Вiтаю, дружа!

увайсьцi | зарэгiстравацца

Вершы са збору “Марыя S.” 18 красавiка 2007 /лiтаратура/ Віктар Сямашка “Кроў Сусвету”, Менск, 1996 12 студзеня 2007 /лiтаратура/ Валерыя Кустава Адметнасць шляху ў апраметную для беларуса 12 студзеня 2007 /iнтэрвiю/ Валерыя Кустава Дзень Дз 4 лiстапада 2006 /няшчырасьць/ Маnn Kurt Зацірка 29 кастрычнiка 2006 /няшчырасьць/ Маnn Kurt • Адам Глобус [e,ф,8] • Аксана Бязьлепкіна [e,2] • Алесь Аркуш [i,e,ф,6] • Алесь Разанаў [1] • Аляксей Бацюкоў [e,2] • Аліса Бізяева [i,e,ф,17] • Андранік Антанян [i,e] • Андрэй Дынько [i,e,ф,3] • Андрэй Курэйчык [i,e] • Андрэй Хадановіч [i,e,ф,12] • Валерыя Кустава [i,e,2] • Валянцiн Акудовiч [i,e,ф,1] • Вольга Караткевіч [i,e] • Віктар Сьлінко [2] • Віктар Сямашка [i,e,1] • Вінцэсь Мудроў [i,e,ф] • Ганна Гершвін [e,1] • Ганна Кiслiцына [i,e,ф,7] • Зьміцер Арцюх [e,1] • Зьміцер Бартосік [i,e,ф] • Зьміцер Вішнёў [i,e,ф,3] • Зьміцер Дзядзенка [e,1] • Людка Сільнова [1] • Людміла Рублеўская [i,e] • Лявон Вашко [4] • Лявон Вольскі [i,e] • Лявон Юрэвiч [i,e,ф,2] • Маnn Kurt [i,e,ф,14] • Макс Шчур [e,2] • Марыя Мартысевіч [i,e,2] • Мікола Папека [i,e,1] • Міра Лукша [i,e,1] • Павал Сьвярдлоў [i,e,1] • Павел Абрамовiч [i,e,3] • Павел Надольскi [i,e] • Палівач [e] • Пятро Васючэнка [1] • Севярын Квяткоўскі [i,e] • Серж Мiнскевiч [i,e,ф,1] • Славамір Адамовіч [1] • Сяргей Астравец [i,e,1] • Сяргей Сматрычэнка [e,1] • Сяргей Шыдлоўскі [i,e,ф,1] • Тацяна Сьлінка [e,ф] • Уладзімер Арлоў [i,ф,1] • Усевалад Гарачка [e,2] • Францiш Богуш [e,1] • Цiна Клыкоўская [e,1] • Юрась Барысевіч [e,1] • Юры Гумянюк [i] • Ігар Бабкоў [e,7] • Ігар Сiдарук [i,e] • Ўжо ня дзевачка... [i,e,ф,1] • Ільля Сін [i,e] • Інэса Кур`ян [e] • Ірына Хадарэнка [i,e,ф] i - толькi iнфармацыя е - ёсьць email ф - ёсьць фота лiчба - колькасьць матэрыялаў зьвязаных з аўтарам

Лірыка створаны: 11.08.2002, абноўлены: 24.03.2008 04:16, камэнтароў: 348 Менск і Вільня У Вільні сьнег. У Вільні цішыня. У Вільні ўтульна і выдатна сьпіцца. Мне Беларусь заўсёды ў Вільні сьніцца заможная, свабодная, мая… У Менску дождж. У Менску мітусьня. У Менску тлумна і няма спакою. Тут не знаходзіш згоды сам з сабою. Ды толькі ў Менску на Радзіме я. напiсаў Адам Глобус 11.08.2002, 12:10 Ва ўздымленай ветрам вадзе Пялёсткаюцца дзікіх яблынь пялёсткі. Як човен дзіравы да дна ідзе, Іх жыцьцё, маладосьць ды росквіт. напiсаў пчаляр 17.08.2002, 09:44 * * * песняр пенсіянер помнік ідал купала і ленін я ляжу на зямлі як цюлень у мяне разбягаюцца думкі як селі дзе ж вы чыстыя вершы? дзе ж вы бровары вершнікі першыя? надакучылі вам усялякія пеццінгі надакучылі вам і памінкі і мітынгі рэйтынгі неба сіняе крыж склеп вось жаданыя танга і хлеб а вакол равуць сляпыя вікінгі хочацца ім віна і рэвалюцыянера кінга маркотна маркотна мне ў гэтым месцы таварышчы пакладзіце кветкі і пакінце ў спакоі мёртвых прашчураў 7 ліпеня 2002 напiсаў vishneu 19.08.2002, 19:25 Дыктоўка Блакітныя анёлы блакітнымі алоўкамі пісалі пад дыктоўку пра цэрквы і касьцёлы, пра залатые сьвечкі… Усявышні надыктоўваў ім беларускай моваю кароткі верш пра вечнасьць. напiсаў Адам Глобус 24.08.2002, 16:15 Вершы Калі бяз розьніцы з кім піць і з кім гуляць. Калі ўсё роўна хто пазычыць грошы… Ня дай мне Бог такой дурной раскошы. Лепш у самоце вершы паскладаць… напiсаў Адам Глобус 25.08.2002, 10:42 Партрэты Намалюю твой партрэт тушшу на шпалеры, весялейшы стане сьвет у пустой кватэры. У каханьня ёсьць сакрэт — упрыгожваць побыт. Напішу аўтапартрэт і пастаўлю побач. напiсаў Адам Глобус 26.08.2002, 20:51 Хваля Адбітак жыцця ў вадзе… І сапраўды я бачу на далоні Насустрач нам яно ідзе, А можа мы знаходзімся ў пагоні. Праносімся ,не заўважаем ,не, Шукаем з кожным крокам, Жыццё ,бы хваля на вадзе, Ідзе ад нас ,знікае потым… напiсаў Сяржук Лясны 27.08.2002, 01:18 Адзінкі разумеюць гукі дрэў . Шумяць лагодна сосны , плачуць – Аб мiнулым сумны сьпеў , І хто цяпер застаўся- бачуць – Адзінкі разумеюць гукі дрэў … Яны глядзяць уніз , асілкі , Глядзяць з блакітнай вышыні , Карэннямі трымаючы магілкі , Тых продкаў , што шануем мы . Шумяць царкоўнымі званамі , Людскія лёсы згадваюць падчас , Усіх , што пад жалезнымі крыжамі Ляжаць цяпер , чакаюць нас . Чаму ўспамінаем раз у год , Блукаючы па могілках , бы па жыцці , Спыняемся не ў канцы , а пасярод І слухаем блакітнай вышыні званы ? Лірычныя хістаньні сосен , Кабецін лямант і птушыны спеў , Далей нясецца адгалосьсе : Адзінкі разумеюць гукі дрэў … напiсаў Сяржук Лясны 27.08.2002, 01:22 Споведзь пакутніка. Кроплі дажджу – стук хворага сэрца , Страхам і болем якое напоўнена , А лёс у пакутах і не памерці , Бо мэта жыцця мной не споўнена , Астатняе ж знікла і не адноўлена … Шэрае неба над маёй галавою , Тры журавы імкнуцца ў вырай , Вазьміце вы чалавека з сабою , Пастаўце на дужыя крылы , І стану ўмомант шчаслівы . На Радзіму з палёту я пагляджу , На няшчасці , на боль , на заганы , Сляза паляціць на пустую зямлю , Святой вадой акропіць яе раны , І аднавіць жыццё да часу пахаваным … напiсаў Сяржук Лясны 27.08.2002, 01:29 ТРЫЯЛЕТ Прысвячаецца супрацоўніцам музэю Максіма Багдановіча. Мне доўгае растаньне з Таняй чарнейшае за чарнату. Пусьцейшае за пустату мне доўгае растаньне з Таняй. Гарэлкай лекую бяду, пішу, чакаючы спатканьня: "Мне доўгае растаньне з Таняй чарнейшае за чарнату". напiсаў Адам Глобус 28.08.2002, 12:25 ТРЫЯЛЕТ Прысьвячаецца інтэрнэтназалежным беларусам У інтэрнэтных нетрах сябра я шукаў… Ня спаў, чакаў у інтэрнэтных нетрах. На ўскрайку інтэрнэтнай апраметнай я на экране словы напісаў: "У інтэрнэтных нетрах сябра я шукаў…" напiсаў Адам Глобус 28.08.2002, 20:13 Сяброў аж процьма ў нетрах інтэрнэта… Але няма ,як у жыцці: Жывых і шчырых - не партрэтаў, А з чуткамі , што з глыбіні душы… напiсаў Сяржук Лясны 29.08.2002, 01:25 Адаму: Не там шукаеш… напiсаў Раман Кардонскі 29.08.2002, 17:12 мля, ё дзікае жаданьне папрасіць латушку зрабіць сэрвіс "не паказваць паведамленьні кардонскага". Бо так задраў… напiсаў С. 29.08.2002, 17:49 Спадар С, як я вас разумею, але Кардонскі прыбярэцца не зараз. Ён прыбярэцца калі напрацаванае на Літары пачне збірацца ў часопісныя і кніжныя публікацыі. Тут ён павінен быць, абавязаны. Калі знікне Кардонскі, актывізуецца Палівач, зачысцім Палівача, пачне высцёбвацца Дзевачка ў гольфох… напiсаў D 31.08.2002, 13:54 "…зачысцім Палівача" Ну прам крутыя собраўцы- спэцназаўцы. І што самае цікавае, лічаць сябе інтэлектуаламі. "калі напрацаванае на Літары пачне збірацца ў часопісныя і кніжныя публікацыі." Чытаць вашыя публікацыі будзе тая ж самая публіка, што і на Літары. Бо каму вы патрэбныя? напiсаў Палівач 31.08.2002, 17:49 Ты маску здымі, херой. напiсаў SD 31.08.2002, 18:20 "Ты маску здымі, херой" Гэта вы каму? напiсаў Палівач 31.08.2002, 18:54 А пасля будзе шмат трупаў,трун і могілак… напiсаў Сяржук Лясны 31.08.2002, 18:59 Кола Пойдзеш на захад і прыйдзеш на ўсход. Рушыш на поўдзень, а зайдзеш на поўнач. Кола замкнёнае. Ясная поўня зманліва кліча ў бясконцы паход. напiсаў Адам Глобус 31.08.2002, 23:06 Адзінота і чаканьне. Адзінота і чаканьне слова , Адначасова роспач , Жыцьця пачатак новы , Каторы раз апошні … Чаканьне , адзінота ў цемры , Адначасовая спакуса , Стаю – насупраць дзьверы , Куды вядуць яны Цемра адзіноты і чаканьня , Адначасовы страх неімаверны , І ўспамін таго спатканьня , І толькі боль нясцерпны… Чаканьне слова ў адзіноце , Адначасовы сум , Увесь у халодным поце , І цішыня , і шум… Чаканьне ў адзіноце асалоды , Адначасовага натхненьня , І болю , шуму , поту , І страху , суму , цемры … напiсаў Сяржук Лясны 31.08.2002, 23:59 Хаваем вочы Чаму ад кожнага хаваем вочы – Наш чысты скарб душы і сэрца , Чаму паказваць мы не хочам Усё , што маем і жадаем сцерці ? А можа тоім бруд , заганы , Што склалі гэткае жыцьцё , Здаецца , што наносім раны , Прыносім боль , няшчасьці і ўсё ? Не вочы вінаваты ў падзеях , А самі мы , што тоім ад людзей , Але жывём , не разумеем : Хаваем бруд , заганы ад сябе … напiсаў Сяржук Лясны 01.09.2002, 00:39 Cунічка Мая вясковая дурнічка, мая ружовая сунічка, люблю цябе за грэшны сьмех і за найсаладзейшы грэх. Мур-мур-мур Ты любіш цацкі і бразготкі. Ты муркаеш, нібыта котка. Мяне ты любіш перад сном паказытаць сваім хвастом. Берэт Ты ходзіш па дыяганалі, а я хаджу папросту. Мы налівалі, выпівалі на мосьце і пад мостам. Берэт у рэчку выкідалі адным шырокім жэстам. Берэт наш хваля цалавала, як жаніха нявеста. Ты і я Напісаў для цябе: пра Парыж, пра жывыя і мёртвыя грошы, пра самоту і бацькаўскі крыж… Я — харошы. Напішу для цябе: пра любоў да гарэлкі, пра водар раскошы пацалункаў, пра вершы Лі Бо… Я — харошы. Ты напішаш мне словы ўадказ: пра малюска, хваробу, адрошанасьць, пра Берніні, Тэрэзу, экстаз… Ты — разумная й надта харошая. напiсаў Адам Глобус 03.09.2002, 10:17 Глёбус, на храна табе выдаваць кожны год кнігу прозы? Выдай яшчэ адну кнігу вершаў - будзе такая ж падзея, як і "Парк". напiсаў Графаман 03.09.2002, 12:39 Заблытацца, забыцца, загубіцца Ня памятаць імёны і адрэсы І толькі ў выпадковым цягніку На выпадковай станцыі, уночы Прыгадваць разбэшчаныя вусны І цалаваць распешчаныя вочы… напiсаў Ігар Бабкоў 04.09.2002, 02:11 Амаль лірычны надпіс на кнізе В.Акудовіча Увесь гэты сьвет - турма І ў ім мяне няма напiсаў Ігар Бабкоў 04.09.2002, 02:12 Агонь Экзістэнцыйныя настроі: я вылучыў сябе зь сябе, пераназваў і перакроіў, цяпер жыву нібыта ў сьне. Навокал: ватнае бясьсільле і павуціньне глухаты. Агонь мігціць зялёна-сіні на дне душэўнай пустаты. напiсаў Адам Глобус 04.09.2002, 19:04 * * * Урэаплазмас — гэта космас Ты — касманаўт У руках — каса У зубах — аўтамат Урэаплазмас — гэта мара Падаеш у мора Горлам ідзе ром На даляглядзе — морг Урэаплазмас — гэта гара Узыходзіш як краб Вынаходзіш барак У выніку — на ланцугу ты — раб 23 жніўня 2002 напiсаў vishneu 04.09.2002, 19:47 Графанану: А хрэн яго ведае. "Парк" не быў падзеяю. Тады, у 1988 годзе, былі іншыя падзеі — Курапаты, часопіс "Крыніца", выспупленні Сыса, песні Сокалава-Воюша, ноч, халодная зямлянка, перастройка, цішыня… Калі пацішэла, тады і парк заўважылі. напiсаў Адам Глобус 04.09.2002, 20:15 Selektu Інтэрнэт дэмакратычная прастора, але яе вушы і вочы рэжуць вашыя кАлечныя рымы: не — вадзе, вышыні — шануем мы, жыцьці — званы, сябе — людзей (-) і г.д… Калі карціць вершаваць, пішэце вэрлібры, ці хоць трохі сачэце ж за тым што варганіць вашая рука! напiсаў чытач лірыкі 05.09.2002, 13:36 Можа на форуме Лірыка пакінем толькі вершы? Ну хапае ў нас крытыкі. Прынамсі, мае каментары здыміце, яны толькі псуюць настрой. напiсаў Адам Глобус 05.09.2002, 14:40 У мяне была такая ідэя, каб на тэматычных форумах (хайку, лірыка, грэгерыя) можна было пісаць толькі пасты ў належнай форме - хайку, вершаў і г.д., нават крытычныя паведамленьні. Астатнія мусяць зьнішчацца. Як вам такая ідэя? :) напiсаў holzteller 05.09.2002, 21:11 Чудоўная.Здейсняй! напiсала nata 05.09.2002, 22:39 Адабрям. напiсаў Палівач 05.09.2002, 22:47 Хайку вымагае каментароў, іх трэба пакінуць. Грэгерыя таксама можа пісацца з тлумачэннямі і ўдакладненнямі. Таму варта пачаць здымаць каментары з Лірыкі. напiсаў Адам Глобус 06.09.2002, 10:22 Падтрымліваю. Крытычныя заўвагі павінна падавацца ў вершаванай форме… А калі ты вершы ня пішаш то сядзі засунуўшы язык у … напiсаў Раман Кардонскі 06.09.2002, 15:40 Ну ціпа паехалі тады толькі тутака: пяць, чатыры, тры, два, адзін, пуск!.. напiсаў holzteller 07.09.2002, 17:44 Чаму ж той пан,што Лірыку чытае, Не напісаў сапраўднага імя? Баіцца, хтось яго пазнае, Ці брэша, як сабачаня… Ці мо жадаў мяне пакрыўдзіць? Ці мой язык да плоту прычапіць? Не атрымалася і больш не выйдзе, Бо я шмат год шчэ буду жыць… А Яму дзякуй,што заўважыў, І поспехаў жадаю Чытачу далей Усьмешкай адкажу я на абразу, Бо ведаю,што гэта раззлуе. напiсаў Сяржук Лясны 07.09.2002, 21:26 Селекту: Гэта Вы каму верш прысьвяцілі? Бо збольшага адзін аднаго мы ведаем, нават калі, - як у маім выпадку, - і ведаць няма жаданьня. Як мне здаецца трэба, - згодна з Вашай лёгікай, - ліквідаваць псэўдонімы. Гэта не аднойчы, здаецца, прапаноўваў Адам Глёбус і я яго ў гэтым падтрымліваю. напiсаў Раман Кардонскі 08.09.2002, 03:48 Згодзен таксама,але верш нікому не прысьвечаны,гэта толькі адказ на няўдалую спробу крытычнага радка.:))) напiсаў Сяржук Лясны 08.09.2002, 10:57 Жыцьцё ? Гэты свет жахлівы : Незагойныя раны , пакуты , Скасаваныя нівы , Маналітныя путы , Чалавек палахлівы , Я адзін між атруты У гэтым часе і "міры" , А вакол – погляд люты … Колькі болю і страху , Няшчасьцяў і сьмерці , Жаданьне памерці, Толькі хмары над дахам , Я адзін – Мне паверце … напiсаў Сяржук Лясны 08.09.2002, 22:00 Спадар Лясны, не пакідайце лесу, бо вашы сны ёсьць трызьненьнем балбеса. напiсаў Пэтроні 09.09.2002, 10:35 Чаму ж той пан, што Лірыку складае, Не напісаў сапраўднага імя. О, Селект ён альбо Лясны, хто знае, У вершах ён, на жаль, ні бэ, ні мя. А каб сапраўдным, пане, быў Ваш сьмех, Ці ўсмешка… падвучыцца Вам не грэх. :) напiсаў Кандрат Крапіва 13.09.2002, 16:48 Кандрат Крапіва не пісаў так крыва, Трымаўся ён савецкага пісьма. Без усялякіх мяккіх знакаў… Мля. напiсаў Палівач 13.09.2002, 18:15 Наказ крыжаносцу Ня лі гарэлку ў кока-колу. Пі так. А лепш ня пі зусім. Будзь мужны. Не хадзі па колу. Наўпрост ідзі ў Ерусалім. Цябе чакае Вечны Горад пад крыжам сьветла-залатым. Загіне здраднік, згіне вораг — атдзячыць Богу зможаш ты. напiсаў Адам Глобус 21.09.2002, 12:39 Паход у краму. Пабіты твар, бы ў крывавай кашулі, І нешта працуе марудна мой розум, Здаецца нічога не бачу, не чую, І хлусяц мне цела, і рукі, і ногі. Іду я насустрач цемры і ветру, Здаецца ніколі не з’явіцца шлях, Праз поле, праз паркі ,пустэчы Крадуся, бы злодзей на кволых нагах, Неведама што, калоціцца глеба, Паветрам нутро вырывае надвор, І сэрца страляе маланкамі з неба, Насустрач сцяна, як на дрэва тапор… Не разумею, не йду ўжо, у яме Сяджу, ляжу , прытомнасць губляю Вось так я пайшоў надвячоркам у краму, Сучаснасць…А што далей нас чакае? напiсаў Сяржук Лясны 06.10.2002, 00:05 POETS' TREE. P.S. жывеш чытаеш вершы ў гэткім невысокім стылі што яго сабраўшыся з духам можна пераскочыць паэты садоўнікі саджаюць сажані з даўгімі галінамі але бяз каранёў але пакуль у асадках ня скончыўся атрамант і ня выйшла са строю друкарка хай ствараецца хоць нешта што можна супрацьпаставіць Нічаму напiсаў Андрусь 09.10.2002, 14:13 Біблейскае Упалі з дрэва Адам і Ева. Дзе той Адам? Дзе тая Ева? Дрэвы, дрэвы, дрэвы… напiсаў Адам Глобус 31.10.2002, 22:28 Альбо… Альбомнае жыцьцё сярод альбомных вершаў… Альбо я стану першы, альбо у забыцьцё я паскачу, як вершнік на залатым кані. Балотныя вагні пазначаць шлях мой грэшны… Альбо, альбо, альбо… Гарэлку п'ю нагбом. Нясіце Ваш альбом для нецьвярозых вершаў. Мая душа Душа — жаданьне жыць, ігнараваньне сьмерці. Паверце і праверце: душа — жаданьне жыць. Ня змог яе прапіць, прадаць, прайграць і сьцерці. Душа — жаданьне жыць, ігнараваньне сьмерці. напiсаў Адам Глобус 07.11.2002, 22:37 Пустата З нічога атрымаецца нішто. У пустату пераліваецца пустое. Хапаешся за гэтае, за тое, за першае, за трэцяе… Нашто? Нашто трымыцца? Хутка час ідзе, нясе цябе ў халодную магілу. Такі наш лёс, таварышу мой мілы, — заснуць і не прачнуцца больш нідзе. Герой Зажурыўся, замаркоціўся, запіў… Што яшчэ самотнаму рабіць? Справы дрэнь. Паўсюль адны рабы б'юць рабоў. Герою сумна жыць. Захварэў герой на гераін. Гераін героя перамог. Жыў адзін, ну і сканаў адзін. Час не гераічны, бачыць Бог. напiсаў Адам Глобус 22.12.2002, 19:40 dzvinkaxxv.narod.ru/antkhadan.htm напiсаў rydel 22.12.2002, 22:41 Толькі першы верш у гэтым форуме я перапісаў у свой сшытак — ня думаючы, чаму. Захацелася. напiсаў don 23.12.2002, 00:13 Гэты верш я ахвярую Сяргею Харэўскаму за цёплы вечар у Вільні. Вечар Ты любіш перцы, я люблю гуркі. Ты хваліш яблыкі, а я шаную грушы. Галоўнае, свабодна і нязмушана гарэлка льецца зь лёгкае рукі. Ты п'еш за жонку, я п'ю за дзяцей. Ты за каханьне падымаеш чарку, а я стары і п'ю за гаспадарку, мне так прасьцей… Грыбы Зьбіраць грыбы… Што можа быць прасьцей, калі зь дзяцінства ведаеш пра месца, дзе пад імхом хаваюцца лісічкі?.. Ідзеш і набіраш поўны кош. Па 50 Пакроім хлеб, макнем у соль цыбулю, глынем па пацьдзесят жывой вады… І не бяды. напiсаў Адам Глобус 26.12.2002, 11:34 Тры Сярожы Выйшаў з туману хлопец Сярожа. Вынуў з кішэні востры свой ножык. Выйшай насустрач Сярожу Сярожа, Вынуў насустрач ножыку ножык. Кожны Сярожа меў востры ножык, Кожны падумаў — Бог дапаможа! Ножык аб ножык білі Сярожы. Мачылі-гасілі кожнага кожны. Рэзаў Сярожа Сярожу бязбожна. Рэзаў прыгожа Сярожа Сярожу. На скрыжаваньні, на раздарожжы Пазаразаліся нашы Сярожы. На скрыжаваньне, на раздарожжа Выйшаў з туману трэці Сярожа Выцягнуў з трупаў нажы асьцярожна І працягнуў сваё падарожжа. напiсаў Адам Глобус 08.01.2003, 11:37 Па лёсу… Па родным лесе, бы па лёсу Прайдуся ўвесну, той парою, Калі яшчэ не клепюць косы, А зерне сушаць пад страхою. Тым раннім часам, калі рэкі Ільду не скінулі аковы, І дзецям снегу на пацеху Ляжыць зашмат на сонным полі. Ўдыхну паветра шчасця і спакою, Ды к небу твар свой падніму, І нехта таямнічаю рукою Абхопіць сэрца і душу маю. Прыйду за кветкамі у маі, Каханай надвячоркам падарую, І больш нічога не стрымае, Луна, ноч, ранак зачаруе… А потым летам у спякоту Узнімешся па ягады уранні… Сярод спакою вольнага чарота К крынічцы крочыш на спатканне! А восенню з кашамі па дарогах, Па ельніках, бярэзніках ў грыбы, З замілаваннем крочыш ў ботах Пад мілагучны шэпт вады… Але зіма, мароз, пустэча, Навокал з бляскам адзіноты ўсё, Чакаеш будучай сустрэчы З вясной, дзе пачынаецца жыццё! напiсаў Сяржук Лясны 08.02.2003, 23:29 Пачуў учора па tvp2: Jak sie byla mloda panna Dyk szikala jak z fontana. Wec nadeszli lata – naczie: Jeden sic i po herbacie. Як вам? напiсаў паручык 13.02.2003, 01:03 В священный праздник Рамодан Толян напился в драбодан. напiсаў тоб 14.02.2003, 00:35 У нашай Вільні Мароз у Вільні. Дзень цудоўны. Мой сябра беларускамоўны п'е брэньдзі. Я гарбату п'ю. У рэстарацыі шыкоўнай гаворым ціха і тактоўна пра Вільню, кожны пра сваю. Ён любіць вежы і касьцёлы, шынкі — дзе дух заўжды вясёлы, архіў і універсітэт. А я люблю ў царкве анёлаў, кірмаш, вакзал і грукат колаў, калі ў кішэні ёсьць білет. Мароз і сонца. Дзень сапраўдны. Мы п'ем: я — брэньдзі, сябра — каву. Дап'ем і пойдзем спакваля. У Вільні нас чакаюць справы. Яму налева, мне направа, бо Вільня ў кожнага свая. напiсаў Адам Глобус 16.02.2003, 20:36 Імкнецца кожны чалавек Патрапіць госцем на вяселле, І пажадаць жыцця на век, Узняўшы чарку з зеллем. А на душы прыемна і спакойна, І радасць разліваецца па целе, І адчуваецца павольна Жыццё такое, як хацелась… На пахароны, на памінкі трапіць, Амаль ніколі не жадаеш, Бо непрыемна, цяжка страціць Тых, каго любіш і кахаеш. І чарку з зеллем прапусціўшы, Здаецца хочаш сам памерці, Бо шчасце і душу згубіўшы, Ўсё аддаеш зямлі за смерццю. Так кожны чалавек імкнецца Патрапіць госцем на вяселле, Ала часцей усё ж здаецца, Мы на памінках выпіваем зелле… напiсаў Сяржук Лясны 16.02.2003, 23:42 а мне ён сказаў, што вы абое пілі каву. напiсаў S. 17.02.2003, 15:00 S: Чытаючы кітайскую паэзію ў расейскіх перакладах, я заўважыў, што і Су Шы, і Лі Бо, і Ду Фу пілі з сябрамі "віно". Якое віно ў старажытным Кітаі? Гарэлку яны пілі слабенькую. Кітайцам, як і японцам, 18-24 градусы нібыта й нармальна. Перакладчыкі зрабілі з той гарэлкі "віно". Мы ж не кітайцы, які з нашых хлопцаў будзе ў марозны сонечны дзень піць толькі каву? Панапісаць можна ўсё, дзеля паэзіі чыстае красы. Адно скажу: гарэлку мы не пілі. А маглі б… Праўда, пасьля гарэлкі, ты б ужо не пытаўся ні ў яго ні ў мяне, што мы там рабілі ў шыкоўнай рэстарацыі, якая стаіць на месцы нашага любімага "начніка". Х: Ліст за подпісам Тацяны не атрымаў. Ты нешта паблытаў, некуды адаслаў, можа ў вечнасьць да Су Шы. Калі не цяжка, паўтары. Чакаю. напiсаў Адам Глобус 17.02.2003, 23:39 Я лішняя, магчыма, тут у вас. Мужчынская кампанія святая Дзяўчат цвярозых не прымае У гэткі позні цёмны час. напiсаў Чытачка АрХэ піша вершык 19.02.2003, 00:07 Мужчынам цікавей адно з адным. І мне не прыцягнуць чужой увагі. Абняўшыся, п'яныя ў дым, Засмокчуць з рыльца брагі. Я вусны абкусала да крыві. Я уяўяла штось неверагоднае, Паэты незвычайныя пайшлі, Паэты інтэрнетна-ненародныя. напiсаў Чытачка АрХэ абкусвае вусны 19.02.2003, 00:12 Гісторыку Адаму Глобусу "што і Су Шы, і Лі Бо, і Ду Фу пілі з сябрамі "віно" У расейскай мове словам віно называлі і гарэлку. напiсаў Палівач 19.02.2003, 08:07 Навеяла Чытачка АрХэ, якая абкусвае вусны Мужчынам цікавей адно з адным, Калі мужчыны колеру блакітнага. Абняўшыся, яны п'яныя ў дым, Гуляюць у Дэ Сада ненасытнага. Я вусны абкусала да крыві. Я уяўляла сцэны досыць грэшныя. Паэты незвычайныя пайшлі, Паэты ад кабетаў незалежныя. напiсаў Палівач 19.02.2003, 09:26 Грамафону Палівачу: Уладзімер Бацькавіч, твае падколкі мне да фенькі. Я ведаю навет нумарацыю сталовага віна "сьмірноўка", што разьліваюць у Чарнагалоўцы. Ты, як дзіця, тры раза адзін жарт паўторыш пакуль сам яго зразумееш. Гэты ліст я пішу выключна табе, Палівачу, Уладзімеру, у якога ёсьць прычыны не любіць алкаголікаў. А мой папярэдні ліст быў адрасавана Сяргею і Сяргею, дзеля якіх пісаўся верш пра п'янства. А яшчэ ў расейскай мове словам "віно" называюць "водку". Сапраўдны мужчына п'е (каб я быў Палівачом, напісаў бы: без прычыны) за Айчыну, п'е без нагоды, бо ён — свабодны. напiсаў Адам Глобус 19.02.2003, 22:13 Навеянае маім вершам і Палівачовым Мужчынам цікавей адно з адным, Абкусвай вусны ці глядзі у столь, Прысутнасцю сваёй адно смяшым, Як уведзены няправільна пароль. напiсаў Чытачка АРХЭ 19.02.2003, 22:17 Разьвітаньне Не сумуй без мяне, мая любая Вільня. Праплыве, праміне час нуды і бясьсільля. Праляціць, прабяжыць час гаркоты-маркоты. Я вярнуся, каб жыць доўга і безтурботна. Ты маўчыш у адказ, маім словам ня верыш. Ты стаіш, як абраз. Што мінула, ня вернеш. напiсаў Адам Глобус 19.02.2003, 23:56 Люблю, калі ты пішаш вершы пра Вільню. Гэта Дубаўцу пад замову? напiсаў Прынцэса 20.02.2003, 00:15 Эх, калі ж праміне Час нуды і бяссільля… Ў Амстэрдам бы мяне, А не ў гэтую Вільню. Эх, бяссільле маё, Як з табою мне зладзіць. Пачытаю Басё, Мо ён штосьці парадзіць. напiсаў Спачувальны 20.02.2003, 20:15 Сапраўдны мужчына. Што п'е за Айчыну, Ня п'е без нагоды, Бо ён не свабодны. Якая свабода, Калі ты мужчына? Радзіма, Айчына, дзіцёнак, жанчына… напiсаў Палівач 20.02.2003, 21:01 "Прысутнасцю сваёй адно смяшым, Як уведзены няправільна пароль." Жыцьцё ад сьмеху доўжыцца — вядома. Таму сьмяшы людзей пакуль жывы. Будзь блазнам, блазьнюком, старым кандомам, Дзіцёнкам будзь… а Глобусам ня будзь.:) напiсаў Палівач 20.02.2003, 21:02 Людзі праходзяць . Збіўся са шляху на шырокай дарозе , Заблукаў у жыцці , Шмат людзей навокал праходзіць , Я бачу ўсіх : Кожны спалоханы , у адзіноце , Я пытаю чаму ? Бо сам падчас ў халодным поце Па начах устаю . Усхапіўшыся , не магу больш заснуць , І шматлікія людзі Перад вачыма , бы сапраўды , паўстаюць , Не жывуць , а існуюць … Воўчая зграя , што прагне нажывы , І адно пачуццё : Страх адзіноты , страх безупынны , І гэта жыццё ? Чорны крумкач распрастаў свае крылы – Прадчуванне канца , І кожны з людзей чакае нажывы – Не шкадуе жыцця … А яно незаўважна праходзіць , імгненна Не адчуеш заходу , Што зрабіў для свайго адраджэння ? – Нічога … напiсаў Сяржук Лясны 22.02.2003, 22:45 Што зрабіў для свайго адраджэння Пасля ночы шалёнай, п'яной? Дзе знайсці для святога лячэння Піва, квас,ці расол, ці віно? напiсаў Спачувальны 23.02.2003, 22:48 Прадчуванне канца (ці пачатку)- Мілаванне з жанчынай сваёй. Ёй аддам я сябе даастатку, Бо у ёй адраджэнне маё! напiсаў Спачувальны 23.02.2003, 22:50 Я Літары аддам сваё жыццё. І абяцаюся штодня сюды прыходзіць. Пакуль ня ўчую вашае выццё, Што ГОДЗЕ! ГОДЗЕ! ГОДЗЕ! напiсаў Ціпа Чытачка 01.03.2003, 20:16 ЧЫтачкам (усім) Ты будзе выць, а я адно смяяцца. Ты будзеш маляваць, а я пісаць. Ты будзеш вуліцаю йсці, я - пляцам. Я буду верш пісаць - а ты чытаць! напiсаў Нявыхаваны 01.03.2003, 20:18 *** Харэўскі палюбіў Бабкова, невыпадкова… Харэўскі п'е і спадзяецца, што ў іх складзецца… Бабкоў злуецца і крычыць: "А я ня буду зь геям жыць!!!" напiсаў Фрагмэнт 08.03.2003, 13:37 Той, хто ня піў Ня ведаў бы такога — Скалечаным на век Застацца празь Бабкова напiсаў сам 08.03.2003, 14:29 Ня сумуй безь мяне мая любая Вільня У мяне ты адна І ў табе я адзіны Ня сумуй безь мяне… Надта хочацца ў вырай напiсаў hary 08.03.2003, 14:34 "А я ня буду зь геям жыць!!! Я буду з гейшай…" напiсаў Фраг мэнт 08.03.2003, 18:11 *** Эх Бабкоў, Бабкоў, не куры дурман, не пішы раман… Не пішы, Бабкоў, песні партызан. Сосны ды туман для цябе, Бабкоў. Напішы, Бабкоў, пра туман-падман, пра пусты карман і Харэўскага. напiсаў Фрагмэнт 08.03.2003, 21:03 Ах, як гэта радасна ведаць, што лічачы гея сваім, усе яго любяць і вераць, што больна ня зробіць ён ім. напiсаў Ўраг мэнт 08.03.2003, 21:41 Вільню я малюю. фарбаў не шкадую. Колерам БЛАКІТНЫМ — неба,ручаіну. А якую фарбу Сераму пакіну? напiсаў Фрагмэнт у штанах 08.03.2003, 21:47 Пачалі стагнаць і войкаць пад акном адзінка з двойкай. напiсаў С.Шушкевіч-старэйшы 08.03.2003, 21:54 Каська ў Янкі запытала: — Ну навошта дзе папала ты ў мяне заўжды ўстаўляеш, нават сам не заўважаеш? напiсаў А.Дзеружынскі 08.03.2003, 21:59 — Згадай, Кастусь,— Алесь пытае,— хто першы ў госьці завітае? — Ну, хто ж? вядома — Юрка. дружа. — Чаму? — Бо сэкс ён любіць дужа… напiсаў Я Колас 08.03.2003, 22:05 Начныя словы пра Вільню Пачакай, пачакай, раскажы мне пра нашую Вільню, Пра яе цудадзейны, спакойны, гаючы настрой, Пра яе прыгажосьць, пра яе баракальную стыльнасьць, Пра яе непаўторны, карункавы, бэзавы строй… Пасядзі памаўчы, калі словы згубіліся ў цемры, Сам табе раскажу пра таемную веліч муроў, Пра званіцы касьцёлаў, і ўночы прапітыя еўра, Пра маіх, выпадкова сустрэтых у Вільні, сяброў. Ні мяне ні цябе, не чакаюць нас болей у Вільні. Там жмудзіны спраўляюць чужынска-паганскі банкет. Там нахілены крыж на старой беларускай магіле Зарастае травой забыцьця і зьнікае наш сьвет. напiсаў @ 08.03.2003, 23:09 Няўдалае акенца для шырокага верша, таму цэзуру давядзецца перарабіць. Начныя словы пра Вільню Пачакай, пачакай, раскажы мне пра нашую Вільню, Пра яе цудадзейны, спакойны, гаючы настрой, Пра яе прыгажосьць, пра яе баракальную стыльнасьць, Пра яе непаўторны, карункавы, бэзавы строй… Пасядзі памаўчы, калі словы згубіліся ў цемры, Сам табе раскажу пра таемную веліч муроў, Пра званіцы касьцёлаў, і ўночы прапітыя еўра, Пра маіх, выпадкова сустрэтых у Вільні, сяброў. Ні мяне ні цябе, не чакаюць нас болей у Вільні. Там жмудзіны спраўляюць чужынска-паганскі банкет. Там нахілены крыж на старой беларускай магіле Зарастае травой забыцьця і знікае наш сьвет. напiсаў @ 08.03.2003, 23:14 Справядлівасць. Жыццё прыносіць розныя падзеі, Змяняюцца адносіны і час, На справядлівасць гледзячы з надзеяй, Яе ўплыву не адчуў ніводзін з нас. Усюды блат ,усюды бы «свае», Знаходзішся сярод такога свету, А іншым стаў –ніхто не пазнае: Ні родны брат,ні той, ні гэты, Што некалі быў сябрам блізкім Табе на вернасць прысягаў, Жыве высока – адначасова нізкім Да чутак, для людзей ён стаў . Застаўшыся напрыканцы у адзіноце, На справядлівасць спадзяешся, Але дзе ўсе яны – увагі не звароцяць, Прыніжаны ж табой смяецца … Ужо каторы раз я разумею, Што справядлівасці няма, Але гляджу ўдалячынь з надзеяй: А можа з’явіцца і сапраўды яна? напiсаў Сяржук Лясны 09.03.2003, 00:06 Безнадзейнасьць Талмуд парушэньня чакаемых траекторый складальнікаў складанасьцяў прабоя прыбой безразважна ўзгадняецца са спадарожнікавай навігацыяй адпіваючы прахалоду бяздумнасьці да араматнага ўдушша шукаю свае залатыя кулі бо спаленыя храмы ня могуць прытуліць мяне спадзяючыся што Джагэр здохне да новага году прызнаю свае заблукаўшыя паразы нібыта сыноў зьвёртаваньне крыві адпаведнасьці абмену сігналамі паміж касьмічнымі спадарожнікамі прывесьці ў парадак першапачатковасьць Хаоса прыдумаць законы якія ніхто ня будзе здольны выканаць нават яблыкі кроў больш ня дыхае пакінуты сваімі храмамі вызваліць мегабайты памяці пад новых Багоў крохкасьць замерзлых лістоў ува мне нічога асаблівага абстракцыя нічога ня значыць максімум энтрапіі ўсталяваньне ўзроўняў падзеньне рост узаемапагадненьне ўраўнаважанасьці разуменьне прывіднасьць сьмешна дыялект дыялектыкі пясок напiсаў Ветах 09.03.2003, 08:34 @ Няма жмудзінаў тут Яны сыходзяць Бы сны Што надыйсьці маглі Не ухапіліся За памяці гальлё Ў нядзельны хмуры дзень Адзін як цень Сяджу Вартую Вільню напiсаў самотнік 09.03.2003, 16:14 А чаму пяць? Непадуладнасьць пяці акіянаў, Што я схаваў за павекамі часу, Пачаўшы спачатку аддзяліў цемру ад сьвятла, Упусьціў тры сярэбраных сонца, Апаліўшы празрыстасьць. Я не прайшоў іспыт, Прамяняўшы вугольчык месяца і чорную гліну На сэнс музыкі. Паміж намі дарога - Ды не ўздоўж, але ўпоперак, І так проста было б сустрэцца з табой, Калі б мне былі падуладныя Пяць акіянаў. напiсаў vetah 15.03.2003, 07:49 Ж-ж-ж-ж-ж На жаль межы жанру не дазваляюць Мне пінаць абгарэлыя целы астранаўтаў Бязмозгласьць?! Ха! Бясконцасьць лекцый лепей бы пазбавіцца розуму з уздыхам марознага паветра Спыніўся на колеры пазногцяў Паміж Оруэлам і Кафкам - Гэта шторанак будуюць Нацыянальную бібліятэку Рассыпаючыся ад трэньня з пустэчай Апынуўшыся на імгненьне ў цемры Прапаведую немагчымасьць сьвятла Я ўсё ж супраціўляюся квантаваму сьветапогляду Капаючы тунэль у свой Заходні Берлін І мяне супакоіць толькі ядзерная зіма напiсаў vetah 15.03.2003, 07:51 Шкадоба У скляпеньнях крэпасьці адабраўшай у ветра увесь аб'ём паміж падзямельлем і наднябесьсем туманам забытых паданьняў іншых краін пялёсткамі замасьленых мар па швах хмараў канструктарам зьмей параўновываю дыскамфорт з нябоскім мінулым праклінаючы анабіёз я ўсё ж успомніў, што ніякі я не кіберпанк, а проста Бог я ўспомніў, што трэба хлусіць і найперш сабе рассыпаючыся пяском у тваіх валасах там, дзе водгук апошніх галяктык запэўнівае, што ўсё не дарэмна функцыяналам растрэсканых камунікацый знайсьці пароль да цябе тагачасных матываў адценьні пратораць сьцяжыны ў жыце я бы заплакаў ды сьцены ня могуць абняць раняючы лісьце сатлелых шкадоб новым рамёствам цярушу над городам уніз ды ўгару разняволіцца і згарэць напiсаў vetah 15.03.2003, 07:53 Ветаху: упершыню ўбачыў на гэтай галінцы сапраўды займальныя рэчы. Personaly for you. ◙ ◙ ◙ Мне кажуць: “Не абдумвай фразы, не валаводзься з сэнсам – патрэбныя словы самі знойдуць цябе”. І я занатоўваю, ня надта зьдзіўляючыся, калі выпадковы радок раптоўна раскрывае сэнс напісанага. Мне кажуць: “Ня слухай нікога, акрамя свайго свайго сэрца, ідзі сваім Шляхам”. І я не зважаю на тое, што мой шлях вельмі нагадвае трамвайны маршрут. Вусны варушыць незнаёмая мантра, а пацеркі робяць чарговае кола. Мне кажуць: “Не забывайся на тое, што ты граеш галоўную ролю ў гісторыі сьвету”. Але я, здаецца, ня чую, у адрозьненьне ад кагосьці яшчэ, хто ўвесь час крочыў поруч. І ён перасмыквае затвор, чакаючы далейшых указаньняў. напiсаў tob 16.03.2003, 00:24 Твае вочы Гляджу ў твае дзіўныя вочы: У іх танчаць чароўныя феі, У іх шлях, па якім сьмела крочыць Упэўненым крокам Надзея. Падасца, мільгне адзінота, Узяла што душу тваю гвалтам, Падасца на ймгненьне самота, Надзеі што здраздзіла раптам… Жадаю, каб у іх завітала Ласкавая дзеўка-каханьне, Ды каб не аднойчы зьлятала Яна да цябе на спатканьне. Стагодзьдзі і тысячагодзьдзі… Зьмяняюцца хутка падзеі, А я ўсё гляджу ў твае вочы, Здаецца, што бачу сябе я… напiсала Zorna 16.03.2003, 02:22 * * * Пярсцёнак свету рассыпае Бясконцасць лісцяў залатых… Музыка-Шчасце сны спявае У няпэўных бліках зор сівых… Няскладна, гнеўна, непатрэбна Глядзіць скрозь цемру чорны кот. Мурлыча рок-н-рол ганебна, Скрабе бясконцы шэры плот. Бялюткі снег праз шкло ліецца, Кранае раны – смех і боль… Музыка, свет, жыццё і сэрца Мільгнуць і выслізнуць праз столь… напiсала Zorna 16.03.2003, 02:24 * * * Я хачу адчуць твой подых, Сціплы дотык, бляск вачэй. Цень прароцтваў… Крок да згоды… Ведаеш, з табой лягчэй. Недзе блізкія – прыемна! Усё-ткі розныя? – няхай! Усміхаюся таемна… Будзем разам? ну, давай… Не, не варта… Буду сталай. Я магу – бо так хачу. У мёртвым срэбры зор растану… Хай балюча – я змаўчу. напiсала Zorna 19.03.2003, 23:53 І толькі вершы ў інтэрнэце… напiсаў Максім і Валодзя 20.03.2003, 12:58 Экзістэнцыялізм Атрутныя пачуцьці ня маюць колеру і паху, Як не валодаюць імі межы бязьлітаснага неба І той, хто сочыць з-за маёй сьпіны,заўважыць, Што тое - толькі адлюстраваньне пашчы пустэчы. Але ці здольны ён зразумець, Што гэта настолькі ж ня ўражвае мяне, Скаванага хворай стрыманасьцю, Наколькі спальвае яно паблядушак - самазваных мэсіяў цяпла. І я веру, што хопіць мне моцы, каб спаліць кола сьвету і акунуцца ў імгненны паход да станцыі, якой не існуе, перамагаючы празрыстых цмокаў, і ніколі не знаходзіць ні скону, ні спакою. напiсаў a href=http://litara.net/prs/vetahВетах/a 22.03.2003, 07:10 Помста Наглытаўшыся цемры Прынясу ў ахвяру рытм і сугучнасьць, Маршруты аўтобусаў, кішачых будзённымі думкамі, Глупства якіх - доказ трываласьці нэйронных сувязяў, Заснуўшых у раёнах, дзе заўважана перавышэньне канцэнтрацыі аміяку ў паветры. І, п'яны крыўдай, я ў адказ на шоргат слоў у галовах пасажыраў Змаўчу ўнутры бясплоднай, як ядзерны выбух, аглушаючай мёртвае неба, цішынёй. напiсаў vetah 22.03.2003, 07:14 ◙ ◙ ◙ прачнуцца з усьмешкай на вуснах і радасна ступіць у калючыя абдымкі зімы падобна да тых сектантаў з прасьветленымі тварамі блукаць па вулках спаленых гарадоў заўважаючы ў саляных слупах абліччы былых сяброў а потым у прыдарожнай карчме паставіць сьвечку па душах манекенаў што мужна загінулі ў баях Гандорскае вайны Суфійскі танец Калі чэзлыя думкі, бы вужакі, выпаўзаюць з-пад камянёў памяці, якія нельга раскідаць, і нахлынаюць у шыпеньні далёкага прыбоя, яна пачынае свой танец… І нехта побач руйнуе сьцены, а нехта проста імкнецца стаць празрыстым – яна ж вынаходзіць новыя рухі, і разам зь ёй танцуе яе хараство. З задымленага кута назірае настаўнік. Ён чакае, калі зьнікне танцорка і застанецца Танец. Восень forever Па горадзе раскіданыя рэчы. У горадзе - поўны вэрхал. Пустыя бутэлькі, скамечаныя недапалкі яшчэ захоўваюць цеплыню нашых вуснаў, цеплыню нашых пальцаў. Горад – закінутая кватэра. А пад нагамі храбусьціць апалае лісьце – пажоўклыя аркушы недапісаных вершаў. Ветах, дзякую за вершы і падзяку. напiсаў tob 22.03.2003, 15:24 файная цэнтроўка… напiсаў толік-меланхолік 22.03.2003, 15:26 Натоўпам лёгка кіраваць Натоўпам лёгка кіраваць, Калі адзін заўсёды п’яны, Другі не можа першага падняць, А трэці неадукаваны. Чацвёрты марыць ваяваць, І пяты з шостым разам крочуць, Каб ім без працы не стаяць, Дакладней, працаваць не хочуць. Сляпы з кійком тут побач сёмы, Пачуўшы восьмага пляцецца, А той спяшаецца да дому І голасна з дзевятага cмяецца. Дзесяты некага баіцца, Бяжыць наперад небарака, А гурт у баню ідзе мыцца І веннікі нясуць пад пахай. Таксама тут сярод натоўпу недзе Вязуць нябожчыка у труне, Раней бы бег, цяпер ён едзе, Усе трымаюць той кірунак. Натоўпам лёгка кіраваць, Калі вядзеш яго да смерці, Штурхнуўшы раз— не утрымаць, А ці жадае ён памерці?… напiсаў Сяржук Лясны 23.03.2003, 12:36 У Вільні Мастак у Вільні — болей чым мастак, Яму анёлы падмалёўваюць малюнкі… Паэт у Вільні — болей чым паэт, Яму русалкі дораць пачастункі… У Вільні дойлід — болш чым будаўнік, Яму праекты фінансуе дамавік… У Вільні дурань адкладае ўсё на потым І застаецца поўным ідыётам. А можна і так пераказаць: У Менску Паэт у Менску — болей чым паэт, Яму русалка дорыць пацалункі… Мастак у Менску — болей чым мастак, Яму вядзьмарка падфарбоўвае малюнкі… У Менску дойлід — больш чым будаўнік, Яму праекты зацьвярджае дамавік… У Менску дурань адкладае ўсё на потым, І застаецца поўным ідыётам. напiсаў @ 29.03.2003, 23:03 Гарачых абдымкаў тваіх Так па начох не стае! Новага сонца ўзыход Ў ложку адна сустракаю… Нешта на вушка трымціць, Ціха-ціханька пяе, Быццам бы зноўку вясна, Быццам нарэшце кахаю…. напiсаў Атлянтыда 05.04.2003, 19:20 А калі так напiсаў Так 20.04.2003, 08:07 Месца, дзе раней вісела люстра - Абмыўшы твар зірнуў туды І ўбачыў сьцяны заплюшчаныя вочы. Зьбянтэжыўся: хто з нас чыё адлюстраваньне? напiсаў Ветах 20.04.2003, 08:10 - Хто з нас чыё адлюстраванне?- Пытаўся ў сына за сняданнем. - І ці залежыць ад кахання, Твая падобнасць да мяне? Стамлёна жонка мыла посуд, Гуло "Кватэрнае пытанне". Дык дайце ж прытуліцца носам І мне ў сваё адлюстраванне. напiсаў Табіян Яўнута 23.04.2003, 01:36 Пэўна, што трэба сапраўды ствараць галінку крытыкі да "Лірыкі"… Ік. напiсаў tob 24.04.2003, 00:04 Мы з Тобам Жывём у паралельных сусветах. Я магу прайсці па тых вуліцах, Дзе ішоў Тоб. Я магу ўвайсці ў тыя дзверы, З якіх выходзіў Тоб. Але мне ніколі не спадабаюцца вершы, Якія падабаюцца Тобу. Бо мы з Тобам Жывём у паралельных сусветах. напiсала Чытачка АРХЭ 26.04.2003, 02:44 ◙ ◙ ◙ Quo vadis? Ідуць два чалавекі: адзін, як страла, добра ведае сваю мэту й думае, што ведае шлях таго, хто ідзе поруч; а той, што ідзе поруч, заўсёды вельмі зьдзіўляецца, калі ў яго пытаюць: “Куды ты ідзеш?” Чамусьці некаму заўсёды ёсьць да гэтага справа… Але існуе й трэці, які верыць, што, хаця шляхі тых, што ідуць, паралельныя, - яны абавязкова скрыжуюцца. І тады ён сам рушыцца ў дарогу. (Дык што, Чытачка АРХЭ, ты свае вершы ня любіш? Бо мне яны заўсёды вельмі падабаліся. І яшчэ БГ. Асабліва вось гэтае: …Так что храни целомудрие, все остальное пройдет, сверху или снизу, но храни целомудрие - все остальное пройдет. Вчера в моем сердце было чистое небо, возможно, наверное, даст Бог, - что-нибудь произойдет. Зь Вялікаднём!) напiсаў tob 27.04.2003, 00:12 Каханьне - гэта пакараньне. напiсаў Ветах 06.05.2003, 11:16 ЭЗАТЭРЫКА СЛОВАЎ Мадонна, мы падзелім Кабалу на двох ці на трох, разам з Ваалам. Гэта не Галівуд, Далорэс – гэта конус. Здагадайся, з дапамогай чаго я падтрымліваю тонус. Хацеў на Парнас – выйграў бонус! Патрапіў на Пік Камунізму. Порна карнас спаліў з апраметнай ці запалкі манашкі непаўналетняй, і я адразу стаў Дэмасфэнам. Карэктарка, што ты робіш у ложку з фенам ці ў лазенцы душам. У нечым мы блізкія душы – мы разам натхняемся Бушам… Праўда я тваім, Танюша! напiсаў Андрусь 15.05.2003, 10:05 Да Т. Я кожны дзень Нібыта скрозь цябе праходжу У сьнег як дрэва апрануты. Ды кожны дзень нясу Нялёгкі гэты сум. Я кожны дзень У вочы твае заглядаю І баючыся позіркам сустрэцца Хаваюся за сьцюжу Загорнуты ў яе да сьмерці. … Мне гэтак холадна чакаць. Між страхам быць пазнаным І страхам непазнаным быць Я уцякаю ад цябе. … Я кожны дзень Цяпла тваіх далоняў прагну І пад твае далоні намятаю сьнег… напiсаў Вецер Механiчны 18.06.2003, 16:18 Я збіраю жоўтую лістоту Зух-вятрыска мне дапамагае А па твары слёзы льюцца ўпотай Безнадзейна.Ён не пакахае. Безнадзейна!Ён не зразумее тых цыдулак,што яму пакіну. Небасхіл апёкам зружавее гіне дзень… І я з ім,пэўне,гіну….. напiсаў Атлантыда 05.07.2003, 00:12 Слёзы. На твары кроплі-слёзы тыя Ад суму, роспачы, няўдач, І боль пакутны воўкам вые, А на душы і ў сэрцы плач. Не за сябе—за наваколле, За наш народ і родны край, Дзе смерць ужо пусціла голле, Дзе ворагам апанаваў адчай. Мы ашукалі сябе самі, Не разглядзелі, не знайшлі, І сваім сэрцам не стрымалі, Ды волю танна прадалі! напiсаў Сяржук Лясны 08.07.2003, 08:11 І нехта, спрытны і лоўкі, Нахабна ставіць цэнтроўкі… Маё ж жаданне найперш - Каб злева пісаўся верш. Не, гэта усё ж драбяза… Было б каму верш пісаць… напiсаў Не-Купала :) 01.08.2003, 22:00 Я прачнуўся золкім ранкам, І зірнуў у сваё вакно. Там прыемна свеціць сонца, Яно свеціць усё адно. Там лагодна скача ветрык, У лістоце сонных дрэў. У лістоце бачу птушак, Нават чую ціхі спеў. Бачу горы за далінай, Бачу воблакі плывуць. Бачу людзі танчаць дзіўна, І мяне туды завуць. Але я ў трансе… І ўсё гэта злобны мрой, Дахтары ўжо у палаце, дзіўна танчаць нада мной. Я ня маю права бачыць, Я ня маю права чуць. Вынішчаюць маю волю. І мяне ў канцы заб'юць. </senter> напiсаў Damavik 25.10.2003, 07:16 цэнтраваны тэкст а вось гэта - ўжо не? напiсаў Зьмiцер Лапцёнак 27.10.2003, 10:25 Гм, я ў "Вершы" выкладваў, а аказваецца ўсё тут… напiсаў Ausvald 05.11.2003, 12:30 Ніна Мацяш Люблю На Ваша "ты" сказаць Вам "ты" ня сьмею, І калі позірк позіркам злаўлю, Як птушанё, спалохана нямею. Я не кахаю Вас. Я Вас люблю. Сьвятла, што падарылі, не растрачу. І шчырых слоў ніколі не згублю. … Нашто журба ў цёплых зрэнках Вашых?.. Я не кахаю Вас. Я вас люблю. 1970 Аўсвальд Адказ На "Вы" тваё не адкажу я "Вамі", І позірк твой мяне не закранае, Як ты ня енчы, не трусі крыламі, Я не люблю цябе ды не кахаю. Сьвятлом ты ўсе мае прымаеш зьдзекі, Абразу ты ўважаеш за пашану, Сыдзі, пакінь ў спакоі чалавека, Ня будзеш ні любімай, ні каханай. 2003 напiсаў Ausvald 05.11.2003, 12:32 Лірычны экспромт. Калі заўважу я цябе, Адчую ў сэрцы асалоду, Пачую енк у галаве Ды атрымаю дум свабоду. Калі твой вобраз зьнікне ў змрок, Згублю я раптам цьвёрдасьць духа, Картавіцьму як Міхалок Ды выцьму нібы Саладуха. напiсаў Ausvald 05.11.2003, 12:33 Сачы за сабой. Сёньня камусьці кажуць "вітай", Заўтра будзе "бывай на заўжды". Счырванее рана на сэрцы. Заўтра хтосьці, прыйшоўшы ў свой край, Убачыць зруйнованыя гарады. Не ўтрымаецца хтось на высокім паверсе. П: Сачы за сабой, жыві з асьцярогай. Сачы за сабой. Заўтра хтосьці ў ложку сваім, Адчуе, што лекі прымае бясплённа, Хтось крыжуючы вуліцу трапіць пад трактар. Заўтра дзесь у шпіталі адным, П'яны хірург спаласуе няроўна, Хтосьці вады не дадасьць у рэактар. П Дзесьці ўначы самалёт праляціць, Раніцай вежу зачэпіць крылом, Разьвітаюцца людзі са сьветам. Што невядома - дзесь і калісь, Вайна, эпідэмія, горны разлом, Хуткія ў небе камэты. П напiсаў Ausvald 05.11.2003, 12:34 Белы сьнег, шэры лёд На патрэсканай чорнай зямлі, Ды абрусам саетным на ёй Места ў дарожнай пятлі. А над местам аблокі плывуць, І сабой замінаюць сьвятлу, Ветры атрутаю дзьмуць. Места ўзростам зь зямлю. Места сьпіць пад бляскам ад зоркі, Што клічацца Сонцам. І спачатку часоў - вайна. Вайна справа маладых. Безь ніякіх прычынаў яна Пазбаўляе сталасьці іх. Кроў ільецца барвой, Праз гадзіну зьнікае ў ніве, Праз другую ўзрастае травой, А праз трэцяю зноўку жыве Абагрэтая ветліва зоркай, Што клічацца Сонцам. І мы ведаем, той будзе заўжды, Што ня верыць законам зямным, Што вядзецца лёсам туды, Дзе ўхмыляецца сьмерць маладым. Ён ня ведае што "так" і што "не", Ён ня марыць пра бой ці спакой, Але здольны ў жыцьці, а ня ў сьне, Дакрануцца да неба рукой. Ды згарэць у праменьнях ад зоркі, Што клічацца Сонцам. напiсаў Ausvald 05.11.2003, 12:34 Вершык, якога няма. Хацеў быў напісаць я вершык. Але якую тэму ўзяць? Як распачну радочак першы - Адразу лезе "нах.. бл…" Вось так. Адразуць лезуць маты, Абразы й іншы ўсякі гной. Таму я раю вам, рабяты: Чытаць ня варта вершык мой. Яшчэ дадам радкі 4… Замала 2 слупкі… Дык вось, Даведка: макі ды нігіры - Гэта зь японскай ежы штось. напiсаў Ausvald 06.11.2003, 15:00 <div align="right">test</div> напiсаў test 06.11.2003, 15:03 <p align=right>test напiсаў jaszcze adzin test 06.11.2003, 15:04 Не хочацца і каментары пісаць на такую " лірыку"… Ці пішаце? напiсаў werasen 10.11.2003, 10:36 Бухнуць, ці не бухнуць, Цікавае пытанне! Спадканне? Не! спадканне для кахання! А нам кахаць даўно ўжо ня трэба, Прыемней бырла ўзяць І мо на закусь - хлеба. Хацелі грошай, славы, мэрсэдэсаў, Рабілі, што прыкажуць! Ай, трэсну лепей пляшку, Забудуся! Зноўку жа аблаюць. Займаўся бы сваім, Дык зараз бы ня піў! напiсаў Damavik 12.11.2003, 07:26 Крычы, мая каханая На ростанях праклёнаў Застанься невідушчай І прыкладнай Як мара Хмара Бяз крылаў напiсаў tsikhan 26.11.2003, 11:06 Гэта было у Китаи… Там мир - ёсць эталон. ТУДЫ ПРЫЙШЛИ САМУРАИ- и УЗЯЛИУСИХ У ПАЛОН напiсаў Nevjadomy 02.12.2003, 03:11 Прабачце,праблемы з тэхникай… Гэта было у Китаi, Там мiр - ёсць эталон. Туды прыйшли самураi I узялi усiх у палон… напiсаў Nevjadomy 02.12.2003, 03:14 Не кахай. Не чакай ты мяне, не кахай: Я не той, які табе трэба, Не кахай ты мяне, не чакай, Я без крылаў анёл і не з неба. Не чакай ты мяне, не кахай Бо па кроку збочыш са шляху, Не кахай ты мяне, не чакай: Я у думках недзе над дахам. Не чакай ты мяне, не кахай, І не мар аб жывым, бо я штучны, Не кахай ты мяне, не чакай, Для цябе я не свой і не зручны. Не чакай ты мяне, не кахай: Мае мары тваімі не стануць, Не кахай ты мяне, не чакай, Бо і іншыя ж не кахаюць. Не чакай ты мяне, не кахай І не плач па начах у ва сне, Не кахай ты мяне, не чакай, Хаця сам я кахаю цябе… напiсаў Сяржук Лясны 08.12.2003, 13:31 Ізноў я адзін, ізноў без цябе, Ізноў ты схавалася недзе далёка. Кахаеш другога, не бачыш мяне. Кахаеш мяне, а бачыш другога. напiсаў Nevjadomy 08.12.2003, 18:08 Кахаеш мяне, а бачыш другога… І здасца табе, што гэта замнога. А ты не глядзі у бок да другога… Ня твой гэта шлях, не твая дарога… напiсаў Вядомы 10.12.2003, 23:18 "Ён мне не патрэбен!"- казала ты мне. "Мне ён не патрэбен!"-ты кажаш другому. "Яна мне патрэбна!!!"- кажу я сабе, Але зноў адзін крочу дадому напiсаў Nevjadomy 12.12.2003, 16:04 Ну вось Нарэсьце і на "літары" Папёрлі "Рукі ўгору" А Сяржук Лясны - нармальна. напiсаў vichurnik 16.12.2003, 11:05 Рукі угору, ногі ўніз. Ледзь маё цела трымае карніз. Трэба худзець, бо я важу без меры. Ці да каханкі хадзіць цераз дзверы. напiсаў Важкі 28.12.2003, 22:28 Не жывы аповяд. - Сціхлі ўсе гукі даўно, Схаваліся малпы ў гразь. Гэта не праўда, я не гаўно, А ты дзяўчына – сапраўдная мразь. - За што ты такі? Што зрабіла табе? Хіба я раздзёрла сэрца ў грудзях? За што забіваеш мяне ў мальбе? Завошта спаць не даеш па начах? - Ты выгляд робіш, што кахаеш мяне, Ты выгляд робіш, што мая назаўжды. А ты не ведаеш, нават, сябе. І я гэта бачу, бо я не дурны. - Не бачу сябе? Згубілі мы нас? Хіба толькі я вінавата ў тым? Я вочы губляю з табой кожны раз, Ў люстэрка гляджу. Там шкло. Гэта ты… - Не пудры мазгі, бо мы не адны. І я заўважыў гэта даўно. І мне не мані, бо я не ёсць ты, А кожны з нас у гэтым бачыць сваё. - Не мае сэнсуманіць нас з табой. Бачыш – глядзі! Чуеш – глядзі! І хопіць сачыць, напэўна, за мной! Лепш вырві мне сэрца, а потым – ідзі! - Куды мне ісці? Падумай сама. Не ведаю я, як гэта зрабіць… Над намі даўно – зямелькі сцяна, Над намі даўно – магіла ляжыць. Магільшчык падняў сваё вуха з зямлі, Рыдлёўку ўзяў і рушыў на Ўсход. - Не ведаю, можа, і дурні яны, Але, калі слухаў іх, я – ідыёт… напiсаў Стомленыя 30.12.2003, 01:19 Няўжо ніхто не здоліў напісаць што-небудзь трапнае наконт гэтага невялічкага вычврэнства. А, мажліва, ўсе крытыкі дзе-нубудзь у лесе пад елка здохлі. Хто-небудзь працягне? напiсаў Стомленыя 16.01.2004, 14:04 Мой горад сьпіць, зьнясілены дажджом, Чужы і родны, недзе старажытны, Накрыты чорным хмарыстым крылом: Пад ім шчыруе стома, боль і крыўды. Мой горад мкне ў якуюсь далячынь, Смаўжом паўзе па хісткім навакольлі… Цяпер ён не зьнясе такой начы, Ня тыя людзі – ён цяпер ня вольны. Цяжкія промні грукаюць у шкло, Змываюць з поўні драпіны і плямы. Мой горад сьпіць – яму ўсё адно: Няма людзей, каб выбірацца зь ямы… напiсала Zorna 25.02.2004, 23:10 Вочань харошы верш! :) напiсаў tob 26.02.2004, 09:32 . напiсаў /center 26.02.2004, 09:46 Неба любіць ваду, бо бачыць у ёй сваё адлюстраване. Вада любіць неба, бо глядзіць на яго як на сябе. Зямля любіць дождж, бо паспявае ў кроплі, што падае, паглядзець на свой адбітак. Кропля любіць чалавечае вока, бо думае, што гэта маленькае неба. І мала памыляецца, бо вока таксама нараджае кроплю – слязу. напiсаў pan 08.03.2004, 11:27 * * * Щось достига під серцем степу… Вогнем пахнуло, наче пеклом. Та пахне співом солов’їним, Коли пече Украйна пеком. Та тільки пісня не від Бога… Сам Бог іде сюди побути. І щоб до ніг йому діткнуться, Дніпро у степ звертає круто. Але даремно рвав коріння. Упав, спіткнувшись об могилу… Чию ж то кров земля ввібрала, Що ма таку убивчу силу?.. Не знає й нині за злобою, Як камінь скитський кров’ю поє, Отой народ, що й кінь покинув, Що ще не раб, а вже й не воїн… І слуха спів Дніпро-невільник, Та ще й свої ж беруть на кпини. І сміх отой вроста повільно Ножем у спину України. напiсала Світлана 14.04.2004, 11:16 Дым і сляза Чырвоныя вусны і чорныя вочы. Гітару трымаюць дзявочыя рукі. Цяпер яна тут не ўдзень, а ўночы. На сэрцы ў яе – невыносныя мукі. Зацягвае дым з цыгарэты атрутнай, Па струнах праводзіць рукою дрыжачай. І кожны акорд ёй здаецца пакутай, І кожнае слова ў песні – гарачым. Сляза пакацілася. Струны прыціхлі. Упала сляза, а за ёю – другая. На аркушы стаў расплывацца паціху Знявідны ёй надпіс “Бывай. І кахаю“. напiсала Litota 18.04.2004, 21:37 Прабач Прабач, калі ласка, за здраду, За тое, што гора ўчыніла, Што біла знянацку і ззаду І часам цябе не любіла. Мне сэрца сціскае да болю Тваё мілагучнае слова. Прабач за зламаную долю. Прабач, мая родная мова. напiсала Litota 18.04.2004, 21:44 Усё яшчэ жыву (санет) Так часам жыць не хочацца зусiм. Я не знаходжу сiлы, каб змагацца. Вакол мне здрада бачыцца ва ўсiм. I не магу, здаецца, ўжо трымацца. Смяюцца: «Нават здачы не дасi?», Калi з каленяў не магу ўзняцца. I кажуць: «Прабачэння папрасi!» Прашу. Бы толькi ў жывых застацца. I апускаю рукi долу зноў. Але бурлiць у жылах маiх кроў. Я горда ўздымаю галаву. Праз цяжкасцi ўсе прайду. Я здолю. Нягледзячы на вераломнасць долi. Бо ведаю, што ўсё яшчэ жыву. напiсала Litota 18.04.2004, 21:45 Я Лёс мне здрадзіў, і ўсё. Я адпомсціць хачу. Не аддам я жыццё, А жыццём адплачу. Хай дурныя плююць, Рэжуць вены сабе, Хай атруты глынуць… Не адпомсцяць табе. А я хітраю буду. Не па мне гараваць. Буду жыць і спяваць… …Здрады век не забуду. напiсала Litota 18.04.2004, 21:46 Верасень Верасень. Дождж ідзе. Сонца сховалася. Дзе яно, дзе? Холад і вецер. І шчасця няма ва ўсім свеце. — Вы бачыце, светла ўверсе? Глядзіце! На пятым паверсе!.. Ноч на двары, І зорак не бачна ўгары… — Чаму святло гарыць? — Дык, нехта шчэ не спіць. — Яшчэ не заваліўся? — Мо, з кімсьці пасварыўся… За пыльным пісьмовым сталом, Закіданым ўсякім г…, У раз не першы Ён піша вершы. напiсала Litota 18.04.2004, 21:47 (Скланенні назоўнікаў) Н.скл. Пакутуе сёння прырода, Пакутуе глеба, вада. – Што? – я спытаю ў народа. – Прыйшла бяда. Р.скл. Ўглядаліся людзи з апаскай, Баяліся людзи заўжды. – Чаго? – запытаюся ў краскі. Адкажа: “Баяцца бяды“. Д.скл. Вайну аб'яўляе паўсвета, Ўсе людзі і кожны дзень. – Чаму? – запытаюся ў ветра. – Вайну аб'яўляюць бядзе. В.скл. Яе хочуць знішчыць навечна, Гавораць усе: “Адвяду“. – Што? – запытаюся рэчкі. Канешне ж, адкажа: “Бяду“. Т.скл. Але ўжо вядома ўсюды: Не можам мы справіцца з ёй. – З чым? – запытаюся ў люда. – Не справіцца нам з бядой. М.скл. Але калі нам пастарацца, То выйграем мы ў вайне. Тады я змагу запытацца: – Ў бядзе вы не будзеце? – Не. напiсала Litota 18.04.2004, 21:48 Не хайку *** Неба ўпала на зямлю. На лужынах сотні бурбалак, А ў іх – мой шматпавярховы дом. *** Сёння няма гарачай вады, На стале брудны посуд. І пыл у маёй душы. *** Мне прыснілася сонца, А ў ім вочы Маці Боскай. Я прачнулася. *** Шэрыя палоскі на экране. Расплываюцца твары. Снег цісне на правады. *** Сёння згарэла сонца. І ў лужынах закіпела вада. Засохлі дрэвы. *** Мне дрэнна, баліць галава. Высокая тэмпература. Забыла памыць душу. *** Бачу след ваўкалака, Чую плач перапёлкі. Гэта рэха літаратуры. *** – Чаму ты плачаш? – Кіно глядзела. – Гэта добра. *** Памехі на радыёхвалі. Мне не чутна слоў. А раптам, што важнае? *** Другі дзень не ходзіць пошта. Другі дзень пустая скрыня. Другі дзень лье як з вядра. *** Сёння знікла апошняя мурашка. Заўтра знікне апошняе дрэва. Што-небудзь яшчэ? *** На акне расколіна Працягласцю ў жыццё Адзінокае. напiсала Litota 18.04.2004, 21:49 Астма кахання Мне цяжка дыхаць – Здрада ў паветры. Мне цяжка жыць, Таму што праўда знікла. Ты здзейсніў абяцанні, Якія мне даваў? Табе не сорамна, Што надта горды ты? Пакінуў мне чаканне І думаеш, я буду жыць? З чаканнем існуюць, Жывуць з надзеяй. Я жыць збіраюся, Каб толькі Мне не трапілася Здрада. напiсала Litota 18.04.2004, 21:51 Людзі сляпыя, Ці ж вы не бачыце, Па чым вы ходзіце? Ці ж вы не бачыце Неба над сабою? А можа… Дзеці нашыя Дык сапраўды не ўбачаць. напiсала Litota 18.04.2004, 21:51 Ранімае Прытарна–салодкае каханне, Цёплая, пяшчотная далонь… Горкае, турботнае чаканне, І пякучы, невыносны боль. Сёння засталіся ўспаміны: Фотаздымкі і начныя сны. А каханне аказалася ранімым, Як і мы з табой, як мы. напiсала Litota 18.04.2004, 21:52 Купляйце месца ў два квадраты. Купляйце месца ў два квадраты: Пад гукі ветру вечны сон, Жыццё, як і цяпер—за краты, Над галавою не граніт—бетон. Купляйце месца ў два квадраты, Такія, як і ты ляжаць вакол, За волю вы змагаліся, нібы салдаты, Штурхнулі той жалезны частакол. Купляйце месца ў два квадраты З надзеяй на найлепшыя часы, Але дзе наша шчасце—адны страты: Галовы коцяцца, бы ападаюць каласы. Купляйце месца ў два квадраты— Для нас усіх адзіны шлях: За краты, у салдаты ці у хату, Дзе па баках і зверху дах… Купляйце месца ў два квадраты, Бо захароняць вас далёка без яго. Ніхто не адшукае, дзе схавалі каты— Не дачакаюцца вас, гледзячы у вакно. Купляйце месца ў два квадраты— Такі наш гімн, такі наш сцяг, Такая воля і настрой па святах, Але ёсць выйсце, ёсць працяг… Купляйце месца ў два квадраты, А потым тым аддайце задарма, Хто вас штурхаў, са смерцю сватаў, Жыццё зламаў і не даваў святла… напiсаў Сяржук Лясны 25.04.2004, 15:40 SMS А ўчора я атрымаў SMS-ку ад Бога! “І што?” – запытаецевы ў мяне. – “SMS-ка ад Бога! Хы!” Насамрэч, нічога такога, але ёсць нешта ў гэтым надзвычайнае, звышнатуральнае: Па-першае, нумар мабільніка мой заблакаваны дні ўжо чатыры ці нават пяць. Дзіўна, няма што казаць; Па-другое, Бога, здаецца, няма. І д’ябла няма, ні пекла, ні рая, ні чарцей, ні анёлаў, таксама і бессмяротнай душы; Па-трэцяе, калі ён і есць, навошта яму, Усемагутнаму да кагосьці звяртацца, ды і наогул, слаць SMS-кі, і асабліва мне… Ага, вось яно! Я бачу цікавасць у вашых вачах. Канешне ж, вам вельмі цікава, што было ў тым SMS, і чаму. Але не скажу, бо гэта прыватная справа мяне і Бога. І не грае такой значнай ролі змест. Важны сам факт! напiсаў Janka Zlobny 29.05.2004, 21:26 Нарэшце: дзень, Лізнуў прамень Мой голаў-пень, У сэрцы цень. Як клаўся спаць, Хацеў спаткаць, Жадаў абняць, Пацалаваць. Увечар цемра акружала - Агнём душа мая палала, Увечар сэрца кахала, А ўранні прапала - Каханне сканала. Я хацеў сустрэцца, Ля цябе сагрэцца. Быў вечар, каханне… Стала пуста уранні. напiсаў lutius 30.05.2004, 11:20 Уладар мікробаў …І на сцэну выйшаў Уладар мікробаў. Ён мне пакланіўся, я яму пахлопаў…</i. I Трава ў двары ля хаты, Дровы на гэтай траве. А ў пекле д’ябал рагаты Раздзімаў пякельны агмень. Дзьмуў з усёй сваёй чортавай моцы І вуглі варушыў качаргой; А на зямлі працаваў пад сонцам Чалавек з чыстай душой, Што жыў у той самай хаце, Дзе ў двары на траве дровы; А нячысты асадку ладзіў, Каб скласці тэкст дагавору… Чалавек запаліў дровы ў печы (Чорт галіўся у гэты час), На вячэру засмажыў яечню – Тут і спакуснік як раз. Мужык аж папярхнуўся яечней Ад здзіўлення і паху серы. Чорт яму: - Будзь спок, чалавеча! Я да цібя па дзелу! Чалавек у адказ: - Нечаканка! Але сядай, калі ёсць справа. Я прынясу зараз шклянку – Вып’ем трохі ды й пагутарым. II Чорт прыйшоў пакупаць душу Ў мужыка… Праз чатыры гадзіны Чорт сказаў: “Чалавеча, п-паслушай! Т-ты м-мяне п-паважаеш, скаціна!” А мужык сідзіць сам ніякі І навокал глядзіць нецвяроза: “Т-ты, канешне, прыкольны, чарцяка! Але ж п-паўлітры – гэта ня доза!” Тады яны яшчэ самагону Ўлупілі грамаў па дзвесце. Абодва згубілі прытомнасць, Ачунялі апоўдзень дзесьці. ПРАЦЯГ БУДЗЕ напiсаў Janka Zlobny 31.05.2004, 09:43 Вялікае Княства Паўстала з руінаў Вялікае Княства – Край дзіўных мрояў і казачных сноў – Каб птушкай да зор яскравых падняцца І на землю ўпасці, загінуўшы зноў. Бяспеку Вялікага Княства бароняць Рыцары ў зброі і на канях, З булата мячы трымаюць ў далонях, А коні пад німі цяжка хрыпяць. У княстве тым слаўным не згіне спрадвечна Да жанчынаў каханне, да бліжніх любоў. І ставяцца воі ў ім чалавечна Да ворагаў, як і да лепшых сяброў. Ніхто моц не мае разбіць гэтых воінаў, Ў чыіх руках перамогі сцяг, Пакуль яны толькі спяць спакойна Ў беларускіх нашых сарцах. ———————————————- У цягніках людзі едуць на працу Да цэнтраў раённых і абласных… Князь і дружына яго – у палацы, Зубры – у пушчы, а ў небе – буслы. напiсаў Janka Zlobny 31.05.2004, 12:18 * * * Ты яйцы мне, бы пацеркі, цярэбіш З мэдытацыйным бляскам у вачох, Які не параўнаць ні з чым… У небе ж Ня зьзяюць гэтак зоркі па начох! Ня зьзяюць так маланкі-бліскавіцы, Ня зьзяюць так касьцельныя крыжы; Ня зьзяюць так калгасьнікі ў сталіцы, Што бульбу прадаюць на кірмашы. Адкуль-жа бляск? Што ў позірку тваім, га? Не, ты смакчы, я ведаю адказ… Ёсьць шмат у сьвете розных мач ды ґрынґаў, Я ж – нумар эксклюзіўны, нумар “раз”! Я – хлопец-беларус, круты і апантаны, І тыя мне панты – як да грыбкоў сьмятана! напiсаў shyrOki 31.05.2004, 12:40 напiсаў /i 01.06.2004, 09:13 Пахаванне i хаўтуры пісана ў суаўтарстве з аднім маім сябрам і аднакурснікам. выбачайце за моўныя недасканаласці і памылкі, асабліва за "луну" Пад зробленай з срэбра луною Да шырокай і ціхай ракі Па-над лесам крочылі трое - То неслі труну мужыкі. Йшлі павольна яны па сцяжыне, І над німі ўжо лётаў кажан, І ваўкі імчалісь за німі, А нябожчык ў труне ляжаў. Пад луной крумкачоў зграя вілась, Нясліся ваўкі з усіх ног, Раптам крышка труны адкулілась… …І нябожчык кудысьці пабёг. "Гэй, куды ты пабёг, нягодны!"- Адзін з мужыкоў пракрычаў… А ён - мярцьвяк, ён зусім свабодны І перад ім - шлях у рай. ——————————————————————- На стале шклянка гарэлкі І кавалачак хлеба з соллю. Я памёр, але ўсё ж веру, Што не памру ніколі! напiсаў Janka Zlobny 02.06.2004, 11:20 * * * Сонце, тримаючи у руках великі глечики, зачерпує воду з Дніпра і розбризгує по степах - виростає зелена трава по коліна дерев. Заметілі в душі уповільнюють ріст трави - серце тягне цямрину, переповнену від журби. Відколоти шматок від великого зойку неба - буде поле живих цвіркунів. * * * Варто помолитися перед смертю і, схрестивши на грудях руки, лягти спиною на ліжко. Гіршого вже - не буде. Чайка десь закигиче над загнузданим океаном - спокій… * * * Журавко, настели мені гніздо на залізобетонних опорах високовольтної лінії. Я заспіваю тобі пісню, що потече і горами і долом у міфічну вічність. Настели мені гніздо - високо, я втечу - у спокій. В самоту одягнений - стану хором, і кидатиму пісні догори, під ноги, на усі чотири боки. Може, забуду, що кохав дівчину, схожу на осінь. * * * П"яний вічно і вічно молодий дивлюся у вічі людей 168 годин на тиждень страшно стає - не бачу анічого Гола правда І не треба було мені напевне відводити погляд всоромлений від твого голого тіла гола правда краща брехні понадягуваної Напередодні Хоч - не хоч а простір ночі квокче ( скоро квочка знесе яйце- райце ) * * * Герметично замкнений простір. Тіло - долання меж. Споглядає мене навпроти стоголовий голодний пес. Допивають шматки зневіри, мов вампіри, мої думки; залишаю під тином тіло, опяніле від дикості. Проминаю шалені гони, розчепіривши дві руки… Коби міг - полетів у гори, щоб зігріли мене зірки. напiсаў Острозький 08.06.2004, 16:58 Шчыра ўдзячны Зьміцеру Лапцёнку за пераклад верша "SMS" на эсреранта!!! напiсаў Vano "Kolerega" Marozau 15.06.2004, 23:06 г. зн. эсПеранта… АЧАПЯТКА, sorry! напiсаў Janka Zlobny 18.06.2004, 12:14 Litota, вышлі, калі ласка, твае вершы мне на е-mail, хачу пачытаць… Калі не ласка, можаш і не выслаць :) напiсаў Janka Zlobny 18.06.2004, 12:28 Зьмітру Эспэранта :) але гэта так, проста чапляюся. напiсаў Зьмiцер Лапцёнак 18.06.2004, 17:47 Млін, які я непісьменны! Аж жах! :) напiсаў Janka Zlobny 18.06.2004, 22:18 Чарговая нізка вершаў. Вершы атрымаліся троху вясёлымі, троху файнымі, троху агіднымі. Карацей, троху ўсяго. "Падпаліць шпалеры" www.viersy.miensk.com/shpalery.html. Крытыку, як заўсёды, варта кідаць на мыла mailto:damaviku@pisem.net, ці застаўляць на сайце, viersy.miensk.com/data/5.shtml. напiсаў Damavik 03.07.2004, 06:01 Усе жывуць на гэтым Свеце І маюць мэты ў жыцці: Малыя мэты маюць дзеці, Бо да вялікіх ім расці. Дарослыя не маюць мэты, Хоць лічаць і інакш яны. Вядуць вайну супраць Сусвету, Не думаюць пра сэнс вайны. Жыццёвы сэнс яны згубілі, Згубіўшы разам і сябе, Каштоўнасці свае сказілі І светапогляды свае. І цэняць людзі толькі тое, Што мае пэўны намінал, Ну, а сапраўднае, святое Цярэбяць проста ў крухмал. Але на Свеце ёсць краіна – Там цэняць ўсё не як у нас: Кошт мае кожная хвіліна, Секунда, нават, у цяжкі час. Там і старое, і малое – Каштоўнасці ў іх адны. І цэняць асабліва тое, Што ўжо даўно не цэнім мы. напiсаў Stomlenyja 15.07.2004, 00:18 Nulle part n'existe tel pays Où l'homme serait sublime; Ou quelque part où il oublie Son nom, vit anonyme — Aura-t-il ces valeurs, Cette noble haltesse des meurs, Dont on ignore le sens, Mais pleure de son absence. Non qu'il soit si pauvre, l'homme, Non que son âme soit la tombe De tout divin, Non que chassé du paradis Il soit par Dieu tellement puni, Que toute sa vie et son destin Seraient comme pure damnation… Plutôt c'est une bénédiction Que ce désir de l'ascension. Plutôt cette soif de l'impossible Rend notre vie encore possible. напiсаў Reposé (Adpatchnuwshyja) 16.07.2004, 13:53 ЗАПАВЕТ У часіны пасля згубленьня Эдэму, Страты веры і сьмерці каханьня Людзі жыцьцё пражывалі дарэмна, Не разумеючы сэнс існаваньня. Але ж па прывычцы старой, вядома, Кожны маліўся свайму бажку, Ды й нёс два крыжы па шляху па крывому: Адзін - на сьпіне, іншы - на ланцужку. Еў кожны сваё хуткае харчаваньне, Тэрміновыя заводзіў знаёмствы, Звычайныя мары меў і жаданьні: Хацелася ці то падзякі, ці помсты. Быў нехта актыўны, а хтосьці пасіўны, Той трудаголік, а гэты лайдак. Так і было ў тыя часіны, А можа, ня ў тыя, а мабыць, ня так. ——————————————————————- Не чакайце маралі - яе тут ня будзе, Пакуль я цьвярозы, ды, наогул, жывы. Жывіце лепей па-свойму, людзі! …І не дурыце мне галавы! напiсаў Janka Zlobny 08.10.2004, 01:51 Ляжыць паміж сусьветамі сьцяжына - Уроўненая тысячамі год. Кругамі па ёй ходзіць карагод Адлеглых ды набліжаных часінаў. Шумэраў рогі шчэ ня рэжуць слых, Элады камень не апрацаваны, Ной не сабраў жывёл па пары ўсіх, Князь Будда не спазнаў спакой Нірваны… А продак мой - ён тут ужо