|
|
| Вiтаю, дружа! |  |
|
| увайсьцi | зарэгiстравацца |
|
|
| | Лірыка створаны: 11.08.2002, абноўлены: 24.03.2008 04:16, камэнтароў: 348 *** Зноў шурпатыя шыны шарудзяць пажоўклае лісьце Я шукаю нагоду, шукаю прычыну для выйсьця Гэтай восеньню неба наўмысна шарэе павольней Гэтай восеньню дождж па-дзіцячы шалёна-свавольны. Гэтым пахам надыхацца нельга ніколі-ніколі Я глытаю паветра майго без цябе навакольля Безвыходнасьцю выйсьцяў заблытваюць брудныя сьцежкі Паміж днямі шырэюць аглухшыя цішшу прамежкі. Мае новыя боты прамоклі наскрозь ад хлюпотаў Прыстае да зямлі састарэлая ўвосень лістота Гэтым ранкам узгадваюць сны пасажыры трамваяў Гэтым разам ня разам з табою наноў паміраем.  напiсала Litota 18.10.2006, 17:24
*** Не зможа людскую самоту усю, да апошняе кроплі, і коўш сямізорны ўвабраць. Не зможа… Эх, Божа, мой Божа! І ноччу наступнай зламанае джала іголкі будзе глыбокую вену шукаць… напiсаў гэта я 21.10.2006, 11:14
Белымi нiткамi знiтавана Наша каханне… Не трывала. Iголкай тоўстаю здратавана: З рваных ранаў Кроў сцякала… За кропляй кропля днi i ночы Лiлася долу… Як балюча! Куды мы крочылi, куды крочым, Усё – крамола, Вiр кiпучы. Мы ўглядалiся бездапаможна Ў слабае цельца З крывёю… Майго паўсэрца не прыжылося З тваiм паўсэрцам, Як мы з табою… напiсала Spakusa 25.10.2006, 02:02
Трэба часам палын каштаваць, Каб адчуць, што есць шчасце на свеце, Каб убачыць, што сонейка свецiць, Трэба часам палын каштаваць. Каб жыцця свайго сэнс адшукаць, Трэба з годнасцю крыж свой несцi. Трэба часам палын каштаваць, Каб адчуць, што есць шчасце на свеце. напiсала Spakusa 25.10.2006, 02:03
Litota_ В платье из кашемира Под дождем стоишь В карту большого мира Смотришь и тупишь… Литота, литота, литота! Девочка из журфака В черных чулочках В синих полусапожках. Почему ты такая странная Об этом мне уже говорили Даже внутренний голос Повторяет это во сне. piska.livejournal.com/254199.html напiсаў Што за верш? 24.12.2006, 20:54
Якая прэлесь ) напiсаў kanaj 25.12.2006, 00:41
МОВА!!! Мова продкау маiх – Беларуская Мова, Сымбаль роднай Краiны, у якой я жыву. I з дзяцiнства твае мiлагучныя словы Мне заусёды пяшчотай краналi душу. Тыя песьнi, што чуу я калiсьцi ад мацi, Пра прыгожы наш Край I свабодных людзей, Буду дзецям сваiм я таксама спявацi На цудоунейшай самай на Мове сваей! Шмат у розных якiх пабывау я мясьцiнах, Шмат што бачыу… Але ж толькi тым ганарусь, Што я родам з блакiтных вазёрау Краiны, Што гучыць як Казка – МАЯ БЕЛАРУСЬ!!! напiсаў VadzimMova 15.02.2007, 23:31
КВАДРАТЫ “У квадрата чатыры вуглы…” Адам Глобус Не адзін і не тры, а чатыры, (Па прызнаньню паэта Адамчыка) У квадрата вуглоў налічылі, Заадно і ў паралелаграмчыка. Як жа так! Не дапетрылі самі, Што ў чатыры вуглы заціснуты І квадраты, і ўніверсамы, І тутэйшых паэтаў дыспуты. Дзе скідаюць паэты вярыгі І зьбіраюцца вуглапаклоньнікі Новых глобусавых рэлігій… Вось і ўся тут сілабатоніка. Хоць блукайце штоноч Арбатам, Хоць лятайце ў Мадрыд аэробусам – Не знайсці анідзе вугал пяты, Ні ў квадрата, ні нават у глобуса… напiсаў sys55s 13.03.2007, 17:04
Мае тэксты на тэму - МІР БЕЗ ВАЙНЫ І НАСІЛЛЯ НЕИЗВЕСТНОМУ СОЛДАТУ Солдаты шли спокойно, просто знали Сегодня все они умрут Они уже нам всё простили: И тем кто держится за свой уют… И все их девушки дождались… И вместе звёздами души… Услышать и разрушить - мама… Пришли. И первому упавшему по грязи, Ползла сестра, Родная им обоим - сыра земля Так приняла Без знака и ответа За наши ветром сжитые года Шипеньем на поленьях света И долгого тепла - желала каждая планета И знаете особенная - чья Писали письма и бежали дети На этом месте По моим рукам, глазам И ворон в клюве с воронёнком В реку бросал Всех тех, которые клялись А я лежал Тот самый – неизвестный Который – знал. 17.1.2000 СОБАКА ДРУГ ЧЕЛОВЕКА… Дэн – 1, тихо уже Вздыхания стон Ых Лапы стучат,на камни уже падает Я виноват,рёбра торчат, слабая Мёртвая ты собака-2… -мама, смотри, собака как лось- Девочка мимо проходит А на снегу белый от инея ночи Дэн – 3 Зима между прочим… 20-ть на минус… Длинно лапою яма – чувствую смерть Здесь полежу, а там закопает Тот кто привёз – конец… Дэн - 4 Под грушей - Весной в цвету… - я тебя помяну. ПОНЕДЕЛЬНИК ДЕНЬ ТЯЖЁЛЫЙ. ПРОСТО ЮЛИЯ УМЕРЛА Обычно, странно, страшно и незаметно Зашевелилась луна Расплывались твои сонеты Наступала зима; Никогда нам с тобой не встретиться Никогда не видеть, Ты не будешь темно мерещиться, Ты не будешь меня ненавидеть; Нас с тобою никто не понял И никто не любил И под солнечной, золотой короной Каждый нас немного убил. Это всё пройдёт, и навечно, ты останешься снова одна Будешь ты любить бесконечно, Но любовь твоя ненужна; Все твои ненужные - здравствуй Рыбьим шорохом на воде Колотилось сердце на счастье А теперь стучит лишь бы где; На вас плюнули эти губы Ускользнули пустыми глаза По ступеням тобою хоженным – проведу рукой – навсегда; Ты не милая - не хорошая Ты забытая мысль Словно камень в омуте брошенный Скользко илом в груди – молчит… Голубь выпущенный тобою Вчера вечером прилетел, Его не было всю неделю, Что ты умерла, Я не верю - Что я этого не хотел. 9.7.2001 ВЕРШ НА СВАБОДУ Мы паміралі Непрыкметна За кропляй кропля След у след, Дождж мыў мне вочы Сыпаў лісце Ды калола Пальцы восень Шаптаў мой дзед… Ілгун… За плотам нельга рэчку каламуціць Ні пералазь туды Сядзі Ты бач – Цераз штакетнік Моўчкі Толькі вецер Дыхае - й перасыпае, грудамі зямлі? Так, я ляжу… Кахаю чорну глебу… Няхай ты груда… Але ж ты мая… Мо тут на ёй… Уся праўда свету… І сонца бачу… Хай хаця здаля… 7.10.2002 ЕВФРОСИНЬЯ. Если я сегодня не умер Значит – умер другой. На весенней земле, чуть тёплой Опечатался след Как зимой. Пустота вокруг одинокая В мокрых деревьях кружит И на сердце ваше из облака Холодом вечным сквозит. Над Софией тоненьким лучиком Взгляд весенний звенит Это жаворонок попутчиком Вам из прошлого благоволит. Шаг за шагом Дальше и дальше Всё знакомое позади Нет уже ни правды, ни фальши Только истина впереди. 5.6.05 Жизнь постоянно нас испытывает на свою зависимость, но мы так стараемся от неё избавиться, что она не справляется. 2.11.2005. сегодня у меня появился новый друг – Витя Гурин? Он пришёл ко мне выпить, помнит где я живу, но уже не знает моего имени, я ему дал визитку. У него уже почти закончена старая прошлая жизнь и идёт новая… …я много не помню, скажи как тебя зовут… да… да Олег… а фамилия… я вообще не помню твою фамилию… вот у меня шрам на голове… …помню в пивнушке пива попил… холодно было… я перед этим выпил… не пей никогда на работе когда холодно (не знаю, говорю, было ж лето) очнулся в 9-й больнице через 3 суток… кто ты… никто не знает… говорю живу на улице Калинина в Снове и не знаю кто я… телефон был на поясе… кармашек… деньги… куртка… всё пропало… а Наташка говорит у меня новая любовь… суки эти бабы… спрашивает чего пропал… а я говорю… три месяца… недели… в больнице лежал… почему ты не приехала… Вообще я прихожу к мысли, что каждый город требует своего сумасшедшего, или потому что он с Р.Н. хотели жениться, а у её род всё контуженных требует – дед, сестра…Витя . Прости Господи Ответ: что делать, когда твоему другу отморозки разбивают голову, и увидев тебя через 3 месяца он не помнит твоего имени и что странно, помнит имя твоего сына, и видя его, постоянно спрашивает, немного заикаясь – Ваня, а как зовут твоего папу- Есть ли у меня друг – вопрос. 27.11.2005 Рабочий текст инсталляции БЫТЬ-НЕ БИТЬ БИТЬ-НЕ БЫТЬ - автор Олег Пракорина. КАЖДОМУ УШЕДШЕМУ ПОЭТУ Убить поэта просто и легко Немало есть тому примеров, Вот не убить поэта сложно От того, Что ни один поэт Не смог уйти отлицемерив. Так просто счастье и любовь Отдать другому в руки Переломав свою судьбу в стихи И тишину использовать, Как творческие муки. Расклад простой и вечный - не люби любовь Но чувствуй – Ложь, обман Уничтожение поэта И ничего здесь твоего - Поэт уходит чистым перед светом. Тогда сотрутся в пыль От вечности, Все каменные, памятные знаки А слово будет жить И плакать – Одинокая красотка, Что ты ушёл, Хотя её любил – пусть даже треть от сотки. Над этим миром без тебя покой И разница любая в том, Что каждый крест как твой - И будешь ты в аду гореть, Ни где-то в пустоте А ровно посерёдке. 25.9.06 ПІКАЛІНСКАЯ СЛАБАДА - СНОЎСКІМ ЖЫДАМ РАСТРАЛЯНЫМ У ГОРКАЎСКІМ ЛЕСЕ - ЛІПЕНЬ1943. НАЗАЎСЁДЫ ГАСПОДЗЬ ЗАРУЧОНЫЯ МЫ НА АБЦАС… Я РАНЕЙ ТУТ БЫЎ ЦЭЛЫМ НАРОДАМ, А ЗАСТАЎСЯ Ў ПАМЯЦІ ТОЛЬКІ АРНАМЕНТАМ І КУДЫ НАС ВЯЛІ, ДЗЕ МЫ ДОЎГА ЧАКАЛІ, НА КАГО ПАКІДАЛІ МЫ, ЗЕМЛЮ І ХЛЕБ ДЗЕ ЗНАЁМЫЯ ФАРБЫ, ТОЕ ШТО МЫ НІ ВЕДАЛІ І АБ ЧЫМ ЖА МЫ ДУМАЛІ КАЛІ ПАДАЛІ Ў СКЛЕП. З БОЛЕМ НАШАЙ ДУШЫ, РАЗЛЯЦЕЛІСЯ НАШЫЯ ПЕСНІ, АД МЯЖЫ ДА МЯЖЫ МЫ ЯК ПТУШКІ КАЛІСЬ, ГЭТЫ СПЕЎ ЗАВЯЛІ. РАССЫПАЛІСЯ КОСЦІ, АД ДЗІКАГА БОЛЮ, МЫ ТАДЫ - ЎСЁ СВАЁ Ў НЯБЫТ АДДАЛІ, КАБ НІ ЗМОЎКЛІ, ХАЙ, НЕДЗЕ Ў ЛЕСЕ, НАД СТРАШЭННАЙ МАГІЛАЮ НАШАЮ, АШАЛЕЛЫЯ САЛАЎІ. ПАВЯЛО ТАК ЧАСІНАЮ ЧОРНАЮ – ПОКАТАМ - УСІХ ЗА РАЗ, БІЛІСЯ КУЛІ Ў НАШЫЯ СЭРЦЫ АДЧЫНЯЛІ Ў СВЕЦЕ НЯБЁСЫ НАМ З ТАБОЮ - У АДВЕЧНЫ ШЛЯХ. 19.5.06 ПАМЯТЬ СОСЕДА. Ночной, бродячий одинокий поцелуй, Твоих волос случайное касанье, Разбросанные чувства и слова Переводили ткань воспоминанья. На тёмном отражении зеркал От вспышки горизонт И звёзд желанья Ручьём весенним Сон твоей любви Меня не ждёт Вполне достаточно лишь лёгкого дыханья. Мечтаю видеть вас Всех вместе… По-красноармейски… И Бранденбургские ворота И Штерн и Эльбу И Зееловских высот - Ту часть, Где проходил сосед – Меня по уличному звали - Коммунистик, А он в рейхстаге на стене царапал: - В. Акулик – Патроном автомата ППШ-а… Так радостно и зло Войной из Беларуси Западной Пробил окно Вернувшись на Восток… Живой… Осталась память - пушка в стоге сена - трофейный Вальтер, “Лейка”, самогон - и мастерскую… 3-х -этажным называл рейхстагом… Когда, ещё в 2000-м году, входил в мой дом. 31.12.06 ДОМОЙ. Поют нам мёртвым о любви Снимают фильмы В отверстие от пули – ордена И слёзы, Вперемешку с кровью Поливают огнём и дождём, А уходим – Горит одиноко свеча На закате – На чёрном. Наше белое небо И вечные дни Лишь живые кричат – помогите - Люди добрые – я одна, Люди добрые – с малым дитем, Свет холодный, из-под окна И синица рядом кружится… Журавли из моих друзей Растворяются – в небе чистом, Силуэты других людей Переходят на наше место, Нескончаемый шлейф журавлей От курлыканья - в небе тесно. Мы прощаемся с теми - кто жив Слёзы – Лишь любимых задержат На один, дополнительный круг Для последней, Для вашей надежды. 18.2.07. ВОЙНА - СССР. - Работают все радиостанции Советского Союза. - Говорит Москва! - Сегодня - Без объявления войны… Евреи, погромы, фашисты, - Война И Геня – гамбурского гетто В Минск - собирала корки. Их уничтожили - Война Гитлер-югенд – милой фройлин Уже не вспомнить… - Говорит Москва - 8-го мая - проснулись ночью… Была война. …И кем ты был …И кем ты стал Предначертано в нашей жизни, Верил, Пусть ты живёшь - В чьей-то памяти, Только мыслью. В час смерти вашей, Пусть ни у кого Не дрогнет сердце, На миг от вздоха запотеет снег, Один, Забытый, Безымянный, вечный Нашедший вдруг– Все судьбы - всех. И делай как должно, Пусть в этом, Не мешаются размены в пустяках И в смерти ты тогда найдёшь, Всю жизнь - Не только прах. МИР БЕЗ ВОЙНЫ. Сколько веков будет длиться - Слава твоей победы… Отходим, Умирая на ходу… Земля приносит боль, Звезда – блаженство Как слышите Приём… Звезда – земле Погибших души, Выбирают совершенство. Кто будет собираться у моей могилы, И будет ли нужда Кому-то приходить И каждый человек, Сам выбирает силу, И каждый - выбирает свою смерть. В том месте, где ты проходил И захотел остаться Почём мне знать Желанья высших сил, И человеческий предел Желаний тех - Которым получается сбываться. Я человек, Что вдруг - Почувствовал свободу, Летящей пули И – Преодолев себя И жизнь… В… опасности… завета… мужества… Но мысли в плен не взять - Всех стран не покорить - Цветы все не собрать - Всё небо не объять - И мир - Без войны и насилия, Не получается - отыскать. 11.3.2007 РАЗГОВОР. Есть царство мёртвых - В мир которых, Заключена душа, Распад огня, земли, И воздуха с водой Пусть даже - умирая – узнаём – Тебя со мной… Извечный разговор двоих С победою стихий простых. Вообще - Я – то, Что я не знаю А то, что знаю, То – уже не я. В глазах мы ищем - Изначальное вибраций, Души живущей, Круга ритуал. Великий танец смерти - По космической спирали, Гармонию Вселенной волновал. МИР БЕЗ ВОЙНЫ И НАСИЛИЯ - ХАЙКУ. Дикой знакомой как ночная звезда Переходит в барокко Птица мертвого края. Я белой ночью солнце встретил Чёрной бабочкой над травою Первый день. Солнце Прямо в глаза Я мгновение счастлив. Беларуская экзотыка - Мовы ні ведае Забіты камар. Маўчы Будуць растрэльваць Каб тут ні смярдзеў. Смерць после полёта Алая роза рождения В смерти. Каждый день умирать Вот и жизнь в безделии Чудесного. Касмаполіс пурпура крывя Алюзіі змроку Расквечанай хвоі. Норма жизни Камикадзе Смерть – жребий небожителей. Соловей на братской могиле Молчаливые грехи мира После 60-ти лет в утреннем небе. АВТОР - ОЛЕГ ПРАКОРИНА 12.3.2007. напiсаў aleg prakaryna 20.03.2007, 07:58
Сонца памірае ў вадзе, Пабачыўшы ўвесь свет Вялікае і мудрае. Ты цягнеш рукі да яго, І твае вочы на яго глядзяць- Ты плачаш….. Ад прыгажосці перадсмяротнай, Ад велічы непаўторнай яго, Ад непазбежнасці таго, Што завем мы адзінотай. Ня бачыў наш народ ні мора, Ні сонца ў ім, але Ведаў веліч слаўную зубра, Волю птушкі ў небе, І перад смерцю кожны ведаў, Што жыў ён не дарма. І веру я, што пасля сёння Заўсёды будзе заўтра, І разам мы чакаем наш усход, Бо сонца, як і вялікі мой народ, Ніколі не памрэ! напiсаў Uladar 20.03.2007, 16:13
Прывітанне ўсім! Я зусім нядаўна пачаў складаць вершы. Быў бы вельмі ўдзячны ўсім, хто проста прагледзіць ды і тым, хто напіша нейкія заўвагі. Наперад Вялікі Дзякуй! “Помнік” Ты жывеш, ты задаволен сваім жыццём, Табе не патрэбна высокая ідэя. Крумкачы праляцяць над тваім крыжом- куды знікне тваё цела? Твае косці ператварыліся ў попел. Дзе твой помнік, на які глянуць твае дзеці? Зямля ўзрасціла, зямля забрала, што засталося?! напiсаў Uladar 20.03.2007, 16:18
……………………………… У маёй кватэры на сцяне вясіць нейкая карціна: Там плывуць аблокі, зверху сонейка глядзіць на землю Гэтае палатно пакрыта празрыстым шклом, але я не бачу ў ім сэнса. Крывавая рожа, зажатая рамкай з усіх бакоў, Адражаецца ў ёй- Жудасна становіцца мне. “Мабыць, гэта нерэальна?” - пытаюся я- “Можа, прывідзілася ў сне?” НЕ! НЕ! НЕ! Думаеш: усё ў жыцці так проста На халяву хочаш яго пражыць Бачу: душанька твая малога росту Смерць тваю не адмяніць. Як той бусел ляцеў важна і павольна Крыламі ўсё махаў, махаў, махаў- гнойнае паветра разносілася толькі пры ўзмаху яго крыла. Гэта ж яго дом- там жа яго дзеткі Ты пайшоў у лес выкідваць аб’едкі—- зацягнула цябе багна-бусла родная зямля Вось так ты дзякуеш прыродзе, што ўзрасціла цябе, надзяліла ўсім неабходным. Ты цар прыроды? НЕ! НЕ! НЕ! Думаеш, у космамас злятаў, убачыў недра зямлі Чалавекам назваўся- так ужо галоўным стаў? Узяў сабе важную ролю ў гэтым творы Да халявы дарваўся, на гару ўзабраўся, Думаў, вышэй за ўсё? Да хто ж ты такі, да хто ж ты такі??? дзе…той …адказ …? А я бачу яго, я бачу яго на маёй карціне- Пад сонцам косці буслінай сям’і той ляжаць А пад імі – нясчасная раўніна- вось яна матка Зямля! Адкажы, Зямля, ад каго атрымала ты гэту падзяку? Няўжо ад двуногай пачвары, што цябе затаптала? ТАК! ТАК! ТАК! напiсаў Uladar 20.03.2007, 16:18
Трыялет памяці Н.Арсеньневай я Вам прызнаюся ў каханьні далібог хоць ведаю ніхто і не пачуе як плача май зноў на аркуш пішу я я Вам прызнаюся ў каханьні далібог для Вас ўсе сонцы ці хоць зорку тую зь нябёсаў я сарваў бы калі б мог я Вам прызнаюся ў каханьні далібог хоць ведаю ніхто і не пачуе напiсаў Арцюх Гэрмановіч 14.04.2007, 19:52
п’янка у суседа штодня зранку стоадсоткавая п’янка крыкі енкі бойкі маты філярэты філяматы коркі пляшкі з-пад гарэлкі так жывем на сьвеце гэтым 20 красавіка 2007 напiсаў Арцюх Гэрмановіч 21.04.2007, 21:27
cognata vocabula rebus схавацца за чужым тварам сталёва прамаўляць словы асадкай і сваёй марай зьбірацца у блакіт новы скрышыць сваё імя сьмела ў псэўдонім апрануць сэрца і чорнае зрабіць белым паставіць над усім сьмецце нясьпелае назваць сталым на сьмех перад усім сьветам ў патыліцу страляць стала няшмат каб асягнуць мэты 9 красавіка 2007 напiсаў Арцюх Гэрмановіч 21.04.2007, 21:28
Вадзянiк Над мельничной запрудой гаснет пламень, И вот уже блеснул последний прамень; Все краски синью вечера затянет. Из ряски поднимается Вадзянiк. Прощанье льющий свет согреть не может И не осушит илистую кожу, А только отразят свой омут милый Два выпуклых тритоньих небасхiла. Купальской ночи в прошлом испытанья: Венки на воду, росное катанье. С опаской но смотрел, покинув реку, На огненное действо человека. Когда оплёл всё полдня дух горячий, На дальнем плёсе гомон, смех дзiцячы. Но отлучён от шума пруд, как ночью; Здесь только чёлн: рыбак сосредоточен. Каб в мысли, словно в омут, углубиться, То впору Водяному подивиться, Как люди, в легкомыслии глухие, Вступают в незнакомую стихию. Утопленниц, девчонок-маломерок, Выталкивал почтительно под берег; Глядел на человечий жребий странный: И этой никогда не быть каханай. Любовью Вадзяны не потревожит, Задатки не даны подобных множить: Не сердце у него – комочек глины И хоботок как трубочка раслiны. Хозяин млына всё хаўруса просит - Под лёд с плотины сала шмат забросит. Амутнiк ускользал придонной тенью, Выпучивал глаза для наблюденья: ”Чудак, уверен он, что я драпежны. Я ж как улитка, неподвижный, нежный, Не пакостей творец, властитель твани, А в вечности пловец и без прозваний, Возник, как разбежались речек сети, Бездушен, оттого не мру на свете. Волос и бороды густую тину Не запятнают скорбные седины”. Рыбак, причалив, лодку покидает, По небу об улове загадает: Разлившись, холод сок калинный прочит. А следом Маладзiк невинный сочыць. На топях белизна коряг и палок Туманна, и видна толпа русалок. В потёмках глыбой наступает нежить… И Вiрнiк рыбу направляет в невод. напiсаў Щепелев Александр 03.05.2007, 10:08
ІВЯНЕЦКІ ПЛЕНЭР - ПАМЯЦІ МАЙСТРА. З 17 па 26 мая ў г.п. Івянец Валожынскага раёна Мінскай вобласці прайшло VІ абласное свята майстроў драўлянай манументальнай скульптуры “Сонечная цеплыня дрэва” прысвечанае памяці майстра Апалінара Пупко (1893 – 18.6.1984). Апалінар Фларыянавіч нарадзіўся і жыў у мястэчку Івянец Валожынскага раёна. Ён знакаміты сваімі драўлянымі скульптурамі, рэльефнымі пано, жывапіснымі і графічнымі творамі, якія выкананы ў жанры наіўна-рэалістычнага мастацтва. Працуючы над сваімі творамі , майстар абапіраўся на самабытныя глыбінныя традыцыі народнара разьбярства. Працы А.Ф. Пупко захоўваюцца ў Нацыянальным мастацкім музеі РБ, Музеі старажытна-беларускай культуры Акадэміі навук РБ, Мінскім абласным краязнаўчым музеі, Івянецкім музеі традыцыйнай культуры. З усёй рэспублікі на абласны пленер разьбы па дрэве прыехалі майстры з розных куткоў Беларусі: Уладзімір Чыквін з Кобрына, Іван Супрунчык са Століншчыны, Алег Шапель са Слуцка, Сяргей Дзятко з Вілейкі, наш зямляк з в.Сноў – Алег Пракарына. Таксама былі майстры з Івянца – Мікола Задрэйка, Віктар Загавалка, Генадзь Халапук. На час правядзення пленэру тзрыторыя сядзібна-паркавага комплексу, помніка эклектычнай культуры 19-20 ст. - ператварылася ў творчую майстэрню разьбяроў. Вядома, удзельнікі свята не толькі творча працавалі але цікава і змястоўна праводзілі творчыя сустрэчы з працаўнікамі Івянецкага музея традыцыйнай культуры пад кіраўніцтвам Алега Феадосавіча Раманоўскага. Наведалі Дом рамёстваў, знаёміліся з мясцовымі майстрамі якія працуюць з глінаю. На працягу пленеру майстэрства разьбы і творчыя задумкі майстры распавядалі ў раённай газеце “Працоўная слава”, дзяліліся сакрэтамі творчага працэсу з карэспандэнткай радыё “Минская волна”, завітала да майстроў і Беларускае тэлебачанне. Таксама на творчую пляцоўку кожны дзень прыходзілі мясцовыя жыхары, экскурсіі. Такім чынам, кожнаму чалавеку які цікавіцца жыццем свайго мястэчка была магчымасть паназіраць як гадзіна за гадзінай з’яўляецца з звычайнага бервяна - творчая праца, якая будзе упрыгожваць родны пасёлак. І, майстры справіліся, і падпарадкавалі творчае свята да свае сякеры. Бо кожны наведвальнік сваёй цікавасцю, шчыра дапамагаў і станоўча ўздейнічаў на кожнага з майстроў. Творчы працэс нават зацікавіў мясцовага вучня Сашу Бубен, які так сама далучыўся да ўдельнікаў пленеру, і старанна выконваў сваю працу. Ён выразаў з дрэва пеўніка пад агульным наглядам майстроў і стаў дыпламантам пленэру. Наш карэспандэнт размаўляў з удзельнікамі свята і занатаваў іх думкі, пажаданні, уражанні наконт пленэру: Уладзімір Чыквін (разьбяр) –Я бачыў пры жыцці - 27 гадоў таму назад, як жыў і працаваў з дрэвам Апалінар Фларыянавіч Пупко.Таму мая мэта – ТЭМА ЯК СЦЭНАР – падкрэсліць у дрэве драўлянасць, мінімальнымі сродкамі выкарыстаць фактуру паверхні дрэва з фактураю парэзкі разцом. Іван Супрунчык (разьбяр) – я высяк працу “Кола жыцця , або апошняя праца”. Гэта азначае, што мы ўсе жывём ў гэтым коле, павыпадаюць спіцы, кола разваліцца, і мы пойдзем у вечнасць. Мікола Задрэйка (разьбяр) – паглядеўшы на другія работы, я свае працы болей выразней зрабіў бы, каб раней удзельнічаў у такіх пленэрах, але і на маім першым пленэры, мы разьбяры, сваёю працаю, адносінамі, як быццам пабраціліся за гэтыя дні. Сяргей Дзятко (разьбяр) – вельмі уражаны і захоплены, многае пераняў ад старэйшых майстроў, чаканні мае спраўдзіліся. Таццяна (студэнтка БГУ) – я упершыню на такім свяце, і мне вельмі падабаецца і разьба і жывапіс, і у мяне ёсць жаданне самой удельнічаць у такіх пленэрах. Мікалай Мікалаеў (мясцовы жыхар) – мяне уразіла, я бачыў герб нашага Івянца, які вы зрабілі, дзякуй вам, што гэтыя працы застануцца тут. Алег Пракарына (разьбяр) – у выкананні маёй працы з назваю “Жыве паганства дух” - мае адчуванні добра падтрымлівала месная архаіка – старажытныя забудовы з валуноў, векавыя дрэвы, бясконцыя спевы птушак у пойме ракі Волма. А натхніла мяне амаль незвычайнае здарэнне. – Калі я ехаў у электрычцы на пленэр, у вагоне стаяла цішыня хаця побач былі дзеці. Але яны размаўлялі на спецыфічнай мове з “страны глухіх” і тут нехта выразна крыкнуў –птичка-. Я гляжу - ў тамбуры б’ецца ластаўка. Гэта здарылася перад Стоўбцамі. А дарэчы, там на Нёмане, была дача Анатоля Маголіна.які адраджаў такую з’яву як пленэры па разбярству. У 1998 годзе я з ім працаваў на пленэры у Капылі. Ён браў маю заяву на прыём у Саюз майстоў у 1999 годзе, і у тым жа годзе заўчасна памёр. А ластаўка ( яна такая прыгожая зблізку) мне сведчыць, что гэта душа Анатоля Маголіна перадае прывітанне нам разьбярам і благаслаўляе пленер прысвечаны памяці майстра Апалінара Фларыянавіча Пупко. Птушка з’яўляецца пасрэднікам паміж зямлёю і небам, паміж Богам і людзьмі. Вось аб чым я думаў, калі злавіўшы ластаўку ў тамбуры - паказваў яе хворым дзецям і выпускаў ў вакно з электрычкі, якая вязла мяне на пленэр. Пра свае уражанні аб пленеры Алег Пракарына склаў верш – Івянецкіх муроў Накавана мне выслухаць спевы, Як з Налібам кахалася Волма, І доўгія косы рачныя Рассякаліся вострым мячом. На мяжы курганоў І зялёнае пушчы-дубровы Вось табе і – вянец - Прадказаў ты сабе… Заглядаючы ў вочы… Загінуўшых ваяроў. Гэта доўга і цяжка - Захоўваць бацькоўскую мару Тую спадчыну выткаўшы Па ручніку На пачатку стагодзя Уздымаецца казка з выявы Хуткай ластаўкі Зносячы чарнату. За сваю працу кожны майстра быў узнагароджаны дыпломам, падарункам і грашовай прэміяй. І вядома самае галоўнае, што кожны удзельнік свята пазнаеміўся з творчасцю А.Ф. Пупко – светлая яму памяць, адчуў эпас івянецкіх легенд і падтрымаў нашыя нацыянальныя традыцыіі на Беларусі. Тэкст падрыхтаваў Алег Пракарына 28.5.2007 – падпісаць – А.КІРА напiсаў aleg prakaryna 30.05.2007, 02:51
"Пiсака" Пiшу, не навучыушыся чытаць I крэмзаю малюнкi на шпалеры… Быць можа, буду добра маляваць… Быць можа, буду добрым, …а не зверам… напiсаў Сяргей 05.08.2007, 01:25
Васiлькi ружаў О, цяжкахворы! Яна зiма, яна сьцюжа… Каханьне, пекла, гора I васiлькi ейных ружаў!.. напiсаў Mikhalchuk 19.12.2007, 13:09
Полацкае Ты зачыняеш вочы І бачыш бы ў сне: Цячэ рака, мы крочым, Сафія на гарэ Крыніца лье вадзіцу. На смак яе спытаў. Тут нельга не спыніцца - Душы голас спяваў. Адчыненае неба Між снежаньскіх турбот. Вось сонца, што так трэба! Ўспамін гадоў глыбок. Трымай мяне мой сябра, Трымай ці йдзі са мной. Вунь бачу, ёсць кавярня. Злым думкам маім бой. Не чую спеў аргана, Балюча ў грудзі. Навокал усё так п'яна. Мне ў вочы не глядзі. І безліч розных бесаў Не радыя святлу Ўцякаюць цёмным лесам, А я далей іду Зноў адшукаю веру, Што моц дае ўсяму І гэтаму вось спеву. І вам, каго люблю! напiсаў Сяргей Шабанаў 22.12.2007, 01:06
Хутчэй! Ўжо не можам спыніцца… Твой голас… Такі празрысты… Артысты, Чакае нас вечнасць жыццяў У крывым каралеўстве статыстык. Кожны чацвёрты. Ці трэці. Не верыцца Кожны. Немы позірк па той бок экрана – Колькі з нас ніколі не вернецца З серыялаў, навін і рэкламы? Не забудзь, што было абяцана – План рыфмаў Радзіме – ад цэнтнера. Адгрузі. І пішы мне старанна Ліст таполі з далёкага сервера. Усё проста! Вырві сваё “шчаслівы” У лёса, што цісне нас носам У электронныя й іншыя нівы. Проста. Толькі штось такі невыносны Зноў шціль у бутэльках піва? напiсала GG 07.01.2008, 19:54
Айчына… Даўно цябе шукалі па страчаных шляхах сусвету І марылі хоць раз убачыцца з табой Айчына, ты яднала усіх нас агульнай мэтай У тваіх матчыных руках знайсці спакой. Мы вандравалі між чужых князёў, цароў, манархаў, Але ніводная з краін не здолела табою стаць Твой голас нам шаптаў аб нечым найбольш вартым Тваёй рукою ветразь валасы кранаў. Айчына адвеку была нам верай, богам і царом, Заўжды ўсім сэрцам ты любіла свайго сына А сын з прадасць цябе за лусту хлеба, А сын не памятае хто ён, і адкуль ён. Айчына, калісь жыла ты моцным, ганарлівым зубрам І дыхаў воляй твой бязмежны край, А потым у цемры паляванне пачалося Ірвалі твае бокі тысячы сабачых зграй. Ты йшла насустрач ветру, насуперак стагодзям Ты верыла,бо часам верылі і мы калі ж стрэлы паляўнічых прабівалі твае грудзі і нас яны хілілі да зямлі. Твае нябёсы засцілала полымя пажараў Тваю зямлю пакрыў пыл чужых шляхоў Ад ворагаў ты нас ў лясах хавала І гінула каб аднойчы адрадзіцца зноў Айчына, ты там дзе льецца кроў тваіх сыноў Дзе носіць вецер хвалі пажаўцелых ніў, Там дзе бацькоўскі дом, пад ценью дзедаўскіх садоў, Дзе птушкам не хапае крылаў каб абхапіць блакітны небасхіл. напiсаў Petrok 08.02.2008, 21:23
Шкада. Шкада, што ты, магчыма, бег. І не паспееш. Так шкада бывае сонца ці каханка з кінастужкі. Я далавах. Я толькі там лячу ні з чым і без напружання! А я можа памятаю—сонца сядала шчыра неяк ланцужком Я далавах і сярдую—ты не тут і тут быць не павінен! напiсаў Sarra 11.02.2008, 19:40
*** Я проста пахаваю сябе У гэтым каханьні. Мой прывід застанецца Смутна плыць, лунаць над зямлёй, Шаптаць свае прызнаньні Табе і захлынацца Ў водары забытай вясны, Што прагне адрадзіцца (Празь цемру ці праз сонца ), Ў мяккасьці тваех валасоў, Што можа толькі сьніцца, Мроіцца і сьніцца. *** У сьнезе глыбокім схаваецца ноч. Яна не аголіць жаданьняў тваіх. А ты йдзі па краі, няўпэўнена кроч, І ўбачыш пустэчу ў далонях сваіх. Хавайся і падай, губляй раўнавагу, Губляй кілямэтры крокаў пустых, Каб зноўку і зноўку знаходзіць адвагу Ня бачыць сябе ў яго зрэнках чужых. напiсала Demetra 18.03.2008, 22:19
Вясна ўрываецца у сэрца І страчаны зімы спакой Свабоднай ад ільдоў ракой Вясна ўрываецца у сэрца І не стрымаць яе сцяной Бо адчыняюцца ў ёй дзверцы Вясна ўрываецца ў сэрца І страчаны зімы спакой! Сусвет насамрэч каляровы! Ты толькі лепей паглядзі, Бінокаль у руку вазьмі. Сусвет насамрэч каляровы. Хтось краскі размачыў слязьмі, Стаіць абквэцаны чырвоным… Сусвет насамрэч каляровы! Ты толькі лепей паглядзі. А сметнік з часам стаў гарою. І нехта ганарыцца ім. З пяску ж будынкі ўсе ў пыл, А сметнік з часам стаў гарою. Так… Непрыемны пах усім. Развагі: "Быць як з той бядою?" А сметнік з часам стаў гарою, І нехта ганарыцца ім. напiсаў Сяргей Шабанаў 24.03.2008, 04:16
усе 348 паведамленьняў Вы павiнны ўвайсьцi ў сыстэму або зарэгiстравацца (калi шчэ не зрабiлi гэтага), каб мець магчымасьць пiсаць камэнтары або навiны. | |
| ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
