| |
• Адам Глобус [e,ф,8]
• Аксана Бязьлепкіна [e,2]
• Алесь Аркуш [i,e,ф,6]
• Алесь Разанаў [1]
• Аляксей Бацюкоў [e,2]
• Аліса Бізяева [i,e,ф,17]
• Андранік Антанян [i,e]
• Андрэй Дынько [i,e,ф,3]
• Андрэй Курэйчык [i,e]
• Андрэй Хадановіч [i,e,ф,12]
• Валерыя Кустава [i,e,2]
• Валянцiн Акудовiч [i,e,ф,1]
• Вольга Караткевіч [i,e]
• Віктар Сьлінко [2]
• Віктар Сямашка [i,e,1]
• Вінцэсь Мудроў [i,e,ф]
• Ганна Гершвін [e,1]
• Ганна Кiслiцына [i,e,ф,7]
• Зьміцер Арцюх [e,1]
• Зьміцер Бартосік [i,e,ф]
• Зьміцер Вішнёў [i,e,ф,3]
• Зьміцер Дзядзенка [e,1]
• Людка Сільнова [1]
• Людміла Рублеўская [i,e]
• Лявон Вашко [4]
• Лявон Вольскі [i,e]
• Лявон Юрэвiч [i,e,ф,2]
• Маnn Kurt [i,e,ф,14]
• Макс Шчур [e,2]
• Марыя Мартысевіч [i,e,2]
• Мікола Папека [i,e,1]
• Міра Лукша [i,e,1]
• Павал Сьвярдлоў [i,e,1]
• Павел Абрамовiч [i,e,3]
• Павел Надольскi [i,e]
• Палівач [e]
• Пятро Васючэнка [1]
• Севярын Квяткоўскі [i,e]
• Серж Мiнскевiч [i,e,ф,1]
• Славамір Адамовіч [1]
• Сяргей Астравец [i,e,1]
• Сяргей Сматрычэнка [e,1]
• Сяргей Шыдлоўскі [i,e,ф,1]
• Тацяна Сьлінка [e,ф]
• Уладзімер Арлоў [i,ф,1]
• Усевалад Гарачка [e,2]
• Францiш Богуш [e,1]
• Цiна Клыкоўская [e,1]
• Юрась Барысевіч [e,1]
• Юры Гумянюк [i]
• Ігар Бабкоў [e,7]
• Ігар Сiдарук [i,e]
• Ўжо ня дзевачка... [i,e,ф,1]
• Ільля Сін [i,e]
• Інэса Кур`ян [e]
• Ірына Хадарэнка [i,e,ф]
i - толькi iнфармацыя
е - ёсьць email
ф - ёсьць фота
лiчба - колькасьць матэрыялаў зьвязаных з аўтарам |
|
| |
Пасьля Атлянтыды
 Ігар Бабкоў, 07.08.2002
У гэтым невялічкім тэксьце мы зусім не зьбіраемся прыгадваць праўду, — праўду, якая апошнія дзьве тысячы год дэкляруе сябе як адпаведнасьць словаў і рэчаў. Рэчы (сьвет) мяняюцца, а словы застаюцца. Замест гэтага паспрабуем дазволіць словам пабыць на самоце, творачы — у працэсе прамаўленьня – самадастатковую утопію, якая, магчыма, калісьці станецца гістарычнай онталёгіяй нас саміх.
 чытаць артыкул
створаны: 08.08.2002, абноўлены: 08.08.2002 23:50, камэнтароў: 5
|
Ігар, народ усё ж памёр?
напiсаў Mesidz 08.08.2002, 01:50
Прапаную ўсё, што адбываецца зараз навокал, называць Кесарыйствам Беларусь.
напiсаў Mesidz 08.08.2002, 01:51
Сяржук,
Народ памёр, і гэта мы забілі яго. Гэта як зь мёртвым Богам Ніцшэ. "Пасьля народа" засталася чыстая прастора, тутэйшасьць як такая.
Народ сёньня - гэта аб'ект сацыяльных і палітычных тэхналёгіяў (маніпуляцыяў), а не дыскурсыўнае поле (поле беларускай суб'ектнасьці), якое легітымавала столькі часу беларускае мысьленьне.
У гэтым сэнсе - народ як чысты аб'ект - ёсьць "мёртвым".
Ягоны голас выяўляецца сёньня ў сацыялягічных апытаньнях, а не ў паэзыі і думцы.
….
З "Кесарыйствам Беларусь" - цалкам згодны.
напiсаў Ігар Бабкоў 08.08.2002, 12:02
"а был ли мальчик?"
а вогуле, падазрона неяк выглядаюць безапеляцыйныя выказваньні, нават абгорнутыя ў прывабную, псеўднафілясофскую вокладку…
калі ў кагосьці штосьці ўнутры там памёрла.. дык Ніцшэ гэта яшчэ можа і дазволена сьцвяжцаць…
напiсала Tekla 08.08.2002, 12:43
Аб мёртвых- або добрае, або нічога. А ў лібэральных выданьнях так часта называлі беднага нябожчыка быдлам, што ўражлівыя душы сапраўды зарохкалі. І ня можа нябожчык так сьмярдзець півам ды часныкам,- аж далікатныя нашыя журналісты бягуць ад гэтага паху з карабля за мора. Дзіўная нейкая фобія- на часнык. Характэрная для нежыці.
На-род, род- тая "паэзія і думка", зь якой паўстала Біблія. Што праўда, гэта не будызм.
Хоць у Каралеўстве Беларусь сапраўды, дзякуючы нашаніўскім сухотнікам, шмат ад будызму. І амаль ня чутна жаночых галасоў.
напiсаў Mesidz 08.08.2002, 23:50
Вы павiнны ўвайсьцi ў сыстэму або зарэгiстравацца (калi шчэ не зрабiлi гэтага), каб мець магчымасьць пiсаць камэнтары або навiны. | |
| |
