованы пад грэка жыд, можа, дажа сам занёс у Эладу пазорную моду,дзе ана і распусцілась яркім цветам, пазней дайшла і да нашага ацечаства, дзе ужо ябуць не толька бабаў, а і прэкрасные юнашы друг друга ў рот і ў сраку. Нота бэна: дарагі Пістончык, как нашчот таго, з каторых вы будзеце са Смаркачом? Очань жа ваша фамілія добра упісываецца у этат рад? Как вы там дуэтам? А ў астальном я очань дажа сагласен с вамі і васхішчаюсь вашым прэкрасным ліцературным слогам. Пост скрыптум:Звініце за, можа, не саусім гладкі мой беларускі язык — но я жэ не пісацель, а чытацель. напiсаў Васхішчонный чытацель 03.09.2006, 22:20
"дарагі Пістончык, как нашчот таго, з каторых вы будзеце са Смаркачом? Очань жа ваша фамілія добра упісываецца у этат рад? Как вы там дуэтам?" Как ты мне дораг, чытацель! Ніўжэлі ні паймёш - мы ябёмся над расказамі, у нас мукі творчэскія, а не палавыя. І большэ ні нада такіх правакацыонных вапросаў. Бо эта ні смішно. Гы-гы-гы. напiсаў Пістончык 03.09.2006, 23:24
Дарагой Пістончык, прасціце,— эта на міне нашло с перапою ў чэсць Дня беларускай пісьменнасці ў горадзе Паставы, куда вас са Смаркачом, надзеюсь, прыгласілі, как насіцелей бальшой ліцературы і пабядзіцелей конкурса ПЭН на лучшага ізабразіцеля жызні. Большэ, кагда і перайду на лічнасці, то толька палажыцельна. Інцярэсна с вамі камп’ютарна паабшчацца і прычасціцца настаяшчай ліцературай, наследніцай непрахадзяшчай анцічнасці. Но, сагласіцесь, ваша обшчая фамілія паказалась мне негарманічнай і справацыравала недзелікатны вапрос с маей стараны. А дзела ў том, што “Пістончык”—эта звучыт горда, эта глорыя і пачот, эта звучыт, наканец, з бальшой буквы. А “Смаркач” – эта што-та мальчуковае, как у той жа Грэцыі: подрастак у навуке ва ўзрослага, мацёрага грэка-учыцеля, ілі, как пісал наш класік – імеем факт “дзядзькавання”, кагда беларускі раздураны ізнежанасцю нраваў шляхцюк аддаваў у навуку ў крэсцьянскую сям’ю сваго неданошанага смаркатага выскрабка. Как там учылі, класік не саабшчает, но пярдолілі яго, каму не лень было: і сена касіў, і малаціў, і карову даіў, і… ну, ваабшчэ, усё астальное як у грэкаў і дрэўніх жыдоў у Садоме і Гаморы, вы самі атлічна ведаеце, ілі как у нас сегодня, кагда мы ўсе праходзім навуку у нашага раднога бацькі…Вопшчам, раньшэ ўсё было благапрыстойна і сімпацічна, как у харошых людзей, а сегодня эта шчытаецца палавым ізўрашчэніем… Как гражданін і патрыёт я не мог не усматрэць тут чоткай прэемсцвеннай лініі “Элада – Літва” ці па-цяперашняму “Грэцыя – Беларусь”.Упрочам, я магу і ашыбацца, я ж не історык, как вы,(эта не пераход на лічнасці!) пяро вам у жо… ой, у руку, — ябіцеся творчаскі, радуйце чытацелей новымі ізыскамі ў разных абласцях жызьні. Очань крупна звіняюсь перад Смаркачом, уверан – усё лучшае у яго сперадзі, он усім носа утрот! напiсаў Васхішчонный чытацель 04.09.2006, 13:34
Віншую з перамогай у конкурсе!!! напiсаў Люблю! 04.09.2006, 20:32
Многім ніізвесна да сіх пор, што эта за такія цёмныя лашаткі - Пістончык і Смаркач. Вот вам уся праўда. Наліцо. Аўтабіаграфія Пісточыка і Смаркача Мама – ліціратура. Папа – ізык (радной ізык). Бабушка – традзіцыя. Дзедушка – хвальклёр. Цёця – музыка. Дзядзя – жывапіс. Наша любоў – Муза, а любоўніца – Хандра. Жанілся на Жызьні, і радзіліся дзеткі ў нас Вера, Надзежда, Любоў. Но ані памёрлі ад чумкі. У 6 лет радзіцілі паслалі ў райскі садзік, бо ім самім этат плод быў запрэцен. Нам застаўлялі малако з пенкай і баклажанную ікру пахожую на панос. На прагулках кавыраліся сасновымі палачкамі ў пціч’ем гаўне. Школа ў нас была для нідаразьвітых. Там нас очэнь чотка нідаразьвілі. Мы там пілілі лопзікам, зачышчалі кастылі, дзелалі із шышак ёжыкаў, рысавалі куўшыны і яблыкі. На выпускном мы навучыліся ібацца і піць алкаголь. Патом – ва ўнівірсіцеце – нам далі пуцёўку ў мір. Мы навучыліся быць анархістамі і пахуістамі. Мы ўпярвые ўвідзелі блядзей і підарасаў. Блядзяў мы ібалі, а підарасаў чмошылі. Зьдзесь мы пазналі ўкус канаплі і ніхуя-нядзеланьня. Работа ў нас была разная, но адзінакава нінужная. У настаяшчы мамент находзімся ў творчэскам поіске, п’ём кактэль “Будучыня здарыцца з намі”, хаця і ня верым што ана наогул здарыцца. P.S. І нехуй к нам даёбывацца!!! P.P.S. Каму ні панятна – ідзіце на хуй!!!!!!! ( і ні какіх, бляць, смайлікаў!!!) напiсаў Пістончык 12.09.2006, 22:49
Пісточыка надрукавалі на Украіне www.sho.kiev.ua/article/339 напiсаў Пістончык 19.10.2006, 00:06
"Сіводня многія людзі не падазрэваюць, што многава набраліся ад дрэўніх грэкаў. Што ў кажнам унутры сідзіць грэчаскі вірус. Тоісьць у ніведамы час кажны маскаль, жыд, янкі, працуз, пшэк і фрыц будзе зарэзаны тупой і грознай ардой". геніяльна гэта, і ўсё тут. напiсаў eva 19.10.2006, 17:02
Піточык есць наша усё і дажа нямножка больш. Патаму прадлагаю незамідліцелна, із'яць із спіска Барабуліна, і выдзвінуць яво Пістончыка, на пачотную Нобеляўскую прэмію. Нам пачот, яму працавніку — грошыкі. напiсаў ЛЫСЫ 19.10.2006, 19:25
ПіСтоНчык есць наша усё і дажа нямножка больш. Патаму прадлагаю незамідліцелна, із'яць із спіска Барабуліна, і выдзвінуць яво Пістончыка, на пачотную Нобеляўскую прэмію. Нам пачот, яму працавніку — грошыкі. напiсаў ЛЫСЫ 19.10.2006, 19:27
Пуцішэствіе ў Мультландзію Нідаўна я пабываў у міры дзецтва. Ён ужэ ня той шо быў. Але ж я сіраўно сахраніў к яму сваю іскрэннюю любоў. Нісматра на ўсе шакіруюшчые перамены. Карсан, шоб саатвецтваваць вобразу “мушчыны ў поўнам расцьвеце сіл” наканец прывёў у парадак свю сэксуальную арыентацыю і абзавёўся Малышкай. Ён пакрасіў свой чуб у кіслотны колер і вядзе на MTV пірадачу “Еслі ў вас сарвала крышу…” Пашталён Печкін стаў сатруднікам КГБ. Как і раньшэ ён езьдзіць на сваім лісапедзе і задае ўсем правакацыонныя вапросы. Два раза іво пізьділі. Но ат этава ён стал ішчо более наглым і гаўністым. Дамавёнак Кузя і явоны корэш Нафаня прамышлялі хуліганствам – пугалі па начам людзей. Аднажды ані застралі ў вінціляцыоннай шахце і трагічэскі ўмёрлі. Шмон па ўсім доме стаяў паўгода. Фунцік з Дзядзюшкай Покусам селі за машэнічэства. Фунцік стаў ахуенным шулерам і шчыпачом. А Дзядзюшку Покуса на зоне каранавалі і ён ціпер вор у законе. У 2004 г. гаспажу Біладону нашлі з 18 нажэвымі ранамі на ліцэ.Ана выжыла. Хаця ёй, я думаю, хацелася абратнава. Нібізызвесны Ёжык іздаў дзьве кнігі мемуараў: “Мая жысьць у тумане (розавы сшытак)” і “ Мой любоўнік Мідзьвіжонак (галубы сшытак). Ані пользуюцца дзікай папулярнасьцю. Пітачок і Віні аткрылі свой магазін, дзе таргуюць разлічнымі галюцынагенамі. К ім часта прыходзіць дунуць Ослік Іа. Ён зараз работае на філфаке. А патаму ўсягда прыводзіць з сабой купу дзевак. Чыбурашку ў 2005 г. на выхадзе з пад’езда сьмерці ізьбіла група фашыствуюшчых малодчыкаў. Брэменскія музыканты сталі бапцісцкай групай. Ані паюць пра Бога і Любоў. Сілай свайво таланта ані зацянулі ў сваю секту і Разбойнікаў, каторыя ад нідаўна ўсе служаць пастарамі ў спальных раёнах. Сабачка Соня наканецта зьдзелала сібе абрэзаніе і імігрыравала ў Ізраіль. Заяц і Воўк пажаніліся. На почве пастаянных сімейных сор і нерўных зрываў пірыадзічэскі лечацца ў псіхдзіспансэры. Леў Баніфацый смініў імя. Ціпер ён – Папа Бінідзікт XVI. Чыпаліна праслыў паліцічэскай прасьцітуткай і завочна прыгаварон к сьмертнай казьні ў 44 странах. Разысківаецца Інтэрполам. З-за этава памяняў пол і завёцца ціпер Чычалінай. Папугай Кеша сільна здаў. Бухае возле піўнухі бырла. Усё так жэ многа пізьдзіць. Зарабатвае на жысьць сэкс-услугамі. Нізнайка стаў прэзідзентам. Ён сразу жэ прыступіў к рэформам: стаў строіць аграгарадкі. Насільна заставіў дружыць ураждуюшчыя между сабой Парцію Каратышак і пацію Малышак. Аліса так часта стала пасішчаць Страну Чудзес, што ў паследні рас ад перадазіроўкі чуць ні ўмёрла. Многа пра каго можна было б ішчо сказаць. Мір дзецтва слоўна сказачны калійдаскоп круціцца ў нас перад глазамі. Мульцікі былі для нас школай жызьні. І ўрокаў у ёй мы ні прапускалі нікада. Пістончык&Смаркач напiсаў Пістончык 28.11.2006, 00:58
Самурайскі Пуць (іпонская сага) У беднай іпонскай правінцыі жыў-быў парынёк. Звалі іво Хо-Хі-сан. Радзіцілі ў ніво ўмёрлі нідаўна ад цынгі і паноса. І тада Хо-Хі-сана і івоную сістру Пі-Сі-сан ўзялі на васпітаніе дальнія родзічы. Аднака, как эта часта бывае, настаяшчае васпітаніе Хо-Хі дала вуліца. Мальчуган папаў у вулічную хуліганскую банду, па іхнаму – якудзу. Там іму зьдзелалі наколку-цігра і навучылі пізьдзіцца. Прычом на разных інструментах. А Пі-Сі-сан паслалі ў школу гейш. Гейшы – эта былі такія прасьцітуткі, каторыя ніібуцца. Ані тока умна шчоўкаюць яблом і танцуюць. Пака брацішка навадзіў на акругу страх, ана хадзіла па салонам і весяліла арыстакратаў. Хо-Хі рос жосткім і наглым. Как-та он паслаў на хуй сваіво боса. І іму прышлося з’ёбваць. У другую якудзу. Но і там доўга ні прабыў. Тада рышыў наш Хо-Хі работаць уадзіночку. Сваё дзела адкрыць. Для этава он паехаў у Шааліньскае учылішча. Дзе паступіў на спіцыальнасьць “Убіўцы-адзіночкі” і кончыў іво з жоўтым дзіпломам. Праліцела ўрэмя, слоўна клін жураўлей над асеньнім прудам. У дзін з красачных вечароў ліжаў наш маладой спіцаліст пад сакурай, жаваў слівы, бухаў сакэ. І тут унізапна: “Тук-тук-тук”. Хо-Хі ўскачыў: – Ніўжэлі эта мой старынны друх Тук-Тук!? Ан не. У пагаду запоўз старычок у шыкарнай кімане. – Хо-Хі? – праскрыпеў старык. – Піздуй-ка, дзедушка дальшэ.Ні мішай. Я тут прасьвітленьня жду. – Э-э-э, паслушай. Хачу я цібя навучыць, сапляк, Іскуству Хон-Гіль-Дона. І началася работа. Над целам. І духам. Хо-Хі часамі сідзеў па шэю ў туалетнай дзюрке. Старык суваў іму ў трусы шчыпалак і скалапендр. Біў малатком па зубам і геніталіях. Пратыкваў шылам шчокі. Заклейваў суперклеем нос. Карочэ, ахуенна гатовіў пацана. А ў канцэ выдаў іму самурайскі меч, халат і тапкі на каўчукавай падошве. Адзеўся Хо-Хі. Ірашыў выябнуцца перад учыцілем – чыркнуў мячом таму над галавой. Тока тры валасінкі парашуцікамі аселі на пол. – Сучонак малалетні, - старык зьдзелаў у воздухе трайны тулуп. Хо-хіуляцеў метраў на 12 да сьценкі. – За эта ты, гаўнёныш, ісполніш маё жыланьне. Заб’ёш аднаво Масьціра. Завуць іво Жы-Шы. І двінуўся самурайчык у Пуць. Масьцер жыў у какіх-та горных ебенях. Чэраз 18 дней он быў на месьце. Када лунны фанарык ішчэз за тучай, Хо-Хі палез на забор. Із мрака выліціла зьвездачка. І ўтыркнулася ў івоны левы сасок. Красныя каплі абагрылі сьнег. – Ніньзі, - падумаў самурай. – Пізьдзец самураю, - падумалі ніньзі. Ніньзі былі тупыя. А Хо-Хі – наабарот. Он быў неабычны. Хітразьдзеланы. Сьнег акрасіла не кроў, а таматны сок ціпа “Верасень”. Хо-хі спіцальна закрыпіў пакецікі з ім па ўсім целе. Пака ніньзі шчоўкалі заточкамі, мальчуган скокнуў і іздаў баявы кліч. Он махнуў рас – і первы ніньзя вылажыў кішкі напаказ. Махнуў два – і ў другова забулькала ў горле. Трэці ж не сплахаваў – зарадзіў у самурая сразу 8 зьвёздачэк. Но – ха-ха-ха! – той умела славіў іх пальцамі рук і ног. Басавіта заржаў. І плюнуў з трубачкі ядавітым дроцікам. – Дзела зьдзелана. Настала пара Жы-Шы. Он быстра нашоў нужную комнату. Там і быў Масьцер. Он аказаўся сухапарым каратышкай. І очэнь смахіваў на бабу. У іво былі густыя бровы, каса па самыя яйцы і гнілыя зубы. А на жываце красаваліся сінтаісцкая цэркаў з драконам. Хо-хі занёс нагу. Но Масьцер схваціў таво за пятку і крутануў как прапелер. Ліцо, чыркануўшы па шурпатай сьцяне, прэўрацілася ў фарш. Ні ўспеў самурай заплакаць, как Жы-Шы ебануў мячом па руке. Пяць пальцаў-калбасак закаціліся пад цыноўку. – Усё, пізда рулю, - падумаў Хо-Хі-сан. І стаў прыдумваць прэдсьмертнае хайку: Пяцью ціхімі ударамі аб пол звучат мне злавешчэ пяць фінальных нот жызьні. Жы-Шы зладзейскі захахатаў над распрасьцёртым целам. А Хо-Хі распусьціў соплі. Скупа. Па-мужскі. Но мала паказалася этава Масьціру. Стаў он сымаць штаны з самурайчыка. Шобы зьдзелаць дрэўні рытуал Пазорнай Сьмерці. Полнасьцю паціраўшы над сабой кантроль Хо-Хі пукнуў. Тачнее, раскаціста пердануў. Ябло Жы-Шы. Абдала парывам ветра. Воласы затрэпяталі. А сам он весь пасінеў, скорчыся і рухнуў трупам. У ніво аказаўся рэдкі від алергіі. На вострыя запахі. І такова абілія арганізм не перанёс. …Хо-Хі-сан вазврашчаўся. У івонам кармашке пагруківалі пяць атрубленых пальцаў. А ўгалаве раждалася новае хайку: Зацвітае сакура красіва і ждзе міня дома сістра каторая ніібёцца. Пістончык&Смаркач напiсаў Пістончык 06.01.2007, 17:45
Васільеўна У нашам калбаснам цэху есьць Васільеўна. Ні помню как іё завут… Ну, усе завут Васільеўнай – і я тожэ. Наверна ў іё бацю Васяй звалі. Цілі эта клікуха такая? Ну, ня важна, карочэ. Васільеўна і Васільеўна. Мала лі прычын называцца Васільеўнай. Можа, ана сама так захацела. Цілі хто-та падсказаў. Або какая ашыпка ў паспартнам стале случылася – апічатка там, нідасмотр… Карочэ, Васільеўне гдзе-та гадоў сорак. Плюс ішчо пяць спакойна можна накінуць. Васільеўна (так іё завут) – жэншчына міравая. Када я прышол у цэх пракцікантам, ана сразу жэ ўзяла міня паткрыло. Мяса ана ўсігда рубіць пад Міладзэ цілі этава, как іво. А! Абадзінскава! Ана іх абоіх фамільярна называе Валеркамі і гаварыт, што іх песьні не даюць душэ аканчацельна ачэрсьцвіцца. “Душа ў чалавеке как мясарубка ў кухне – очэнь нужны і дзілікатны прыбор” – часта паўтарае Васільеўна. Наш калбасны цэх занімаецца ўсемі відамі абработкі мяса. Уся цэпочка праходзіт перад глазамі. Забой, сьвежаваніе, разьдзелка, сартоўка, абработка. Ой, усяво і ня ўпомніш. Сама чотка палучаецца разьдзелка, канешна, у Васільеўны. А забой ската так вапшчэ ў іё на ўра ідзе. Скажы “забой” і яна ўжэ тут как тут. На эта слова ў яе ўжэ рэфлекс как у сабачак Паўлава. І хоць у іё дома жыве малінькі валасаты кацёнак з гразнай жопай, к мясу ана атносіцца хладнакроўна. Ана не перажывае за сьвінак, каровак, курачэк і вутачэк. Для іё эта проста “кавалкі сочнай крававай плоці” (во как ана інагда загібае!) Бывае так разайдзёцца, што храшчы і сухажылія па ўсёму цэху лётаюць. Васільеўна – масьцер вышшай кацегорыі. Калі б ана радзілася ў Срэднявякоўе, то ёй, я думаю, і людзей рубаць даверылі б. Аднака ана радзілася ў Іванаўскам раёне. Трудна сказаць што луччэ. Канешна, там размах быў пашырэ. І прафесія ў большэм пачоце. Але Васільеўна не такая. Ана нікада ніачом не жалее. Ана апціміст. Бо как эта так: убіваць жывотных і ні быць апцімістам? Васільеўна – чалавек душэўны. Бывала, хачу я курачку ў расхот пусьціць. А ана: “Сірожык, ой, как ты іё ніправільна зжаў за крылья, ей жа больна”. І паказвае, как дзіржаць курачку. Как лажыць на калоду, шоп ана нівідзіла тапара. Залаты чалавек да і толька! У Васільеўны есьць два дзіця. І адзін муш – Алёшык. Но муш он так сібе – ліпёшка, а ні муш. Сапля размазаная. Вечна прыдзёт к ей на работу. І канючыт: мая лыбанька, маё солныска. А ана ні з той пароды. Ана дародная і цьвёрдацелая. Как гаварыца, кроў з малатком. Паэтаму іё аж калоціт ад такой любоўнай расхлябанасьці. Інагда мне кажэцца, што Васільеўна з радасьцю палажыла б таво Алёшыка на калоду. І цюкнула па шэйке. А вот нас з напарнікам – Валоцькай – ана любіт. Любоўю мацірынскай і бясплатнай. Гдзе-та ляжачку цілі грудзінку ў газетку завярне – дамой пакушаць. Гдзе-та кішочак у карманчык суне. Пупкоў для супа адложыць. Васільеўна – раманцік. Прычом з бальшой дарогі. Летам мы ўсягда ходзім на шашлыкі і вотку. І хто, вы думаеце, глаўны павадыр? – ага, ага. Васільеўна. Мы там п’ём, паём частушкі. Васільеўна ўспамінае былое. На прыродзе ана нам пазваляе прыставаць к іё дочаньке Анжэлке. Анжэлка не очэнь красівая, но очэнь прастая. А вець еслі чэлавек прастой, то і людзі к німу цянуцца. Вот і мы абычна цянем Анжэлку ў кусты. А Васільеўна шчурыт левы глаз і весела гразіт пальцам. Ана харошая мама. Бо знае, што Анжэлку мы ў абіду нідадзім. Мы вець мужыкі, а не два пальца. Мы з Валоцькай ходзім па срэдам і суботам у качалку. Шобы стаць ішчо мужыкасьцее. Бо без сілы Анжэлку і ні зашчыціш, і ў кустах не парадуеш. Я очэнь рат, што есьць радам такая Васільеўна. Вець мір так жэсток. Міня два раза білі ў падваротнях, забіралі дзеньгі. І кажны раз Васільеўна – тока ана – нахадзіла нужныя слава. Ана многа знае красівых слоў. Нідарам ана ўсягда гаварыт паздраўленья на юбілеях. Могуць паказацца падазрыцельнымі падобныя санціменты маладова пацана да саракапіцілетняй мацеры сімейства. А зра. Бо эта называецца – связь пакаленій. Платанічэская дружба. Апякунства над млатшым. Жысьць ана вець такая штука. Ні любіць ана ніякіх сьцірыаціпаў. Ні ў атнашэніях, ні ў рабоце. Жысьць любіць Васільеўну. А іначэ - нікак. Патаму і жыве Васільеўна как у Бога ў кармане. Ілі ішчо дзе-та – січас ужэ не прыпомню. напiсаў Пістончык 08.01.2007, 00:24
Магазіны, цумы, піўнухі… Мы з братам вельмі любім хадзіць па магазах. Але мы ня бабы – мы бедныя толькі фінансава. У магазінах усё блясьціць і пахне, а дома – гніль і галадранства. Асоба мы абажаем цумы – эта такія магазы, дзе можна многа спізьдзіць. Там мільён паверхаў, лахоў і лампачэк на высокам паталке. Аднажды ў разьдзявалке мы з маім саседам, Пашай Печанюшкай, адымелі адну красотку, а патом скралі ў аддзеле санцехнікі ёршык і шнур ад дожджыка. У сектары цілівізараў мы з братам ўсягда смотрым бясплатна мульцікі і вапшчэ ўсё што ідзе. Бо ўдома баця целек наш пакалоў на двара і спаліў у печцы. Каб арганізаваць сабе чай з мятай, а нам – скандал і дзябош. Я панімаю, што жысьць яво і так пакідала і памяла. Але са злосьці мы з брацельнікам Гендосам намялі яму бака і паставілі качаргой на лапатке кляймо. Аднажды мы прыняслі ў цум касету з парнухай. І паставілі там у відзік. Сначала прадаўцы адпізьдзілі нас. А патом недавольныя пакупацелі адмяцелілі іх. Прыбеглі два мянта. Дасматрэлі спакойна з намі касету. І на 15 хвілін завіслі ў прымерачнай. Ня ўверэн, што яны там усяго толькі ананіравалі. Мне очэнь нравяцца люстры. Ані как мама – красівыя, сьветлыя і дарагія. Ані даюць нам сьвятло. І жруць. Люстры – электрычаства, а мама – вінішча і нашы пяльмені. Мамка кадата даўно была пашталёнам. А ціпер разносіць па людзям толькі дурную славу і заразу. Але мы сіраўно іё любім. Бо эта мама, а ні папа. Гэты хуй ціпер там, дзе яму і паложана – на тым сьвеце. І папробуйце дакажыце, што эта нашых рук дзела. Сама сільна я люблю сташнілаўкі і кулінарыі. Бо толькі там сабіраюцца нармальныя мужыкі і луччыя кулінары. Ані вас накормяць за капейкі і напояць за рублі. Там цараць пабрацімства і панібрацтва. Там німа пошлава інцілігентнава “Вы” – там главенствуе прастое і мудрае “ты”. Там фразы как узмах тапара – рэзкія і точныя. А судзьбы как паказаньні рэцыдзівістаў – хрэн распутаеш і дабярэсься да ісьціны. Вець мужыкі ў піўнухах эта рыцары бяз страху і папроку. Геніі чыстай красы, хаця і ходзяць у гразных трусах і тэнісках. Школу і падгатавіцельныя курсы жызьні я прайшоў імінна пад іх патранатам. Бо мая СШ№24 была как сталовы нож – тупой і нінужнай. Бо хто і дзе вас ішчо навучыць выпіваць 0,7 бырла за 3,5 глатка. Мо маладзёж закаляецца не ў сьцярыльных кабінетах, а ў заблёваных падваротнях і скверах. Маладзёжы нужны ні знанія, работы і ідзіалогіі, а рулетка ў серцы і мельніца ў душы. Вось многія думаюць, што ў прадавольсьцьвеных прадаюць галёнкі, рулеты і прочае. Ніхуя. Там прадаюць радасьць. Каторай яўляюцца маладыя сатрудніцы. У іх красівыя шчокі і пальцы. Іх улыпкі слоўна хурма – настолька вязкія, што нівазможна аткрыць рот і завязаць разгавор. Эці дзяўчонкі проста прынцэсы, затачонныя ў сваім душным магазінным царстве. Маленькія магазіны эта ішчо і атракцыоны. Глаўнае мець фантазію і муць у галаве. Дрыблінг капустай з точным пападаньнем касіршы ў галаву – у авашчных тарговых пунктах. Ігра ў бэрыка булачкамі – у прадуктовых. Хованкі – у мебельным. “Морэ валнуецца раз” – у бюрах рэтуальных паслуг. Я шчытаю, што нада на поўную катушку жысьць пражываць, а ня ўныла поле перахадзіць. Вець распізьдзяйская жысьць ана как магніт – прыцягвае многа інцірэсных вішчэй. І хоць збольшага ані беспалезныя, але затое даюць цібе купу новых ашчушчэній і мысляў. А бяз этава – і прасыпацца нікакова сэнсу німа. напiсаў Пістончык 27.06.2007, 08:13
Вы павiнны ўвайсьцi ў сыстэму або зарэгiстравацца (калi шчэ не зрабiлi гэтага), каб мець магчымасьць пiсаць камэнтары або навiны. | |
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
