| Вiтаю, дружа! |
| увайсьцi | зарэгiстравацца |
| Полацкія кронікі створаны: 09.08.2002, абноўлены: 04.02.2011 06:40, камэнтароў: 280 Калі гады два таму на заходніх адміністрацыйных межах Полацкага раёну паўстаў Вэкээл, дзесь за ўгодзьдзямі калгаса імя Мялешкі, крывічы апынуліся ў блякадзе. Менск падступна абліцьвініўся- гэта была самая балючая страта Полацку пасьля Герцыке і Кукенойсу. Радзімічы аказалісь ненадзейнымі хаўрусьнікамі,- вядомыя гомельскія князькі былі заўважаныя ў сымпатыях да сарматаў. Варшанска-Шклоўскія прадмесьці Полацку бэсьцілісь і дыскрэдытавалісь, іх народ інакш як хамамі не называлі. Ніколі не пачуваліся мы так блізка да народу. Палатыда пачала ўсплываць. Што такое Дом? Кватэра ў дзевяціпавярховіку? Ружа маршрутаў паміж кватэрай, офісам, кавярней? Мова? 675-ы "Менск-Полацак" адыходзіць у 17.08. Шэсьць з паловай гадзін у дарозе. Штотыдня ў пятніцу. На працягу пяці год. "Па дарозе зь Вільні на Полацак//Шаты дрэваў, крыжы і дахі". Вяртаньне дамоў. У адзін год з калядаў на раство так часта вяртаўся і зьзджаў, што страціў адчуваньне часу. Прачнуўся 30 сьнежня, зьбіраўся ўвечары зрубіць ялінку на двары. Сабраўся. Гадзіны а дванаццатай. Іду як злодзей зь сякерай, а насустрач- "з Новым годам!". Не заўважыў ноч з 30 на 31. "Юпі"/ці Зука?/ са сьпіртам "Раяль", канечне, таксама адыгралі тут пэўную ролю. Дзяніс Дук распавядае пра мінуўшчыну. "Вось тут быў абарончы вал, тут роў, зь левага боку - вялікі пасад Цікава тое, што й пад валам мы знайшлі культурны слой " Навіны ТВЛ Алесь, ты хайку пішаш на замову ці так проста? І чаму ў Трытон, а не на Літару? Як прачытаў назву форуму, падумаў тут будзе нешта пра полацкіх хранічных алькаголікаў! :))) Адаму Я не пішу клясычную хайку. Тое хутчэй трохрадкоўі. Вялікая нізка друкавалася ў зборніку "Проста ў сярэдзіну". Для "Трытона" ўзялі з тое нізкі. Рыдлю: Заўваж, форум называецца "кронікі", а ня "хронікі":) Другі месяц побач з ложкам ляжыць “Новая зямля” Коласа. Напэўна, шукаю нейкую трываласьць, здаровы кансэрватызм. Знаходжу ў Коласа шмат надзённага і сугучнага сваім думкам. Напрыклад: Я не зайздрошчу тым з вас, брацьці, Каго спрадвечныя закляцьці Не парушалі, не тамілі І цяжкім каменем ня білі, І для каго ўвесь гэты сьвет Ёсьць аднае цялежкі сьлед, Пытаньні толькі дабрабыту, Дзе ўсё прыводзіцца к карыту… А вось цытаты з майго зборніка “Разьвітаньне з Танталам”. 1. Разьбіць вакно і разглядзець сусьвет, Які ад грошай не залежыць, Які ня мае пэўных межаў, Які адразу немаўля і дзед. 2. А імітатараў хапае, Што генэралаў, што салдат, Вакол віна і каравая, Вакол улады і пасад. 3. Бо Д’ябал можа спакушаць На ўзроўні цэнаў і пасадаў, Улады, страўніка, акладаў – І толькі гэтак кіраваць. Так бы мовіць, вечнае беларускае пытаньне: пошук эканамічнай незалежнасьці, якая ўвасабляе сабой і свабоду і годнасьць. Жыві ж, наш край! Няхай надзея Гарыць у сэрцы і мацнее, Што хоць ня мы, дык нашы дзеці Убачаць цэльным цябе ў сьвеце! = Якуб Колас = Новая зямля = Ды вось падумалася: сваіх дзяцей не было ў Купалы, Багдановіча, Караткевіча На "Палічцы" даведаўся, што менавіта сёньня ў 1956 годзе памёр Якуб Колас. Дзіўнае супадзеньне - мае сёньняшнія згадкі і развагі. Мой мілы Янка, мой Купала! Ў агульны вір нас доля ўгнала. Чаму ж, чаму часінай тою Мы не спаткаліся з табою, Каб стол сялянскага банкету Развесяліў душу паэту? Пасьля першых глыткоў ты пьеш проста піва, не адчуваючы ўжо ягоную індывідуальнасьць. Можна стымуляваць адчуваньні ад першых глыткоў салёнінькім. А можна знайсьці ў ім нешта новае. Шклянка ў якое яно наліта, колер, бурбалкі, абрысы разьлітага на стале Пасьля першых глыткоў засьпяваю сябе за тым, што проста сяджу і лашчу шкло, грані, абадок, не дапіваючы рэшты. Сёньня сустрэў у горадзе Ракіцкага – рэстаўратара фрэсак Спаскай царквы. Нядаўна ён набыў шыкоўны спартовы ровар і цяпер зь ім не расстаецца. Кажа, во і я рыхтуюся да аднаўленьня. (Мае на ўвазе тое “дажынкаўскае” аднаўленьне, якое творыцца на кожным мэтры старога горада.) Ракіцкі зараз робіць макет першапачатковага выгляду Спаскай царквы. Гэтым летам са студэнтамі-практыкантамі з гістфаку ПДУ нават пачаў тое-сёе рабіць-аднаўляць на паддашшы. Апантаны чалавек і самахвярны. Бо ўсё сваё жыцьця ахвяраваў культаваму храму радзімы (менавіта ў ім ляжыць рака з мошчамі св. Эўфрасіньні). Ні сям’і, ні дома – ёсьць толькі храм і фрэскі. Штогод адкрывае па некалькі квадратных сантымэтраў роспісу XII стагодзьдзя. Ці хопіць жыцьця каб скончыць тую працу? Пару гадзінаў таму затэфанаваў хлопец з Крупак. Кажа, што даўні прыхільнік ТВЛ, мае амаль усе зборнічкі з тэвээлаўскай сэрыі “Паэзія новай генэрацыі”. (Цікава, на колькі даўні, бо самому ўсяго 20 гадоў? І дзе ўзяў тыя рарытэтныя зборнічкі?) Цікавіўся апошнімі нумарамі “Калосься”. Распытваю, як дапамагае ТВЛ рэгіянальшчыкам. Прызнаўся, што піша вершы і паабяцаў тое-сёе даслаць. Працуе вартаўніком. Згадалася нядаўняе мінулае, калі праца вартаўніка была, бадай, самым распаўсюджаным працаладкаваньнем паэтаў і філёзафаў. Аказваецца, у Крупках паэты дасюль працуюць вартаўнікамі. На гэтым тыдні наведала нас археоляг Ніна Здановіч і перадала ў калекцыю майго старэйшага сына аскепкі кафлі XVI стагодзьдзя. Гуляла па цэнтру горада і назьбірала. А я пазаўчора побач са сваім дзевяціпавярховікам знайшоў палавінку прасьліцы. Гуляў с малодшым сынам. У Полацку варта прыгледзецца пад ногі і абавязкова знойдзеш нешта цікавае. Але трэба мець веды, каб зразумець вартасьць знаходкі. Так і ў жыцьці. Пройдзеш побач і не зьвярнеш увагі. Праўда, веды бываць розныя. Таму ў падручніках па гісторыі розных краінаў можна прачытаць часам супрацьлеглыя камэнтары да адных і тых жа гістарычных падзеяў. Веды, такім чынам, гэта яшчэ і вялікая зброя. Алесь, сустрэнеш Валодзю Ракіцкага перадай прывітанне. Перадам, бо Ўладзімер запрашаў на наступным тыдні да сябе - пакажа, што новага зрабіў у Спаскай царкве. па гораду соўгаюцца адны двайнікі, а арыгіналы кудысь зьніклі. бачыў двайнікоў Арлова, Сокалава- тусуюцца ля піўнух. Гэты горад такі стары, што палову ягоных абітальнікаў складаюць цені. Сёньня Пятро Васючэнка, які гэтымі днямі гасьцюе ў маці ў Полацку, распавёў пачутае ад людзей: нібыта пазаўчора каля Полацка растралялі хмару, якая магла сапсаваць працу "дажыншчыкаў". Пятро кажа, што людзі пачалі ствараць "дажынкаўскія" міты. Я дык вагаюся. Можа і праўда. Што цікава, у Аркуша таксама ёсьць двайнік. Жыве ў Наваполацку. Горад падстрахоўваецца на выпадак магчымага зьезду Алеся. Пра Полацак мог бы праўдзіва напісаць Стывен Кінг. Гэта горад-ваўкалак, горад з двайным дном. вось я дрэнны краязнаўца. Як думаю пра Полацк - адразу вобраз Наваполацку паўстае - нафтан, азёры, грррроооошыыы А гэтую гісторыю я пачуў ад Ірыны Жарнасек. Сёлета наваполацкія ўлады вырашылі пашырыць гарадзкія могілкі "Глінішча", бо няма ўжо дзе хаваць месьцічаў. Праз дарогу расьцерабілі ад кустоўя пляцоўку і запрасілі бацюшку асьвяціць новае месца для вечнага спачыну. Поп прыехаў, але выканаць абрад адмовіўся, бо нельга, каб праз могілкі праходзіла дарога. Наваполацкія ўлады палічылі тую адмову за рэлігійную прымху. І пачалі на дарозе побач з кладамі адбывацца кепскія здарэньні. А самае страшнае адбылося колькі дзён таму. Пьяны кіроўца "жыгулёнка" наехаў побач з Глінішчам на полацкую пілігрымку, якая йшла ў Росіцу. Дваццацідвухгадовая дзяўчына з Празарок загінула на месцы здарэньня. Сучасныя міты. А ў мяне нейкая рэчаіснасьць такая шарая стала. Сёньня па дарозе дамоў, бачыў як бамжы шыраліся ў цягніку, а потым пацукоў на цэнтральнай станцыі. Нават у ЖЖ напісаў. Мэсыджу Ведаю я таго двайніка. Сапраўды як цень за мной. Але на мінулым тыдні ён згаліў бараду і цяпер нас лёгка разьлічыць. Не разумею, што робяць з тымі будынкамі, што засталіся ад кадэцкага корпусу.(?) Калі з'яджала, уцягнула кавалачкі цагліны адтуль. Можа мы нешта страцім з гэтым капітальным рамонтам горада? Сёлета наваполацкае ўпраўленьне нафтаправода "Дружба" адзначае сваё 35-годзьдзе. З гэтае нагоды нафтаправодчыкі вырашылі выдаць шыкоўны альбом. Замову атрымаў наваполацкі фатограф Ігар Супранёнак. Тэкст для юбілейнага выданьня напісаў ветэран "Дружбы" Іван Шымановіч. Удвух яны праехалі ўзжоўж усёй трубы і распавялі ў кнізе-альбоме пра мясьціны, якімі шыбуе сваёй сталёвай падземнай хадою "Дружба". Асобны разьдзел прысьвечаны Ляўкам Купалы, - наваполацкая труба ад таго маляўнічага куточка ляжыць на адлегласьці 5-6 км. Наваполацкія нафтаправодчыкі, прынамсі, цяпер будуць нечым злучаныя з Купалам. Чым? Гісторыяй, бацькаўшчынай, памяццю. Сядзіць бронзавы Купала пад шатамі ляўкоўскіх дрэваў і думае сваю думу. Бараніць бацькаўшчыну, гэта таксама й бараніць сваю трубу. Кветцы Слушна тыя будынкі называць не былы кадэцкі корпус, а муры былой езуіцкай акадэміі або калегіюма. Нічога кепскага зь імі ня зробяць. У корпусе "А" разьмесьціцца буйнешны ў Беларусі музэй сучаснага выяўленчага мастацтва. На "Дажынкі", 7 верасьня, павінна адбыцца адкрыцьцё. Астатнія карпусы аддаюць Полацкаму ўнівэрсытэту. У іх пераедуць гуманітарныя факультэты. Супэрскае рашэньне. Бо ПДУ ад пачатку стварэньня абвесьціў сябе спадкаемцам езуіцкай акадэміі (калегіюма), і ў сваёй эмблеме мае выяву тых муроў, над якой напісаны год - 1581. Ці мая яшчэ якая беларуская вну такі радавод? За мінулыя два гады ў Полацку зьявіліся два новыя помнікі: Эўфрасіньні Полацкай і заснавальнікам гораду - крывічам. Учора мэр Полацка Ўладзімер Тачына на прэс-канфэрэнцыі паведаміў пра чарговыя два манумэнты, якія неўзабаве павінны заняць сваё месца ў горадзе: Сімяону Полацкаму (скульптар Фінскі) і Ўсяславу Чарадзею (Шатэрнік). Дзе ўзяць столькі бронзы? Добра было б, каб існаваў парытэт паміж ваяньнем новых помнікаў і будаўніцтвам гарадзкіх прыбіральняў. Мэсыджу Ты, напэўна, ня быў у старых эўрапейскіх гарадах - там столькі бронзы. І ў Парыжы, і ў Кракаве. Чым мы горшыя? Сябры СП Віцебшчыны ў разгубленасьці: на які з'езд выпраўляцца - Іпатаўскі ці Гніламёдаўскі? Шырокіх дыскусіяў не распачынаюць, але паміж сабой асьцярожна, як бы ненаўмысна, пытаюцца: ну дык куды выпраўляцца? Праўда, ёсьць такія, што ня маюць ваганьняў. Так бы мовіць, ідэалягічна нязломныя. Салтук той, ведама, да Гніламёдава. Жарнасек - да Іпатавай. Менш за ўсё гніламёдаўцаў у Полацку і Наваполацку. Зацятага, з пенай на губах, дык ня ведаю ніводнага. 28-га эспэшнікі Віцебшчыны зьбіраюцца на свой сход. Абмяркуюць сытуацыю, паглядяць адзін аднаму ў вочы. Адным словам, жарсьці. З Кастусём Вашчанкам езьдзілі па вуліцам Полацку на ягоным джыпе як прадстаўнікі якога Чырвонага Крыжа ў Косаве. Патэлефанаваў мастак Сяргей Цімохаў, каб павіншаваць мяне з другім сынам. Дарэчы, Сяргей хросны бацька майго старэйшага - Антона. Доўга размаўлялі. Гады тры таму Цімохаў зьехаў з Полацку ў Менск. Наколькі я зразумеў, зажадалася ягонай жонцы Рыце. Распытвае паміж іншым, як рыхтуемся да "Дажынак". Кажу, горад не пазнаеш. "Ну, ну," - іранізуе. Яму ўсё гэта блізка. Некалі Сяргей быў галоўным мастаком Полацка, атрымаў нават на пасадзе кватэру. Толькі ягоную беларускасьць ня доўга трывалі ў выканкамаўскіх кабінэтах, - у першай палове 90-х пайшоў на вольны мастацкі хлеб. Быў сярод заснавальнікаў полацкай мастацкай галерэі "Рыса". У кнізе "Памяць. Горад Полацк", якая нядаўна выйшла, напісана, што Цімохаў у 1992 годзе зьехаў у Віцебск. Атрымліваецца, як звольніўся з выканкаму, так нібыта больш і ня жыў у Полацку. Такая вось каротная памяць. Насамрэч Сяргей зьехаў у Менск толькі напрыканцы 90-х. Ці не шкадуе? А хто табе прызнаецца?! Дзе хронікі? Дзе хранікёр? Сёньня быў у Бігосаве. Тут у двух словах не распавядзеш. Трэба пісаць аповед. А часу бракуе. Заўтра еду пад Докшыцы. Напрыканцы жніўня Полацак пакінуў яшчэ адзін культурніцкія дзеяч - Мікола Ермалаеў, перакладчык, актывіст КХП БНФ і полацкай грэка-каталіцкай парафіі. Мікола разам з сям'ёй зьехаў на стала ў Аўстрыю. Гісторыі да зьезду СП Здарылася гэта напачатку 90-х. Мы з Мудровым ў той час працавалі ў наваполацкай "Новай газэце", якая стваралася дэмакратычным наваполацкім Саветам дэпутатаў як альтэрнатыва тадышняму партыйнаму "Хіміку". Сядзім неяк з Вінцэсем у рэдакцыйным габінэце і чуем, што нехта зайшоў у прыёмную і кажа сакратарцы: "Я пісьменьнік". "Во, - думае, - хто гэта можа быць?" Зайшоў госьць спачатку да рэдактара, а праз колькі хвілін завітаў і да нас. Адчыняюцца дзверы і, замест прывітаньня: "Я пісьменьнік." Гэта, аказваецца, Уладзімер Сауліч з Глыбоччыны прыехаў у Наваполацак уласныя праблемы вырашаць. І першай справай - да калегаў-журналістаў, каб параілі, да якога начальніка зручней зьвярнуцца. Госьць адразу нас не пазнаў, а як зразумеў, у якую гісторыю трапіў, хуценька рэціраваўся. Мы з Мудровым у рогат, спыніцца ня можам. Кажуць, да Гніламёдава зьбіраецца Сауліч. Навум Гальпяровіч страшна любіць сядзець у прэзыдыумах. Па любой нагодзе: ці то гэта нечая сустрэча з чытачамі ў бібліятэцы, ці то паседжаньне якой грамадзкай арганізацыі, ці то юбілейная вечарына. Прыйдзеш на якую імпрэзу, а Навум ужо сядзіць у прэзыдыуме. На сустрэчы, дзе было праблематычна патрапіць у ганаровы прэзыдыум, ён, як правіла, не хадзіў. У Менск Навум пераехаў з тае нагоды, што з прэзыдыумамі ў Полацку і Наваполацку рабілася ўсё складаней. У сталіцы прыхільнасьць полацкага паэта хутка заўважылі і абралі намесьнікам старшыні СП. Во дзе кляндайк прэзыдыумаў! Ды толькі ня вечны. Як толькі паўсталі праблемы ў СП з уладай, прэзыдыумы сталі ня тыя. І Навум хуценька пакінуў праблемную пасаду. Кажуць, Навум знайшоў нейкае іншае месца, дзе й прэзыдыумы больш ганаровыя, і з уладамі сумоўе. На які з’езд выправіцца Навум, ніхто ня ведае. Можа аднак здарыцца, што сёньня яго раптам занепакоіць верасьнёўскі кашаль і паэт возьме на пару дзён бюлетэнь. Алесь, "Гальпяровіч і прэзыдыумы" фрашка ў "сУчаснікі". Гэтымі днямі ў родны Наваполацак прыехаў Сяржук Сокалаў-Воюш. Бачыў яго мала хто, бо Воюш страшэнна заняты справамі: і пашпарт робіць новы, і рамантуе сваю наваполацкую кватэру (дзеля каго, не зразумела), і зьбірае матар'ял для свайго першага раману. Твор будзе прысьвечаны жыцьцю і рэвалюцыйнаму чыну Дзяржынскага. Воюш нават у Койданава езьдзіў, так бы мовіць, побачыць родныя мясьціны Жалезнага Фэлікса. Дзе ён будзе друкаваць свой раман, Воюш не прызнаецца, але адназначна заявіў, што не ў "Arche". Дарэчы, у апошнім нумары "Правінцыі" надрукаваны два эсэ Сержука "Знак" і "Канвой". Такім чынам, выглядае, што Воюш "прыбіўся" да гэтага беластоцкага часопіса. Кажуць, Сокалаў доўга разважаў, які абраць пэрыёдык. Абраў Максімюка-Шупу. Напэўна, давярае гэтым рэдактарам. Вось такая атрымліваецца ў "Правінцыі" кампанія: беластоцка-полацка-гарадзенска-праская. Калі скажу, што галоўным этнакультуролягам Полаччыны зьўялецца Ўладзімер Лобач, наўрад ці хто будзе спрачацца. Штогод са студэнтамі ПДУ ён накіроўваецца ў этнаграфічныя экспэдыцыі па раёнах паўночнай Беларусі. Уладзя зьяўляецца, бадай, галоўным спэцыялістам у Беларусі ў гэткай датклівай галіне, як народнае чараўніцтва і архаічныя традыцыі. Вялікі розгалас сярод інтэлектуалаў Полаччыны зрабіў ягоны даклад “Традыцыйная эротыка ў маладзёвай субкультуры беларусаў Паддзьвіньня” (Надрукавана ў зборніку “Матар’ялы навуковай гісторыка-краязнаўчай канфэрэнцыі. Да 75-годзьдзя Полацкага краязнаўчага музэя 18-19 мая 2001”, Полацак 2001.) У наступным годзе Ўладзя будзе вывучаць беларуска-расейскае памежжа. Расейцы па-ранейшаму лічаць, што на захадзе іх мяжа праходзіць каля Берасьця. Трэба пераканаць, што памыляюцца. "Трэба пераканаць, што памыляюцца." Канешне, памыляюцца. На самой справе расейская мяжа аж за Варшавай. Палівачу Некалі ў Маскве марылі пра сусьветную рэвалюцыю, - а гэта ўжо бязьмежжа. Але сілы ўжо ня тыя. Зараз паціху будуць усыхаць у свае рэальныя памеры. Рэкорд!!! У Полацку на гэтым тыдні адбываецца адразу 3 міжнародныя канфэрэнцыі. Глядзі Навіны ТВЛ. Што-б мы рабілі без Польшчы ды Расеі!? Ад іх уся міжнароднасьць! А наагул цікавыя навіны ТВЛ. Выяўляецца, што ўсе падзеі на Полаччыне — гэта ТВЛ. Глёбаўшчына — таксама ТВЛ. Хоць, трэба прызнаць, найбольш там матар'ялу для літаратурнай краналёгіі Аркуша. Найбольш добра й плённа пра яго піша Козік у БДГ. Навуму А ты не Навум Гальпяровіч? Бо ўсе раз'ехаліся, а зараз з Аркуша за ўсіх спытваюць. Навіны ТВЛ - гэта таксама полацкія культурныя навіны, а таксама эксклюзыўныя навіны бел.літаратуры. Прынамсі, навіну пра кніжную сэрыю "НН", я атрымаў зь першакрыніцы, і мы першыя пра гэта паведамілі. Хіба кепска. Не, гэта добра, проста тады называць трэба неяк інакш. Ёсьць у Полацку ўнікальная навучальная ўстанова – лясны тэхнікум. Адзіны ў Беларусі. Месьціцца ён побач са Спаса-Эўфрасіньнеўскім манастаром у будынку былой жаночай епархіяльнай вучэльні. У гэтай навучальнай установе доўгі час, адразу пасьля другой сусьветнай вайны, выкладаў вядомы полацкі краязнавец, аўтар “Полацкай старыны” Іван Дэйніс, бацька пісьменьніка і літаратуразнаўцы Пятра Васючэнкі, бацька вядомага германіста, прафэсара, выкладчыка ПГУ Аляксандра Гугніна. Полацкі лясны тэхнікум скончылі: паэт Валянцін Лукша, віленскі мастак-беларус Сяргей Поклад, выдавец і фотамастак Сяргей Плыткевіч. Нядаўна даведаўся, што і бацькі Юрася Пацюпы скончылі Полацкі лясны тэхнікум. Летась да 80-годзьдзя тэхнікума выйшаў зборник “Дорога длиною в жизнь…» Сярод успамінаў аб сваім навучаньні ў лясным тэхнікуме ёсьць радкі Галіны Браніславаўны, маці Юрася. Юрась нарадзіўся ў студэнцай сям’і ў Полацку. З тае нагоды, напэўна, такі таленавіты. Полацак, міты, гісторыя, крывіцкія лясы, паэзія… Кроніка ад'ездаў атрымліваецца. Бег. Усе дарогі вядуць на вакзал. Натоўп сплывае, ніводзін твар не пасьпявае зачапіць. Размытыя бегам рысы, горад бяз твару. Але зь лікам- гарадзкіх ідыётаў, статэчных як абразы. Яны не сьпяшаюцца і заўжды абавязковыя. Аднаго штораніцы можна сустрэць у "начніку" 26-ай крамы. Звычайнае "здароў-здароў"- і йдзем сваёй дарогай. Ці чакае пакуль вызвалю яму бутэльку з-пад піва, спытае тады- "дзе работаеш?". У Прамзоне. "А дзе?" Каля Нафтану. "Ведаю". Можа спытаць, ці хаджу ў сталоўку на абед. Хадзі, кажа, ня псуй страўнік. І так кожны раз- адны і тыя ж пытаньні. А сёньня разгаварыўся, спытаў ці блізка ля Нафтана зона. "Блізка". А чым агароджана? "Плітамі бэтоннымі з дротам" Не ўцячэш? "Там жа ахова" На вышках? "Ня бачыў" Лепш туды не пападаць, праўда? "Ага" А ці добра салдат кормяць? "Добра, вядома" А зэкаў? "Таксама кормяць" У іх сьвіньні. "Адкуль ведаеш?" Бачыў. А салдаты ядуць хлеб? "Ядуць" А прывозяць адкуль? "З крамы" А бульбу ядуць? "Ядуць" Адкуль прывозяць? "З крамы" Можна і з калхоза, танней будзе. "Угу" Табе колькі гадоў? "А табе?" З трыццаць шостага. "А з кім жывеш?" З маці, а ты? "Таксама" На пэнсіі? "Працуе" А дзе? "У горадзе" У сталоўку ходзіць? "Ходзіць" Трэба хадзіць "беларуска-расейскае памежжа"- гэта для грантавай справаздачы маскалям, а насамрэч Уладзя зьбіраецца дэмаркаваць крывіцкае бязьмежжа, абыйсьці свой Край, як рабілі гэта Баршчэўскі й Драздовіч. Ноч у Прамзоне пачынаецца без вечаровага ўступу- а палове дзевятай. Начная зьмена зачыняецца па цахам. Вартаўнікі выпускаюць ратвэйлераў. І гэтая Зграя з табой у сярэдзіне- адзіная цеплакроўная істота ў радыюсе пяці кілямэтраў. Ты сунешся да прыпынку, а яна намотвае кругі за табой у хмызах, дзе сканчаецца Прамзона, скурчаная ноччу ў пасе закуранага ліхтарнага сьвятла, і пачынаецца літаратура- дзікае паляваньне Боя, князі-ваўкалакі з чырвонымі ці то ад вадзяры, ці то ад лікантропіі зрэнкамі. Крывіч сабак не баіцца. Але зьвягі замнога. І толькі сука-мэтыс з УПТК падбягае моўчкі, віляючы хвастом. А мінеш, учэпіцца за локаць- гэта ўжо як абавязковы рытуал. Правалачэш яе за сабой колькі крокаў. Зробіцца золка, узьнімеш каўнер, яна і сасьлізьне з рукава, адкоціцца, гірча ў цемру. Гірчыш і сам. Булькоча тысячагадовым шалам нешта ў бронхах. Адбітым зьзянем Сафійкі сьвеціць Поўня . Ён выплыў на закоце сонца з-за барвовай павароткі. Можа таму гук і застрэміўся ў сьвядомасьці- псыхадэлічны ў сваёй немашыннай тузе рып, нібыта аўтобус тармазіў у апошні раз, а за кіроўцу ў яго Харон. Кізі ўпадабаў бы гэты МАЗ з голасам мэрвэлаўскага кіта Аўтобусны рып з-за павароткі, трасіруючыя чырвоныя агеньчыкі ў цемры- як завязка трыллера. Запрашэньне- "вытлумач мяне, прыдумай для мяне гісторыю". І так штовечар, мала таго, гэты гук, як пошасьць, з МАЗаў Прамзоны перакідваецца на іншыя, здавалася б звыклыя прадметы. Учора ноччу загаласіў ліфт. ПАЧЫНАЛЬНІКІ У сярэдзіне 90-ых група гуманітарнікаў паcьля сканчэньня менскіх ВНУ патрапіла на працу ў Полацкі ўнівэрсытэт. Маладыя нацыналісты вырашылі падхапіць слынныя традыцыі, закладзеныя папярэднікамі, і стварылі клюб "Княжыч". Першыя крокі арганізацыі былі далёкія ад трыюмфу. Мясцовая грамадзкасьць, яшчэ не забыўшаяся на Ул. Арлова, А. Баршчэўскага ды С. Сокалава-Воюша, капрызілася. Як фармулююць самі пачынальнікі клюбнага руху- "дзеўкі спачатку не прыйшлі". Спатрэбіліся мэтанакіраваныя вымогі, праца над харызмай, на вайне як на вайне, каб студэнткі ўрэшце пачалі пакрыху прасякацца духам беларушчыны. Дзеўкі прыйшлі. Урэшце толькі дзеўкі і засталіся. Сьпяваюць песьні, запарваюць гарбатку, чытаюць адна аднае спавешчаньні. Сыйшлі хлопцы. Сыйшлі на менскія пляцы 96-га, у рыцары, на футбол, у марш-кідкі праз ноч- "і каб бяз баб". Оле, оле-оле-оле. Сыйшлі, каб заставацца зь Беларусьсю, якая варыць крупнік, а ня сочыва. Час сказаць праўду пра ведзьму-Беларусь, язычніцу-Беларусь, што зводзіць хлопцаў ад матак Расеі і Польшчы да лясных купальскіх агнёў. Нашая бяздомнасьць- ня злы кон, гэта выбар Пачынальнікаў. Сёньня ТВЛ правяло перамовы з прадстаўнікамі літ. сябрыны Наталкі Кучмель. Чытай Навіны ТВЛ. Заўтра ў полацкіх уніятаў парафіяльнае сьвята - Дзень Святога Язафата Кунцэвіча. Ужо сёньня ў Полацак прыехаў з Івана-Франкоўску дзіцячы хор. Будзе шмат іншых гасьцей. Урачыстая служба пачнецца заўтра ў 10.30. Прывiт! Пра любоў Наваполацак- меркантыльны і дарагі горад. Хлопцы ўкрадкай камплексуюць, марачы пра сапраўдную любоў у шалашы. Зьязджаюць за рамантыкай па выходным у бліжэйшы Віцебск. Славянскі базар на гэтым руху ўласна кажучы і трымаецца. Хтосьці едзе ў Менск. Расплюснутыя шчасьлівыя насы у тралейбусах- збольшага навапалачане. Яны катаюць менскіх дзяўчат на эскалатары. Каму падабаюцца мурынкі, той выпраўляе ўцякацкія паперы ды частуе чакалядак у гамбургскіх парках поп-корнам. Так павялося з далёкіх крывіцкіх часоў, калі тутэйшыя купцы, гандлюючы з ганзейскім берагам і фальшуючы срэбную манэту, скупіліся выдаткоўвацца на каменныя гарадзкія сьцены. Пакуль сабраліся, прайшло Сярэднявечча. Так Полацак і прастаяў без муроў, адкрыты вятрам і рамантычным хісьцям сыноў купецкіх. Полацкі зімовы дэсант рыхтуецца за выправы ў Беласток. Навіны ТВЛ. Сёньня Полацак наведаў Зьміцер Бартосік. Агледзеў славутыя мясьціны: Спаскую царкву, Сафійскі сабор, Карцінную галерэў у езуітаў. Пра свае ўражаньні магчыма распавядзе ў пісьмовай форме. Полацкі радзільны дом вярнуўся на Верхніна замак www.bdg.by/news/news.htm?37165, У Полацку Ленін глядзіць у бок Скарыны паўз вуліцу Гогаля во дзе сюр. МЭСІДЖУ На пачатку 1990-х прачытаў абураны ліст у "ЛіМ"е. Чытач крычэў пра несправядлівасьць, пра крывіцкую экспансію. Маўляў, чаму ўзялі за аснову нацыянальнага сьцягу менавіта крывіцкія колеры?! Чым дрыговічы горшыя, яны складалі палову насельніцтва. Пісаў, што трэба за аснову ўзяць бела-блакітнае спалучэньне традыцыйнае дрыговіцкае. Мне цяжка меркаваць, бо мае продкі паходзяць з крывіцка-дрыговіцкага памежжа Але тое, што твае, Сярожа, крывічы самыя сапраўдныя захопнікі-акупанты, гэта 100%. Сапраўды сюр, Сева, бо гэта не Скарына глядзіць на Леніна, а мы глядзім на Полацак вачыма Ул. Арлова, які, здаецца, першым і нарадзіў гэтую показку. Што да захопнікаў, дык тут я згодны. Мы такія. Дзядзе Уся твая "міталёгія" даўно састарэла. Сёньня Ільліч глядіць на сымбалічны знак "дарожны вузел", на якім напісана колькі км да якога места. У дарогу сабраўся. Гэта, напэўна, Шэляговіч скардзіўся. Ня доўга ён пратрымаўся. Проціў крывіцкага лома нет прыёма;) Ад падлетковага ўзросту гадаваў у сабе міт пра Полацак, у тым ліку і творамі Арлова. Упершыню патрапіў у Першую Сталіцу ў 1992 годзе. Быў шакаваны разьбітасьцю, зашмальцаванасьцю гораду. Гэта быў першы горад ва Ўсходняй Беларусі, дзе я пабываў. Я чакаў пабачыць штосьці на кшталт Наваградку ці Нясьвіжу (на той момант таксама досыць парэпаных). На колькі Сафія кантраставала з райцэнтрам!.. Фэномэн сучаснага Полацку ў пісьменьніках, у іхнай колькасьці на квадратны кілямэтар, і ў якасьці прадукту (гэта ўжо камплімэнт). Сёньня й горад мяняецца. Бартосіку спадабаўся. Сёньня Полацак наведаў консул Анджэй Бучак і colonel Мацей Возьняк. Сустрэча зь імі адбылася ў Полацкім цэнтры нацыянальных культураў. Беларускія дзеці чыталі вершы, сьпявалі, па-польску. Усе атрымалі калядныя падарункі. Шкада, што не было МанКурта. А што кронікі змоўклі? Няўжо ў Полацку ал 11.01. нічлога цікавага не было? 24 студзеня ў Полацкім музэі беларускага кнігадрукаваньня адбылася прэзэнтацыя новай кнігі Ірыны Жарнасек "Гадара". dziadzia "Гэта быў першы горад ва Ўсходняй Беларусі, дзе я пабываў". Хіба ты ня быў да Полацку ў Менску? Выбар ёсьць заўжды, два хады- або-або. Або- Shift+Alt+Delete. Яму хутка пяцьдзесят- ці то праз шэсьць, ці то раней. А выглядае дык і зусім херова- як рэстаранны лабух у трыццаць восем. Лабухам стаць не патрапіў- пра караоке тады ня ведалі, а на Іоніку была чарга. Нават крыша не дапамагала, крыша хадзіла яшчэ зь лейтэнантскімі зорачкамі. Жонка мела рычагі па прафсаюзнай лініі, але жонку дасталі рэстаранныя фанаткі. Ня тое, каб рэўнавала, проста не любіла водар "Чырвонай Масквы". Аднойчы закрыла на ключ перад фіналам смотра раённай самадзейнасьці. Хапала часу падумаць, покуль сядзеў пад замком- момант выбару, экзістэнцыйная вілка. Таму так удзячны ёй- за выбар, які зрабіла замест яго. Заміраны зачышчаны Сакрат, што пад час любошчаў дастае нататнічак з тэзамі тэзаў і трасе перад благавернай- "глядзі, чым ахвяраваў". Ён яшчэ і вынаходнік. Сплочваючы яму прэміі за рацпрапановы, ягоная кантора збанкрутавала. Застаўся бяз працы, з нататнічкам нерэалізаваных рацпрапановаў, крышай з ужо капітанскімі зорачкамі і старой непрацуючай Іонікай, набытай па пьяному выпадку. Нешта з гэтага набору аказалася шчасным, і пячатку прыватнага прадпраймальніка яму прынеслі хіба толькі бяз сподачка з блакітным беражком. Хукаў і прыціскаў у свой нататнік. Што рабіць зь ёй яшчэ? У гэтым новым жорсткім, жорсткім сьвеце плацілі не за рацухі, а за пабелку кароўнікаў. Крышы далі маёра. Але вяртацца на вялікую сцэну было запозна- караоке авалодала масамі. Тыя, хто фарбаваў кароўнікі, зьмянілі колер часу. Завезьлі ў краіну манга. Жонка палюбіла манга. На манга можна было зарабіць адно ў фарбавальнікаў. Як было адмовіць прафэсійнаму стукачу зь ісьпітай пысай лабуха, няпонятага ўласнай жонкай. І цяпер ён сядзіць насупраць у начальніцкім фатэле, давіцца цёплай гарэлкай, апавядаючы пра Абадзінскага. І ванітуе. Бясконца доўга. Тонкім струменьчыкам. Рытмічнымі хвалямі. Па барадзе. Сабе на грудзі. Не паказваючы выгляду, што гэта адбываецца зь ім. МESIDZU Ciapiеrashni Miensk heta samastojnaja terytoryja, nash Babilon, kaciol ect. На Навінах ТВЛ зьявіўся шорт-ліст літаратурнай прэміі "Гліняны Вялес" за 2002 год. На сайце Камунікат зьявілася новая полацкая газэта "Inform-банк" kamunikat.net.iig.pl/www/czasopisy/infor 31 студзеня будынкі былога Езуіцкага калегіюма перадалі Полацкаму дзяржаўнаму ўнівэрсытэту. Афіцыйныя ўрачыстасьці з нагоды гэтай падзеі адбудуцца 14 студзеня. Выбачаюся, вядома, 14 лютага. Ласкава запрашаем. Вось тут больш падрабязна www.bdg.by/news/news.htm?38528, Spadaram Adkushu j Mesidzu A dzie moj rukapis apaviadannia pra Ivana Susanina? Pardon, spadaru Arkushu Рукапісы не гараць, паспрабуем адшукаць. Але, дзядзя, ты ведаеш, колькі трэба тэчак ператрэсьці-разгрэбсьці? Дарэчы, урачыстасьці з нагоды перадачы ПДУ полацкіх Езуіцкіх муроў перанесеныя на 20 лютага. а зараз там ідуць палявыя дасьледзіны беларускага сэксу рабіновіч насьвісьцеў AРКУШУ Дзядзьку, спадзяюся, што працэс пошукаў не разцягнецца яшчэ на 12 гадоў. Наўперад удзячны. Калі Мэсідж не ходзіць на Літару, дык перадай прывітаньне. Цяжка загадваць наперад. Але, па-шчырасьці, я ня помню твайго рукапісу. Можа ён дзе захоўваецца ў іншых тэчках? Не маіх? Разьбірайся з Мэсіджам. 2Аркуш У мяне твая вёрстка і вокладка. На які адрас кідаць? Нейкія кронікі млявыя апошнім часам А абсЦынэнты ўвогуле мёртвыя. У газэце "Inform-банк" полацкі археоляг Дзяніс Дук выклаў сваю вэрсію адносна таго, дзе быў пахаваны ў Полацку Ўсяслаў Чарадзей kamunikat.net.iig.pl/www/czasopisy/infor "Inform-банк" нармальная газэтка. Адзінае, што артыкулы-аркушы не ўспрымаюцца. Лепей меней і болей. У сэнсе больш інфармацыі меншым аб'ёмам. А "НН" у сваёй "рэцэнзіі" чарговы раз плюнула міма касы: і па-беларуску на першай паласе бывае ў вашай газэце. І горш за "Народную Волю" па якасьці газэт сярод недзяржаўных цяжка знайсьці. Плюнулі б туды для параўнаньня. "Лепей меней і болей. У сэнсе больш інфармацыі меншым аб'ёмам." Ужо выпраўляемся. Гл. сёньняшні нумар. Cамая лепшая з не-мінскіх газэт - Маладэчанская "Рэгіянальная". Але няма ў іх падвязак у колах адраджэнскай гуманітарнай багемы. можа менавіта таму якасць высокая ? Usio u jix josc. Ім нават Саўка пра мову сэмінар ладзіў. А падступныя езуіты ў Вашым горадзе ёсьцека ? Калі я добра памятаю гісторыю, іх выгнаў 'шчэ Якаў Палачанін Дарэчы, ці тузаюць газету мясцовыя падаткавікі, пажарнікі, санстанцыя, і іншая выканкамаўская свалата ? Просяць яйка-млека-курку ? Яны ў вас, увогуле, адкуль ? Набрыдзь зманкуртаваная ці аўтэнтычныя люццы РБ ? Халера, яны з не просяць. Яны СВАЙГО патрабуюць. Калі і ёсьцека ў нашым краі пераемнасьць, дык гэта вось гэта: пераемнасьць у Нац. Гульні Паліцаі-Партызаны. Дык што, няўжо гэта старажытная Крывікая Гульня. Га, Мэсыдж ? Манкурт, не ператварайся ў Кардоскага-засяральніка-галінак. Што ты паўсюль нудзіш пра людцы РБ, Попер-Шмопер? Ты газэту бачыў? Фантастыка! Пытанне Аркушу было не пра тое. Можа, газета і нічога, не бачыў. Але няхай ён адкажа, як ён ставіцца да нашай Свяшчэннай, як калісьці Ахвярны Футбол у ацтэкаў, Нацыянальнай Гульні ў Паліцаі-Партызаны. Гэта сусьветная гульня: і італьянская, і гішпанская, і калумбійская, і тайская, і малазійская Гуляюць у яе ня толькі ў нэнзных краінах. Але ў нэнзных з асабліваю жарсьцю. Проста трэба быць саму не авечкай і не падстаўляць свой авечы хвост. І яшчэ трэба кіравацца сваімі глуздамі, а не выконваць нечыя пажаданьні і пляны, якія сягаюць у невядома якую і невядомы чыю далячынь. Аб'яўляю на газэту падпіску. 3 т.р. за месяц для жыхароў Беларусі. Газэта будзе прыходзіць па пошце. Лепшай рэгіянальнай бел. газэты няма. Паштовыя пераказы прымаюцца на адрэсу: 211413 Полацак-13, п/c 14, Козік Аляксандар "Гэта сусьветная гульня" - згодны. Але ці ж не ёсьць Дасягненьнем Адраджэньня 1902-2002, што цяперака за яйкамі-куркамі-млекам прыходзіць не якая-н. зманкуртаваная набрыдзь, а этнакультуралягічна блізкія, аўтэнтычныя люццы ? І што яны ўзначальваюць розныя міністэрствы-ведамствы ? Ці ж не мусіць гэта выклікаць у нас замілаваньне ? "Лепшай рэгіянальнай бел. газэты няма" - мяркуючы па тым, што я бачыў на сайце Камуніката, Рэгіянальная ўсё ж лепей. "трэба кіравацца сваімі глуздамі, а не выконваць нечыя пажаданьні і пляны, якія сягаюць у невядома якую і невядомы чыю далячынь" - ваў. А калі гэта Далячынь Агульнапрызнаная - Інтэрнацыянал, Новы Парадак ці Адкрытае Грамадтсва (Эўразьвяз), дык што будзем кідаць выклік Агульнапрызнаным Каштоўнасьцям ? Блюзьнерыць ? Згода, у Рэгіянальнай больш уласна рэгіянальных навінаў. Вось прачытаў у апошнім БДГ "Для Сл. Польз." пра жарсьці ў Полацку вакол атраду мянтоў-"карнікаў". Ці ведае спадар Козік пра тое што-небудзь? Пра жарсьці полацкія мянтоўскія? На "Камунікаце" толькі 10 адсоткаў матар'ялаў, якія друкуюцца ў нумары. Выпісвай наш пэрыёдык і будзеш ведаць. А тое, што было пра мянтоў у БДГ, дык у нас нават выканкамаўскі "Полацкі веснік" надрукаваў пра гэта. І яшчэ некалькі газэтаў, у тым ліку "Информ-плюс". Што толькі ня робяць грошы. Мы, аднак, не прадажны пэрыёдык: у ніякія кланы не ўваходзім і ў чужых разборках не ўдзельнічаем. /Мы, аднак, не прадажны пэрыёдык:/ Недарэчна, бо разборкі крутыя, і цікавыя ўсім. Сталічнаму Ты добра ведаеш паміж кім разборкі. Нічога крутога няма. Барацьба за грошы і ўплывы. Прымаць нейчы бок - ці будзе правільна? У нас свае інтарэсы і свае разборкі. Калі цікавыя: чытай БДГ. Будзе працяг. Дарэчы, я пісаў пра гэтую разборку больш за ўсіх мясцовых журналістаў разам узятых. Таму ведаю гэтую справа не з публікацый у БДГ. Калі сталічным цікава, мясцовым мусіць пагатоў. Вы для каго працуеце, для мясцовых? Па-мойму, думка зразумелая. А на бок ставаць ня трэба. Трэба інфармаваць. Ну дык мы і інфармуем. Аб чым ты спрачешся? Проста ў гэтым канфлікце немагчыма быць нэўтральным. Наваполацкая незалежная газэта "Химик", напрыклад, стала на бок мянтоў. А БДГ? Алесь, я пра прынцып, а ты пра дэталі. Аркушу: А што там пра мянтоў? Я БДГ ня чытаю прынцыпова і стаўлюся хутчэй нэгатыўна. Так што каліся, Алесь, а то будзем выкарыстоўваць неканвэцыйныя мэтады допыту. (Жарт) Што БДГ? На які бок стала? Не зразумеў пытаньня. Ці вы хочаце сказаць, што гэта нэўтральны матар'ял. А дзе слова абвінавачанаму? Пра якія прынцыпы? Асьвятляць падзеі? Як раз у нас ёсьць свае прынцыпы і мы імі не гандлюем. Я пра тое, што сёньня вельмі цяжка быць сапраўды незалежным пэрыёдыкам. Мы пакуль такім зьяўляемся. Пра гэта й размова. Мяне спыталі пра разборку з полацкімі мянтамі. Маўляў, ці ведаю я пра гэтую справу? Ведаю, і шмат пра гэта пісаў. Якія яшчэ пытаньні. Што значыць НЕЗАЛЕЖНЫ. Самі грошы зарабляеце? Аркушу: дарэчы, я - не Сталічны. Я рачэй менавіта правінцыял, ціпа - не прасунуты. Мне цікавей за мянтоўскія разборкі (бо ўсе гэтыя мянты-паліцаі-партызаны не ёсць чымсьці новым, гэта рэінкарнацыя ўсё той жа біяхімічнай матэрыі; нецікава, пакуль не даткнецца асабіста цябе) - пытанне: ці ты і ў сваёй газэце будзеш праводзіць выказаную некалькі месяцаў таму думку, што Іерогліфы Шчырабеларускай Культуры (прадсядацілька, калгас, партызан-машэравец, вядома землякі, полечка-трасуха-нечужая-нашая) - не горшыя за любыя іншыя, цурацца іх не трэба, а наадварот, з гонарам несці ў Светлую Будучыню. Манкурту Няўжо цябе так зашугалі, што ты забыўся сваё імя. Мы будзем адстойваць уласныя інтарэсы, якія супадаюць з інтарэсамі незалежнай Беларусі. Сталічнаму Так, грошы, якія мы ўклалі ў газэту, намі заробленыя. Вядома, не адмовімся ад дапамогі. Але дапамагаць пакуль ніхто ня хоча. Гэта не адказ. Паўтараю: ці ты ў сваёй газэце будзеш праводзіць выказаную некалькі месяцаў таму думку, што Іерогліфы Шчырабеларускай Культуры (прадсядацілька, калгас, партызан-машэравец, вядома землякі, полечка-трасуха-нечужая-нашая) - не горшыя за любыя іншыя, цурацца іх не трэба, а наадварот, з гонарам несці ў Светлую Будучыню. Праблема ў тым, што мы не падзяляем жыхароў РБ на шчырых і няшчырых беларусаў, праўдзівых і непраўдзівых. Таму тваё пытаньне для нас абсурднае. Публікацыя Дзяніса Дука ў “Inform-банку” (№6, 5.03) аб магчымым месцы пахаваньня Ўсяслава Чарадзея выбухнула сэнсацыяй. Ужо некалькі газэтаў паведамілі пра гіпотэзу полацкага археоляга. Учора “Комсомольская правда в Белоруссии» надрукавала артыкул «На могиле Всеслава Чародея вместо храма куча хлама?» Уладзя Лобач на мінулым тыдні абараніў кандыдацкую дысертацыю. Віншуем. У старым цэнтры Полацка ўлады вырашылі пабудаваць элітны пяціпавярховы дом з падземным гаражом - як раз насупраць Багаяўленскага сабору. Полацкі гісторыка-культурны музэй-запаведнік дазволу на будаўніцтва не даваў. Але на гэткія дробязі полацкія ўлады даўно ўжо не зьвяртаюць увагі. У суботу й нядзелю актывісты АГП і БНФ пачынаюць збор подпісаў супраць будаўніцтва. З цыклю "Хто на што вучыўся": Грошы пахнуць фэнолам - БАЧЫШ ІНЕЙ НА СЬЦЕНКАХ, ГЭТА СВАБОДНЫ ФЭНОЛ АСЯДАЕ, ПРАЗ ПАЎГОДА Ў НАС КАНЕЦ СТАЯЦЬ НЯ БУДЗЕ- кажа Стас, былы студэнт Полацкага унівэра. - *БАЎ ТАДЫ ФЭНОЛ І ТАКУЮ РАБОТУ, КАЛІ КАНЕЦ СТАЯЦЬ НЯ БУДЗЕ,- кажа Слава. - А НАВОШТА ТАБЕ КАНЕЦ?- пытаецца Стас. Заткнуўся Слава. Грошы патрэбней. 3 красавіка ў полацкім Цэнтры нацыянальных культураў а 15-й гадзіне адбудзецца прэс-канфэрэнцыя рэдакцыі газэты "Inform-банк". Прэс-канфэрэнцыя прысьвечана выхаду 10-га нумару выданьня і пашырэньню зоны распаўсюду газэты на ўсю паўночна-заходнюю частку Віцебскай вобласьці. Трэба будзе абавязкова зьезьдзіць у Полацак А якія праблемы? Калі няма ўласнага аўто, дык цягнікі і аўтобусы ходзяць рэгулярна. Дзякуй, я лепей пешкі прайдуся Можа да Плешчыніц і дойдзеш А Плешчаніцы добрае мястэчка. Там можна жыць. У Плешчаніцах добра, а ў Полацку лепш І то праўда Сёньня ў полацкім Цэнтры нацыянальных культураў і рамёстваў адбылася прэс-канферэнцыя кіраўніцтва газэты “Inform-банк”. Галоўнай навінай сталася паведамленьне аб тым, што рэгіён распаўсюду пэрыёдыка павялічыўся на 10 раёнаў: Расонскі, Верхнядзвінскі, Мёрскі, Браслаўскі, Шаркоўшчынскі, Глыбоцкі, Пастаўскі, Лепельскі, Ушачскі. У Полацку ідзе дождж www.pravapis.org/gb.asp - я ад калеґаў даведаўся, што ў Полацку зусім няма беларускіх школаў. Гэта праўда? Каму нафіг будуць патрэбныя вашыя "Полацкія кронікі", калі ў вас нават школы няма з нармальнай мовай навучаньня? У нас ёсьць ня проста школа - а нацыянальная гімназія. Можа не зусім нацыянальная. Але нават такой няма ані ў Наваполацку, ані ў Віцебску. У жніўні ў Полацку на беразе Дзьвіны адбудзецца фэстываль паэтычнай мініяцюры "Вершы на пяску". На рачным пяску паэты будуць маляваць-складаць-выводзіць паэтычныя радкі. Учора пачалася грэка-каталіцкая пілігрымка з Віцебску ў Полацак. Сустракайма пілігрымаў увечары 12-га. Мэсыдж, куды ты зьнік? Як можна патрапіць на ваш фэстываль? Ведаю два мінімалістых: Антаняна і Арашонка. Абодва ведаюць мой мэйл. У Полацку зьявілася новая незалежная газэта www.bdg.by/news/news.htm?47914, Лявон Вашко паведамляе liavon.virtualave.net/0173DHV.htm Алесь Новая? Незалежная? Чытачу Прынамсі, не дзяржаўная. Алесь, газета зарэгістраваная ў РБ, а хто яе фінансуе і кантралюе мяне абыходзіць, бо спыніць яе выхад дзяржава можа ў адно імгненне. Таму газета дзяржаўная ў квадраце, і ты гэта ведаеш цудоўна. Я ўжо нагаварыў гэтай газеце пра садамазахізм беларускіх жанчын, можа і выйдзе інтэрв'ю, а мо і не. Я пра іншае, пра праўду. Праўду пішы, а не паўпраўду. Паўпраўду пакінь паўмадэрністам. Дык у прынцыпе нічога не бывае апрыёры незалежным. Залежым ад усяго: надвор'я, здароў'я, фартуны Гэтак сама як не бывае чыстых паўмадэрністых, марыністых або мінімалістых. Існуе ў РБ гэткі падзел: дзяржаўнаыя СМІ і недзяржаўныя, якія інакш называюць незалежныя (ад ідэалёгіі ўлады). А пра іх незалежнасьць Памаўчым. Існуе ў РБ гэткі падзел? Няма такога падзелу. Некалі быў, а цяперака нямашака. Прынамсі, я не бачу падзелу. Журналісты ходзяць з аднаго выдання ў другое і сумленне іх не грызе. Калі б не было падзелу, дык ніхто б не заўважаў: хто, як, куды ходзіць. Але, прабач, ёсьць тэмы, якія немагчыма кранаць у дзяржаўных газэтах. Нават не палітычныя. Значыць, паміж імі ёсьць падзел. Вось і пахаваньне Быкава асьвятлялася ў бел. СМІ па-рознаму. Чаму? А чаму яно пахаванне Васіля Быкава павінна аднолькава асвятляцца? Кожны як мог, так і асвятляў. І што за тэмы такія недатыкальныя? Бязглуздзіца атрымліваецца нейкая з твайго боку. Ты, мой дарагі сябра Алесь, спачатку займі выразную пазіцыю. Ці ты паэт і творца? Ці ты заангажаваны ў пэўныя выданні журналюга? Калі ты выступаеш тут, як журналіст Козік, дык подпіс стаў іншы. Калі як паэт Аркуш гаворыш, на што я спадзяюся, дык хай гэтыя СМІ гараць ясным полымям. Літара, хай з хамствам і распустаю, літаратурны клуб, а не газетна-публіцыстычны ці мовазнаўча-аматарскі закутак. Разборкі журналюжных палётаў тутака недарэчныя, ці не так? І пра Быкава на Літары ты не напісаў нічога? А мог бы і напісаць. Твой сыход у газеты, спадзяюся, часовы і змушаны, дык ты іншых не цягні туды, у мітуслівую багну журналістыкі. Газэтную тэму першым закрануў ты. І чаму Аркуш ня мае права мець думку пра газэты? Ён павінен лунаць у мроях? Гэткім быць летуценным творцам? Ніякіх мы разборак "журналюжных палётаў" не рабілі. Пра што ты? Калі гэта тэма для цябе балючая, дык выбачай. А пра Быкава я пісаў: і ў Навінах ТВЛ, і ў "Inform-банку". Ты рэкламуеш тут нейкія ўсё газеты. Мне падалося гэта недарэчным і малацікавым. Ну, даруй, але ні БДГ ні "Inform-банк" я не чытаю і не буду чытаць. Я паведамляю навіны. Мне таксама ня вельмі цікавыя большасьць тутэйшых газэтаў. Але якія ўжо ёсьць. Трэба новыя засноўваць. Вам не пабіцца, нам не паглядзець "Літара, хай з хамствам і распустаю, літаратурны клуб, а не газетна-публіцыстычны ці мовазнаўча-аматарскі закутак." Мовазнаўча-аматарскі гаварыця Хм-хм Хм-хм :) Але наагул, файная дэфініцыя Літары. (Аліса, ня плач.) Не хвалюйцеся - не паб'емся. Гэткія мы ўжо драчуны. Адаму Лепш прыяжджай на фэстываль "Вершы на пяску". Пра газэты, абяцаю, размовы ня будзе. Прыехаць не абяцаю, а вершы на пяску напішу, абавазкова. І не буду іх фатаграфаваць, і фільмаваць не буду, пакажу і не пакажу нікому. "пакажу і не пакажу нікому" Гэта як? Гэткія мы ўжо драчуны а што такое па-шч.бел. "драчуны" ? Ад якога дзеяслова вытворнае ? Ману Так казала мая бабуля са Смалявіччыны. Бел. слоўнік падае "задзіра". Неяк ня тое ў данным кантэксьце. Калі хочаш, ад слова "драць", у сэнсе "чубіць". Аркуш філялёг, а М.Курт шутнік юмара. Знайшлі, гы, друг друга адмыслоўцы. У Полацку адкрылася мастацкая выстава беларускіх канструктывістых www.bdg.by/news/news.htm?48210, Учора ў полацкім касьцёле сьв. Андрэя Баболі пачаўся Тыдзень касьцёльнай музыкі. Заўтра а 10-й гадзіне судзебны выканаўца правядзе высяленьне Валерыя Шчукіна з інтэрнату полацкага пэдкаледжу па Кастрычніцкай, 57. Пачаў працаваць блог Сяргея Шыдлоўскага www.sivier.net Новая ініцыятыва ТВЛ www.bdg.by/news/news.htm?48890, У Полацку неўзабаве зьявіцца помнік беларускай літары "Ў" www.bdg.by/news/news.htm?48966, Полацкі бізнэсмэн папярэдзіў наваполацкага мэра www.bdg.by/news/news.htm?49078, Чугунная или силуминовая (материал окончательно еще не определен) буква появится в сквере центрального городского проспекта Карла Маркса. Отлить "ў" пообещали на одном из полоцких предприятий. Вось за такое я БДГ і не люблю. БДГ-online - адзіная ў Беларусі інтэрнэт-газэта. Апэратыўна й зручна. адзіная ў Беларусі Як мне надакучылі гэтыя "адзіныя" і "дзелавыя". Хіба няма Свабоды, Белапанаўскай стужкі навінаў? Толькі не трэба разводзіць лабуду пра дэмакратыю НН з ЛіМам цікавейшыя, прынамсі больш паслядоўныя ў сваіх поглядах. БДГ нават Быкава толькі па-расейску друкавала. БДГэшныя журналісты толькі на Свабодзе ўспамінаюць пра мову. Газэта БДГ і інтэрнэт-выданьне БДГ-online - гэта зусім розныя рэчы, іх робяць розныя людзі, інфармацыю пастаўляюць дзясяткі журналістаў з рэгіянальных СМІ. Прычым тут дэмакратыя і Свабода? Дэмакратыя і Свабода, Алесь, заўсёды пры чым. На стужцы Белапана больш свабоды і дэмакратыіі, чым на БДГ-online? Мерапрыемствы Таварыства Вольных Літаратараў, прымеркаваныя да Х Дня беларускага пісьменства. 7 верасьня, Полацак. 1. Продаж кніг і часопісаў незалежных беларускіх выдавецтваў. Алея па пр. Карла Маркса і плошча Францішкі Скарыны. 13.00 – 18.00 2. Акцыя-перфоманс “Вершы на пяску”. Узьбярэжжа Дзьвіны (побач з помнікам 23-м воінам-гвардзейцам). Пачатак 14.20. 3. Сустрэча з паэтам Андрэем Хадановічам. Ля каменя Таварыства Вольных Літаратараў (узьбярэжжа Палаты з боку мікрараёна Аэрадром). Пачатак 17.30. 4. Прэзэнтацыя зборніка забытай полацкай паэткі Ганны Брэскай “Настурцыі”. Дом творчасьці “Запалоцьце”. Пачатак 19.00. Даведкі па тэлефоне 8- (0214)- 41-85-19 Заўтра а 15-й гадзіне ў наваполацкай бібліятэцы імя Ул. Маякоўскага адбудзецца прэзэнтацыя кнігі Вольгі Іпатавай "Альгердава дзіда" з удзелам аўтаркі. Поэт Евгений Матвеев выдвинут на соискание премии Союзного государства 16.09.2003 , 17:18 Продолжается процесс выдвижения кандидатов на премию Союзного государства в области литературы и искусства. Кандидатуру поэта Евгения Матвеева представил Белорусский литературный союз "Полоцкая ветвь". Это творческое объединение существует в Беларуси с 1995 года и включает 12 отделений во всех крупных городах Беларуси общей численностью 115 человек. Евгений Матвеев — член союза "Полоцкая ветвь", родился на Псковщине, но более тридцати пяти лет живет и работает врачом в Гродненской области. Публиковался в республиканских и областных СМИ. Автор четырех сборников стихов: "Укажет сердце мне дорогу (1997 г.), "Душа слова молитвы ищет" (1999 г.), "Храня любви небесный свет"(2001 г.), "Звезды над родным приютом" (2002 г.), в которых неизменно звучит тема единства и родства двух славянских народов России и Беларуси. //"Правда" Надрукавана гэта на "Беларускіх навінах" Як адкаментуюць палатчане? Ня ведаем ніякага Матвеева. Гэта трэба пытацца ў гарадзенцаў. А "ПВ" - гэта такі фантом. Плачуцца паўсюль, што іх заціскаюць у Беларусі. Дыхнуць не даюць:))) Матвеев гэта другі псіўнадім Аркуша. Все вядуць твайное жыццё і Аркуш таскама. Наташа, ты бачыла калі-небудзь Аркуша? А я бачыў! палачанін 17.09.2003, 11:28 Не раю весціся на правакацыйныя допісы з НІКам natasha, бо нічога разумнага ні разу не было, адна бздура-:) Ланда. Адно сумнв, што ніхто Дзязью Пецю не павішываў з днем народзінаў. У выдавецтве Логвінава выйшла кніга Алеся Аркуша "Прывід вясны". На гэтым тыдні зьявіцца ў менскіх кнігарнях. Ці не забыліся людзі на круглую дату нараджэньня Вацлава Ластоўскага? Можа хто ведае мэйл Язэпа Янушкевіча? Падкажыце. І яшчэ. Праз месяц пачынаем вылучаць і абмяркоўваць кнігі на Вялеса. Варта аўтарам паклапаціцца і даслаць свае друкі на адрас: Полацак-13, п/с 14. Ці выйшаў новы "Дзеяслоў"? У ім павінен быць матэрыял пра полацкую філію "Маладняка". Мёртвая Літара Алесь Аркуш, а ты жывы? Дзе "Калосьсе"? "Дзеяслоў" мусіў выйсці, але я не бачыў яшчэ. АГ Ніву чытаеш? Навіны ТВЛ? Пульс прасочваецца :))) А калі прыедзеш у Полацак, дык адчуеш і заўважыш нешта й іншае. А навошта табе "Калосьсе"? Ці ты быў адмысловым фанам гэтага часопіса? "Витебский курьер" за мінулую пятніцу надрукаваў артыкул пра Вінцэся Мудрова. Чытачом. Звычайным чытачом, а не адмысловым фанам. Хацеў стаць аўтарам :-)) Будзем спадзявацца, што й на Калосьсеўскую вуліцу прыйдзе сьвята. А пакуль што прыйдзецца чытаць Правінцыю. А "Правінцыя" у інтэрнет вэрсіі вельмі куцая Самыя цікавыя літаратурныя матэрыялы і не прачытаеш, толькі назву ўбачыш -:(А ў продажы ніколі не бачыла Будзем выпраўляцца. Прынамсі, праз кніга-поштай зьявіцца абавязкова. У нас яшчэ засталося некалькі асобнікаў першага нумару. Замаўляйце праз Полацак. Новы Дзеяслоў ужо выйшаў. Дзякуй, Ганна, за навіну! Артыкул "Полацк жывы літаратурай" ёсць. Ёсць вершы Арлова, Някляева, Рублеўскай і Зелімха Яндарбі. Ёсць памфлет Быкава, эсэ Кудраўца. Абразкі, фрэскі, нізкі Гіля, федарэнкі, Міхно, Качатковай. Крытыка Сом, Сіўчыкава, і Сідарэвіча. Вершы Хадановіча і мая з ім гутарка . Яна была зроблена даўно, але Крыніца яе не паспела надрукаваць, ператварыўшыся ў холдынг, а АРХЭ не схацела. Так што дзякуй дзеяслоўцам мы з Андрэем ужо не спадзяваліся. Добрых усім навінаў! А ці ёсьць у сіўчыкавай анталёгіі беларускай прозы Мудроў? Няма, бо адмовіўся друкавацца школьным правапісам. Так і Дубавец адмовіўся. Трэба тады другую анталёгію выдаваць - няшкольным правапісам. Выдай. Два аўтары ёсьць, ты трэцім будзеш Клясычны пачытак. Хіба што так. А ці ёсьць у анталёгіі Бахарэвіч? Алесь, набудзь анталогію і прачытай, а потым пагаворым. Мы тут пазбавіліся ад людзей, якія не чытаюць кніжак. Ты ў нас не такі, але пытанні нейкія недарэчныя задаеш, прабач. Чаму недарэчныя? Проста пытаюся, хто ў той анталёгіі ёсьць. Адам Глобус Мы тут пазбавіліся ад людзей, якія не чытаюць кніжак. Ага, размячтаўся. Зелімха Яндарбі? У пераўкладзе Рыго Бараду ці Але Раза? Ганна, забяры падарунак у Галубовіча. А ці ёсьць у анталёгіі Сідарук? хто такі Сідарук? Клясык сучаснай бел.літаратуры. Неўзабаве прачытаеш у энцыкляпэдыя бел. літаратуры андэграўнда. А ці ёсьць Лявон Вашко? Першыя кнігі, якія аргкамітэт літпрэміі "Гліняны Вялес" атрымаў на разгляд www.knihi.com/tvl/ У Полацку будуць адзначаць 120-годзьдзе Вацлава Ластоўскага www.knihi.com/tvl/ Сёньня ў Полацку адкрылася выстава графікі гарадзенскага мастака Юрыя Якавенкі. У Полацку зьявіўся дуб Власта www.knihi.com/tvl/ www.svaboda.org/news/articles/2003/11/20 І яшчэ www.svaboda.org/news/articles/2003/11/20 20 лістапада а 16 гадзіне ў полацкім музэі беларускага кнігадрукаваньня адбудзецца прэзэнтацыя зборніка паэзіі Алеся Аркуша "Прывід вясны". А 21-га - у Полацкім дзяржаўным унівэрсітэте, пачатак у 12.15. 19 сьнежня ў Полацкім дзяржаўным унівэрсытэце адбудзецца прэзэнтацыя часопіса "Дзеяслоў". knihi.com/tvl/ А ці шануюць у Полацку аўтэнтычны аўцюкоўскі народны гумар ? Га, каласкі ? Шануем свой уласны, як кажа Зянон: ані ўправа, ані ўлева, стаяць на сваім. А аўцюкоўскі то хіба не Свой ? Няма нічога агульнага. Ёсьць аўцюкоўскі, полацкі, дзяржынскі Вельмі ўдала прайшлі прэзэнтацыйныя сустрэчы рэдакцыі часопіса "Дзеяслоў" з чытачамі на Полаччыне www.knihi.com/tvl/ Сёньня ля каменя ТВЛ адбылася акцыя-пэрформанс у гонар 10-годзьдзя літпрэміі ТВЛ "Гліняны Вялес" www.knihi.com/tvl/ Сёньня Дзень нараджэньня файнага наваполацкага літаратара Сярожы Ш. Віншую, братка! Памятаеш, як гадкоў дзесяць таму я ў гэты ж дзень хадзіў у начнік за дабавонам? Абшчагу нумар 1 зачынілі, таму давялося вяртацца праз дах: голымі рукамі па ледзяной пажарнай лесьвіцы! Во тады ўражаньняў было. Зычу цяпер больш разнастайных уражаньняў, але ня менш моцных. Далучаюся да віншаваньняў! Мараў і жаданьняў, якія зьдзяйсьняюцца! Так, пачалося ўсё недзе 24-га, была падагрэтая "Ізабэла", сьпірт Роял і яшчэ бутэлька мясцовага кальвадоса, але яе піў здаецца адзін Пабягайла Твая праходка па даху надала гэтай тыднёвай пьянцы эпічнасьць. Усё памятаю, дзякуй. Дзякуй, Алесь 7 студзеня на полацкіх Ксавер'еўскіх могілках ля магілы Янкі Журбы адбудзецца малебен з нагоды 40-х угодкаў сьмерці паэта. www.knihi.com/tvl/ Учора ў Полацку ў бібліятэцы (мікрараён Марыненка) адбылася калядная сустрэча актывістаў ТБМу. Упершыню полацкія тэбээмаўцы сабраліся такім шырокім кругам. Летась Полацкую гарадзкую суполку ТБМ узначаліла паэтка Лера Сом. Польскае інтэрнэт-выданьне "POBOCZA" надрукавала два аповеды Алеся Аркуша free.art.pl/pobocza/aa_t.html Аднойчы, у Полацaку… “Полацак жывы літаратурай” Алесь Аркуш “Летний вечер тёплый самый Был у нас с тобой. Разговаривали с нами Звёзды и прибой…” “Цветы” Цёплым летнім вечарам давялося мне бавіць час на лаве ў сквэрыку блізу чыгуначнага вакзалa нашай слаўнай крывіцкaй сталіцы. Да цягніка заставалася гадзіны чатыры. Ня помню нават пра што думалася тады, хутчэй за ўсё пра што-нeбудзь наша, исконное, спрадвечна-беларуска-крыўскае, але раптам жыцьцё паэтычным струмянём нагадала мне, што па-за aбстракцыямі ёсьць яшчэ і рэальнае дрэва жыцьця, якое “пышно зеленеeт”. Асоба жаночага полу няпэўнага ўзросту, падсеўшы побач, праявіла знак недвусэнсоўнай увагі. Я падумаў пару хвілін. Усё гэта не стала для мяне нечаканасьцю. Ад часу да часу трапляю ў сытуацыі, калі апошняе слова належыць мне. “Что делаешь?” – запытаў яе, ня маючы яшчэ свайго рашэньня. “Еблю дзелаю” – ціха і ўпэўненa сказала яна. – Сколько? - Яна маўчала. – А не нада, ну можа… купі віна… і пашлі … на бераг…”. – А почему ко мне-то подсела? – запытаўся, пасьля паўзы, я. – Я пасматрела… Ты так сядзіш… ну…, как… Серёжка Есенін…”. Я агледзеўся вакол, на лавах: інвалід на мыліцах, маці карміла булкай дзіцёнка… Бралася сутунець, але сонца пакуль не здавалася. Дзьвіна гнала свае воды ў латыскую далеч. Імкнулася ў высі Сафія. Утаропіўcя дагары й Барысаў камень. Лябірынты Вацлава Ластоўскага з глыбокіх нетраў праз безліч тайных шчылін смакталі з паверхні прагрэтае гарадзкое паветра. Барвовым водсьветам адбівалася ў рачных пырсках стомленае cонца. У небе, здавалася, плылі, узіраючыся долу разнастайныя чалавечыя лікі, сярод якіх пазнаваліся… - хітравата прыжмураны Скарына, ружовашчокая Кaнстанцыя Буйла, хваравіты Эдвард Самуйлёнак, з адтапыранымі вушамі Сымон Хурсік, нейкі невыразны Макар Грашчанка, падсьлепаваты Янка Журба, пажадна-залыбістa глядзеў зь нябёсаў на Беларусь Серёжка Есенин… Сонца адступала. Вечаровае паветра трымцела задушна. Хутка так і Арлова пераплюнеш. Сёньня завершыла працу Трэцяя міжнародная літаратуразнаўчая канферэнцыя "Расейская, беларуская і сусьветная літаратура: гісторыя, сучаснасьць, узаемасувязі". www.knihi.com/tvl/ А.Ярашук (германист, доктар навук) нават выступіў з дакладам па-беларуску на тэму "Спатольваючы прагу дакладнасьці: аповесьць В.Быкава "Жураўліна крык" - нітка рэфлексіі" Алесь, гэта за гранты "ніткі рэфлексій" сукаюць, ці ад няма чаго рабіць германІстам? Адкуль прага такая? Аляксандар Ярашук супэрвядомы германіст. Ён паходзіць з Маларыцкага раёну, добра валодае беларускай мовай, хаця жыве ў Расеі з 20 гадоў (вучоба ў Маскве, праца). Мне сказаў, што расейская інтэлектуальная эліта за Быкава і ён палічыў за маральны абавязак падрыхтаваць гэты даклад. Класны дзядзька. Рэспубліка ВКЛ - 04/05/2004 @ 12:07 Ужо раз трэці ці чацьвёрты на Радыё Свабода згадваецца апытаньне Незалежнага інстытуту сацыяльна-эканамічных і палітычных дасьледаваньняў пра першую беларускую дзяржаву, у выніку якога, цытую, "Першае месца і аж 34 % галасоў атрымала Вялікае Княства Літоўскае, астатнія – БНР, БССР і РБ атрымалі па 15-18 %". Спадзяюся, астатнія 20% атрымала Полацкая дзяржава, у адваротным выніку адсотак гістарычнага невуцтва сапраўды б уражваў і прэтэндаваў бы на сэнсацыю. ВКЛ Дубаўца, Мельнікава, Чаропкі - гэтае Каралеўства Беларусь эпохі Вялікіх Сорасаўскіх чаканьняў - накрылася медным тазам. Перамагла ВКЛ Катакомбнага клікушніцтва, ВКЛ Манкурта. Па іншаму быць не магло, бо ВКЛ - маргіналія, гістарычны курьёз, зацягнуўшыйся на некалькі стагодзьдзяў. Хімэра тыпу Сацыялістычнай рэспублікі ЛітБел. Беларусь - не знаходка краёвых польскіх этнографаў - ліцьвінаў, Беларусь - гэта Полацкі дзяржаўны праект, які арганізуе дадзеную культурную прастору ўжо другое тысячагодзьдзе, незважаючы на наскокі манголаў, балотных оркаў ды камуністаў. Хімэры некалькі стагодзьдзяў не жывуць. Ды і хто пра той Полацак памятае? "Есть такой древнерусский городок". Ну дык і з Расеяй разам жылі стагодзьдзямі. Спачатку па-польску вучылі дзяцей, затым па-расейску. Вельмі проста вы ў Эўропу спрабуеце патрапіць, маўляў, мы спадчынікі ВКЛ - адчыняй браму!!! Учора быў затрыманы міліцыяй Вінцэсь Мудроў www.svaboda.org/news/articles/2004/05/20 Сяргей Шыдлоўскі рыхтуецца да вясельля. сьветка? О, толькі цяпер убачыў: Перамагла ВКЛ Манкурта Ну, яшчэ пакуль не перамагла, але ўсе хлапаманска-лімаўска-бінімаўскія хімеры то напэўна перажыве. Дарэчы, даўно нарадзілася ў мяне назва этнаказкі, якую хацеў бы напісаць, адштурхоўваючыся ад верша Шчырабеларуса: "Цмочанька й Цвічанька". Шчырабеларус, напішам разам, га ? Выйшаў Полацкі нумар ARCHE. Выйдзе Шклоўскі нумар ARCHE. = Хімэра тыпу Сацыялістычнай рэспублікі ЛітБел. = Не-е-е! ПолБел. Лепшы віртуальны букініст www.epolotsk.com/page.php?id=30 12 жніўня ў Полацкім музэі беларускага кнігадрукаваньня адбудзецца прэзэнтацыя Полацкага нумару часопіса ARCHE. Пачатак а 16-ай гадзіне. У Полацак вярнуўся перакладчык Мікола Ермалаеў, які два гады таму выехаў з сям'ёй на стала ў Нямеччыну. На чужыне Ермалаевы не прыжыліся, вярнуліся з сямімесячным сынам Янам. Ермалаеў аўтар перакладаў з нямецкай і мадзярскай. У "Калосьсе" №7, 1999 друкаваўся яго пераклад урыўку з рамана клясыка мадзярскай літаратуры Мора Ёкая "Сыны чалавека з каменным сэрцам". Сяргей Шыдлоўскі бярэ шлюб у полацкім Загсе 6 жніўня. Пачатак цырымоніі ў 15.30. Аркуш, а ты ўжо ведаеш калі пачнецца першая шлюбная ноч, і як яна будзе праісьцякаць? Сьвечка, аб чым ты?, Шыдлоўскаму ўжо за 30, якая першая шлюбная ноч. Дзень народзінаў Власта www.knihi.com/tvl/ 11 лістапада ў полацкай бібліятэцы мікрараёну Марыненка адбудзецца прэзэнтацыя кнігі Зьмітрака Куніцкага "У цянётах часу". Пачатак а 16-ай гадзіне. Сёньня а 16-ай гадзіне ў Полацкай мастацкай галерэі адбудецца адкрыцьцё выставы "Майстар і майстры" (Вашчанка і вучні). Полацкі букініст www.epolotsk.com/page.php?id=30 Учора ў полацкім музэі беларускага кнігадрукаваньня адбылася прэзэнтацыя кнігі Ўладзімера Арлова "Каханак яе вялікасьці". Сёньня а 14-гадзіне памёр у Полацку беларускі патрыёт, адзін з лідэраў Саюза Беларускіх Патрыётаў Васіль Мядзелец. Ермалаеў аўтар перакладаў з нямецкай і мадзярскай. У "Калосьсе" №7, 1999 друкаваўся яго пераклад урыўку з рамана клясыка мадзярскай літаратуры Мора Ёкая "Сыны чалавека з каменным сэрцам" а гэтым летам на Трыялогу ў Сакрата Яновіча якраз былі два венгры - аднаго прозвішча Палфальві, а другога забыўся, але даўнія сябры Сакрата, паланісты, то яны наракалі, што няма ніякіх сувязяў паміж Венгрыяй і Беларуссю. У мяне можа нават візітоўка засталася. Яны перакладаюць сёе-тое з беларускай мовы праз польскамоўныя пераклады, якія ім дае Сакрат. Трэба, каб яны неяк усталявалі сувязі /"Сёньня а 14-гадзіне памёр у Полацку беларускі патрыёт, адзін з лідэраў Саюза Беларускіх Патрыётаў Васіль Мядзелец."/ Аркуш, тaк бы ветэранаў ВАВ згадваць. Ну так, згадаем ветэранаў ВАВ. Напрыклад дзеда-НКВДэшніка Славы Ахроменка. Ці дзеда-НКВДэшніка Юры Чудзіна(Асака). Я бачу большую небясьпеку ад жыдоў, калі сказаць шчыра. О! Папілі гэтыя дзіцячай крывейкі. Сёньня ў полацкім музэі беларукага кнігадрукаваньня адбудзецца прэзэнтацыя літаратурнага альманаху "Наддзьвіньне". Пачатак а 16-ай гадзіне. 12 лютага ў полацкім музэі беларускага кнігадрукаваньня адбудзецца прэзэнтацыя "Arche" №1, 2005. Пачатак а 14-ай гадзіне. Сёньня ў полацкай бібліятэцы мікрараёну Марыненка адбылася імпрэза аўтара "Arche" Віктара Леанені з нагоды 40-гадзьдзя яго творчай дзейнасьці. Заўтра а 12-ай гадзіне ў ПДУ (ауд.517) адбудзецца сустрэча студэнтаў гісторыка-філялягічнага факультэту з рэдакцыяй і аўтарамі часопісу "Arche". А 14-ай гадзіне - сустрэча ў полацкім музэі беларускага кнігадрукаваньня. Шчыра запрашаем! Тэвээлаўцы правялі імпрэзу да 100-годзьдзя Юркі Віцьбіча www.svaboda.org/articlesfeatures/culture Арлоў і Васючэнка выступяць у Полацку www.epolotsk.com/ У Полацкім букінісьце істотнае абнаўленьне p-bukinist.at.tut.by Прыкол з ЖЖ mir_belarusi: Украінізацыя ў Наваполaцку )) Моя борьба, так сказать :) То ли пытаюсь причаститься трудов kenigtiger, то ли госпропаганда вконец овладела моим незрелым сознанием хожу, очищаю родной город Новополоцк от оппозиционных листовок, которых в последнее время тут развелось неприличное количество. Особенно впечатляет наклейка апельсинового цвета с надписью по-украински "Свободу не спинити" (эх, жаль нет фотоаппарата). Есть догадка что просроченные излишки майдана тайно провозятся в Беларусь и используются здесь нашей небрезгливой оппозицией. ТВЛ выказала салідарнасьць СПБ pahonia.promedia.by/str/2005-11/127.htm www.svaboda.org/articlesfeatures/culture ВЕРШЫ Полацку Полацк мой, аб табе я ніколі ні марыў Так нябачна стаяў ля Дзвіны Перакладваў то сонца, то хмары То апошні кавалак зямлі. Ты чакаў мяне доўга і шчыра Быццам цуд які з-за мяжы Так аднойчы, аднойчы спаткала Маё сэрца цябе ля Дзвіны. Вось яна палачанка – дзе лагодна шапоча Пераблытае мары. захіне ў душы Хвалі-хмары-аблокі І мой бераг далёкі Да цябе я вяртаўся, але ўсё да пары… Сустракай мяне Полацк, ля цябе мае сны І знаёмая ласка каханай Дзвіны. ДЗВІНА-ПАЛАЧАНКА Я МАРК ШАГАЛ-ПОЛАЦК 18.6.2004 Мэрэт – новая назва Марка Шагала Новыя гукі, новыя твары Новыя у сэрцы займаюцца мары – Дзе беларускія гукі і час Што так па крыху з'ядноўвае нас – Перакалыхвае дрэва лісты Мы па-французку з Шагалам на ты… Вось ён у Полацку, побач са мною Так па мастацку праводзіць рукою І на далонях усе фарбы свае Ён па дзіцячы людзям раздае. Бэла – каханка, ці ведала ты Што наша ўнучка прыедзе сюды… І мары мае – як квітнеюць сады Цешаць нябёсы і гарады… …Я ўсміхаюся, скрыпка хай грае І дзеда майго вам нагадае – Мэрэт – шагалаўскі профіль і фас Што так па крыху з'ядноўвае нас. УНУЧЦЫ ШАГАЛА - МЭРЭТ МЭЙЕР ГРАБЕР – Я - З ПОЛАЦКАЙ МАСТАЦКАЙ ГАЛЕРЭІ 12.7.2004 ДЫЗЕЛЬ З ВЫСТАВЫ 13 Калі я сяджу ля вакна Мой калегіўм езуітаў Белым подыхам сцен Зачаруе мяне Перакажа аб тым, што забыта. Бачу тут я знаёмыя Птушак вечныя крылы Полацк мой старажытны І Дзвіна ля вакна Ў аблоках – лагодна й шчыра. 3.6.2004 ДА ПАЛАТНА І.Ф.ХРУЦКАГА. ГАЛЕРЭЯ-ПОЛАЦК Когда я сижу у окна Мой коллегиум иезуитов Белым росчерком стен Окружает меня Вспоминаю с тобой – что забыто. Видишь здесь – иногда Птиц знакомый полёт Полоцк древний Двина у окна В облаках незаметно плывёт. Эпиграф На чёрном – зеркало души И двинул поезд Стучат колёса – всё запутано в цветах На весь вагон французский запах Моне-Сезанн-Матисс – простые круасаны на губах. Мне напиши Как улыбалась Как мечтала Там за деревьями луна И чайка низко над водой летала И мост качался, а я шла одна. И мне хотелось – вдруг – смешной казаться С Парижем говорить на ты И неба ласково касаться …как гений чистой красоты… Простите – классик за четыре слова Без вечности мне никуда Стучат колёса - завтра возвращаться Я чувствую такое иногда… - французский запах- - в Полоцке на берегу Двины С дождём, но знаешь – это мы. НА МОСТУ – ТЕБЕ ІЗ ФОНДОВ 15.8.2004 Вечные скитания и одиночество Человеческая тоска Мне на руки тихонько просится Ищет дом для меня судьба. Где ты будешь, и что останется От задумчивых лип и берёз Куда твой кораблик отправится? Что вам солнечный луч принёс? Эта гордая неприкаянность Стул поломанный, и пустая кровать Так зачем же себя обманывать Нежной преданности желать. Приходи судьба – всё получится Мы напротив сидим и смеясь Закрываем глаза – так учимся Неизвестное ожидать. Иезуит.Полоцк – иезуитский коллегиум 3.6.2004 В нашем Полоцке – белые ночи Среди них я пишу стихи Соловьи поют между прочим Может – это их летние сны. Это старое слово цветное И на белом блестит И мелькает в окне Не скоро И попробуй сдержать золотое Когда облако улетит. Ты заходи мы будем незнакомы В ночной вокзал, В мой поезд близко, И жарый голубь – в лентах хвост… Одинокое солнце спит на полке вагонной Задрожало и низко, Прокатило себе на восток. И в просветах тумана, Капли дождика пьяно Осыпают свой бисер в траву… А на мокрых деревьях Одинокое утро Серебристые росчерки птиц, Снов последних минута Через старые-старые ветви блестит. Обнажённое чистое небо Его листья кружась поднимаются вверх… В одинокие вдруг Позабытые ветки Ты звонишь, говоришь, что встречаешь подруг… Сегодня осенью – я чувствую весну, Когда тепло, уютно и нелепо Река такая светлая - София София, всё знакомо Скоро лето. Моей Насте сочиняю счастье 24.10.2004 Мисс элегантность Чёрное платье Танец твой рок-н-ролл И касаясь плечом колонны Я случайно сюда вошёл. Ваш силуэт Словно тайна закрытой двери Ожиданиям моим Вдруг навстречу – Глазам не верю… Художественной девушки – Солнечный ветер – Волосы растрепал – Как с березкою Тонкой и звонкой В листьях неба – прозрачном играл. Солнце красное – Вечер купальский – Цветок-папоротник Судьба – Страшно жить в одиночестве будней Каждый день - как и ты одна. Мир чудесный из сказки С удачей Ваш венок цветной по Двине Из загаданного желанья Возвращает меня к тебе 17.6.05 Татьяне Мотолянец Знакомой девушки далёкие края Как пыль дорог приходят ниоткуда Дрожит у камня тонкая трава Колёса на жаре её подруги. В прозрачность неба тонкий силуэт Под бой часов у ратуши знакомство В день этот солнечный, чуть приглушённо след Мурчащий кот обозначает сонно. Простые пересвисты птиц С колоколами окликают небо И рядом с ратушей вода журчит Как скорый поезд улетают беды. Не шелохнувшись Листья Все короткие мгновенья Знакомых голоса – От белой ночи Всё светлее лица У девушки моей Блестят глаза И полная луна ей на ладонь садится. Нам можно долго о любви мечтать Листать пожухлые страницы Как в Полоцке старинную тетрадь Искать в ней милые черты И невзначай влюбиться. По дороге из Несвижа в Полоцкий музей книгопечатания 7.7.2005 Если я сегодня не умер Значит – умер другой. На весенней земле, чуть тёплой Опечатался след Как зимой. Пустота вокруг одинокая В мокрых деревьях кружит И на сердце ваше из облака Холодом вечным сквозит. Над Софией тоненьким лучиком Взгляд весенний звенит Это жаворонок попутчиком Вам из прошлого благоволит. Шаг за шагом Дальше и дальше Всё знакомое позади Нет уже ни правды, ни фальши Только истина впереди. 5.6.05 Евфросинья Сапраўды - Уся самота ад бабіна лета Ў дзень спякота - Ноччу зіма Ў маім сэрцы Лясок журботы Прарастае там ля вакна. Восень краскам Ссыпае гаркоту Дзе пад дрэва, Дзе ў мяхі Размывае слязьмі намёты Пераблытвае мае сны. У восень гораччу сыдзе лета Сцішыць думкі свае пад сняжок Можна восень мне журботы Кінуць усе табе на парог. Ты схаваешь за позіркам сонца Водар мяты І пах грыбны Чорным доўгім воласам ночы Па ржышчы ляцяць агні - Гэта восеньскія надзеі Рэжуць, вострым лязом палі І Двіна нібы маладзее Пашырае свае берагі. 17.9.05 Надзее Стэфанаўне Салодкай Полоцкий Софийский собор в Несвиже - глазами художника.- 1 июля в салоне-галерее "Скарбница" г.Несвижа открылась выставка художника Олега Пракорины, под названием -"Город София". На выставке представлено 10 живописных работ с изображением Полоцкого Софийского собора. Как сказал художник - "Город София" в общем подсчете моя 51 выставка. Понимаете, многие художники рисуя разные сюжеты совершенно не меняются. В исполнении этих работ присутствует эксперимент. Я хочу узнать насколько можно меняться художнику - в творческом подходе, рисуя одинаковый сюжет. Прихожу к выводу, что - это бесконечный процесс - был бы интерес. С другой стороны - это мое своеобразное исследование истории и такого вечного здания - таких мимолетных хотя и исторически известных людей, видевших Софийский собор или даже не знавших этого собора никогда. Например - София Наполеона, София Ефросиньи Полоцкой, София Всеслава-Чародея+- одновременно - это мой миф. Эти люди никогда не видели такую Софию, разве только познакомились с ней теперь. С третьей стороны София сама по себе интересная, она мене нравится. Я - рисуя - с ней разговариваю, играю - да, я люблю тебя София. С четвертой стороны - я каждый день с 3 августа по 4 ноября 2004 года проходил через ее дворик. Идя по ее Софийскому мостику, ступенькам, тропинкам, дорогам в художественную галерею на работу, на вокзал, вообще в город - София меня встречает - провожает, как в обыденности жена или даже лучше сказать невеста - она такая красивая, белая и пушистая С пятой - в то время когда я делал все эти работы - это был именно мой Город София, я так жил - открывал людей Софии - например Ксению Погорелую - она каждое воскресенье выступает с концертом органной музыки в Софийском соборе. А почему один ракурс - так если например красивая девушка, ваша любимая девушка - то думаю вам будет одного взгляда достаточно - и вы ее любить и чувствовать будете даже с закрытыми глазами - как в архитектуре - красиво расчлененное пространство чувствуется с закрытыми глазами - когда в нем двигаешься, слышишь его, прикасаешься к стенам. А еще по поводу мифа Софии Олег представляет такой текст: Город София. Письма девушке которой нет Только ветер ночной как бессонница Горы снежные в небеса - Колыбельную перехочется. Золотой поток спасая Шелестит - меняет На кавказский манер Холод, жар, суета Просто кажется обнимает Тонкие девичьи голоса, Пустоту между дней Наполняют. Запах пижмы Под снежною пылью Чувство осени не забыть Ты кроссворды свои загадаешь Рельсы вправо - Любить - не - любить. Письма девушке одинокие Кружат рыжею полосой Пальцы ломкие, серебристые Тонким мостиком над Полотой, Письма девушке Город София Подъезжаем Я встречусь с тобой. Приходите в Город София - выставка будет целый месяц. А.К.Ира. Ты с меня напиши портреты Улыбаюсь не хуже тебя Эти девичьи волосы где-то Здравствуй Полоцкая София Как ты девять столетий ждала. Это золото бело-синее Помашу я тебе платком Рядом с Бахом Я близко где-то Над Двиной – Заходи ко мне в дом. Абсолютно не интересно Если это еще не судьба Приходи на мои концерты Ошибалась я – слёзы – вода. И прощением не упросишь Этот город видел любых На Петра я гляжу высоко Я отпраздную даже их. Красота - не могу оторваться Разбежались - а я одна Я же Полоцкая София Напиши мои два крыла. Концерт – София 2.6.2004 5 чэрвеня ў Спаса-Еўфрасiньеўскiм манастыры г.Полацка адбылося ўшанаванне памяцi Святой Прэпадобнай Eўфрасiннi , iгуменнi i княжны Полацкай. У 10 гадзiн ранiцы прайшло багаслужэнне мiтрапалiта Мiнскага i Слуцкага Фiларэта ў саслужэннi беларускiх архiерэяў i духавенства Беларускага Экзархата. Так кожны год ўся праваслаўная Беларусь ушаноўвае дзень памяці Еўфрасінні Полацкай – абаронцы і заступніцы Беларусі. Карэспандэнт “НЧ” менавіта наведваў келлю Святой Еўфрасінні. Прапануем вам яго аповед аб Спаса-Прэабражэнскай царкве – яе гістарычнай і мастацкай каштоўнасці. “Божа даруй мне грэшнаму. Я быў у келлі Еўфрасінні, усе разглядаў, маліўся пра сябе.Стаяў і размаўляў з працуючым тут рэстаўратарам Уладзімірам Ракіцкім, больш за гадзіну пад купалам на лясах, на ўзроўні галавы прарока Міхея – прыкладна 4-х метровай фрэскі. Фігура прарока Міхея выканана мастаком за адзін светавы дзень у 12 стагодзі. Я кранаўся тых фарбаў, што наносіў на сцены мой калега. Ці я нават ніздольны быў бы яму замешваць фарбы, наколькі гэта дакладная ўся “джорнато” – дзённая работа. Кампанаванне і роспіс фрэсак якія вельмі добра захаваліся амаль у адзінай на Беларусі царкве 12 стагодзя. Пабудаванай дойлідам Іаанам за 30 нядзель – адзін будаўнічы сезон, прыкладна ў 1158 -1161 гадах .Пабудавана царква вельмі дакладна – у перапрацаваным візантыйскім стылі нашым майстрам і зусім незвычайна для сучаснага будаўніцтва, дзе спалучаліся і гарманічна судзейнічалі цэгла, дрэва, вапна. Вось напрыклад, у сярэдзіне 4-х слупоў якія трыммаюць царкву умураваны дубовыя плахі. Пад барабан з купалам па усяму кругу, так сама закладзеныдубовыя дошкі – пьедэстал. Гэта рабілася каб- тагачасная цэгла - плінфа –з якой зкладзена царква, звязаная вапнавым растворам – дыхала. Бо мы самі бачым – любая пабудова дыхае – з,яўляюцца трэшчыны. І вось, каб яны ні разыходзіліся хаатычна, вільгаці дойлід даваў планаваны выхад праз дрэва.Яно ў мурах – гэта як суставы у чалавека. З дапамогаю такіх “суставаў” царква прайшла амаль 800 стагодзяў. Бо мы ні аднойчы бачым, як сучасныя жалеза-бетонныя пабудовы “дыхнуўшы” – валяцца, а старыя авапнавыя муры без ніякага жалезу стоячы на дубовых плахах закладзеных і ў фундамент дзеля раўнавагі, на агульнай плошчы, так што нават з-за грунтовых вод пабудова асядала цалкам, а не кавалкамі. Царква складалася як жывая, арганічная істота. Вядомы беларускі рэстаўратар Уладзімір Ракіцкі займаецца ў Полацку, менавіта у Спаса-Прэабражэнскай, або Еўфрасіньеўскай царкве - як кажуць у народзе, раскрыццём фресак 12 стагодзя. Нават выконвае працу па захаванні пазнейшых запісаў фрэсак- ў пачатку 19 стагодзя і ў канцы 19 стагодзя – так у той час пайходзіў “рамонт” царквы. У.Ракіцкі кажа –“уявіце як зняць дакладна тонкі слой фарбаў, ні папсаваць той роспіс што пад ім, затым перанісці зняты слой на другую аснову. Гэта вельмі ні толькі марудна, але і асабліва - шкодна для здароўя.” Калі я быў у келлі Еўфрасінні у пачатку 90-х гадоў – то сцены у ёй былі закопчаныя, чорныя. Зараз у келлі на сценах рэстаўратарам адкрытыя фрэскі 12 стагодзя. Менавіта тыя з якімі побач малілася Еуфрасіння. Так сама на сценах паўсюдна прадрэпана так званае – графіці. Гэта амаль звычайныя надпісы – “ я тут быў ” толькі іезуітаў, і на латыні, напрыклад – IOANN NEVELSKI ANNO DOMINI 1616 g. Вядома, тая фрэска, што мы бачым зараз – гэта як бы яе анатамічны стан. На ёй бачны і падрыхтоўчыя, колеравыя лініі – вохра- кінавар-рэфць, і графья – выдауленыя тонкаю палачкаю лініі па сырой вапне. І вельмі добра, што нашыя часы мы станоўча адносімся і разумеем спадчыну продкаў.У Спаса-Еўфрасіньеускім манастыры кожны дзень адчынены дверы. Можна прыйці памаліцца, дакрануцца да вярыгаў Еўфрасінні, пакланіцца яе мошчам. Падрыхтаваў Алег Пракарына 2005 год ОСТАНОВИТЕ ВЫ СВОЮ ЛЮБОВЬ СРЕДИ ХОЛОДНОЙ МУЗЫКАЛЬНОЙ СТРОЧКИ, НЕПОНИМАЮЩИЕ СОЛОВЬИ ТВОРЯТ ВСЕМ ОДИНАКОВЫЕ НОЧИ. ЛОМАЙТЕ ЧУВСТВО, БУД-ТО ЛЁД ДВИНЫ ПРЕСЫХАЕТ СТАРЫЙ, КОМОМ В ГОРЛЕ ВОПРОС ПРОСТОЙ – ГДЕ ЖЕ НАЙТИ? ТАКУЮ ЖЕ? КАК ТЫ? ОТВЕТ ПОНЯТЕН ДАЖЕ ДУРАКУ: - ДРУГОЙ ЧЕРТЫ ОТКРОЮТСЯ ЛИШЬ В ПЛАЧЕ ЕЁ ГОРДОМ. БЕЖИТ, ЛЕТИТ РУЧЕЙ С ДОЖДЁМ ВЕСНА ОТОГРЕВАЕТ РУКИ И РЯДОМ БОГ НАШ ЖИЗНИ И СУДЬБЫ ПРОСТОМУ ОТКРОВЕНЬЮ УЧИТ. К ТАКОМУ ЧУДУ ПРИКОСНУВШИСЬ - НЕ УПАСТЬ И В ТАНЦЕ, СПОТЫКАЯСЬ ПАРЫ КАДРИЛЬЮ ЗАБЫВАЮТСЯ ОПЯТЬ ЗНАКОМО ГУБЫ ШЕПЧУТ - НЕ ОБМАНЕТ… ТАК ЛЮДИ В ОЖИДАНИИ ЛЮБВИ НЕ ПОНИМАЮТ ИНОГДА ДРУГ ДРУГА И КАЖДЫЙ ГОД – НАДЕЖДА С ПОМОЩЬЮ ВЕСНЫ ВДРУГ ПРЕДЛАГАЕТ ЭТО ЧУДО. О НАДЕЖДЕ НАСТИ НА СЕРЕДИНЕ ДВИНЫ 15.3.04 ТАК У ПОШУКАХ ДЗЯДЗКІ ВЕЛАСКЕСА АДЧЫНЯЮ ЛІСТЫ ДА СЯБЕ, РАЗМАЎЛЯЮ Я З ФАРБАМІ ЛАСКАВА, ЦЕРАЗ ВІЦЕБСК ІДУ ДА ЦЯБЕ. ЗА СЦЯНОЮ СУСЕДЗІ, З ПІВАМ - У ПОШУКАХ ШЧАСЦЯ ТО ЗМАЎКАЮЦЬ, ТО ГУЧНА ЖАДАЮЦЬ СПАТКАЦЦА, ДЫ ШЫБУЮЦЬ ЦЫБАТА ПА ВАГОНУ ДЗЯЎЧАТЫ… НУ, А МЫ ТАК, З ВЕЛАСКЕСАМ ЧАРКА ЗА ЧАРКАЙ САМАГОНАЧКУ ХЛЕШЧАМ ПАД САЛЬЦА, ЗАЎЗЯТА, І ЗВЯРТАЕМСЯ МЫ - ЎЖО, ЗУСІМ ПА-СЯБРОЎСКУ РАСКЛАДАЕМ ПА ФАРБАХ МЫ КАХАНКУ – ВЯСЁЛКУ. ЯК ДАЧКА З ТОЙ ІСПАНІІ ЦІ …БЕЛАРУСКА Ў, ТУМАНОХ ПА ДАРОЗЕ, РЭЖУЦЬ НАДТА ПА-РУСКУ. ПОЛАЦК …ВОСЬ… І ДЗЯЎЧЫНКА Ў ПОЛІ … З ГЛУЗДУ З’ЕХАЎ? ВЕЛАСКЕС? ДОБРА СТРЭЦЦА ХОЦЬ ТАК, І ДАЕХАЦЬ МІЖ ВОЛІ. 5-6.9.2004 ПОЕЗД ПОЛАЦК-БАРАНАВІЧЫ Мой текст на выставку в проекте пан-тон на славянке открытие или 6-го или 7-го в ратуше Артефакт (от лат. artefactum искусственно сделанное)факт, не характерный для естественного течения данного процесса и вызванный искусственно. И на сегодня из Росприроднадзора отвечают, что птичий грипп у диких птиц встречается крайне редко. В Европе, обследовав 15 тысяч диких птиц – из них только 13 птиц были носителями вируса Н5N1. Природа локализует массовый падёж, а вот птицеводческие хозяйства – идеал для распространения и мутаций вируса. В мире на 24.5.2006 от птичьего гриппа умерло 124 человека, и предположительно - уже вирус передаётся от человека к человеку. В экспериментальной психологии - артефакт подразумевает данные, порождаемые самой методикой изучения процесса и на деле ему не свойственные. Например написание по этому поводу текстов : МОЙ ДРУГ ТАК ЛЮБИЛ ГОЛУБЕЙ БЕЗ НИХ НЕ ЖЕЛАЛ ОН СЧАСТЬЯ - ВЫ ПТИЦЫ МОЕЙ ДУШИ… ЛЕТАЮТ, МЕЧТАЮТ, КРУЖАТСЯ. ЕЩЁ У НЕГО БЫЛ ЧЁРНЫЙ БЛЕСТЯЩИЙ, КАК КУСОК АНТРАЦИТА ГОЛУБЬ КРАСИВЫЙ, СИЛЬНЫЙ ОН НЕ ХОТЕЛ САДИТЬСЯ… С УТРА НАПРОЛЁТ ДО ВЕЧЕРА ЖДАЛ ЛЮБИЛ ОН ЛЕТАТЬ НОЧАМИ И ЗВАЛИ ТУ ПТИЦУ – ЧАРЛИ. ОН ТОЖЕ ДЖАЗ РАСЧЕРТИЛ, ПО НЕБУ – ВЕЧНО КРУЖИЛСЯ ВОКРУГ ГОЛУБКИ, А ПАРКЕР – ЧАРЛИ ИГРАЛ БЕСКОНЕЧНО. ТАМ ТОЖЕ ЗВУК, САКСОФОН – БЛЕСТЯЩЕЕ НЕБО ЗВЁЗДЫ ЗВАВШИЕ ИХ, СЛУШАЛИ КРЫЛЬЕВ СВИСТ В МУЗЫКЕ ЭТОЙ – ДЖЕГО… В БАРХАТНОЙ НОЧИ – ПАРА ЗВЁЗДНЫХ, КРАСИВЫХ ПТИЦ ПЛАВАЛА МЕЖДУ ПРОЧИМ. НЕБО НОЧНОЕ – ЛЮБОВЬ ВЕСНОЙ ИХ В СЕБЕ РАСТВОРИЛО МЕЧТУ ИХ ПОЛЁТА ЗАКУТАЛО В ДЖАЗ И МУЗЫКОЙ ОТПУСТИЛО. А ДРУГ МОЙ С ПОДРУГОЙ СЕЛИ ЗА РУЛЬ, И ПО ДОРОГЕ В НЕБО КАТИЛИ ДОЛГО, ЗВАЛИ МЕЧТУ И ЧУДО ПРИШЛО, НО ЗНАЕТЕ, Я ТАМ НЕ БЫЛ. ДРУГУ ДЕТСТВА ВОВЕ ШАРАПЕ ПОСВЯЩАЕТСЯ 23.7.2002-1998-25.6.2006 В криминальной психологии артефакт - искусственно вызываемые с целью симуляции процессы и состояния. Все эти птицы умерли просто от жизни, естественной смертью, я всего лишь их нашёл. И даже не от птичьего гриппа, потому как это произошло три года назад. И мои пчёлы не перенесли 30-ци градусные морозы, в оттепель опустились, а резкий мороз не дал пчёлам подняться на рамки. p.s. Этот дискурс необходим для передачи природы виртуальной реальности артефакта. Увидеть его реальность, раскрыть его строение, выявить его начала и отношения в бытийном содержании артефактаности. И это важно по своей внутренней организации - так называемого «глагольного» типа, отделить осуществлёность от действительности, что бы быть не «самому по себе», а рассмотреть разговор о свершаемом. Энергия работ выступает здесь как осуществление образом артефакта. Подготовил Олег Пракорина 25.6.2006 Снов. Для выставки Витебску. Полацкае Ты зачыняеш вочы І бачыш бы ў сне: Цячэ рака, мы крочым, Сафія на гарэ Крыніца лье вадзіцу. На смак яе спытаў. Тут нельга не спыніцца - Душы голас спяваў. Адчыненае неба Між снежаньскіх турбот. Вось сонца, што так трэба! Ўспамін гадоў глыбок. Трымай мяне мой сябра, Трымай ці йдзі са мной. Вунь бачу, ёсць кавярня. Злым думкам маім бой. Не чую спеў аргана, Балюча ў грудзі. Навокал усё так п'яна. Мне ў вочы не глядзі. І безліч розных бесаў Не радыя святлу Ўцякаюць цёмным лесам, А я далей іду Зноў адшукаю веру, Што моц дае ўсяму І гэтаму вось спеву. І вам, каго люблю! 22-12-2007 Вельмі ўразіў мяне горад Полацк. Пабачыў яго тыдзень таму і закахаўся. Колькі ўсяго перавярнулася ўнутры не передаць адным аповядам. Эх, Полацк забыл = с полоцких дел тектс о реставраторе фресок церкви Ефросиньи- Ракицком - …НЕШТА РОБІЦЦА САМО ПА САБЕ, ЯК І ЗАДУМАНА, АДНАК УСТАНАВІЦІ ДАКЛАДНА, ШТО – МЕНАВІТА ЦЯЖКА КЭНКО – ХОСІ (ДАЮЧЫ ПАРАДЫ МАНАХ) У МАСТАЦКАЙ ГАЛЕРЭІ НАЦЫЯНАЛЬНАГА ПОЛАЦКАГА ГІСТОРЫКА-КУЛЬТУРНАГА МУЗЕЯ ЗАПАВЕДНІКА 17 ВЕРАСНЯ АДКРЫЛАСЯ ВЫСТАВА “З ДАРОЖНАГА АЛЬБОМУ – НА ПАМЯТКУ З ВЯСКОВАГА ЖЫЦЦЯ” УЛАДЗІМІРА РАКІЦКАГА, ЯКІ НАРАДЗІЎСЯ Ў ВЁСЦЫ ПАРАСЛЯНЫ, ШТО НА ПОЎНАЧ АД ПРУЖАН. ЁН З’ЯЎЛЯЕЦЦА АДНЫМ З ПЕРШЫХ ВЫПУСКНІКОЎ “ПАРНАТА” – МАСТАЦКАЙ ШКОЛЫ ІМЯ АХРЭМЧЫКА, У 1952Г. СКОНЧЫЎ АДЗЯЛЕННЕ МАНУМЕНТАЛЬНАГА ЖЫВАПІСУ АКДЭМІІ МАСТАЦТВАЎ У МІНСКУ. У 1992Г. ПРАХОДЗІЎ КУРС НАВУЧАННЯ ПА РЭСТАЎРАЦЫІ НАСЦЕННАГА ЖЫВАПІСУ ПА ЗАПРАШЭННЮ АРГАНІЗАЦЫІ ЮНЭСКА, А СЁННЯ – УЛАЗДІМІР РАКІЦКІ -ВЯДОМЫ Ў ПОЛАЦКУ РЭСТАЎРАТАР ФРЭСАК 12 СТ. СПАСА-ПРААБРАЖЭНСКАЙ ЦАРКВЫ Ў СПАСА-ЕЎФРАСІНЬЕЎСКІМ МАНАСТЫРЫ. АСНОЎНАЯ КАНЦЭПЦЫЯ ВЫСТАВЫ – ГЭТА ЗЛУЧЭННЕ МАСТАЦКІХ ВАНДРОВАК ПА ЕЎРОПЕ, ІТАЛІІ, ГРЭЦЫІ З МАЛЮНКАМІ СВАІХ РОДНЫХ З ПРУЖАНШЧЫНЫ. ТАК РАЗГЛЯДАЮЧЫ ГЭТЫЯ СВОЕАСАБЛІВЫЯ МАНТАЖНЫЯ ЛІСТЫ, УЗНІКАЕ НОВАЯ ДУМКА АБ СУГУЧНАСЦІ ВОБРАЗАЎ, ПАДАБЕНСТВЕ ЛЮДЗЕЙ І ІХ ЖАДАННЯЎ НА РОЗНЫХ КАНЦАХ СВЕТУ. НА ПРЫКЛАДЗЕ ГРАФІЧНАГА БЛОКУ З ЯГО МАЛЮНКАЎ ПАД АГУЛЬНАЙ НАЗВАЮ “УРОК ГЕАМЕТРЫІ” МЫ БАЧЫМ ПАРТРЭТ МАНАХА ЛУКІ ПАЧОЛІ – ЯКІ АДКРЫЎ СПОСАБ ВЯДЗЕННЯ БУХГАЛТЭРЫІ - І ГЭТЫМ ЯГО ПРЫНЦЫПАМ КАРЫСТАЮЦЦА І СЁННІ (ДАРЭЧЫ ДА ЯГО КНІГ ПА ГЕАМЕТРЫІ РАБІЎ ІЛЮСТРАЦЫІ І ЧАРЦЯЖЫ САМ ЛЕАНАРДА ДА ВІНЧЫ), А ПОБАЧ КЕНТАЎР, ЯКІ ВУЧЫЎ МУЗЫЦЫ, ШТО АМАЛЬ МАТЭМАТЫКА, ДЗЕ НОТЫ – ГЭТА ВЕЛЬМІ ДАКЛАДНЫЯ ЛІКІ, ПА ІХ І ДРУКУЕЦЦА ГАРМОНІЯ. ТУТ ЖА І ВЫЯВЫ ІКАНАПІСЦАЎ, У ПРАЦЫ ЯКІХ БАЧНА НЕЗВЫЧАЙНАЯ МАТЭМАТЫЧНАСЦЬ, АСАБЛІВА КАЛІ ФІГУРА БОЛЬШ ЗА ЧАТЫРЫ МЕТРЫ, ТО ЗУСІМ НЕВЕРАГОДНА ЯК ЧАЛАВЕК ВЫКАНАЎ, І БЕЗ ПАМЫЛАК – ГЭТЫ ІКАНАГРАФІЧНЫ ВОБРАЗ. ШТО ЦІКАВА, СЯБАР У.РАКІЦКАГА З ЭФІОПІІ – ТАДЭССЕ – ІКАНАПІСЕЦ, МАЛЮЕ БОЖУ МАЦІ МЕНАВІТА АФРЫКАНСКУЮ (ЧОРНАСКУРУЮ) – ЗУСІМ ПАДОБНА ЯК НАША БЕЛАРУСКАЯ ШКОЛА – ДЗЕ ІКАНАПІСЦЫ (УНІЯТЫ) ВЫКОНВАЛІ ТВАРЫ БАГАРОДЗІЦЫ І ІСУСА ПАДОБНЫМІ НА СВАІХ РОДНЫХ І БЛІЗКІХ, ТАМУ ШТО ЛІЧЫЛІ – БОГ Ў КОЖНЫМ З НАС . У. РАКІЦКІ ПРАЦЯГВАЕ МЯСЦОВУЮ ШКОЛУ, МАЛЮЮЧЫ СВАІХ РОДНЫХ, ЁН СТАВІЦЬ ІХ ПОБАЧ З ІНФАНТАМІ, НАВАТ ІМЯ ЯГО ДЗЕДА – АНТЫК – У ЯКІМ БЕЛАРУСКАЯ ГРЭЦЫЯ ПЕРАТВАРАЕЦЦА Ў АНТЫЧНАСЦЬ. НА ВЫСТАВЕ МЫ БАЧЫМ СКРАДЗЕННУЮ ВОКАМ МАСТАКА, АМАЛЬ ШТО ІМГНЕННА – РЫСУ ПРАЗРЫСТАГА ВОДАРА МІЖЗЕМНАМОР’Я І АГУЧАНУЮ, ПРЫВЕДЗЕНУЮ ДА НАС ВОБРАЗАМІ ПРОДКАЎ ПОСТАЦЬ МАСТАКА. АДНАЧАСОВА ЗАМАЛЁЎКАМІ НЕПАСРЭДНА Ў ГРЭЦЫІ, ІТАЛІІ, УЛАДЗІМІР УРАТОЎВАЎСЯ АД НАВАЛЫ – З УСІХ БАКОЎ НАЗАПАШАНАЙ ЧАЛАВЕЦ____ТВАМ КУЛЬТУРЫ, ШТО СВАЁЙ ВЕЛІЧНАСЦЮ МІФАЎ, БАГОЎ, МАСТАЦКІМ УЗДЕЯННЕМ ГУЧЫЦЬ ЯК ГІМН, НІБЫТА СЦВЯРДЖАЕ – ТАКОЕ НЕМАГЧЫМА СТВАРЫЦЬ ПРОСТАМУ СМЕРТНАМУ. У. РАКІЦКАГА – РЭСТАЎРАТАРА ЦІКАВІЦЬ ЯК ГЭТА ЗРОБЛЕНА, ВЫРАЗНЫЯ СРОДКІ РОЗНЫХ ГІСТАРЫЧНЫХ ЭПОХ. РОБЯЧЫ КОПІІ – ПАЧЫНАЕШ РАЗУМЕЦЬ ДЫСЦЫПЛІНУ МАСТАКА, ГЛЯДЗІШ ДРУГІМІ ВАЧЫМА. З СЛОЎ УЛАДЗІМІРА – “ПАКЛАДЗЕНЫЯ Ў ВЫСТАВУ МАЛЮНКІ, ГЭТА ТОЙ КАРОТКІ МОМАНТ, ЯКІ ПРЫМУШАЎ МАЮ РУКУ ХАПАЦІСЯ ЗА АЛАВІК І МАЛЯВАЦІ ХУТКА І СПРЫТНА ТО ФОТАЗДЫМКІ З ХАТНЯГА АЛЬБОМУ, ТО ДРУГІМ РАЗАМ – НА ПАМЯТКУ З ВАНДРОВАК ПА МУЗЕЯХ ІТАЛІІ І ГРЭЦЫІІ ІХ МОЖНА ПЕРАКЛАСЦІ І З’ЯВІЦЦА ІНШАЯ КАРЦІНА, МОЖА ТАЯ КАРЦІНА КАТОРАЯ І БЫЛА ЗАДУМАНА НЕКАЛІ”. ECCETERA: PERCHE LA MINESTRA SI FREDDA… - І ГЭДАК ДАЛЕЙ, ТАМУ ШТО ПАХЛЁБКА СТЫНЕ – СЛОВЫ З ДЗЁННІКА ЛЕАНАРДА, ЯКОМУ НЕ ХАПАЛА ЧАСУ ПРАЛІЧВАЦЬ СВАЕ ДОКАЗЫ, ДУМКІ ЦІ ІДЭІ І ЗАРАЗ У.РАКІЦКІ ЗАЧАРАВАЎШЫСЯ ПРАЦАМІ БЕЛАРУСКІХ МАСТАКОЎ З ПАСТАЯННАЙ ЭКСПАЗІЦЫІ МАСТАЦКАЙ ГАЛЕРЭІ Ў ПОЛАЦКУ, АПРАЦОЎВАЕ ГЭТУЮ ТЭМУ. І КАЖА – ДА БУДУЧАГА ЗНАЁМСТВА. СТАРШЫ НАВУКОВЫ СУПРАЦОЎНІК МАСТАЦКАЙ ГАЛЕРЭІ НПГКМЗ АЛЕГ ПРАКАРЫНА. 23.9.2004 Вы павiнны ўвайсьцi ў сыстэму або зарэгiстравацца (калi шчэ не зрабiлi гэтага), каб мець магчымасьць пiсаць камэнтары або навiны. |
| |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|