Вiтаю, дружа!

увайсьцi | зарэгiстравацца

	Вершы са збору “Марыя S.” 18 красавiка 2007 /лiтаратура/ Віктар Сямашка “Кроў Сусвету”, Менск, 1996 12 студзеня 2007 /лiтаратура/ Валерыя Кустава Адметнасць шляху ў апраметную для беларуса 12 студзеня 2007 /iнтэрвiю/ Валерыя Кустава Дзень Дз 4 лiстапада 2006 /няшчырасьць/ Маnn Kurt Зацірка 29 кастрычнiка 2006 /няшчырасьць/ Маnn Kurt • Адам Глобус [e,ф,8] • Аксана Бязьлепкіна [e,2] • Алесь Аркуш [i,e,ф,6] • Алесь Разанаў [1] • Аляксей Бацюкоў [e,2] • Аліса Бізяева [i,e,ф,17] • Андранік Антанян [i,e] • Андрэй Дынько [i,e,ф,3] • Андрэй Курэйчык [i,e] • Андрэй Хадановіч [i,e,ф,12] • Валерыя Кустава [i,e,2] • Валянцiн Акудовiч [i,e,ф,1] • Вольга Караткевіч [i,e] • Віктар Сьлінко [2] • Віктар Сямашка [i,e,1] • Вінцэсь Мудроў [i,e,ф] • Ганна Гершвін [e,1] • Ганна Кiслiцына [i,e,ф,7] • Зьміцер Арцюх [e,1] • Зьміцер Бартосік [i,e,ф] • Зьміцер Вішнёў [i,e,ф,3] • Зьміцер Дзядзенка [e,1] • Людка Сільнова [1] • Людміла Рублеўская [i,e] • Лявон Вашко [4] • Лявон Вольскі [i,e] • Лявон Юрэвiч [i,e,ф,2] • Маnn Kurt [i,e,ф,14] • Макс Шчур [e,2] • Марыя Мартысевіч [i,e,2] • Мікола Папека [i,e,1] • Міра Лукша [i,e,1] • Павал Сьвярдлоў [i,e,1] • Павел Абрамовiч [i,e,3] • Павел Надольскi [i,e] • Палівач [e] • Пятро Васючэнка [1] • Севярын Квяткоўскі [i,e] • Серж Мiнскевiч [i,e,ф,1] • Славамір Адамовіч [1] • Сяргей Астравец [i,e,1] • Сяргей Сматрычэнка [e,1] • Сяргей Шыдлоўскі [i,e,ф,1] • Тацяна Сьлінка [e,ф] • Уладзімер Арлоў [i,ф,1] • Усевалад Гарачка [e,2] • Францiш Богуш [e,1] • Цiна Клыкоўская [e,1] • Юрась Барысевіч [e,1] • Юры Гумянюк [i] • Ігар Бабкоў [e,7] • Ігар Сiдарук [i,e] • Ўжо ня дзевачка... [i,e,ф,1] • Ільля Сін [i,e] • Інэса Кур`ян [e] • Ірына Хадарэнка [i,e,ф] i - толькi iнфармацыя е - ёсьць email ф - ёсьць фота лiчба - колькасьць матэрыялаў зьвязаных з аўтарам		Лірыка створаны: 11.08.2002, абноўлены: 24.06.2009 20:51, камэнтароў: 367 Полацкае Ты зачыняеш вочы І бачыш бы ў сне: Цячэ рака, мы крочым, Сафія на гарэ Крыніца лье вадзіцу. На смак яе спытаў. Тут нельга не спыніцца - Душы голас спяваў. Адчыненае неба Між снежаньскіх турбот. Вось сонца, што так трэба! Ўспамін гадоў глыбок. Трымай мяне мой сябра, Трымай ці йдзі са мной. Вунь бачу, ёсць кавярня. Злым думкам маім бой. Не чую спеў аргана, Балюча ў грудзі. Навокал усё так п'яна. Мне ў вочы не глядзі. І безліч розных бесаў Не радыя святлу Ўцякаюць цёмным лесам, А я далей іду Зноў адшукаю веру, Што моц дае ўсяму І гэтаму вось спеву. І вам, каго люблю! напiсаў Сяргей Шабанаў 22.12.2007, 01:06 Хутчэй! Ўжо не можам спыніцца… Твой голас… Такі празрысты… Артысты, Чакае нас вечнасць жыццяў У крывым каралеўстве статыстык. Кожны чацвёрты. Ці трэці. Не верыцца Кожны. Немы позірк па той бок экрана – Колькі з нас ніколі не вернецца З серыялаў, навін і рэкламы? Не забудзь, што было абяцана – План рыфмаў Радзіме – ад цэнтнера. Адгрузі. І пішы мне старанна Ліст таполі з далёкага сервера. Усё проста! Вырві сваё “шчаслівы” У лёса, што цісне нас носам У электронныя й іншыя нівы. Проста. Толькі штось такі невыносны Зноў шціль у бутэльках піва? напiсала GG 07.01.2008, 19:54 Айчына… Даўно цябе шукалі па страчаных шляхах сусвету І марылі хоць раз убачыцца з табой Айчына, ты яднала усіх нас агульнай мэтай У тваіх матчыных руках знайсці спакой. Мы вандравалі між чужых князёў, цароў, манархаў, Але ніводная з краін не здолела табою стаць Твой голас нам шаптаў аб нечым найбольш вартым Тваёй рукою ветразь валасы кранаў. Айчына адвеку была нам верай, богам і царом, Заўжды ўсім сэрцам ты любіла свайго сына А сын з прадасць цябе за лусту хлеба, А сын не памятае хто ён, і адкуль ён. Айчына, калісь жыла ты моцным, ганарлівым зубрам І дыхаў воляй твой бязмежны край, А потым у цемры паляванне пачалося Ірвалі твае бокі тысячы сабачых зграй. Ты йшла насустрач ветру, насуперак стагодзям Ты верыла,бо часам верылі і мы калі ж стрэлы паляўнічых прабівалі твае грудзі і нас яны хілілі да зямлі. Твае нябёсы засцілала полымя пажараў Тваю зямлю пакрыў пыл чужых шляхоў Ад ворагаў ты нас ў лясах хавала І гінула каб аднойчы адрадзіцца зноў Айчына, ты там дзе льецца кроў тваіх сыноў Дзе носіць вецер хвалі пажаўцелых ніў, Там дзе бацькоўскі дом, пад ценью дзедаўскіх садоў, Дзе птушкам не хапае крылаў каб абхапіць блакітны небасхіл. напiсаў Petrok 08.02.2008, 21:23 Шкада. Шкада, што ты, магчыма, бег. І не паспееш. Так шкада бывае сонца ці каханка з кінастужкі. Я далавах. Я толькі там лячу ні з чым і без напружання! А я можа памятаю—сонца сядала шчыра неяк ланцужком Я далавах і сярдую—ты не тут і тут быць не павінен! напiсаў Sarra 11.02.2008, 19:40 *** Я проста пахаваю сябе У гэтым каханьні. Мой прывід застанецца Смутна плыць, лунаць над зямлёй, Шаптаць свае прызнаньні Табе і захлынацца Ў водары забытай вясны, Што прагне адрадзіцца (Празь цемру ці праз сонца ), Ў мяккасьці тваех валасоў, Што можа толькі сьніцца, Мроіцца і сьніцца. *** У сьнезе глыбокім схаваецца ноч. Яна не аголіць жаданьняў тваіх. А ты йдзі па краі, няўпэўнена кроч, І ўбачыш пустэчу ў далонях сваіх. Хавайся і падай, губляй раўнавагу, Губляй кілямэтры крокаў пустых, Каб зноўку і зноўку знаходзіць адвагу Ня бачыць сябе ў яго зрэнках чужых. напiсала Demetra 18.03.2008, 22:19 Вясна ўрываецца у сэрца І страчаны зімы спакой Свабоднай ад ільдоў ракой Вясна ўрываецца у сэрца І не стрымаць яе сцяной Бо адчыняюцца ў ёй дзверцы Вясна ўрываецца ў сэрца І страчаны зімы спакой! Сусвет насамрэч каляровы! Ты толькі лепей паглядзі, Бінокаль у руку вазьмі. Сусвет насамрэч каляровы. Хтось краскі размачыў слязьмі, Стаіць абквэцаны чырвоным… Сусвет насамрэч каляровы! Ты толькі лепей паглядзі. А сметнік з часам стаў гарою. І нехта ганарыцца ім. З пяску ж будынкі ўсе ў пыл, А сметнік з часам стаў гарою. Так… Непрыемны пах усім. Развагі: "Быць як з той бядою?" А сметнік з часам стаў гарою, І нехта ганарыцца ім. напiсаў Сяргей Шабанаў 24.03.2008, 04:16 Людзі навокал мяне нараджаюцца, жывуць і паміраюць, вучаць навукі, працуюць на працах, ходзяць па музэях, па розных імпрэзах і па магазінах, сьнедаюць, абедаюць і вячэраюць, п’юць гарэлку альбо гарбату, наведваюць прыбіральню ці сваякоў, кладуцца спаць і прачынаюцца, займаюцца сэксам, сустракаюцца і разыходзяцца, выхоўваюць дзяцей. А я лепей прысяду на прахалодных мармуровых прыступках якога-небудзь недабудаванага ці недаруйнаванага палацу і буду глядзець і слухаць, як вырастаюць горы і рухаюцца кантыненты, пакуль дэміюрг нацягвае аслабелыя струны Сусьвету. напiсаў hondurazian 08.09.2008, 15:33 космас дарэмна складаныя знакі і мутныя мне дасылае - не прачытаю я нават прастых. укушана німфа лясная зьмяёю атрутнаю, а за сьпіною маёй гараць гарады і масты. aзірнуцца назад, і згубіць, і забыць, застыгнуўшы слупам саляным, узгадаўшы выпадкам той фільм пра сэкс і любоў, той вечар, той дождж і калюжыны ўсе, тыя трупы паналезлых зь зямлі на асфальт дажджавых чарвякоў. зараз вакуум - пуста, але ўсё-ткі нешта ж супала год таму ці напэўна крыху параней і даўней. ненадоўга, на дні, на гадзіны, секунды - на мала ў царстве ценяў знайшоў сваю эўрыдыку арфей. напiсаў Jan hondurazian Marozau 08.09.2008, 15:34 рачулка імкнецца з двух берагоў да хваляў у моры адкрытым. гештальт незавершаны - я да яго кайданамі прыкуты нібыта. што там было, я ўжо ясна не помню, толькі штоноч мне ўсё сьніцца, як я паміраю, сьціснуўшы ў далоні нітачку ад рукавіцы… напiсаў Jan hondurazian Marozau 08.09.2008, 15:34 людзі на гэтым сьвеце не вечна жывуць - часова, альбо каб зрабіць што-небудзь ці каб не зрабіць нічога. і крочаць да мэты цьмянай па шашы, ці празь лес, ці праз поле. магчыма калі і дасягнуць, але, можа быць, ніколі. напiсаў Jan hondurazian Marozau 08.09.2008, 15:35 На станцыю "Бітцаўскі парк" прыбывае цягнік. І ня скажа з дынамікаў голас: "Калі ласка, пакіньце вагоны!" Потому что хотя и звучит тут такой же как дома язык, Але ахінаецца сэрца тугой з-за адсутнасьці мовы. Балцкая частка маёй балта-славянскай душы Шукае месца і час для спакою і адпачынку. Запіваючы кавай чызкейк у кафэ каля тлумнай шашы, Я ўзгадаю Скарыны прашпэкт і Траецкага хлеба скарынку. Масква, 1-2 сакавiка 2007 г. напiсаў Jan hondurazian Marozau 08.09.2008, 15:36 Viazień Кайданы сьцінаюць дух, на засоўцы дзьверы, І дарэмна йржаньне пад вакном каня. Я прыдумаў сам сябе і жыву я верай У свабоды надыход па сканчэньні дня. Мне ў тваіх вачах, нажаль, не знайсьці апоры. Боль свой я перамагу, вырваўшы з грудзей Сэрца - трапяткі клубок - дам яму прасторы. Разьвітацца ўсе прыйдуць акрамя цябе. Памалюся, апрану чыстую кашулю; Быў бы трапным пісталет ды й умелым кат. Непакорны голаў мой супакоіць куля, А хлусьлівы суд страшней Божага ў сто крат. Вырвуся з палону я, калі хопіць сілаў, Зьнішчу чорны нагавор, зьнеслаўленьні ўсе. Конь, за ветрам бегучы, з ног падкову ськіне. Падбяры яе тады - шчасьце прынясе… Пасьля скачкі цяжка конь дыхае ад стомы, І ад поўні на зямлю лёг блакітны цень. Людзі добрыя вядуць пра мяне размовы, Чысьціць сваю зброю кат. Заўтра - цяжкі дзень… Менск, 1 чэрвеня 2006 г. напiсаў Jan hondurazian Marozau 08.09.2008, 15:37 разьвітаньне з радзімай do widzennia, meine Liebe! жди меня и я вернусь. может быть, мы и смогли бы как-нибудь когда-нибудь… see you later, meine Freunde, jak nadyjdzie studzień, vypjem z vami piva z bondy. то ли ещё будет! za žyćcio - für mein Leben - aprakinu štolik, a z saboj vaźmu žmień hlieby i pavietra słoik. pryvitańnie, meine Fremde, niepryvietny, čužy kraj. kto by myslal, ze tam bede?! mein Vaterland, byvaj… напiсаў Jan hondurazian Marozau 08.09.2008, 15:38 Дык ці гэта жыцьцё? Страх зрабіў выбар твой, Ты глядзіш праз плячо - Сочыць хтось за табой? Сотні твараў у мэтро На цяжкія шляхі, Стопакутным таўром Стовяковай тугі Звыкла тхне кожны дом, Кожны рог, кожны слуп, І за кожным вакном Свой жыцьцёвы ланцуг. Як атрута ў крыві, Невылечны як боль Ціхім шэптам сваім Ён заўсёды з табой. Як жахлівы ўспамін, Як дзіцячы твой страх, Ён пусьціў карані У тваім сэрцы. А пах? Ты прывык да яго, Як працоўнік трупярні. Штось ня так? Усё адно! Ты ідзеш у кавярню, Ты гутарыш пра дождж, Пра вясёлку і вецер. Воля, кажаш? Дык што ж? Ці адзін я ў сьвеце… напiсаў nemaula 20.12.2008, 15:34 Янiе Ханд. М., гэтая моуная мяшанка - найлепшае адлюстраванне таго, што тварыцца у нашых голавах i сэрцах. напiсаў Лiцвiнка 15.04.2009, 21:58 Прадвесне Божа, калi ты есць сапрауды Няствораны з гэтага свету – Дзякую табе Ад усiх тых, пахованых Ды маладых ячшэ у гады, Зямных палеткау, Дзе з намi у хованкi гуляюць гарады, Вартоунiкамi пашчау-кiламетрау, Ды тыя помнiкi-ахоунiкi Cляды у комiнах запашваюць: Цi сажай, цi паветрам… ______________ За тыя стомленыя шарыя гурбы, Вярхоунай валай Упаушыя на песнi вякоу-iмшарау, У лубяныя лбы, Заваленыя хмарамi прадвесня, Пажарам на усе бакi, Цяжарнай карай на усе сiлы – Хiба умесцiм Той нашай мары сiнiя вянкi: Алтарныя. Ахвярныя. Нявесцiныя. Мой Караткевiч Казкi Беларусi Старая чытанка у пажоуклых старонках – Ды казкi, казкi, казкi Беларусi, Трапеткiя, як першыя каронкi На лужынах у восенi марознай, Багатыя, як золкi жнiвень у весцы, Загадкавыя, (кветка-зорка папараць?) Пяшчотныя, як хвейныя пялесткi – На усе жыцце мне засталiся у памяцi I у сэрцы тым багаццем – песняй мацiнай, Што стала для мяне увайсцем У быцце дарослаю. Ад нашых прадзедау, Ад iх мячоу ды ростаняу Раздадзеныя пацерам каралiкi Спляцiце для мяне вiрамi-бусамi З усiх гэты россыпау I – адлятайце у старонкi дальнiя Нароуню з бусламi, Мае агнi бялесыя! Нябесамi, Кахаючы каханне. Маленькi Прынц Шэпчуць увысi табе адвечна Гусi-ракеты маторным плачам, Толькi нiколi цябе (дарэчы Дагэтуль i потым) я ужо не убачыла, Мой зорны, адзiны, маленькi хлопчык, Паранены дзiкай свавольнай кветкай – Замест гэтай дзiунай даволi iстоты Я стала раптоуна тваей суседкай У мрочнай i цiхай пустынi пауночнай Маей Атлантыды, няумысна прыхiльнай Усiм тым, чыя сiнiя-сiнiя вочы Не здолелi хiба у сэрцы дзявочым Тады яшчэ промень журбы пакiнуць… Стомленыя сонцам Устаю непрытомным раннем Ледзь сонца павекi кране: Кахаць – невымоуна кахаю, Бясконца кахаю яе: Яе – у абкосманых косах, Ад спеку амаль што белых, Яе – абгарэлую, босую Ды у простыню толькi адзетую, Яе – мой паувострау На росстанях усiх тых шляхоу няудольных, Што кветкамi дораць так шчодрасна Мае пасiвелыя скронi; Бярозку, лазу танкастаную, Урослую ледаю у полi, Што у сэрцы спляла той прыстанак, Якога не ведау нiколi Ды ведаць не мог: Тымi веснамi Па-iншаму кросны гучалi – Парослi аучары нябесныя Спарышамi рознымi, Хмарнаю пагрозай, Усявышняга жартамi, Бясконцых пажарау абозамi, Што братау аброчвалi – катамi, Дзяцей – да бацькоу бязлiтоснымi, Ды крочылi, чорныя, упарта Вячорамi жудасцi воучыя Ваучынаю чортавай хартыяй Па хатах нiчым не склапочанай Айчыны… Хто ж помсцiць, хто даруе? За гэтыя шчырыя вочы З паветрам уплылай каханай У магiлы лагчыны дзявочыя… ___________ За кратамi поуных фурманак, Дзе ратау у поусцi марознай – Стаяу неадпомсцены ранак, Сплятаны у косы бярозныя… Вяртанне Мае Мае слупы на дарозе – Вякi вартоуныя, Мае – сухiя бярозы Бакi няроуныя, Мае – пахiлыя стосы Вякоу дрымучых, Мае – магiлы ды розныя Творы пушчы, Мае – балотнай дрызiны Гнiлыя вочы Маей дрымотнай адзiнай Зямлi пауночнай. Маей залетнай радзiмай Няволi – споведзь: Тае журботы i сiлы – На колькi хопiць… Агнiва Палiва бракуе душы! Бракуе палiва у сэрцы! Радзiмы на гэтае месца Патрэбна вуглi залажыць – Туды, дзе не грэе ужо, Дым дзе серны адзiны ужо уецца: Нiяк мне, павер, не удаецца Без сэрца-агнiва аджыць – Радзiмага роднага сэрца У згнiлай балотам мяжы! Калi дзе-нiдзе задрыжыць – Адразу у грудзi адгукнецца… Ды, не… усе не тое! Бяжыць усе далей Па абъездцы крутой – Каб iзноу перажыць I зноу пераехаць Да сэрца сыновага: Зноу – новым сэнсам У сэрцы нанова аджыць. напiсаў Лiцвiнка 15.04.2009, 22:05 Выношу на суд ваш панства сваю творчасць Беларускі полк У 1654 годзе пачалася Трынаццацігадовая вайна ВКЛ з Маскоўскай дзяржавай. Маскоўскія войскі хутка прасоўваліся ўглыб краіны. Адзін з магілёўскіх шляхціцаў Канстанцін Паклонскі, здрадзіўшы Радзіме, перайшоўшы на бок непрыяцеля, пачаў пры дапамозе маскоўскіх войск ствараць першы на Беларусі казацкі полк у Чавусах. Гэты полк падначальваўся царскім уладам, i хаця большасць з вояў змагаліся проста за лепшую долю і веру, але ж усё ж такi - супраціў свайго народу … Маладзік узыходзіць над Проняй, З цемры рушыць прывідаў раць, Вылятаюць магутныя коні - На канях жаўнеры сядзяць. На гарышчы вялікі, калматы, Іх прыход абвяшчае воўк. Выязджае, апрануты ў шаты, Беларускі казацкі полк. Лёгка проста ляцяць, як усполах, У шаломах з мячамі, адноў Пранясуцца па пушчах, стадолах, Так, што аж заклакоча кроў. Наваколле важак аглядае, Пільна сочыць хутка за ўсім, Быць навечна, бо доля такая, Ў гэтым краі старожай ім. Час такі быў, калі тыя воі На варожы бок пакрысе Перайшлі цяжкою парою Супраць роднай Айчыны ўсе. Людзям ліха ўчынілі замнога, За нішто запрадаўшы кут. І за гэта асуджаны Богам На старожу вечную тут. Долі, пэўна, шукалі і веры, Ды абралі няверны шлях- Вораг з вамі прыйшоў ненажэрны І прынёс смерць, пакуты, жах! Можа, здымецца гэта пракляцце… Толькі зараз, як і раней, Выступае прывідная брацця, Зацугляўшы сваіх каней. А пакуль за грахі вам – няволя! І важак ваш адною рукой Уздымае харугву долі, А харугву здрады - другой… напiсаў Яўген Зубовіч 17.05.2009, 19:18 З’явілася новая кніга Яўгена Зубовіча, якая называецца - “У небе сонца заходзіць самотна”. Першая кніга “Чавусы – горад святога Марціна” апавядае пра гісторыю Чавус, а таксама утрымлівае шэраг літаратурна апрацаваных паданняў. Захапленне гісторыяй роднай зямлі і яе маляўнічай прыродай абумовіла напрамак творчасці аўтара. У гэты зборнік увайшло шмат лірычных вершаў, вершаў грамадзянскага гучання, а так сама вершаваныя апавяданні, звязаныя з гісторыяй роднай Беларусі. Шмат у зборніку прысвечана малой радзіме аўтара, яе выбітным постацям і слаўнай гісторыі: “Іван Нячай”, “Беларускі полк”, “Кашаваравай-Руднявай” і інш. П’есы “Кейстут і Бірута”, “Вітаўтавы слезы” распавядаюць аб малавядомых шырокаму чытачу фактах праватнага жыцця ўладароў ВКЛ; “Пакровы” – камедыйны твор, які адлюстроўвае народныя звычаі, традыцыі святкавання беларускіх святаў. Паэма “Князеўна” паказвае барацьбу за незалежнасць беларускага народа, асаблівасці дзяржаўнага ладу, тагачаснае жыцце, каханне, мужнасць на прыкладзе маладога княжыча Марціна, што апынуўся ў цяжкіх і нязвыклых для сябе абставінах… Вось некалькі вершаў, якія ўвайшлі ў зборнік: Ў небе сонца заходзiць самотна… Ў небе сонца заходзiць самотна, Ружавее блакiтная даль. Абдымi мяне цiха, пяшчотна, Залячы мне мой смутак i жаль. Твае рукi падораць мне ласку, Твае вочы - бязмежны спакой, Каб спазнаць незабыўную казку Гэтай ноччу тут побач з табой. Хай пазбавяцца думкi былога, Бы навечна трывогi забыць. Без цябе непатрэбна нiчога, Толькi ты даеш сiлы мне жыць! Варвары Кашаваравай – Руднявай (Верш з трыпціха прысвечанага Івану Насовічу, Варвары Кашаваравай Руднявай і Льву Маневічу) Варвара Кашаварава - Руднява – паходзiла з незаможнай сям’i чавускага настаунiка, нарадзiлася ў 1842 годзе. ў Чавусах. Нягледзячы на iснаваўшаю ў той час негалосную забарону на атрыманне навуковай ступенi, дзякуючы няспыннай працы i свайму моцнаму характару, дамаглася ступенi доктара, стаушыся такiм чынам першай на абсягу Расiйскай iмперыi жанчынай – дыпламаваным лекарам. Вялікі дзень, шчаслівае імгненне! Абвергла ты няпісаны закон. Работай адказаўшы на сумненні, Варожы і злаблівы хціўцаў тон. Адвеку мовілі вырок жанчыне - Расціць дзяцей, глядзець агмень і дом; А ты ўсе ж стала першай у краіне Рупліваю жанчынаю - ўрачом. Усё жыцце- плён працы неабсяжнай Дарыла ўвесь народу сваяму. Ніколі й час бяздушна -безразважны Яго не зможа сцерці; і таму Вялікі моцны светлы вобраз твой Адвечна будзе ў памяці людской! Мова Магутны Божа, мiлы мой! О, з мовы злiтуйся маёй! Дай не памерцi края слову, Ўзрадзi вялiкай нашу мову. Табой стагоддзямі пiсалi, Табой пачуццi абуджалi, I ты адна вяла на бой Ад сну ратуючы сабой. Цябе любiлi каралi, I гаварылi “на зямлi”. Напеўнай самаю гучыш - Чаму ў народзе ты маучыш?! Чаму ж цябе забыў народ, Закiнуў цягам столькіх год? Магутны Божа, мiлы мой, О, з мовы злiтуйся маей! Калі хто зацікавіўся кнігай, дык яе можна набыць у Мінску ў наступных кніжных крамах: Дом кнігі “Светач” пр-т Пераможцаў 11 “Кнігарня пісьменніка” вул. Казлова 2 “Кнігарня Эўрыка” вул. Куйбышава 75 “Кнігі&кніжачкі” пр-т Незалежнасці 14 “Бібліятэчны калектар” вул. Сурганава 46 “Акадэмкніга” вул. Сурганава 6 А таксама замовіць па тэлефоне 8 029 317 46 98, 8 (017) 259 41 44 Ці напісаўшы на адрас: Litvin20006@yandex.ru А ў Чавусах, затэліфанаваўшы на нумар 8 029 6225889 ці 8 (02242) 2 25 67. Пры набыцці мажліва атрымаць подпіс-прысвячэнне ад аўтара. напiсаў Яўген Зубовіч 22.05.2009, 23:55 In memoriam Бранiславу Эпiмах-Шыпiлу з нагоды 150-годдзя Кожны піцерскі беларус ведае, што менавіта ад яго ідзе адлік каардынат у прасторы горада, кожны мае сваё шчымлівае пачуццё самотнай адзіноты, на якое абапіраецца наша самастойнасць. Гэта пачуццё трапна зафіксаваныя ў вершы выкладчыцы факультэта журналістыкі «вялікага» універсітэта, ураджэнкі Гомеля, паэтэсы Святланы Бадруновай: На Стрэлцы ……………………………сябрам Любімыя! Мне радасна і страшна Усведамляць, што кожным новым ранкам У Няве падлёднай новая вада. Такія дні – і ціша і мароз, Пустое неба – ў Пецярбурзе рэдкасць, I горад жоўта-шызай-сінявой Устае трохмернай галаграмай Кругом мяне, і калі скіраваць Вачмі направа – пойдзе ён налева, Як па дузе, і значыць, ад мяне Iдзе адлік каардынат прасторы. А час – час згорнуты ў ва мне Спружынай, што не хоча прачынацца, Разсунуцца… А горад светлы, ціхі I нязменны… Толькі там, пад крыгай Глухога льду бяжыць жыццё, Як нейкі знак другога вымярэньня, I мой спакой – мой OXYZ – Парушаны. Парушаны. I што ж? З усмешкай Раблю я нетаропкі крок Ды не на вось абсцыс кірункам Стрэлкі Васілеўскага вострава – а ўнутр Сябе. I адпускаецца спружына, Абодва накірункі – ўперад, Да невядомага, і адваротны, да былога, - Аднолькава даступныя. ДамЫ Мяняюцца: яны ўжо маладзейшыя, А значць, пастарэлі. I рака ужо Гатова ўскрыцца. Гэта значыць, скора Жывы струмень прамые вочы мне, I я пабачу караблі ў заліве, I бэз на Марсавым і вас, мае Любімыя. Мне радасна. I страшна… Заснавальнік выдавецтва “Чырвоны матрос”, знакаміты пецярбуржскі паэт Міша Сапега больш лаканічны: НАЧНЫ ШПАЦЫР Нідзе не спяшаю. Самому і лёгка мне і самотна крыху… Вецер сціх. Толькі – белая ноч. Толькі чорная Чорная рэчка. напiсаў Perakladchyk 31.05.2009, 22:08 Iван Нячай У 1654 – 1667 гадах адбылася крывавая драма – вайна памiж Рэччу Паспалiтай i Маскоўскай дзяржавай, цягам якой загiнула больш за палову беларускага насельнiцтва. Асобнай вайсковай сiлай на Беларусi былi казакi, якiх узначальваў гетман Багдан Хмяльнiцкi. Хмяльнiцкi жадаў далучыць да Украiнскай дзяржавы, якую ён ствараў, усходнiя i пайночныя беларускiя землi. Ў склад запарожскага войска ўваходзiлi розныя людзi- як шляхта так i просты народ. Не малую ролю ў падзеях гэтай вайны давялося адыграць i палкоўнiку запарожскага войска, зяцю Багдана Хмяльнiцкага, брату слыннага воiна Данiлы Нячая – Iвану, якому лёс наканаваў нарадзiцца на Чавускай зямлi i звязаў яго потым з гэтай зямлёй непарыўна… Зямля Радзiмiчаў – прыгожы край! Куды нi ступiш цi не зробiш крока, Цi ў цемны лес, а мо ў шумлiвы гай, То цешыцца той прыгажосцю вока. Тут лашчыць позiрк плынь павольных рэк, Што малаком цякуць з салодкiм мёдам. I нездарма ўладырыў чалавек Тут болей шчасна з кожным новым годам. Калiсцi тут жа, ў Чавусах, даўно Дзяцё ў сям’i чакалi з нецярпеннем. I вось, нарэшце, сталася яно - Жаданае бацькамi нараджэнне. Купальскай ноччу тою агнявой Маланкi, громы бiлi безупынна! I ў тую ноч у хацiнцы старой Бог даў другога ўжо Нячаям сына. I ў той жа час, прабiўшыся праз дах, Наўпрост маланка ўдарыла ў малога! Апанаваў усiх адразу жах; Ну а малечы - дзiўна – анiчога! Цi Госпада то небывалы знак, Што людзi разгадаць былi не ў сiлах?! Калi не абярнуўся на прасак - Абранца кроў, напэўна, ў гэтых жылах! I павiтуха, глянуўшы на твар Хлапца, зрабiла хутка прадказанне: “Ён будзе слаўны воiн i змагар! Але згiбее сын ваш …ад кахання.” …Прайшло немала часу з тых падзей. Ён вырас і надоўга дом пакiнуў, Бо паiмчаў, прыспоўнены надзей На Сеч за лепшай доляй на Ўкраiну. Яго паклiкаў родны брат туды, Каб быў яму апiрышчам, падмогай. I вось Iван паехаў, назаўжды Казацкаю пакрочыўшы дарогай. Свой не спазнаўшы сканаваны лёс Ты ўзнагародамi наўрад падманеш. Як i ў баi - не зведаўшы пагроз, Высакародным воiнам не станеш. Быў моцным волатам Iван Нячай! Бо роўных не было падчас змагання; I на канi, дзеля баўлення хай, Запхаць мог долу корд аж да дзяржання. Хмяльнiцкаму ён верны, нiбы пёс, Для ворагаў яго быў вострай дзiдай. I гетман, дзячыўшы, таго прыўзнёс, З дачкой сваёй жанiўшы, Стэфанiдай. Палкоўнiцтва паднёс яму Багдан , I не ўшчувае, не дае вымоўi, Але прыйшла вайна - i полк, свой стан, Павеў Нячай; ён знoву ў Прыдняпроўi. Вайна прыйшла- з ёй гора, гармiдар! Масква ў Лiтву i на Iнфлянты пнецца. Ну, а казацтва, як маскоўскi цар, Лiтву таксама ваяваць iмкнецца! Хмяльнiцкi i Масква - адзiн хаўрус! Бо гетман падпiсаўся на падданнi: Цi воляю сваёю, цi ў прымус, Выконвае царовы дыхтаваннi. Цару зямлiцу ту забраць карцiць! Багдану ў ёй таксама трэба ўлады. Нячаю ж i няма чаго рабiць: Ён – воiн, i выконвае загады. Сваiх людзей вядзе ён смела ў бой, Дратуе, палiць для казацтва Сечы. З радзiмаю старонкаю сваёй Ваюе, забiвае i бязвечыць! У першых шэрагах лунае ён, Сам не шкадуе не жыцця, не сiлы, Не бачыць ранаў i не чуе стогн Пад лязгат шабляў, гэтак сэрцу мiлы. Ды не забыўся ўроднага гайна - I ў Чавусах сталiца яго стала. Крывавая iдзе наўкол вайна, А тут яму й зямлiца б памагала. Адсюль ён сее гора, стогн і плач, На Магiлеў, на Быхаў, Крычаў ходзiць. Куды пакажа шлях яго пярнач - Туды i казакi яго прыходзяць… …Праз два гады памёр Багдан стары. Замест Хмяльнiцкага Выгоўскi стаўся - Змяняюцца заўжды гаспадары- Нячай i з новым тым пасябраваўся. Вiруе ўсю Ўкраiну i трасе: Казацтва стала моцнай сiлай прагнай! Баяцца ў Паспалiтай Рэчы ўсе Каб Сеч для iх не стала топкай багнай. Лiтвы заваявала яна шмат, У Польшчы насаджае гнеўны нораў. Дык лепей замiрыцца з ёй сто крат, Чым зведаць для краiны болей гораў. Прaвоў iм абяцалi болей даць, Жыццё каб стала лепшым ды i ўежным, Да Польшчы i Лiтвы б iм толькi стаць, Быць разам з iмi Сечы незалежнай! Зрабiцi Княства Рускае з яе ! Выгоўскi князям быў бы над тым краям… …І вось хаўрус той гетман прызнае I супраць Маскавiтаў выступае. Палкоўнiк верны ж Cечы быў, пачаў Адноў служыць той службай працавiтай. I як Выгоўскi гетман загадаў- Ён перайшоў да Рэчы Паспалiтай. Вярнуўшыся да роднае Лiтвы, Цяпер Айчыне сынам стаў адданым, А сейм надаў шляхецкiя правы Яму за гэта, дараваўшы станам. Аддаў яго бацькоўскi родны кут У вечнае валоданне i клопат . I вось у Чавусах жа зараз тут Зусiм з яго ўжо будзе iншы попыт! Што ж, трэба так валечна, як раней Грахi ўсе замалiць свае i вiны, I не рабiць, самому як схадней, А рупiцца аб велiчы Айчыны! Жыццё кароткае людзей як дым, Цурчыць, што ў небе неабсяжным чыстым; Ды чым вышэй, тым меньш дым бачны ў iм, А славы век мажлiвы быць вячыстым. I ён пачаў, не жалячы сябе, Супраць Масквы стаяць наўкол сцяною I з Богам i Радзiмай у мальбе Бiць ворагаў з той мужнасцю былою. Вялiкi гетман, пан Сапега наш, Казаў яму ў свiм замiлаваннi, Што ён герой, ён больш не звадыяш, Радзiма цэнiць i яго стараннi! Нячай ужо з паплечнiкамi ўсюль, З Мурашкаю, Цiханавецкiм дбаюць, Маскве дзе б нападдаць як можна куль, Залогi ды раз’езды iх знiшчаюць. I так было б яшчэ працяглы час- Зухвал бы цешыўся вайной дазвання- Але, як то бывае водзiн раз, Угрунь знячэўкi надыйшло каханне… …У гэтым годзе на Купале зноў Вянкi плывуць па водным рэчкi ўлоннi, I ў маладых клакоча моцна кроў, Праз вогнiшчы як скачуць каля Пронi. Бо ў Чавусах спакойна, як нiдзе. Баронiць пан Нячай сваю сталiцу! Масква сюды сваволiць не iдзе, Бо норава палкоўнiка баiцца. Таму i святы, гоман, далiбог, Бы князь палкоўнiк свой дамен тут мае. I лад такi ў дамене зладзiць змог, Што хоча злiтуе, а хоча - пакарае. Ўсяму ён гаспадар! Сярод прыгод Над сконам кпiць у барацьбе дачасным, Ды з гэтай ночы моцны верхавод Над сэрцанькам не ўладны больш уласным! Нiколi шчэ вайсковаю парой Не прабiвалi сэрца гэта стрэлы! Але яго Ганусi маладой Працяў адзiны позiрк толькi смелы. Мiж валасоў, бы сонца, залатых, Блакiт вачэй, як акiян вiрлiвы; Заблытацца ў вiрах падманных тых Любому гэтак лёгка, так мажлiва! Прыгожы стан i зграбная хада, I вусны гэтак цягнуць, як сунiцы. Ў Нячая i сумнення нi сляда: Ён не адпусцiць гэтай маладзiцы! А Ганне да спадобы i Iван. Кахання чары цягнуць у палонку, Згубiўшы розум свой, магутны пан Забыўся бессаромна i на жонку. Далека Стэфанiда ад яго! А гэтую пракудную гарэзу Не выскварыцi з сэрца сваяго, Бо ён яе кахае да зарэзу! Яны ўдваiх заўжды, i ад усiх Хавае ён пачуццi i каханку. I стрэчы, так салодкiя, ўсе ў iх Цягнуцца з цёмнай ночы i да ранку… …Нiхто не можа шчасным вечна быць, Як жыць нiхто не можа векавечна, Таму патрэбна шчасце нам цанiць, Бо страцiць нам яго так небяспечна. Бо як шчаслiвы ты – злыбед пiльнуй! Чым болей шчасця на галоў спадае, Тым меней давярай яму, прадчуй, Што зноў за шчасцем лiха падступае… …Нячай ёй кажа шмат ласкавых слоў, Пястуе цела, валасы так мiла I кажа, што заужды сваё гатоў Жыццё аддаць, бы толькi папрасiла. Слых лашчыць гэты сказ салодкi ёй. Жыцце Яго Ганусi не патрэбна, А лепей бы жанiўся ён на ёй, Бо так тайком страчацца, ўсе ж, ганебна! Казак насупiўся i спахмурнеў, I кажа цiха вiнавата Ганне, Што ён жанаты, як бы не хацеў- Ён жонкi пакiдаць ужо не стане! Ах, як жа словы i прызнаннi – бруд?! Ёй грудзi бы працяла скрозна дзiда. I ўсё падман, што мовiў гэты чмут?! А ў сэрцы толькi горыч i агiда. Не помнячы сабе, пабегла прэч, Каханы жа застаўся нерухомы. Ёй лепей галаву тады адсеч- Вось будзе ганьба, стане як вядома! Ў наступны дзень iсцi прыйшла пара Нячаю ў Быхаве ўжо прытулiцца; Аберагчы каб берагi Дняпра, Ад войск маскоўскiх каб абаранiцца. Прыедзе ён да дому неспадволь, Замiрыцца, бо ён не крыважэрца. I ўпершыню ён чуе гэткi боль - Аб тым выпадку ные яго сэрца! Як досiць войска ваяваць пайшло, Ля Быхава яно заспела чутку, Што жонкi ўжо ў Iвана не было- Памерла Стэфанiда -ён у смутку! Не ўнiкнiш смерцi, як i малады. Не ўнiкне i яе стары, лагодны. Яна забрала жонку назаўжды Ў яго, але зрабiла, ўсё ж, свабодным… I што ж, няма ўжо жонкi, а то бок Ён, значыць, Бога гнева не баiцца! I вось палкоўнiк даў сабе зарок: Як вернeцца, з Ганусяй ажанiцца… …Тым часам Ганна - пнуткая струна, Кiваюць рукi i трасуцца лыткi- Задумала нядобрае яна I кiнулася джгаць да варажбiткi. Нiякi гнеў не можна параўнаць За вiны, цi за iншыя заганы, З каханнем, што змаглося ў сэрцы стаць Да любага нянавiсцю калянай! Бо ў пачуццi няўбачлiва гарэць Не варта, ўсе павiнны ў пале цямiць, Што для кахання вочы трэба мець Так, як для думак нам патрэбна памяць Прыбегшы, пачала яна казаць, Каб варажбiтка дала ў горы рады, Каб злодзея Нячая пакараць, Пазбавiць шчасця, сiлы, моцы, ўлады! Каб ён зазнаў сам справядлiвы гнеў За тое, што стрывацi ёй прышлося, Вырок каб за грахi свае прымеў, Каб ушчуванне помсты адбылося! Прыгожы засцiць помстаю пагляд, А варажбiтка кажа ёй у вочы, Запэўнiць хоча: прывядзе ўсе ў лад! I пачынае брыдкi сказ прарочы. Што ж, пан палкоўнiк, мусiш заплацiць За свой учынак страшна крывадушны! Кiдае зёлкi ў кiпень i крычыць, Шапоча, каб надаць ушчынак слушны. I раптам памiж пары ад катла Прывiд старой з’явiўся Чорнай панi, Што легкi стан да столi прыўзняла I знiкла… як i не было той зданнi… …А ў Быхаве высокiя муры - Сапегаў замак - цверджа неблагая! I вось Нячай, прыпаўшы, да пары Падрыхтаваннi хутка пачынае. Падмацаваўшы сцены i iрвы, Знайшоў вады, прывёз i харчаванне; Прад новым моцным наступам Масквы Залёг ён, затаiўшыся ў чаканнi. Мiж гэтай валтузiны, водным днём Палкоўнiка, мiж працы i малiтвы, Вяшчуння просiцца Iвану ў дом, Каб прадказаць зыход наступнай бiтвы. Нячай пусцiць старую знак дае I размаўляе з ёю той гадзiнай. А тая, толькi момант настае, Ўжо пырскае ў яго агiднай слiнай! Здранцвеў Iван i твар яго гарыць! Убегла варта на яго сцiнаннi, Старую кiнулiся ўраз лавiць- Ды дзе там! Знiкла, ўсе дарма стараннi… …Ад тога часу занядужыў, спаў, На целе струпы i пячэ гарачка - Не проста з панi Чорнай размаўляў: Была старая Воспаю – шчарбачкай! Здаўна бы пошасцю яна была, Варажбiтовай служкаю, пачварай; Так, колькi ўжо людзей з жыцця звяла, Атрутнай слiнай пырскаючы ў твары. Не можа з ложка ўстаць i шаблю ўзяць, Зусiм яго дапяла тая змора. I як залогай будзеш кiраваць? Людзям на згубу захварэў, на гора! Жыццё было б салодкае вiно I чэмернае аж да знемажэння, Каб не хавала ўжо ў сабе яно Заложна слёзы, бедаў i мучэння. Без досцiпа палкоўнiка - не троп! Вялася абарона так нядбала I, прыступiўшы хутка наўгалоп, Масква амаль усiх павыцiнала. Тады ж Нячай, казацкi правадыр, Звязенены i хворы, ледзь ажылы, Быў высланы ў далёкую Сiбiр Без войска, i без славы, i без сiлы… …І ў Чавусы прыджгаў пасля ганец, Абвесцiў то; i Ганна ў гэтым разе Дазналася пра Йванавы канец, Аб Стэфанiдзе, хворы i паразе. Ах, каб раней жа гэтае знаццё! На ёй ляжыць вiна за столькi лiха! Не мiлым стала ўраз яе жыццё - I вось яна пайшла да рэчкi цiха. Як часта аба ўсiм, калiсь на грэх, Дакладна не стае дазнацца духу; Хто лiха сее ярасцю ў паспех, Той пажынае каянне i скруху! Да вечара цягнуўся гэты дзень. Яна прыйшла да стромкага абрыва, На выi моўчкi зладзiла камень, I кiнулася ў топкi вiр бурлiвы… …Няма Ганулькi болей на зямлi, На шчасце схiбiла сама мажлiвасць. Што ж, да чаго нарэшце прывялi Паспешны гнеў яе i нерадзiвасць? Iван жа прахне ўжо ў краi чужым За гонара дзявочага абразу, За гвалт, iлганне, варажэннем тым Спазнаў хваробу, ссылку і паразу… …Пакрыў сябе ты славай у баях, Быў мужны, верны слову да сканання! Але цябе згубiў не шаблi ўзмах, А загубiла простае каханне… КАНЕЦ напiсаў Litvin 15.06.2009, 20:07 Гэта мае апавяданне канешне не кароткае, але спадзяюся каму колвячы спадабаецца напiсаў Яўген Зубовіч 15.06.2009, 20:09 У краме я набыў сабе вопратку душы: я чалавек літвінскай ідэнтычнасьці Яны ж набылі нейкія зноскі расейска- га Second-handu , а нехта ходзіць увогуле голым Я,канешне, лібэрал і нічога не маю супраць нудызму , але мне моташна ад голых душ Людзі , апраніцеся , калі ласка !!! напiсаў kineales 24.06.2009, 20:48 я - хакер: шукаю пін-код да твайго сэрца я-лузэр : колькі мэтадаў было перабрана, а яно на вялікім замку пад назовай душа… я-ідыёт : толькі самыя апошнія ідыёты ня могуць авалодаць праграмаваньнем ,каб ускрываць й знаходзіць пін-коды да самых разнастайных сэрцаў Але мне трэба толькі адзін пін-код. Але мне трэба толькі адно сэрца. Я-хакер… Я-лузэр… Я-ідыёт… напiсаў kineales 24.06.2009, 20:49 Бел-чырвона-белы чалавек, як нейкі шалёны алхімік у шэрых сутоньнях шукаў формулу свайго шчасьця а ці многа яму трэба было ? Сэнс жыцьця - у каханьні вырашыў ён , але тое толькі памяркоўна ўсьміхалася яму сваім тварам…. Няўжо з часам яно стала глухім ? А мо чалавек проста спазьніўся на некалькі год ? Хто ведае ? А мо ўсе так выйшла таму , што пад час доўгіх пошуках Чалавек стаў шалёным алхімікам ? Які так і ня змог знайсьці філязофскі камень… напiсаў kineales 24.06.2009, 20:50 Я сяньня ізноў адзін Поруч стаіць кубак даўно астыўшай гарбаты. Ноч пануе знадворку. Ты недзе там- у 224 палаце. Уваччу праплываюць вобразы- глюкі,узьнікшыя ад самоты міражы маіх думак,ахутаныя ў шызафрынічную смугу: расьсеяныя расейцы, іранічныя іранцы затурканыя туркі- ў агоніі апатычна самапачуваюся Хадановічам,які,напэўна,ня ведае пра маё існаваньне на гэтай плянэце з гучнай назовай Зямля. На ўскрайку адчайнай бездані На высьпе маёй горачы Застаецца адзінае выйсьце "Вольныя танцы " пад музыку Сокала-Воюша Пад тэксты Адама Глёбуса Пад воплескі вірлівага натоўпу, які даўно забыўся пра сваё чалавечае наканаваньне. напiсаў kineales 24.06.2009, 20:51 усе 367 паведамленьняў Вы павiнны ўвайсьцi ў сыстэму або зарэгiстравацца (калi шчэ не зрабiлi гэтага), каб мець магчымасьць пiсаць камэнтары або навiны.		навiны iнтэрвiю рэцэнзii тэорыя лiтаратура арганiзацыi выдавецтвы выданьнi пэрсаналii форум пра праект пошук транслятар дапамога [?] архiў клакоцкага blonde-attack глобус беларусi дасьледваньнi калекцыя лiтпрацэсiя лявонiха няшчырасьць пiнскi трыкатаж грэгерыя лiрыка хайку сучаснiкi полацкiя кронiкi глiняны вялес  Беларуская Палiчка  Pravapis.org  Навiны ТВЛ  Наша Нiва  Arche  Дзеяслоў  Фрагмэнты  Nihil  Калосьсе  Асацыяцыя Ўкраiнскiх пiсьменьнiкаў
			2002 © litara.net | iнфармацыя пра праект хостынг прадстаўлены ext|media