|
|
| Вiтаю, дружа! |  |
|
| увайсьцi | зарэгiстравацца |
|
|
| | ДЛЯ УСIХ ПРА НРВУЮ БЕЛУЮ РУСЬ! створаны: 02.12.2004, абноўлены: 09.03.2005 16:48, камэнтароў: 4 БЕЛЫ АРХIПЕЛАГ! (Народная паэма, варыянт – чарнавы, першы, як iшоў, без рэдакцыi, таму, прабачце, – без сатысфакцый). Нехта з горада Мастоў З iмем простым В. Лявон Напiсаў у Вашынгтон, I разануў вось праўду гэтку: Беларусам ёсць сказаць што, Ды не прста так, Ёсць сказаць што ўсяму Свету! Чаму пiсаў у Вашынгтон? Дык - там старэйшы Белы Дом! Думаеце, Лявон - прастак? Не, гэта зусiм не так! Ён у неба паглядзеў, Там убачыў Белы Сад! I падумаў, як жа так, Праiзносiм толькi рэчы, Вёска ж наша ну нiяк, Не парве з свёй галечай. Трэба ж нешта ўсiм сказаць, Не простае, i не ў тоне, Чутным толькi у Вашынгтоне. А сказаць такi завет, Каб пачуў яго ўвесь свет! А завет гучыць вось так: Беларусам - перасялiцца ў Сад! Перш за ўсе, - маладым сяльчанам. Жыць у радавым маёнтку на своёй сядзiбе! У Белым Садзе, у Белым Свеце! Потым Сад усталяваць на ўсёй планеце. I нават у Сады пераўтварыць Усе сайты Iнэту! А ў Горняй Сферы ёсць закон, Толькi хто започне дбаць, Дрэбна хоць, але ж аб Прыгажосцi, Дык тут жа шлюць ганцоў у госцi – Белых, ды на Белых Конях! Глядзяць, шукаюць у людзях штосьцi. Як убачаць, дык шлюць зноў На гэты раз - Белых Арлоў! Значыць, як тут нi круцi, Была ў Лявона рацыя. Бо хутка з Луга Белага прыйшла КНIГА БЕЛАЯ ЖЫЦЦЯ З праграмай рэевангелiзацыi – Трэцяе прарочаства Фацiмскай Маткi Боскай! I не адкуль-нiбудзь, а з беларускай вёскi! Усяленская Iдэя Белая - для Света цэлага, Як перасялiцца ў Цывiлiзацыю Белую! Прайшло з пары той мала часу, А ад Iдэi Белае няма спакою, спасу. Вось Астравец пупам Зямлі сябе назваў, А Бярэзiно ня хоча быць правiнцыяй! А Цэнтрам! Думаеце Краiны, Свету? Не, вышэй бярыце, без сумнення: Цэнтрам – аж усёй Усяленнай! Вось гэта скок – прыгожы, смелы, Да ўзроўню самага Арлоў Белых! Ды й можа шчэ вышэй! А чым вышэй, ды тым Бялей! Паглядзiм цяпер далей. Тры хлопцы з ВОКА, Якое ўжо становiцца вядомым, Рух новы пачалi такi: “Любоў да Радзiмы! Любоў да Роднай Мовы!” Крок – вельмi добры! Сапраўды Арлiны! Ды як iх сёння не любiць, Не берагчы, аб iх не дбаць, Калi яны ўжо пачынаюць На ўсю Усяленную гучаць! Думаеце, што гэта – ўсё? Ды не! То – дрэбныя работы, Толькi пачатак новага патоку! Руху Вялiкага, ды з Белае Зямлi! У Белыя Усяленскiя Сады! Вы вось пасалухайце сюды. * * * Сам Бацька ўпаў зусiм у турботы, Як Кнiгу Белую ён прачытаў, Весь пасвятлеў, Ды спаць спакойна перастаў. То ў неба, ў зоркi паглядзiць, То доўга, доўга ён маўчыць. Мяркуе, значыцца, каб нешта гэтакае ўчынiць, Каб цэламу народу дагадзiць. Ну, падараваў сябе народу, ды надоўга – Дык то ж само сабой. То – дрэбнае. А трэба ж нешта тут зрабiць, Каб было ўсiм патрэбнае. Для белых i чырвоных, для галубых, зялёных – Для ўсiх неверагоднае! Аднойчы Бацька рана ўстаў Чуць запрыкмецiўшы святло. I вось тут Бацьку павяло… Паклiкаў ён усё акружэнне, Угору грозна паглядзеў, Ды зарычаў, як леў: Вы ўсе тут у мяне дармаеды, Сядзiце ў крэслах i не дбаеце, Тым часам Белыя Арлы Па Беларусi ўсёй лятаюць, I падбухторваюць народ… Аб чым, пытаюся я вас? Не знаеце? Дык ператрахнуць бы тут усiх вас. Вялiкiя iдэi сёння будзяць Беларусь! А вы нi галавою i нi ў вус. Ня ведаеце, што мы ўжо – Цэнтр Усяленнай! Ня вы! Вас абыйшло Бярэзiно! Яно ўжо выставiла ў Iнтэрнэце: «Моя провинция – Центр Вселенной!, Березино – прорыв в другое измерение!» Таму я прапрашу ў вас адно: Злятайце як хутчэй у Бярэзiно, I можа да Лявона самаго, ды шчэ куды. Спытайце, што, адкуль, чаму i да чаго? * * * I разляцелiся ганцы, Хто ў Бярэзiно, а хто ў Масты, ды шчэ куды. Звярнулiся i рапартуюць: Усё ў парадку, i ня кепска, Цэнтр адпiсалi мы ад Бярэзiно да Менску! Як адпiсалi? А вось так. Нiкога, акрамя нейкага старога Там на прыземным узроўнi не вiдаць. Усе землi пад Белыя Сады шукаюць, Сябе Цэнтрамi Усяленнай аб’яўляюць, Ды ў Горнiх Сферах там якiх сабе лятаюць. Ну, клiкнулi таго старога, Пагутарылi з iм з час, ня менш, Ён i падпiсаў паперу: “Сугласны я, хай будзе цэнтар ваш у Менску!” Неяк усмiхнуўся сабе ў вус, Ды й згiнуў, як у норцы вуж. Паехалi мы й да Лявона, да Мастоў, Што на трох рэках i дзе пяць мастоў, Сярод кустоў зялёных, ды векавых дубоў… Дык валам пiсьмы йдуць там да В. Лявона З парадамi з усiх старон Паслом паехаць у Стакгольм, цi ў Вашынгтон. Калi спыталi ў самаго Лявона, Пацвердзiў ён адно: Ня хоча ён нi ў Стакгольм, нi ў Вашынгтон, Ён стаў ужо вышэй за iх, ды й чуў ужо пра Бярэзiно. Хачу, казаў, служыць, ды Белы Сад стварыць - У Сузор’i Арыён! Чаму туды, ды й дзе, гарыць яно, той Арыён, Нiяк не захацеў тлумачыць ён. А ўсе там кажуць: Брава, наш Лявоне! Вось гэта па-мастоўскi! З кустоў, з-пад векавых дубоў, з Мастоў Цяпер ня толькi ў Белы дом у Вашынгтон, А прама ў Сузор’е Арыён! Былi ў Вiцебску, ў Гомелi, й ня толькi. Там неяк мудра ўсе маўчаць, Ды землi пад маёнткi падбiраюць, Усе навiны Белыя збiраюць, Чытаюць iх больш пра сябе, ды разважаюць… Мяркуюць, як усiх Угору прапусцiць, А потым усiх iх разам абскачыць! I да Дзятлава дайшло, Там ужо пра моладзь пазiтыўную мяркуюць. Ды больш i больш асазнаюць, Што на дыскатэкi толькi дзятлы й залятаюць, Дзе паступова вытрахаюць Прыродныя, i без таго скудныя, мазгi. Так, як трасецца Дзед Талаш – Ды не, не гiстарычны, А зусiм сучаснiк наш. Пра гэта ў Iнэце напiсалi, На сайце горада Масты – Тых самых, што сярод кустоў, ды векавых дубоў, На рэках трох, i дзе пяць мастоў, Дзе пражывае В. Лявон, якi пiсаў у Вашынгтон, Цяпер сабраўся ў Арыён… А што робiцца ў Навагрудку, Там нам стала нават жутка. Цэнтр там таксама ўтварылi, Фiламанаў, цi фiларэтаў – Прагных, значыць, да свабоды, ведаў. Сайт свой зрабiлi ў Iнэце, Якi цяжэй знайсцi, чым у нас руду: www.navahrudak.newmail.ru. Ды толькi на ангельскай мове, i нiякой другой - Нi рускай, нi нават беларускай! Пыталi мы iх вельмi доўга – Паўсюды, i на гары Мiндоўга (то значыць - Мiхаiл, цi проста Мiня Доўгi, I як святы на Навагрудскiм гербе Ён важыць, ды нi што-нiбудзь, а веды!). Дык вось што там яны казалi. Пры гэткай нацыяналiстычнай хвалi Да мовы белай i шавiнiзму да другiх, Вось хутка па ўсёй краiне На рускай, ды на ангельскай мове Нiхто ня зможа гаварыць. А чым рэевангелiзацыю рабiць? Як распаўсюджваць Белую Цывiлiзацыю? Дык вось, пакуль ангельская, ня белая, Шчэ застаецца мовай мiжнароднай, Дык яе трэба ўжываць, афiцыяльнаю ўвясцi, Ды з яе дапамогай Белую Iдэю ў свет нясцi. Чаго чакаць нам пакуль Cвет цэлы Навучыць добра мову белую! А фiламанcтва, шаноўныя Вы нашы госцi, Гэта - прага ўгору й да ведаў, Якiя, толькi, й даюць людзям штосьцi, Вядуць да лепшага жыцця – У Дастстку й ў Прыгажосцi! Калi прыток iдэй i новых ведаў у краiне – нуль, Асаблiва ў Цэнтры, Дык паляпшэнню ўзяцца зкуль? Тады й ўлада - такi «сасуд хрупкi»! Разбiцца рызыкуе на кавлачкi, нашчэнт! А веды, новыя iдэi – гэта сiла! Якая не адно балота асушыла, Не адзiн Цэнтр угору ўзнясла! А з вышвнi палёту Белага Арла Зусiм другою бачыцца Зямля! Спыталi мы ў гэтых фiлаў, Для гэтакiх палётаў, ды праектаў У нас у кiшэнях грошай з гуль. Ну а вашы грошы плывуць зкуль? Кажуць: грошы – не парок, Самi робяць велькi скок, Калi заiмееш мэту – чым вышэй, ды прыгажэй, Самую неверагодную, Не аднаму, а ўсiм прыгодную. Напрыклад, як у фiламанаў з Навых Груд – Ну, пра свабоду, ды пра веды, а нi што-нiбудзь, Дык шляхамi неiспавядзiмымi Сам прыляцiць мяшок з грашыма… I яшчэ адно, Рыгорыч, Будучы ў Навагрудку, Ну й палучылi мы раскрутку Ад некага хлапца маладога. Прыйшоў ён да нас сам, Адзеты быў, як Дональд Трамп! Пастрыжаны так аккуратна! Здзiвiлiся мы сабе ў вусны, Каб у Навагрудку, ды адзеты з такiм густам! Усё слухаў, пакуль фiлы гаварылi, А потым праiзнёс спакойна й проста: Шаноўныя Вы нашы з Цэнтру ў Менску, Цэнтр без новых iдэй – ня Цэнтр, балота! Якi такi краiны Цэнтр, Дзе толькi i гавораць пра працэнты Нейкага толькi Вам бачнага росту. Працэнты кормяць толькi ўладу, не народ. Вы ўсе ў харомах жывiцё, Ды на лiмузiнах ездзiце, А сам народ жыве ў беднасцi, Асаблiва вёска! Ды ўжо даўно! Вы гэта добра ведаеце. Народ, дарэчы, нават i ня ведае, Якая ў Вас нацыянальная стратэгiя. Цi ёсць навогул у Вас яна? I што будуем мы для нашых пакаленняў? Цi ёсць праграма й канцэпцыя Нацыянальнага адраджэннчя? А што такога Вы змаглi зрабiць, Каб людзi сёння лепей сталi жыць? Каб цвёрда кожны мог сказаць: Вось гэта ў нас улада – Цэнтр! Ды цэнтры новыя перасталi ўтвараць. Канешне, ў нас парадку болей, чым у Расеi. Але, ўсё ж, не адным парадкам людзi жывы. Патрэбен добрабыту рост! Калi ж, скажыце, ён у нас настане? Вось гэта й ёсць галоўнае пытанне! Асноўны сэнс для ўсiх iдэй! I найгалоўная умова, каб Ваш Цэнтр I вы ва ўладзае засталiся надалей. Шаноўныя Вы нашы з Цэнтру ў Менску, А Вы паедзце сёння ў вёскi! Ды не туды, куды вязуць, дзе прывячаюць, А у тыя, дзе ў старых хатах больш стагоддзя пражываюць, Без перамен, якiх ужо не чакаюць, Дзе газу яны там не палучаюць, Ня ведаюць пра цёплую ваду, цi там вадаправод, Дзе дасюль ходзяць усе на двор пад плот, Як у мiнулым – сто, цi дзвесце, а мо болей таму год. Скажыце, Вы шаноўныя, а цi так, Вы там жывецё ў свiх Драздах!? Дзе нi аб чым ня трэба дбаць. Таму нiяк не хочаце iх пакiдаць. А калi ж пойдзеце зiмою ў ванную, Цi ў месца побач па другой патрэбе, Дык Вы падумайце, як тое ж самае Сяльчанам, дзецям у вёсцы зiмой рабiць трэба!? Падумайце, якая ўсё ж дыстанцыя Ад месца для патрэб у Драздах - З ўзроўнем i эстэтыкай аж 21 стагоддзя, Да вёскi, дзе ўсё гэта робiцца пад плотам, цi ў кустах, Як то рабii ў сярэднiм, а цi нават ў каменным стагоддзi… Паедзце Вы й ў вёскi, дзе адны старыя, Якiя разам, вёска i старыя, цiхенька так вымiраюць. У тыя, адкуль усе збягаюць, Хто яшчэ ня спiўся, i хто малады, Ды як-небудзь спасцi сябе жадаюць. А Вы аб iх зусiм ня дбаеце! Ды, больш таго, iх хочаце прадаць!? Казалi, што за долараў сямнадцаць, а цi двадцаць пяць. Каб неспасобнасць сваю апраўдаць, Цi як-нiбудзь яе схаваць! Дык людзi ж Вас за гэта не прасцяць! Центр без прыгожай вёскi – ня ёсць Цэнтр! А лiдэр той амаль сяндзей, Якi ня мае велiчных iдэй. Палiтыка яго такая ўгору не вядзе, Краiну добрабыту пазбаўляе. Наогул, вось Ваш рэзультат якi: Нi росту вёскi – яна страдае, Мясцамi проста вымiрае. Нi энэргетыкi сваёй, ды безапаснай. Нiякiх там навацый нi ў галiне адной, Адсюль – стабльны, пры працэнтах, Для добрабыту усiх людзей застой! Адсюль i ўлады такi «сасуд хрупкi»! Вёска – вось рэальны Ваш працэнт! Паколькi Вы рашылi ўладу ў Цэнтры-Менску Зберагчы й надалей, надоўга яе захаваць, Павiнны Вы Праграмму адраджэння нацыянальнага прапанаваць, Ды усёй краiне, народу самаму сказаць, Што зробiце цяпер для вёскi i прастых людзей, Канкрэтна, што збiраецеся iм даць – З лiчбамi, iдэямi i крокамi канкрэтнымi! Як вёску вы павiнны зберагчы, Цi не загубiце сяльчан, не закабалiце Прадажнымi свiмi эксперыментамi? Калi ўсё ж вёсцы не дадсьце працэнтаў росту, Дык для народа станеце каростай, А ўлады Вашае ў Менску Цэнтр, Пэўна разабъецца на кавалачкi, нашчэнт! Таму i прага самаго народа, маладых сяльчан Да лепшага жыцця, мiнуючы Ваш Цэнтр. Адсюль i моладзь хоча ў Белы Сад. Надзею Белая Iдэя ёй дае, У Будучае Прыгажосцi заклiкае, У Белы Сад, у свой мёнтак, на сваю сядзiбу, Каб Будучае Белае дзецям сатварыць! Цi знойдзецца такi прастак, Каб гэтакую iдэю адхiлiць. Калi ня зможаце, а цi не захочаце Вы моладзi маёнткi, радавой зямлi Ня менш з гектар падараваць, Дзе ў Белым Садзе на сваёй сядзiбе З Прыродай людзi будуць са-тварыць, Ды Сазiдацельнае земляробства развiваць, (Цi там яшчэ на Мове Белай як яго назваць) - Капаннем, ды араннем землю не знiшчаць, Расцiць, як само сееца й расце ў Прыродзе, I супер-ураджаi палучаць, Пры гэтым больш на полi пот не пралiваць, Дзяцей новых усе пачнуць ражаць – Усё гэта толькi й зможа вёску нам падняць, Дык Цэнтр свой Вам не зберагчы, «Сасуд хрупкi» не ўтрымаць! Бо прагу моладзi да лепшага жыцця Нiхто ня зможа ужо ўтаймаваць! Як варыянт, тады павiнны, перш за ўсё, Вы людзям додрабыт усiм падняць – Ды так, каб усе змаглi маёнткi самi будаваць. Ды не цераз дзесяць новых год, А - тры, цi максiмум чатыры-пяць! Такое, калi ў цэнтры розум ёсць, – па сiле! Бо прэцедэнтаў у Свеце – хоць касi! Калi ж i гэта Вы ня зможаце, цi не захочаце ажыццяўляць, Дык пэўна Вам улады ў Цэнты-Менску болей нет вiдаць! Бо не захоча вёска жыць так i далей, i вымiраць, А моладзь пiць, апошнiя мазгi на Disco вытрахаць. Без усякай перспектывы лепшай долi. Ды iдэалогiяй галовы свае забiваць, Якая не дала нiчога, i не зможа даць нiколi. Таму i рвецца моладзь так у Белы Сад! А хто ж туды нас пераселiць? Дык хто ж другi, як нi сам ЛАГ! Ды й ужо даўно iспавядзiма, Што ён сядзiць на фондзе, Дзе найвяiлiкшыя мяшкi з грашыма – Ды шчэ якiма! Ды якой якасцi – не апiсаць! А iм патрэбна працаваць Каб грошы маглi грошы набываць, ды памнажаць! А калi шкада грошай з свайго фонду, Хоць яны й народныя, Дык iх жа можна на сваёй паперы друкаваць, Каб маладым маёнткi пачаць дараваць! Не толькi з вескi, але й семьям, дзецям афiцэраў! Што iм след завяршэння службы у горадзе рабiць, Няхай, хто канешне хоча, на сваiх сядзiбах З дзецьмi, ўнукамi ў Прыгажосцi будуць жыць! Такiя iнвесцiцыi iнфляцыi не саздадуць, Перш наперш, новы рух i эру новую у вёску У першы раз за ўсе стагоддзi яны прынясуць! Энэргiю ва ў многiя галiны, што з будаўнiцтвам звязаны, Ды бытам, вёскай, земляробствам, яны ўвальюць! Да ажыўлення, руху ва ўсёй краiне прывядуць! Ды добрабыт народа паднiмаць пачнуць. А вёска гэтак добра зажыве, Што з гарадоў туды пачнуць збягаць! А маладыя за маёнткi будуць аддаваць Прадукцыяй – палёў, садоў, Ды самай найвялiкшай якасцi! I так краiну скора ўсю заваляць, Што нi праехаць, нi прайсцi! Нiчога стане не вiдаць! Нiякiмi другiмi метадамi нам гэтак вёску не падняць! Зноў Цэнтр Ваш пачнуць абвiняць! Дык гэта ж – натуральна! Каб Вам спакою, спасу не даваць - Нi ў лiмузiнах чорных на дарогах гладкiх, Нi надалей у сваiх Драздах пiць, есцi, ды дрэмаць, I толькi праз свае працэнты аб народзе дбаць. А калi не пераселiце Вы моладзь у Белы Сад, Дык што ж тут маладым рабiць. Звяртацца, ды прасiць, пiсаць - Ня толькi ў Белы Дом у Вашынгтон, Цяпер ужо i ў Сузр’е Арыён, i смела, Але ж, галоўнае, да Арлоў Белых, А напаследак хлопец навагрудскi Цiхенечка так прашаптаў: Вось што скажу я Вам па-людску, Шаноўныя Вы нашы з Цэнтру ў Менску, Калi Вам цяжка будзе гэта рэалiзаваць, Дык Цэнтру ў Менску болей не бываць! Бярэзiно, Масты, цi Навагрудак… Калi ад Цэнтра - нiякiх новых iдэй, Дык добрабыту ён нясе застой стабiльны: Няма энэргiй росту Нi ў вёсцы, нi ва ўсёй правiнцыi. Дык для народа Цэнтр такi Хутка стане, што кароста: Балiць i мучае ўвесь час, сама ня мiне. А як пазбавiццца ад гэткае заразы? Ды толькi бюллетэнем рэзануць адразу: Сказаць Вашаму Цэнтру «Не!». Так пэўна стане цераз пяць гадоў, Хоць i народ Вас падтрымае зноў. Таму што лепшых не было ў карiне Нi лiдэраў, i нi iдэй да гэтых днёў. Цяпер iдэя ёсць! I лiдэры самi знайдуцца За гэтых пяць гадоў – таму бываць!, Якiя моладзь у Белы Сад перасяляць! Дык Вы ж падумайце ў сваiм Цэнтру-Менску, Калi хто скажа моладзi, Што ён маёнтак дасць! I пераселiць у Белы Сад! Дык за каго народ наш стане тады галасаваць! А калi лiдэр новы i не з’явiцца, Ну, рашучасцi ня хопiць, а цi што, Дык не можа ж быць, што ва ўсёй краiне Ёсць толькi адзiн - i ўсё? Ды й Белыя Арлы тады нашто? Яны i знойдуць яго ў Навагрудку, Цi ў Цэнтры Усяленнай – Бярэзiно! Нашлi ж яны таго Лявона, Што прагне стаць паслом ў Арыёне! Хоць i далдоняць Арлы ўсё адно, Маўляў, што гэта – наша, ўсё ж, задача. Ня могуць яны дбаць пра наш зямны амвон, Iдэю толькi Белую прапанавалi. Яны тут да нас як-та прыляталi Ды ўсё гэта падробна расказалi. Але ж спяшалiся! Нават адказалiся абедаць - Маўляў, якая у нас рыба ў Навагрудку!? Асобна так падкрэслiлi, што лiдэр сам не можа, Ды й не павiнен усё на Свеце ведаць. Яго ж галоўная задача й мэта – Знайсцi людзей, ды прыказаць Iм усё абавязкова ведаць, ды прыцягаць Усё лепшае ў краiну з усяго Свету. Каб у нас тут хутка ўсё ажыццяўляць. Але ж, перш наперш, як яны сказалi, Патрэбна вёску нашу, як мага хутчэй падняць – Перасяленнем моладзi ў Белы Сад! Энэргетыку безапасную сваю ствараць! Навацыi ў малых прадпрыемствах развiваць! Сваю справу моладзi ў навацыях ствараць дапамагаць! Зоны мiжнародныя асобыя Для найнавейшых тэхналогiй адкрываць: Перш наперш, у электроннай i мультымедыйных сферах – Ды толькi не цяперашнiх, а перспектыўных пакаленняў. Быў жа Мiнск калiсцi цэнтрам элетронiкi Саюза, Таму ужо скора стане паўста год, дарэчы. А Малайзiя тады жыла ў джунглях. Ды й Паўднёвая Карэя была ў галечы, I пра прамысловасць электронную толькi чула. Цяпер Малайзiя - даўно ужо электронiкi Мiжнародны цэнтр вядомы Сваiм мультымедийным карыдорам. Прадукцыю яго любяць сёння ва ўсiм свеце. Самсунг, cаздадзены толькi ў 1971 годзе, - Адзiн з найвядомейшых на ўсёй планеце. А Беларусь сягодня гэта якi цэнтр? Белую Iдэю не беручы, канешне. Затым, зоны мiжнародныя ў наступных галiнах: Швейнай - толькi з воўны, ды бавоўны, Якiя зноў становяцца найбольш каштоўнымi, I найпрыгажэйшых, найсавяршэннейшых мадэляў новых; Для ўciх тавараў для дзяцiнства, спорта, кухнi, ды стала; Абутку, без якога не абыдзецца нiто адана нага. Ды й ўсё другое, што Прыродзе не прыносiць зла. Пляценне з воўны аўстралiйскай развiваць – Ручное па ўсёй краiне, яно дарагое, I пакуль зiмы ёсць, усё з воўны будуць добра пакупаць. Таксама трэба ж думаць, як дары садоў, палёў З сядзiб усiх Белых у перапрацоўку адпраўляць, Ды як на экспарт iх своечасова пасылаць! Так галiну кожную патрэбна разглядаць, I тэрмiновы срок мабiлiзацыйны, льготны iм даваць, Каб эканомiку i добрабыт людзей рашуча паднiмаць. Ды дбаць, як людзям, моладзi дапамагаць, Каб найнавейшае ў краiне, ды лепшае пачаць ствараць. Крытэрыем жа ў гэтым руху толькi Прыгажосць павiнна стаць! Яна ж i ўзлёт у краiне могуць быць магчымымi Толькi з рэфармацыяй, канешне, усёй сiстэмы адукацыi – Сярэдняй, высшай, агульнай i iдэалагiчнай. Перш наперш, моладзi са школы самай Iсцiну патрэбна прывiваць аб тым, Як дзяцей вялiкiх, таленавiтых, гарманiчных Зачаць, радзiць, расцiць i адукаваць! Без гэтага нiяк нам паляпшэння Новых пакаленняў не вiдаць. Павiнны ўсе на памяць ведаць Адкуль бяруцца людзi-людаеды, Чаму так многа чорнага ў жыццi, Чаму так цяжка нам да лепшага прыйсцi. Павiнен кожны цвёрда навучыць закон, Што Бог-Тварэц свайго жыцця i рода – толькi ён! Нiхто не зможа за яго жыццё арганiзаваць, Яго адукаваць, работу даць, ўсё само сабой ствараць, Ды грошы i багацце падаваць. Тым больш яшчэ й маёнтак, цi дварэц пабудаваць (Калi ён толькi не ёсць ЛАГ, якi маёнткi дасць, Ды моладзь пераселiць у Белы Сад). А каб вялiкiмi былi i дзецi, i жыццё, Патрэбны Велiч Слоў, Iдэяў, Мар i Мэтаў У чалавека кожнага з дзяцiнства самаго. Павiнны школа i cям’я ўсiм дзецям прывiваць, Дурныя словы, думкi, ды энэргii з сябе не выпускаць. Таксама iх ў cябе не дапускаць – Каб гэткае ж жыцце сабе не матэрыялiзаваць. I дапамагаць Вялiкiя жыццёвыя Iдэi, Мары, Мэты Дзецям як раней самiм сфармiраваць – Не толькi для сябе, свойго жыцця, Але ж i для Краiны, Свету й Усяленскага Быцця! То значыць – толькi ў гармонii з усёй Усяленнай!!! Усё гэта на паперы напiсаць! Ды дома на сцяне i ў сваiм школьным дзённiку трымаць – Сваю галоўную жыццёвую Iдэю, Мару, Мэту! Гэта ж – найгалоўнейшым павiнна стаць У дзяцiнстве кожнага чалавека! Ды й класам цэлым кожную паперку з Марай i Мэтай Разам на Прыродзе прачытаць!!! Каб каллектыўнай дзецкаю свядомасцю Моцную энэргiю матэрыялiзацыi У Космас, у сваю Будучыню Вялiкую паслаць! Такi прадмет «Вялiкай Будучынi Фармiраванне» Найгалоўнейшым павiнен стаць Ва ўсiх праграмах школьнай эдукацыi! Такi Вялiкi Акт з дзяцiнства прэабразiць людзей, краiну. Перамагчы ён хутка дапаможа, без сумнення, Падзенне нраваў, пагаршэнне новых пакаленняў, Ды стаць на шлях Усяленскага маштабу пераўтварэнняў! Канешне, трэба абавязкова, без сумнення, Веды, як Сазiдацельнае земляробства развiваць (Цi там яшчэ на Мове Белай як яго назваць), Давесці да людзей, ды эксперментальна правяраць: Як вырасцiць мяшкоў пад десяць, цi пятнадцаць Картошкi з соткi пад саломай, Ды збожжавых супер-ураджаі палучаць. Пры гэтым пот на полi больш не праліваць: Садзiць усё трэугольнiкам, ды на паверхнi почваў, Як усё сеяцца само й расце ў Прыродзе! Каб усё гэта на свіх сядзiбах прымяняць, практыкаваць! Капаннем, ды араннем, хiмiяй у Белым Садзе Жывыя арганізмы почваў не знiшчаць i не парушаць! Вось гэта й ёсць галоўнейшая iнфармацыя Для ўсiх узроўняў у краiне адукацыi, Сюды ўключаючы iдэалогiю. Пара ёй быць жыццю й узлету адэкватнаю! Рыгорыч, сапраўды, што нарабiлi Белыя Арлы! Iдэi Белыя ўсю Беларусь захопяць. Бярэiно, Масты, ды Дзятлава! Да вёсак нават ужо даплылi! У вёсцы Дубна DUBNACLUB адкрылi! Калi ўсё так i далей пойдзе, Дык пэўна на нашым ўзроўнi Мы скора нiкога ня знойдзем. Кiм будзем тады кiраваць, Калi нiкога стане не вiдаць? Рыгорыч, вывад тут галоўны ў нас якi: Балота наша, на ў сялякi случай, асушыць! Iдэю Белую перахвацiць! Усюды Цэнтры адбiраць i закрываць! Каб i далей маглi мы смела кiраваць, Ды болей нi аб чым ня дбаць! * * * Ах вы лежабокi, дармаеды! Аб узроўнi вашым гэткiм, Прызнацца, я дасюль i ня ведаў. Балоты нашыя не асушаць, Прыроду больш не парушаць! Нi ў кога Цэнтры не адбiраць! Наадварот, усiм дапамагаць, Хто хоча перасялiцца ў Белы Сад! Ды Белы Фонд для гэтага усталяваць! А тых, хто ўстрэмiўся Угору, Ва Усяленскiя Прасторы, паашчраць! I выйсце тут у вас адно: Свой розум i сябе падняць вышэй Бярэзiно! А што датычыцца да Белые Iдэi, Дык не старайцеся яе перахвацiць, Таму што “Белая Кнiга Жыцця” Даўно ўжо на маiм стале ляжыць! Вы думаеце над Беларуссю хто-небудзь Без ведама майго й дазволу праляцiць? Цяпер задача Ваша, вельмi моцна бдзiць, Каб Белуюi Iдэю ў нас нiхто ня змог перахвацiць! Навогул, спадабалася Белая Iдэя мне, Ды й вышла яна з нашае зямлi! Дае яна нам добрую надзею, Каб людзi лепей у нашым краi зажылi. Ды й прызнаюся я без усякiх там зiгзагаў: Абрыдла самаму пактаваць пад ЛАГам, Таму мой вывад вось такi: Давайце, пабудуем АРХIПЕЛАГ! Ды пэўна Белы! Шчэ якi? Хачу, каб у маёнтках Белых людзi жылi, На сваёй сядзiбе ў Прыгажосцi, Каб дзецi новыя, ды з Белым розумам пайшлi, I Белую Iдэю ў Свет яны няслi! Каб усе з Зямлёю са-тварылi i не дбалi, Ваду, цяпло, ды ўсе ўдобствы ў маёнтках мелi, Жылi не горш, чым, ну…, Лайза Мiнэлi; Дарогi добрыя пабудавалi векавыя, Каб аўтамабiлi сабе набывалi, Як легкавыя, так i грузавыя, Ды па Еўропе раз’язжалi – У оперу ў Маскву, Парыж, цi Рым ганялi! I каб на моры цёплым усе адпачывалi, Цi на акiяне грэлi све душы! Абрыдла жыць у канцiнентальнай сушы. Таму вы й паглядзiце, мора, цi там якiян Як-небудзь там да Беларусi прыцягнiце, Цi востраў там якi Буян знайсцi, адкрыць! А калi гэта немагчыма, Дык можа востраў якi там намыць? Цi мрой гатэляў на марах стварыць? Хачу, каб беларусы жылi ў Прыгажосцi, ды й ў Балазе У Царстве Белым – у Белым Архiпелаге! Ды з морам, акiянам сувязь мелi, Са Светам цэлым, ўсёй Усяленнай гаварыць маглi, Каб быў саюз Святла-Зямлi-Вады! Ды й хай сабе едзе В. Лявон Паслом першым у Сузор’е Арыён! Каб не пiсаў ён больш у Вашынгтон! Хай сабе наводзiць там масты, Нам нiкога лепей не знайсцi! Бо фiласофiя Мастоў – Звязаць працiвапаложнае, Людское, ды й розныя там берагi! Словам, налажваць новыя масты! Сам ведаю, што значыць мост, Ён навясцiць настаўнiцу мне дапамог Без усякай там загубы часу, Падоўжыць ад сустрэчы хваляванне! А пакудь улады мост не пабудавалi, Дык пёхам трэба было колькi йсцi, Часы губiць, ды душу сваю добра пратрасцi. Не, фiласофiя мастоў – прыгожая! Дык хто ў тым мае вопыт большы, Чым той, хто выйшаў з горада Мастоў, Тых самых, што сярод кустоў, ды векавых дубоў, На рэках трох, i дзе пяць мастоў, Хто мае большы вопыт, чым Лявон, Якi яшчэ й пiсаў у Вашынгтон… Прадстаўце, прыбыў ён у Арыён, Прыйшоў на аудыенцыю, Яго й пытаюць быццам незнарок, А як, пане Лявоне, там, на Вашае Зямлi, Цыбулю садзяць, цi агурок? Калi каго паслаць туды з сталiцы, з Менску, Якi ня бачыў нават i агароду, ды без вопыту жыцця, Яшчэ й па званку, напрыклад, Мяснiковiча, цi там… ну Ломаця, Дык ён пачне званiць сваiм дамачадцам, Якiя толькi й бачылi што агуркi ў салаце Цыбулю ў iм жа, ды й ў мачанцы… Ды й там яе амаль няма, дарэчы. А дамачадцы акадэмiкам пачнуць тэлефанаваць, Цыбулю, агуркi як пасадзiць пытаць… Загубiць час, закончыцца аудыенцыя, Афiцыяльныя фармальнасцi, ды рэчы. А ён ня зможа адказць… Зноў на ўсю Усяленную пра Беларусь Затрубяць, як пiць даць! Зноў будуць Бацьку абвiняiць, Маўляў ён да таго давёў краiну, Што й веды, як пасадзiць цыбулю загубiлi. Зноў на Свет цэлы загудзяць, Што ў нас застой, iдэяў новых ня вiдаць. Каго ж, як цi не вас у гэтым абвiняць? Паперкi спраўна пiшаце, што ўсё ў парадку, I ў Цэнтры, i на сяле, на полi, ды на градках. А я ўсё рабiў, стараўся, як толькi мог, Сябе нiколечкi дзеля народа не бярог. Працэнты ж сапраўды ў нас ёсць, Хоць, i прызнацца, не па ўсей краiне. Дык, крызiзаў, падзенняў не было, Спакой, усё ж, у краiне быў стабiльны! Зарплаты, пенсii радоўна мы плацiлi! Я не рабiў нiчога для людзй худшэй, Яно, канешне, магло б стаць i ляпей. Народ наш заслугоўвае ўсе ж лепшай долi На Белае Зямлi сваёй! Дык не было ў нас велiчных iдэй. Цяпер жа стане Белы Архiпелаг – Найважнай i найгалоўнай нашай мэтай! Ды й моладзь рвецца ў Белы Сад. Цяпер мы ўстрэмiмся ўгору, ўперад – Так, як той мастоўскi В. Лявон Сам рвецца ў Сузор’е Арыён! Так я й хачу падзякаваць народ За цвёрдую падтрымку мяне столькi, год! Калi ж я не змагу зрабiць такога, То, ведаю, павiнен буду Свой Цэнтр у Менску уступiць другому, Напрыклад, гэтаму Беразiно. Не, хай лепш едзе В. Лявон У той далёкi Арыён, Ён – з фiласофiяй Мастоў, Дзе аж тры рэкi й пяць мастоў, Cярод кустоў, ды векавых дубоў. Ды яшчэ з вопытам пiсьма ў Вашынгтон, Пабачыць новых ён мiроў, Узровень творчасцi павысiць. I калi стане добрым ён паслом, Прадоўжыць Белы Архiпелаг Ня толькi ў Белы Дом у Вашынгтон, Але ж, што найважней для нас, На акiян якiсь ў Сузор’i Арыён! Вось гэта ёсць маё заданне: Павысiць розум да Усяленнай, Ды Белы Архiпелаг пабудаваць, Яго прадоўжыць да Арыёна. Ды ўсiм глядзець, глядзець радоўна, Мо хто яшчэ паслом захоча Да нейкага другога Усяленнай рэгiёна. Каб зацвердзiлi мы тут яго, А то шчэ пойдзе паўнамоцтвы палучаць Ён у правцiнцыю - Беразiно. I дзенна-ношна бдзiць, ды бдзiць i бдзiць, Каб маю Iдэю Арiпелага Белага У нас нiхто ня змог перахвацiць! Нi цэнтры там другiя, i нi партыi, У гэтым быць вам усiм цвёрдымi, упартымi! Што - цяжкае заданне? Ня зможа яго споўнiць хто? Дык Мяснiковiч ў нас нашто? Вось што скажу я вам нарэшце, Ён, як i вы, прыгрэўся У сваiм, навуковым, крэсле. I мяса надта многа, як вы, есць. Вось паглядзiце, ад каго Заказаў больш усяго на мяса паступае. I чаму яно так скора некуды знiкае… I вось чаму ў нас спрос такi На вырэзку, ды кумпякi… Рашыць, i ўсё тут! Слухаць не хачу нiчога! I больш ня буду я губiць Часу свайго дарагога. Рашыце, дык не будзем болей дбаць, Як Цэнтр у Менску захаваць! А не рашыце, дык усвойце зараз, Ператрахну я абавязкова ўсiх вас, ураз! I вось яшчэ, хацi, цi не хацi, А Бярэзiно прыдзецца пасяцiць. Ды й тыя самыя Масты, ды Дзятлава, I Навагрудак безумоўна – Царства Белага Мiндоўга! Цi, як вы тут казалi, Мiнi Доўгага! Дык вось яшчэ… вы гаврылi, стала жутка: А ну, знайсцi мне таго Трампа з Навагрудка! Вось гэта ёсць мае галоўныя заданнi! Рашыце, дык палучыце другiя званнi! А калi не, дык паўтаруся яшчэ раз: Напэўна ператрахну ўсiх вас, ураз! Прабачце, тут мне не да этыкi. Сабе я застаўляю праблему энэргетыкi. Вы ведаеце, за газ мы плацiм многа, I не ўсе яго палучаюць у краiне. Ён, ўсё ж, да вёскi не дастае. Цi ёсць тут выйсце, а цi не? Патрэбны толькi факты мне! Больш не пацярплю пражэктаў, Ды розных новых там па-лац-праектаў! Ужо патрацiў на iх многа – Грошай i часу свайго дарагога. Таксама iзбiрацелям сказаць патрэбна мне, Што зроблена за дзесяць год, Мiж iншым, i у гэтай галiне? Ды што збiраемся зрабiць, Каб праблему безапаснай энэргетыкi рашыць, Ды ўсiх людзей на ўзроўнi веку ацяплiць. Кажысь, усе тут вострыя вузлы… Дарэчы, а дзе Белыя Арлы? Што робяць, i цi бачылi iх вы? А iх няма! Кажуць, летам усё лятяюць. Потым некуды знiкаюць… Казалi, не ядуць тушонку, мяса, А рыбы ўжо былой у нас няма, Ды тлушчу мала ў смятане. Працуюць жа яны многа, i ўстаюць рана. I каб зусiм не аташчаць, Дзесцi адлятаюць у цёплы сад – Кудысь у Карыбы, цi на Таiцi, Мо на Гаiцi, цi Багамы, Дзе многа рыбы i смятаны. А як толькi зiма мiне, Дык яны, як стая мух, Усе ляцяць на Белы луг! М-м-да! Нешта ж я хацеў спытаць яшчэ… Цягацца цяжка з iмi ў палёце, Дык мо абставiць iх на лёдзе? А можа зробiм вельмi проста, Давайце абiграем iх пад нуль!? Словам, як убачыце Арлоў Дык ненарокам запытайце: А чаму вы без канькоў? Калi ў iх няма канькоў, Значыць, у хакей яны ня йграюць. Дык як тут нi круцi, Здадуцца ўраз – i без iгры! Iм трохi пер’я абламаем, Каб надта хутка не ляталi, Народ ня ciльна хвалявалi. А калi хто ёсць ў чым слабей, Дык i вядзе сябе цiшэй. Але ж глялзiце тут, не перабаршчыце! З Арламi лепей нам дружыць, Каб веды розныя там палучыць. * * * Вось што дзееца ў Белым Свеце! Ды не таму, што няроўна дзеле Бог, Ён з самага пачатку раздзялiў – на ўсiх! Ды вельмi роўна, Стварыўшы справядлiвейшы закон, Што Словы, Думкi, Мары чалавека – гэта Бог! Нябачныя, ды моцныя энэргii яны iзлучаюць, I мамянтальна ва Усяленную iх пасылаюць, Ды рэананс такi там вызываюць, Што будучае наша матэрыялiзуюць! Словы, Думы, Мэты, Мары – гэта Бог. Ды трэба ўмець iх фармiраваць. Якiя Думкi, Словы, Мары, Мэты, У кожны момант, кожны час i дзень – З дзяцiнства самаго, Такiм i фармiруецца жыццё – Як асабiстае, так i ў краiне, ў Свеце! Ключом жа да вялiкага жыцця У Дастатку i ў Прыгажосцi Ёсць Велiч Слоў, Iдэяў, Мар i Мэтаў Чалавека, усёй краiны – для самiх сябе, свёй краiны, Свету! То значыць ў гармонii з Усяленнай!!! Заключыце iх толькi на сябе самiх, Цi ўпусцiце самазнiшчэння вiрус там якi, Дык тое i палучыце ў будучыя днi. Вярнiцеся назад - на дзень, на год, На дзесяць, цi пятнадцаць-трыдцаць, Дык што вы тады думалi й гаварылi, Такiм i стала сёння вашае жыццё. А разлiка якая – дык толькi ў дэталях. Астатняе жа сойдзецца як 100 на 100! Вось гэта й ёсць закон бiблейскi: Слова – Бог: Што выпусцiлi ад сябе, дык тое ж атрымалi! Пасеялi вы што, дык тое ж i пажалi. Яшчэ вось вельмi важны элемент: Вялiкае, прыгожае падумаць, цi сказаць, Патрэбны пазiтыўны iнтэлект, Нiколi «Не!» не ўжываць, Ды й – адукацыя, каб думкi, мары, мэты Умець, як падабае, фармiраваць! А колькi сёння люду, маладых людзей, Якiя больш чым мацярыць другiх, Ня маюць нiякiх думак, нi iдэй. Не мараць пра вялiкаяе жыццё, Ня ўмеюць Мэту Усяленскую сфармiраваць. Ня могуць нават добра думаць, нi пiсаць, А, значыць, добра й гаварыць. Таму й жыцце такое матавае ў iх. Бо лепшае ня могуць са-тварыць. Хто зможа шчэ апомнiцца своечасова, Дык мае шанс яшчэ ўзляцець. А той, хто не захоча, i ўсё гаворыць: “Не!” Дык ён i застанецца ў сенях, ды ў гумне. Нiколi не пашле вялiкi рэзананс Усяленнай, Каб будучае вялiкае матэрыялiзаваць. I з цягам часу род ягоны завяршыцца, Бо будуць яны ўсё блудзiць, ды негатывы iзлучаць, Усё горшымi iх пакаленнi будуць станавiцца, А потым перастануць зачынаць, пладзiцца. Галоўная памылка чалавецтва, Свету сёння ў тым, Што людзi розум свой ўсё аддаляюць Ад Велiчных Iдэй, ды Думак, Мар i Слоў. Змянiлi яны Велiч Мар сваiх i Мэтаў На тое, што знiшчае чалавека i Планету. Ды й працуюць амаль усе не на сябе, Не маючы сваёй, ды асабiстай справы, У адпаведнасцi з талентам, дадзеным Тварцом, Каб зарабiць Багацце для сябе, дзяцей i рода, Таму й ператварылiся ў рабоў 3-га тысячагоддзя. Але ж карэнная праблема чалавецтва ў тым, Што больш i больш дзяцей, людзей У гэты свет уваходзяць без Любвi, Ня будучы жаданнымi. Таму i маюць яны столькi страннасцей – Ад вельмi безабiдных да самых, да звярыных. Таму i столькi адхiленняў у людзях Ад Усяленскага эталону Савяршэнства й Прыгажосцi. Ды ўзровень новых пакаленняў усё знiжаецца, I каб працэс вось гэты пэўна павярнуць, Так важна, чалавецтву Iсцiну вярнуць, Адкраднутую за тысячагоддзi, Аб ключавых праблемах чалавечага жыцця, Вярнуць ўсiм чувства рацыi - Цераз рэевангелiзацыю. А як таго дабiцца нам скарэй, Дык так, як гэта сказана вышэй, Як Ф. Дастаеўскi правясцiў: Цераз перасяленне ў Белы Сад, Цераз выпраўленне там дзяцей, усiх людзей! Каб дзецi новыя, ды добрыя У Белым Садзе нараджалiся! Не як-небудзь – што праiсходiць сёння, А ў Любвi, Жаданныя - Таленавiтыя, Прыгожыя! Самой Усяленнай гарманiчныя й угодныя! Каб акт зачацця й нараджэння чалавека Стаў самым важным актам на Зямлi - Найвысшым праяўленнем Прыгажосцi, Cавяршэнства й Любвi! Каб дзецi сталi безумоўным i найвысшым эталонам Вартасцi й Усяленскай значнасцi людзей! Каб людзi адгаворнымi спраўды былi За тых, каго ражаюць на Зямлi! Вось ў Свет тады й пайдуць Зусiм другiя дзецi, людзi, Якiя Свет спасуць, ды прэабразуюць! I на Зямлi так непазбежна будзе! Выпраўленне чалавецтва ў Белым Садзе стане, У сваiм маёнтку, на сваёй сядзiбе, на зямлi гектры! * * * Як толькi ў Белым Садзе людзi пачнуць жыць, У сваiм маёнтку на сваёй сядзiбе, На сваёй зямлi гектары, Свабодныя ад падаткаў усiх i ўсялякiх – вечна, Дык там жывi сабе, твары й ня дбай Нi аб якой зарплаце, цi там аб пенсii. Жывi святлей, чым у якой Валенсii! Таму што пад табой ТВАЯ зямля, Твiх дзяцей i твайго рода! А над табой ТВОЙ зорак акiян! Ён твой таму, што споўнiць можа Любое тваё пажаданне, Мару, Мэту, Калi яны Усяленнай гарманiчны, Ды з вобразамi яркiмi i чыстымi. А ў сваiх маёнтках, на сваёй сядзiбе, Помнячы праз усе вякi й Прастранства планы, Што ЛАГам яны моладзi падрарвны, Ты – поўны гаспадар! Цi хоць расцi картошку Па паўтары тоны з соткi - Пад саломай, цi пад другой мульчой. Свой мёд цыстэрнамi качай. Цi збожжавых збiрай сверх-ураджай, Якi ня снiўся нiводнаму аграному - На зямлi цвёрдае, яе ты не ары й не капай (Аб тым пдробней у Белай Кнiзе прачытай). Лiсiчкi ў Японiю, цi жабкi, ды ўлiткi ў Еўропу прадавай, Цi што яшчэ прадпрынiмай. Якiясь усталяваннi, цi механiзмы сам збiрай. I вось табе багацце твайму дому! На кiрмашы, што хочаш прадавай, Часць грошай за маёнтак паступова аддавай, Ды й жыiвi, твары й ня дбай! Сябе на радасць i задавальненне, С сабой са згодай, ў са-творчасцi з Прыродай! Навукай мо займайся, Вакумны рухавiк, цi ветравiк якi там iзабрэтай! Пiшы сцiшкi, а цi малюй карцiны, Цi на гармонiку iграй! Да зорак часцей паглядай – Туды ў Наднябесный Рай! Ды помнi, i як болей часта, Што ты iснуеш на мяжы памiж Зямлёй i Усяленнай, Якой ты - састаўная частка! Ды памятай, што вось туды, У Сузор’е Арыён, ужо навастрыйся В. Лявон – Ну той, што з горада Мастоў, Што на трох рэках i дзе пяць мастоў, Сярод кустоў зялёных, ды векавых дубоў… Якi пiсаў у Вашынгтон, Ужо зацвержаны ў Менску ў Арыён…. I можна пэўна разважаць, Бераiзiно ня будзе супрацiў cтаяць!? Навогул, новае жыццё ў Белым Садзе Эпоху старай вёскай завяршае, ды навек! Пачатак зусiм новай эры адчынае, Ды вось што яно дае i да чаго вядзе. Як толькi Землю перастаў араць, губiць, Пачаў з Прыродай са-тварыць, Ды супер-ураджаi палучаць, Не рабскiм потам, лёгка, з прымяненнем ведаў, Дык гэта прывядзе да ўзлёту Духа над матэрыяй У Свет новы – Прыгажосцi й Савяршэнства! Дзе чалавек становiцца рэальным са-тварцом – Сябе, свайго жыцця i свайго рода, Ды Свету цэлага i ўсёй Усяленнай! То – Белы Шлях да Цывлiзацыi Белай! Цяпер Вы параўнайце гэта з гарадскiм жыццём, У негарманiчным, ды варожым часта, асяроддзi. З дзяцьмi, не на сваёй зямлi, А на чужым, на каменным, цi на бетонным бруку. У пастаяннай мiтуснi i ў муках Барацьбы вечнае за хлеб, здароў’е, ды жыллё. Дзе немагчымы творчасць, клопаты аб сваiм родзе, Свабодная са-творчасць з Зямлёю i Прыродай. Дзе на другога трэба працаваць - як не табе, а яму угодна. Свой розум светлы прадаваць за нейкую зарплату, Яе ж заўсёды мала, не хапае, Аб грошах вечна дбаць, ды аб даходзе. Ну чым гэта не жыццё раба 3-га тысячагоддзя? Таму, калi ўсё cказанае вышэй здзяйснiцца, I моладзi памогуць у Белы Сад перасялiцца, Дык хай ваш Цэнтр сабе ў Менску застаецца, Сядзiце там сабе ва ўладзе бесканечна, Ды й сцiскайце сасуд мацнеючай улады вечна! * * * Калi тут можна што дапоўнiць, Дык толькi некалькi слоў свежых, Гледзячы з вяршыны Белай Вежы, Цi з вышынi палёту Арлоў Белых. Iдэя Белая – прыгожая, Падстаць народу Беламу! Дык вось чаму нам i не памячтаць! Мячты, вядома, калi сiльныя, - здяйсняюцца! Хто думаў сто гадоў назад, Што хлопцы брэстскiя ў космас паляцяць. Адзiн з iх навастраўся аж да Марсу! Не, тут зусім не пахне фарсам: Пісаў, што паляціць без хвалявання, Нават і без магчымасці вяртання! А перш, чым касманаўтамi iм стаць, Два хлопцы дзесцi з-пад Белавежскай пушчы, Арламі марылі ў небе галубым, пад звёздамі лятаць! А моцна марыць у дзяцінстве – значыць «Быць!» і «Стаць!». А калi лётчыкамі сталі й пачалi лятаць, То, безумоўна, ў Космас сталі паглядаць, Ды марыць зноў! Не думаць, што не змагу, не я, Не павязе, як магу я гэтага жадаць… А гаварылі цвёрда: «Я змагу! Змагу! Змагу! - Далей ва Усяленную лятаць!. Калi й не паляцець да Марсу, то хоць да Луны! Ну, накрайняк, як першы крок, - вакол нашае Зямлі!». I гэта стала сапраўды! Вось гэта хлопцы нашы – Белыя Арлы! Цяпер вы ведаеце ужо пра Лявона, Сягоння ў нас гаворка йдзе Не пра Луну, ці Марс, а пра само Сузор’е Арыён! Дык з Думкамi й Марамі такiмi Белымi, З такою цвёрдай верай нам па калена акiян! I не просты! Любы Усяленскi акiян! Па сiле нам любая Усяленнай Сфера! Навогул, ва Усяленнай ужо даўно, Царствуе нi хто-нiбудзь, а Белае Бярэзiно! Цяпер калi хто знойдзе ў ёй якiсь там стан, Цi мора, а цi акiян, Дык нават i ня змогуць атдыхнуць Без ведама бярэзiнцаў, цi бярэзiнчан! I паўнамоцтвы да Арыёна, Цi шчэ куды, гарыць яно, Таксама падпiсваць трэба У Цэнтры Усяленнай - Бярэзiно! Аб гэтым Бацька шчэ ня ведае. Ды дойдзе да яго ўсе раўно! Навогул, Зямля належыць да Усяленнай – Дык хто ў ёй самы най-галоўны Цэнтр!? Вядома той, хто - Цэнтр Усяленнай? Цi ж гэта не правiнцыя Бярэзiно!? Ды й успомнiць тут зусiм ня кепска, Чаму ўсмiхаўся пра сябе стары з Бярэзiно, Калi ён падпiсаў паперку: Сугласны я, хай будзе Цэнтар ваш у Менску! То значыць, iншага тут не дано: Шляхi ў Вялiкi Свет вядуць Скрозь Цэнтр Усяленнай – правiнцыю Бярэзiно! I гэта толькi ёсць пачатак руху – Белага Да Савяршэнства й Прыгажосцi, Да iх перамогi ва ўсёй Усяленнай! Ды й шчэ пакажа ўсяму Свету наша Беразiно!!! Пакуль не ясна толькi вось адно, Якая возьме верх пазiцыя, ды iнтэлект i сiла: Цi Центр у Менску, цi – ў Бярэзiно? Цi можа з‘явiцца яшчэ якая там правiнцыя, Ды й рэзане па-Беламу: Цяперыча мы – Цэнтр Усяленнай! Ня Менск! I ня Беразiно! Так будзе, рана-позна, ўсё раўно! Ды верна! Бо яна – правiнцыя, ня хоча жыць па-стараму, То значыць – бедна. А хоча жыць па-новыму: У Дастатку й Прыгажосцi ў Садзе Белым! Ды быць сапраўдным Белым Цэнтрам Свету цэлага, ды ўсёй Усяленнай! * * * Калi словы пра Белы Архiпелаг Хоць што-небудзь ды стояць, Дык для народа гэта пакладзе канец застою, Канцу працэнтаў толькi для ўлады, ды элiты, Ажыўленню ва ўсёй краiне, Новую надзею моладзi дадзе, Расцвет у вёску прынясе, Ды новы дух, энэргiю ўзлёту Ва ў моладзь Белую ўвалье! Ды няхай сабе свядомасць Белая расце – Ад свiцязянскай да нарачанскай, Потым да марской i акiянскай, Затым Святоўнай, ды Усяленскай! Ды хай Бярэзiно iнфекцыя Паселiцца ў кожнай галаве, Каб Центрам Усяленнай стаў Кожны пасёлак, горад, чалавек. Бо стаць Вялiкiм, ды Вялiкае што cа-твараць Ня можа той, хто нi аб чым не дбае, Глядзiць, дакуль вочы яго толькi бачаць, А Мары Влiчнай не мае. А ва Усяленнай ёсць закон такi: Мячты здзяйсняюцца - Чым вобразней яны i чым мацней, Ды тым яны здзяйсняюцца хутчэй! * * * Цi канец гэта, а цi не, Завiсiць ад падзеяў ў Цэнтры-Менску, I ў Цэнтру-Бярэзiне. Ды й ў Дзятлава, ў Гомелi, ды шчэ дзе, Напэўна i ў горадзе Лiдзе, Дзе многа iмунадыфiцыту, Ды самы мацерны Iнэт, А ў iм нiжэйшы, бачна, ўзровень iнтэллекту. Дык Белая Iдэя - не для iх, Не дзятлаў, што падаюць, а не лятаюць, А для другiх, хто хоча ўверх узляцець! Ды мае пазiтыўны iнтэлект! I нават у Лiдзе ёсць надзея, Ёсць хлопы з светлым розумам, Дзяўчаты, якiя шчэ не знiшчылi мазгi. Напрыклад, хлопец з вёскi Рыбакi, Хто бдзiць ня кепска добрым вокам, Ды з вуглевадародамi амаль пад самым бокам… А тым, хто Белую Iдэю прывячае, Ды хто ёсць iсцiнны эстэт, Каго каробiць гэты тэкст – Стыль, рыфма, арфаграфiя, цi што яшчэ, Прабачце, калi ласка лепш ня можам. Патрэбны больш высокi iнтэлект. Ляпей напiшуць толькi ў Вашых Цэнтрах! Ды й прафесiяналаў Белай Мовы й слова - мора, Ужо й у Iнэце, напрыклад, www.pravapis.org! Дык перш, чым чытаць гэтыя сцiшкi, Можа й адправiць iм гэты чарнавiк? Для тых, хто Белую Iдэю адхiляе, Хто Кнiгу Белую не чытае, Iм гэта ўпадлу, напрагае, Тых, хто на Кнiгу нападае, Дык вам такiя ёсць заўвагi. Хто ўжывае слова “Не!”, Самi сябе жорстка абкрадаюць, Паволi, цiха свае пакаленнi пакрыўляюць, Знiшчаюцы, зцiраючы з Зямлi свой род. Прастранства негатывам напаўняюць, Ды будучае такое ж палучаюць, У якiм да iх нiшто добрае ня йдзе. Але ж аб тым падробней у Белай Кнiзе, Частка 2. Таму заўвага вам прастая: Ня трэба Кнiгу Белую чытаць, Напiсана яна не для вас, Не дзятлаў, ды з курыным розумам, А для людзей зусiм другога ўзроўню! Каб, не чытаючы, нападаць, Нiякi не патрэбен iнтэлект. У каго яго рэальна не хапае, Дык той на Кнiгу й нападае. А калi нападае, то, значыць ён мяркуе, Што мае найвышэйшы iнтэлект. Дык вы тады смялей уперад iдзiце, Вяршыну свайго iнтэлекту пакажыце: Вы лепшае што-небудзь напiшыце! Каб людзям потым прапанаваць! Але ж гатуйцеся, нападак вам не мiнаваць Ад гэткiх жа дзятлоў, як вы, Што падаюць, а не лятаюць, Усё новае, ды пазiтыўнае шэльмуюць, адхiляюць. А калi ня можаце лепш напiсаць, Дык перш падумайце, Чым што-нiбудзь сказаць. I без усякiх лiшнiх там шарадаў, Вам будуць простыя дзве парады: Парада першая – ад акадэмiка Нарбекова: Чыхаў ён на ўсiх тых, хто кнiгi яго не чытае, Цi проста гэтак адхiляе! Для ўсiх такiх ён свае кнiгi Да трох лiтараў скарацiў, Ды гэтак цiхенька такiх ён папрасiў, Купiць туды бiлеты на самы хуткi з цягнiкоў, I адбыць туды незамядлiцельна На пастаяннае месца жыцельства! I чым хутчэй, ды тым ляпей! А вось парада i другая: Калi ня хочаце вы Кнiгу Белую чытаць, Тым больш з пачатку да канца, Бо гэта ўпадлу й напрагае, Вы ўсё ж пачнiце з самага канца – У Пасляслоў’i, аб «другiм працэсе»… Дык ён – пра вас, пра ўсiх падобных. А прачытаўшы, вы нiчога не рабiце, Як i раней, па ТВ рекламе вы жывiце, Не выпраўляйцеся нiяк! Вы проста сваiм шляхам смела йдзiце. Самазнiшчэння вiрус Вы ў сябе ўпусцiлi! Дык як можаце хутчэй вы раскруцiце Ягоны разрушэння махавiк – Сябе, свiх дзяцей, ды свайго рода. Да самага пабеднага парога! Усе, ў каго курыныя, ды дзятлавы мазгi, Хто жыве толькi па ТВ i другой рэкламе, Усе адыйдуць, не як-нiбудзь, а самi! Ваш лёс нiкога не турбуе нi на йоту . Наадварот, чым знiшчыце сябе хутчэй, Тым стане на Землi святлей, чысцей! Настаў ужо час, каб махавiк самазнiшчэння Так раскруцiўся, ды ва ўсю моц! Каб зло й парок самi сябе знiшчалi – То значыць, зло й прок знiшчалi свой выток! I Месца Беламу Архiпелагу уступалi! Каб Белая рэевангелiзацыя расла! Людзей да Прыгажосцi й Савяршэнства заклiкала! Каб шчэ святлей у нашым Белым Свеце стала! А потым i далей - на ўсёй планеце! I каб Усяленная за гэта “Дзякуй!” нам сказала! Бо, гледзячы назад, гiсторыi iтог якi. Парок i зло па ўсiм каналам у свет свабодна ўлiвалi, Дабру, ды Iсцiне дарогу ўсюды закрывалi, Ад розуму людзей усiмi сiламi скрывалi, Cвядомасць людзям усяляк скрыўлялi. Так спраўна цэлымi вякамi ўсё iшло. Ды што ў вынiку праiзашло? Перш наперш, зазамбiравалi ўсiх глыбока, Што грошы – толькi ёсць выток пароку!? Ды й адпiхнулi ад Дабра Увесь святоўны капiтал. Зрабiлi ўсё, каб усiх пазбавiць Ведаў Iсцiны жыцця. Iх догмамi, ды iдэалогiямi падмянiць, Якiя цэментуюць толькi беднасць I не даюць нiякага выйсця. Бо ва Усяленнай ёсць закон такi, Што Слова – гэта Бог! Дык калi грошы ганьбiць хто, цi прэзiрае, Дык да яго яны ня йдуць, Яму iх проста не пасылаюць, не даюць! А калi ў кiшэнi пуста, Дык што ты добрае дасi – Сабе, ды дзецям, Свету, Акрамя галечы? Ды як тут прыумножыць нам агульнае Дабро? Хоць яно i вечнае! А зло – канечнае! За кошт сябе не можа вечна аднаўляцца. Бо рана-позна тыя, хто яго насiцелi, хто блудзiць, Перастаюць пладзiцца й размнажацца. Падпiтка i пашырэнне зла й парока Iдзе толькi што за кошт Дабра – Апарочвання зачаццяў мiл’ёнамi, Растлення маладых людзей усё больш шырока. Так i пашыраецца парока легiёны. Калi Працэсс Белы падпiтку перакрые злу, Дык яно стане зноў канечным. Працэс – ня скоры, але верны! Дабро, ўсё ж, – вечнае! А зло – канечнае! Усiм вядома, што адна Белая душа Спасае тысячы людзей! А ў нас пра Белы Архiпелаг гаворка йдзе! Ды пра адбор жорсткi Усяленскi У дзвух працэсах, без альтернатывы: Адзiн вядзе ў Белы Сад, ў Архiпелаг, Уверх, да Прыгажосцi i Савяршэнства, Якiя Свет спасуць i прэабразяць! Другi – унiз, да самазнiшчэння. А ў якiм вы – нiкога сёння не хвалюе, То вашыя ўласныя турботы. Махавiк самазнiшчэння набiрае абароты, Усё для гэтага працуе спраўна, на поток, Гаручае падвозiцца радоўна, I жыдкае, ды ў парашку, ды ў траўцы, Цi шчэ ў якiм стане й вiдзе. Iдэалогiю пароку, сэксу добра раскруцiлi, Каб людзi больш i больш блудзiлi, Потым зачынаць i размнажацца перасталi. Ды вельмi многiх у гэту яму заманiлi, Роды iх на пакаленнi пакрывiлi, Моладзь дэзарыентавалi, ў процiстаянне ўцягнулi, Перш за ўсё з уладаю сваёй, Каб нi ў коiм разе не дапусцiць Магчымасцей з ёю суiснаваць i cатварыць, Не даць прытоку да яе iдэй, Каб новае жыццё пабудаваць, I добрабыт народа як хутчэй падняць. Далей, пассорыць мiж сабой народ. А як? Арсенал тут вечны i знаёмы. Зноў падзялiць людзей, вядома – Iдэалгiяй, нацыяналiзмам, шавiнiзмам, верай. Народ адзiны паздзялiць на чырвоных i белых, На свiх-чужых па нацыянальнай лiнii, культуры, мове, I калi ёсць умовы, процiпаставiць веры… Ня толькi падзялiць, а натскаваць адзiн на аднаго. Ды як мага мацней, да самай да крывi, Каб зноў ў краiне могiлкi пайшлi. Тады да ўлады прыйдзе хто? Таму й сасуд улады такi хрупкi! Якiм жа яму ў такiм разе быць? Калi з другога боку – ва ўладзе – ў Цэнтры-Менску i па усёй краiне Нiводнай велiчнай iдэi не вiдаць, Якая б чалавеку й грамадству змагла дапамгчы Навечна беднасць, у канцы канцоў, перамагчы, Усiм людзям у сваiм доме добрым, мураваным жыць, Свой радавы гектар зямлi займець навечна, На сябе й на свой род упарта працаваць, Багацце й Добрабыт сваiм талантам набываць, Каб уся краiна магла непахiсна расцвiтаць, Каб прэабражаўся чалавек i паднiмаўся Угору Каб пакаленнi паляпшалiся i расцвiталi! Рэлiгii й сiстэмы сваёй ролi ў гэтым не апраўдалi! Дык вось вам Белая Iдэя – Не простая, а с Горняй Сферы! Каб ўсiх, з любымi коранямi i мазгамi абъяднаць, Ды будучыню новую збудаваць – Для сябе, дзяцей, карiны, Свету, Усяленнай! Бо другой такой няма iдэi, пэўна! Ды i не будзе дзесяць тысяч год падрад, Бярыце i будуйце Белы Архiпелаг! А хто ня зможа ў Белае ўвайсцi Прастранства, Дык i нiчога тут ужо не зрабiць. Усё – дарам. Застаецца толькi самаразрушэння механзiм… Бо ва Усяленнай ужо даўно гатовы гэтакi сцэнарый! Ён, як бачна, ужо раскруцiўся ва ўсю моц, Таму што час ужо такi цяпер настаў. I ўжо напicаны для усiх такiх нядаўна, Cамазнiшчэння Гiмн: I’s a final countdown! Гэта Гiмн - не для Зямлi, Яна жыве! I будзе жыць - вечна! А вы – канечныя! Гiмн гэты i для ўсяго таго, Што трэба, каб адышло – само! Само сябе пераварыла, ды звяршыла, Ды Беламу Архiпелагу месца уступiла! * * * Вось, што дзееца ў Белым Свеце! Што ўскалыхнула Белы люд – У Беларусi, Русi, ды Украiне! I што ужо пасеяна, дае ўсходы, ды якiя! Стварае Будучае Белае ва ўсiх крiнах! Пераўтварае ў Сады сайты Iнэту, Ды скора распаўсюджыцца на ўсю планету! А пачалося ўсё з чаго? З ужо вядомага Лявона! З таго, што з горада Мастоў, Што…. кустоў… дубоў…. Вашынгтон…. цяпер у Арыён! Вы скажаце: Закалябалi нас паўторы пра Лявона? Не, гэта не пустыя паўтарэннi, У тэксце ёсць ключы з энэргiяй Усяленнай, Якая хлынула патокам бурным, Нiяк яго ужо не спынiць: За iм сама Усяленная стiць! А Вы, Ваш род, у якiм працэссе? Ва ў працэссе росту да бесканечнай вечнасцi? Цi ў працэссе дзградацыi, самазнiшчэння, ды канечнасцi? * * * Пры ўсiм пры тым ёсць чалавек адзiн – Пiсьменнiк Эдуард завецца. Якi cядзiць, ды пра сябе смяецца, I нi аб чым ня дбае. Не, гэта не Лiмонаў, i не Сагалаеў. Гэта ж наш, тутэйшы – Эдзiк Скобелеў! Сядзiць, як мудры леў Са скуднаю касматасцю. Для яго даўно ўжо ўсё ясна! Бо ён палуднiчае больш не мясам, А рыбкай, ды больш акiянскай!? Ён ужо наперад ведае пра усё, Што, адкуль, чаму i да чаго! Спытаеце, а спомен тут аб iм нашто? Ды проста так, на ўсякi случай. Ну, калi й дойдзе да таго: Хто, ды што, адкуль, чаму i да чаго? Дарэчы, ведаеце, што значыць iмя Эдуарда? Дык гэта - ведаў, адукацыi арда!… Народная паэма 2004 (Может свободно скачиваться, распространяться, печататься и присваиваться – без ограничений и последствий) По этой теме также см. Проекты Вока - БЕЛЫ ПРАЕКТ, Трансграничный Инет проект, Дети Будущего, Сам себе и ребенку доктор, Сенсация в Гродно и победа над Раком, СПИДом и всеми болезнями: www.forum.vitebsk.net/viewtopic.php4?p=1 knihi.com/forum/forum.html?id=650 www.freeforums.ru/user/voka/?theme=37465 www.freeforums.ru/user/voka/?theme=15787 vedruss.ks.ua/ , www.izzi.ru/ БЕЛАЯ КНИГА ЖИЗНИ из Белой Земли на yandex.ru – самая скачиваемая и читаемая в декабре появится окончательный вариант с добавлениями, среди которых: - Ключевая часть Истины, скрытая от людей, поиск по словам в острых скобках: < основной причиной того, что человечество никак не может выйти из эры «числа зверя 666», несущего в себе механизм > < Человек – единственная живая тварь, которая > < Другая часть Истины, также украденная у людей, состоит в том, > < У людей украли это Знание > < Проход этой важнейшей, ключевой для будущего человечества информации к людям закрыт > - В чём прав и неправ Ф. Фукуяма, сказав о конце истории. О пред-истории и истории: < настоящая история человечества! > < И еще важный момент > - О Вселенскоий роли и миссии разведок России, Китая, Индии в моделировании и направлении путей позитивного, восходящего развития мира будущего : < что касается разведки России, некогда самой высокоинтеллектуальной и эффективной > - < всем разведчикам и работникам всех спецслужб всех времён и народов > - < Пора России и/или Беларуси внести в ООН и в ЮНЕСКО программу-кодекс «Красота спасёт мир!» > - По примеру Кургана Бессмертия А. Мицкевича в белорусском городе Новогрудке <Белые Орлы и выдвигают официальное предложение в связи с 170 летием со дня гибели Великого Поэта: положить начало созданию Кургана Бессмертия А. С. Пушкина> - Почему возникают балканские, розовые, каштановые революции и сколько их еще будет, кто виноват: < Удивительно, в каждой стране имеется колоссальный интеллектуальный капитал, способный обеспечить взлёт в считанные годы > - < Сторонний взгляд всегда дает очень много лидеру для осмысления себя и своей роли в достижении лучшего для страны, того, насколько правилен проводимый курс и насколько верны взгляды самого лидера > - И опять про Ю. М. Лужкова, восстанавливать или нет гостиницу «Москва» в Москве: <Театральная площадь!> < сжигание мусора многмиллионными > - < Националист, выступающий за изоляцию, замыкание в своей национальной культуре и языке > - < Положить конец тупым националистским спорам о языке > - Главным вопросом в президентстких выборах в США 2004 г. была не экономика, и не терроризм: < В США, которые одними>. - R 2020 году ожидается в России 20 миллионов детей-инвалидов: < в передаче А. Караулова «Момент истины» 8 ноября 2004 года > - Неожиданный взгляд на аборты: < А как быть с абортами? Про них обязательно > - < в начале третьего тысячелетия Ватикан удивил мир призывом > - О белорусском КГБ, об А. А. Громыко, ошибке К. Т. Мазурова и диссидентах: < Ах, если бы в своё время во власти > < Вы олицетворяете всех отцов > - Каким людям нужно помогать: <Ошибка человечества в том,> < вместо того, чтобы тратить усилия на компании по > - Слова из последнего, предсмертного письма величайшего из «негодяев» Государства Российского: < А поезд всех, кто > - Еще раз о наркотиках: <Неужели наркотики – средство для очищения человечества> - По выводам немецких и других учёных здоровье зависит только на 7% от медицины, на 60%: <7% зависит от медицины > - < Почему у нас не продается широко кедровое масло? > - Кому дают и не дают Нобелевские премии < Разве не сказал А. Эйнштейн > - <«Сказки Мудрой Земли»> - <Коллективное воление детей обладает колоссальной силой> - Заходи в Кремль кто хочет, бери что хочешь …: <помехи для устойчивой работы всех охранных> - Приглашение в Инет Сады Тото Кутуньо, Риккардо Фольи, Аль Бано Карризи от авторов: < зайти в гости в Инете на www.totocutugno.net, www.riccardofogli.com/ www.albanocarrisi.com/ (кликнуть на suono off справа внизу для включения песни; уже передано автору сменить off на on, либо включить музыку) > - < глубже почувствовать Красоту энергий Свободы >. - <напоследок властелин монгольской степи сказал> - < БОГ-ат-ство – то есть, суть, естество от Бога! > - <наш человек(!)> - <желающих поселиться в своей усадьбе у границы> - Важнейший совет для успеха: <Дональд Трамп> - <ни в коем случае не изучайте итальянский язык> - <сам процесс изучения языков уже принесёт> - А. В. Суворов владел 6 языками: <даже в походах> - Почему 1.5 тонны картошки с сотки под соломой: <картофельные клубни ничего не берут из почвы> - < кто начнёт заниматься Естественным земледелием и со-творчеством с Природой, просьба поделиться любым позитивным опытом в Трансграничном Инет проекте на www.izzi.ru/, vedruss.ks.ua/ (органическое земледелие), www.voka.tk/ > - <в городах катастрофически недополучают света> < Лайма Вайкуле построила себе дом> - <«мозги не мою, да как есть»> - < потрясающее неумение жить и наслаждаться жизнью> - <элита Москвы собирается на «высокую тусовку»> <Белая рыба> < Белая картошка:> < Белые гренки > Текст разбит на Книги 1,2,3,4,5 для удобства тех, кто зачочет издавать книгу по частям. Белую книгу редактирует писательница Еелена Преображенская (Соломина), автор книги «Сказки Мудрой Земли» www.vedrussa-e.narod.ru – красивые, солнечные, поучительные сказки для детей. Написаны светлым языком, дают детям много знаний о Земле, Природе, Жизни, поднимая духовную энергию с простейших уровней до высших, как по цвету радуги. Несомненно, эти сказки могут лечь в основу серии хороших мультфильмов. Рано или поздно, эти сказки придут в каждую семью, как книги С. Маршака, С. Михалкова, Х. Андерсена, А. Линдгрен. Не смогут приобрести родители сейчас, так Карлсон, что живет на крыше принесет – но уже их детям! И приятно, и отнюдь не случайно, что автор именно таких сказок для детей вызвалась отредактировать БЕЛУЮ КНИГУ ЖИЗНИ, что Белыми Орлами принято с радостью и за что они ей благодарны. Процесс со-творчества пошел! Мы вместе со-творим новый Красивый и Совершенный Мир – Белый Архипелаг, Белую, то есть Красивую и Совершенную, Цивлизацию для себя, и поможем всему миру! Процесс расширяется. Со-творцами становятся все, кто хоть как-то помог Белой книге, кто дал ей дорогу к другим людям, и кто начал работать над собой, или прочитал и еще только выпустил в Пространство светлые Белые мысли!.  напiсаў Davasnahosti 02.12.2004, 16:48
Надзвычай шчыра напiсаў Маnn Kurt 02.12.2004, 17:59
аўтар, жжош, пяшы яшшо! напiсаў unutranyholas 16.01.2005, 20:59
unutranyholas: аўтар, жжош, пяшы яшшо! напiсаў 16.01.2005, 20:59 Калi таленту, ды й гумару няма, Як пiсаць бясконца можна. Ды й калi ня выйшаў з Цэнтру сам, Ну з таго, галоўнага - з Бярэзiиа! А цi нават не з Лiозна! Але ж калi хто папросiць добра, Ну пяшы яшшо - вось так, Пра радкi ў «БЕЛЫ АРХIПЕЛАГ» - Дык яго ўважыць можна. Вось - радкi пра новы Цэнтр, Гэты раз - пра Центр у Лiозна! * * * А ў Лiозна - щэ смялей, там вам скажа кожны: Нарадзiцца трэба дзе - толькi ў Лiозна! А калi не павязло, ўсе ж паправiць можна. Адгадайце што трэба зрабiць? Пасяцiць Лiозна! Там шапнуць на вуха вам - цiенька i асцярожна, Што й прэзiдэнт – не прэзiэдэнт, Хай са Шклову, а цi нават з Гродна. Усё цяпер будзе не так! Прэзiдэнт парвiнен быць – Толькi з самаго Лiозна! Думаеце, таго ня можа быць, Збыркалi, маўляў, мы штосьцi? Прачытайце www.liozno.tut.by а цi www.myliozno.by.ru Ды й заходзьце да Лiозна ў госцi! напiсаў Davasnahosti 09.03.2005, 16:48
Вы павiнны ўвайсьцi ў сыстэму або зарэгiстравацца (калi шчэ не зрабiлi гэтага), каб мець магчымасьць пiсаць камэнтары або навiны. | |
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
