|
|
| Вiтаю, дружа! |  |
|
| увайсьцi | зарэгiстравацца |
|
|
| | сУчаснікі створаны: 22.08.2002, абноўлены: 18.11.2007 08:51, камэнтароў: 1231 Сокалаў і тэлефонны даведнік Пясняр Сяржук Сокалаў-Воюш ехаў з Беларусі ў Чэхію, каб спяваць на радаё "Свабода". Па дарозе ў яго скралі даведнік з тэлефонамі беларускіх савецкіх пісьменнікаў. Цяпер песняру даводзіцца тэлефанаваць беларускім антысавецкім пісьменнікам, каб даведацца кардынаты савецкіх.  напiсаў Адам Глобус 22.08.2002, 19:32
1980. Пятроў і сон Графітыст Саша Пятроў марыў пра тое, каб зусім не спаць. Больш ідыёцкую мару цяжка прыдумаць. А ён не толькі марыў, а і эксперыментаваў — не спаў па тры ночы, на большае яго не хапала. напiсаў Адам Глобус 22.08.2002, 21:26
2002. Дранько-Майсюк і запалкі Рыфмач Лёнік Дранько-Майсюк страшэнна любіць запальваць агонь. Бывае, збяруся я прыпаліць цыгарку, дык ён каробку з рук вырывае і спрытна чыркае сярнічкаю па пушцы. "Пушкаю" Лёнік называе каробкі, бо любіць сваё паляшуцкае слоўца ўкруціць. Асабліва небяспечна ў прысутнасці Дранько-Майсюка даваць агонь жанчыне, можна нарвацца на абразу і сілавыя дзеянні. 2002. Макараў і гарбата Памёр жывапісец Юра Макараў. Што сказаць?.. Ён навучыў мяне запарваць гарбату. Ён ствараў карціны, збіраў чужыя малюнкі, фатаграфаваў жонку, выхоўваў сына Івана… Гэта ягонае. Наша: Юра навучыў мяне браць гарбату шчопцямі, каб кончыкі пальцаў адчулі крохкую пяшчоту сухіх лістоў… Ні так і мала ў нас агульнага, калі мы разам пілі духмяны напой. напiсаў Адам Глобус 29.08.2002, 21:42
2002. СЫС і SOS Паэт Анатоль Сыс усёй сваёй творчасцю падаваў беларускай нацыі сігнал SOS. Нацыя ўсплыла, атрымала дзяржаўнасць. Сыс патануў у алкаголе, загінуў як герой. Але Сысава SOS не страчвае актуальнасці і не страціць, бо гэта — ахоўны знак нашай нацыі. 2001. Бяляцкая "жучок" і "заказ" Інтэрв'юшніца Марынка Бяляцкая, размаўляючы са мною, нахабна сказанула:"Цябе "заказалі"!" Маўляў, не рабіла б я гутарку з табою для "Свабодных навінаў", каб не загад. Гадкія пачуцці выліваюцца ў гнюсныя размовы, а тыя ўвасабляюцца ў мярзотных інтэрв'ю. Не згадваў бы я Бяляцкую, каб не адчуванне, якое яна пакінула пасля сябе ў маім кабінеце. Сам з сябе дзівячыся, пачаў я шукаць "жучок". Не знайшоў. Але прысутнасць іншароднага, чужынскага, варожага засталася. Лепш бы Марынка не казала пра "заказ". напiсаў Адам Глобус 30.08.2002, 14:39
199?. Жук і доўг Гісторыю пра Жука, я перапісаў з магнітафоннай стужкі, таму не ведаю імя галоўнага героя… Прадпрыймальнік Жук набыў фургон мацаванага віна. Правільных накладных на тавар не меў. Час наш такі, усе дакументы сумнеўныя. Віно трэ было прыхаваць. Мелася ў Жука лазня пад дзевяціпавярховікам, а за лазняю — таемны склад у сутарэннях. Туды і згрузілася тара з народным пойлам. Каб люд не пакраў каштоўны прадукт, Жук наняў вартаўніка і паабяцаў разлічыцца бутэлькамі. Уночы здарылася драма. Вартаўнік аказаўся кончаным алкаголікам. І так яму заманулася дапасці да пойла, так закарцела каўтануць вогненнай вадзічкі, што ён голымі рукамі пачаў аддзіраць навясныя замкі, пачаў пазногцямі дзерці дзверы, якія атгароджвалі лазню ад райскага свету. Драў ён драў замкі і дзверы, але дзе ты прадзярэшся праз кардоны панастаўляныя белпрадпрыймальнікам. Скуру і мяса на руках паабдзіраў небарака, і раз'юшыўся расхваляваўся так, што конча страціў розум і тутака, пры дзвярах, задавіўся на ўласнай дзязе. Зранку Жук ацаніў сітуёвіну, прыняў рашэнне і пачаў, чапляючыся скрынямі за мёртвыя ногі вартаўніка, грузіць вінішча на машыну. Рассоваўшы тавар па крамах, Жук выклікаў мянтоў, якім паказаў труп і дзве пляшкі гарэлкі, за якімі нібыта лез вар'ят-алкаголік. Часам, да Жука ў сне прыходзіць вартаўнік-самагубца і абураецца, бо лез ён не па гарэлку, а ірваўся ў свой спірытусны рай. Пасля абурэнняў ён напрамілыбог просіць атдаць заробак, але Жук не паспявае рэзлічыцца з нябожчыкам, бо прачынаецца ў ложку… На гэтым моманце плёнка, дасланая мне дабразычліўцам, абрываецца; але я не пакідаю надзеі высвятліць: у чыім ложку прачынаецца Жук. напiсаў Адам Глобус 30.08.2002, 21:11
Супэр!!! напiсаў rydel 31.08.2002, 00:40
Асабліва апошняя фраза. напiсаў Zban 31.08.2002, 14:21
Ага!І галоўнае з кім прачынаецца? напiсаў Сяржук Лясны 01.09.2002, 00:50
1974. Мухін і кандуіт Калі нехта з навучэнцаў пападаўся на кепскім учынку, выкладчык пачатковай вайсковай падрыхтоўкі — палкоўнік Мухін каззаў:"Дастаю свой чорны кандуіт і запісваю. Студэнт … утварыў … адбылося гэта …" У чорнаскуры нататнічак запісалася і маё прозвішча, бо стэліў без загаду. Мог бы і забіць палкоўніка, калі той папраўляў нахіленую мішэнь "постаць ворага на поўны рост". Не прыстрэліў. Ветэран савецка-кітайскай вайны адно прысеў. Устаў і занёс маё імя ў трыкляты кандуіт, каб праз паўгода на заліку згадаць несваечасовы стрэл. Паставілася мне 4, бо гранату закідваю далёка і аўтамат разбіраю-збіраю спрытна. Дзякуючы палкоўніку, я навучыўся весці свае кандуіты. Зазвычай, нататнікі купляю каляр ярка-вясёлыя, але пракідаюцца і цёмнаскурыя, у іх натую пра асабліва мярзотныя ўчынкі сУчаснікаў. напiсаў Адам Глобус 01.09.2002, 09:57
1998. Тарас і колькасці Сабутэльнік таты — Валянцін Тарас — у застольнай гутарцы, што нязмушана лілася ў вераснёвым садзе, неяк між іншым прагаварыў: "Пісьменнік павінен напісаць многа". Гэта супярэчыць Эклезіясту, які раіў не складаць шмат кніжак. Ні Тарас ні Эклезіяст нічога не ўдакладнялі пра якасць кніжак. Пэўна, старажытны мысляр вёў гутарку пра кепскія творы, а наш сучаснік — пра добрыя; таму прысутным у татавым садзе літаратарам словы Тараса спадабаліся. напiсаў Адам Глобус 01.09.2002, 20:49
2002. Малішэўскі і шумок для галення Сядзіць карцінастваральнік Сярожка Малішэўскі з чарачкай гарэлкі, за летнім столікам, у кумпаніі сябрукоў-мастачкоў і трызніць:" Можна збіраць пену, што пускаюць з рота эпілептыкі падчас прыпадку, заганяць яе ў балонікі, і выкарыстоўваць для галення." "Выдатнае вынаходніцтва! — гудуць калегі, — Патэнтуй!" "Чакайце. Стылёва адкрыццё адпавядае Хацкевічу-Мінскаму-Ленінскаму!" — заўважае адзін з сучарачнікаў. Усе, Сярожка ў тым ліку, пагаджаюцца. напiсаў Адам Глобус 03.09.2002, 18:54
2002. Федарэнка і выпіўка Апісальнік бытавухі Андрэйка Федарэнка выпівае… Хто не выпівае? Андрэйка пацягвае горкую і дома і на рабоце. Хіба адзін у нас такі? Андрэйка навучыўся хаваць за п'янства канфармізм. "Андрэй, падпішы ліст!" "Не, не… Я, хлопцы, выпіваю на рабоце. Мяне ў любы час могуць выгнаць за п'янку!" Сапраўды, могуць. І раней ці пазьней пагоняць. Не ўратуюць Андрэйку ні дакладныя апісанні побыту ні лаўрэацтвы, ні дзяржузнагароды. Чалавека гоняць, бо маюць магчымасць гнаць. Ці знойдзе Андрэй сілы забраць у ворагаў такую магчымасць? Бог ведае… напiсаў Адам Глобус 06.09.2002, 19:57
2002. Барткевічы і 20000 даляраў "У Амерыцы ўсё вырашаюць грошы,"— сказаў пясняр Лявон Барткевіч Кастусю Бандаруку, калі той распытваў ў яго пра сына Рычарда, які падрабіў 20000 баксаў.Бандарук кажа, што Рычард Барткевіч фальшаваў даляры з дапамогай кампутара. Дзіўна было б каб той вырабляў грошыкі без дапамогі компа. Толькі фішка не ў дапамозе, а ў друкарскім працэсе. Кампутар у добрых руках можа шмат, але высокі друк робіцца на машыне імя Гутэнберга. Каб Рычард вучыўся ў Скарыны і Мсціслаўца, дык друкаваў бы больш якасную прадукцыю, і так хутка не папаўся б у лапы правасуддзя. Шкада таленавітага чалавека. Я і раней казаў, што фальшывыя грошы з'яўляюцца тады, калі дзяржава перастае плаціць мастакам. напiсаў Адам Глобус 06.09.2002, 20:45
2002. Дракахруст і крэольства Свабоданалежны журналіст Дракахруст у гэзетцы "Свабодная навіны з плюсам" абвясціў, што ён — крэол. Каб я не бачыў на свае вочы маму і тату журналіста, мог бы і паверыць. Але ж і маці і бацька — нашы, тутэйшыя. Сам Дракахруст — носіць шыкоўную рудую бараду. Дзе гэта хто бачыў індзейца з рудой барадой? Я не анраполаг. На ўсе 100% не скажу, але 99% паказвае на тое, што Дракахруст не крэол. Калі Дракахруст і надалей будзе настойваць на сваім крэольсве, я пакідаю за сабою права абвясціць сябе магіканіным. Ну гэтым Чынгачгукам Вялікім Цмокам. Ну з романа Джэймса Фенімора Кучара "Астатні з беларусаў". Татуіроўку зраблю — Пагоня на ўсе грудзі. Апрану белую кашулю і абвяшчу. Толькі хто ж нам паверыць? напiсаў Адам Глобус 06.09.2002, 22:44
199? Валеватнік і Лонданскі кніжны кірмаш Кнігагандляр Гена Валеватнік уставіў новыя зубы і паехаў на кніжны кірмаш у Лондан. У першы вечар наведаўсая Генчык у раён весялосці і распусты — Соха. Ну куды зарульваюць мужыкі з новымі зубамі? Ясна… Ён дае нырца ў ружова-бэзавае святло стрыптыз-бару. Тое-сёе, танцы-шманцы, шэпты шумлівага шампанскага… І выкацілі Генчыку такі рахунак, страшна сказаць. Давялося плаціць. Каб забыць пра страту, кнігагандляр заваліўся ў паб і напіўся. Нараніцу ад пабскай выпіўкі ў роце было брудна. Валеватнік так стараўся адшараваць бруд у роце, што вышараваў зубы. Яны звонка цыкнулі аб чарупіну і паправальваліся ў вадасцёчную адтуліну. Спрытны Генчык раскурочыў рукамыйнік, каб выцягнуць зубы са сцёкавай трубы. Толькі ў ангельцаў усё не па-нашаму, рух у іх вельмі хуткі і на вуліцах і ў каналізацыйных трубах. Не хапіла беларускага спрыту, уцяклі зубкі. Наведванне кніжнага кірмашу адклалася, бо што за базар без зубоў. Валеватнік папёрся да стаматолага. А каб дзірка ў роце не палохала людзей, нарабіў сабе зубоў з жавальнай гумкі. Лонданскі дантыст значна даражэйшы за сохаўскую стрыптызёрку. Так што чэк за ўстаноўку часовых пратэзаў быў яшчэ той. За зубамі, за рамонтам гатэльнага рукамыйніка праляцеў тэрмін камандоўкі. На кірмаш Гена не папаў. Але не ўзлюбіў яго люта. Як нехта скажа:"Валеватнік, можа ў Лондан паедзем, там выдатны кніжны кірмаш?" — Генчык злуецца. І ты б злаваўся, каб заплаціў за рапарацыю сантэхнічнага вузла ў пяцізоркавым гатэлі. Кірмашовую гісторыю мне распавёў найлепшы сябра Валеватніка — Шура Злоты. Расказаў з патаемнай крыўдаю ў голасе, бо з-за няправільнай чысткі зубоў ён таксама не патрапіў на кірмаш. Не кінеш жа сябра ў бядзе, а яшчэ калі бяда прыйшла не адна і прыйшла ў бязмежным Лондане?! напiсаў Адам Глобус 07.09.2002, 11:42
2002. Шчасная і серады Фактурыстка ў жывапісу — Нінэль Шчасная, прачнуўшыся пасля свайго пяцідзесяцігоддзя, вырашыла, што замала зроблена-настварана, а ўсё з-за бясконцых наведнікаў і прыхільнікаў, якія ўвесь час у майстэрні круцяцца, спасу ад іх няма. Каб панарабіць болей пупырчатых карцінак, жывапіска вырашыла прымаць госцікаў толькі ў сераду, раз на тыдзень. З тых часоў ў спадарыні Нінэль атрымліваюцца цудоўныя салонныя серады, а карціны… Хіба вырашае ў мастацтве колькасць зробленага?.. напiсаў Адам Глобус 08.09.2002, 17:10
А ў Шчаснай майстэрня на Сурганава? напiсаў xaczyk 08.09.2002, 17:40
Пісьменьнік Адам Глобус абрасеіўся ці, нават, можна сказаць, абрусіўся. Свае творы ён піша ўначы з расейска-беларускім слоўнікам, каб ня бачыла жонка і не пужалася. Слоўнік пісьменьнік хавае пад падушку, каб сьніліся беларускія словы. Часам яму сьняцца жахлівыя сны са словамі парнаграфія, Масква і пранонс. Многія школьнікі сумуюць па старым, "дамавікамэронаўскім" Глобусе, адкрытых уроках па любімым творы і новых кніжках і таму часта займаюцца ананізмам. З-за пісьменьніка Глобуса ўзровень ананістычнай бясьпекі краіны знаходзіцца пад пагрозай. Дзеці нараджаюцца ад аістаў у капусьце. Беларусі нічога ня сьвеціць, падумайце, пісьменьнік Глобус. напiсаў Tyler Derdon 08.09.2002, 18:12
Вам таксама слоўнік не зашкодзіць. Я буслоў ведаю, а шо це таке "аіст" не ўяўляю :)) напiсаў rydel 08.09.2002, 18:51
Хачыку: Майстэрня Счаснай знаходзіцца на Сурганава, на пятым паверсе… Хачык, хочацца ў салон? напiсаў Адам Глобус 08.09.2002, 21:57
1996.Русава і Д'ябал "Цяпер, мой колер — блакітны… Мне надакучыла працаваць на Д'ябла, я працую на Бога!!!"— гаворыць Люда Русава і паказвае малюнкі зробленыя сінім атрамантам. Зайздрошчу. Вось ёсць жа ў чалавека пераключальнік. Папрацаваў на нячысціка, пераключыўся, працуеш на Ўсявышняга, стаміўся і зноў пераключыўся.Фантастыка. напiсаў Адам Глобус 09.09.2002, 09:49
Рыдзелю Дзякуй :-) напiсаў Tyler Derdon 09.09.2002, 15:20
rydel "а шо це таке "аіст" не ўяўляю" Аіст - гэта такі бацян. Таму й кажуць, што дзяцей буслы - бацяні прыносяць. напiсаў Палівач 09.09.2002, 19:18
Глобусу У "салон" не хачу. А вось да суседзяў салоншчыцы завітаў бы. напiсаў xaczyk 09.09.2002, 19:18
Хачыку Не прымуць яны цябе. Чужы. Пажартуюць, пасмяюцца, жыдоўскае слоўца падораць на развітанне. У тваім выпадку: да суседзяў салоншчыцы можна зайсці толькі каб развітацца. Маркоўны агонь зіхаціць у іх каменных сэрцах… напiсаў Адам Глобус 09.09.2002, 21:21
Глобусу. Я пра гэта ведаю. З году так 1991-га. Дык на большае, чым раз на ў 3-4 гады завітацьразвітацца, і ў чарговы пераканацца ў поўнай адсутнасьці вакальных здольнасьцяў, я і не прэтэндую. напiсаў xaczyk 10.09.2002, 01:01
Хачыку Учора заходзіў Астравух і спытаў, ці ведаю я такога Антонава з Вільні… Табе прывіт ад Астравуха. Ты яшчэ ў нас і выхаванец магілёўска касцёлу, а я не ведаў. напiсаў Адам Глобус 11.09.2002, 12:44
Глобусу Дзякуй вялікі за прывіт. І пры нагодзе — перадайце ад мяне. Дзіўна. Астравуху я разоў 7 казаў, што мы з Вамі знаёмыя. І Вам прыкладна столькі ж разоў пра мугулёўскі касьцёл. Здаецца, у 1988/89 годзе я дапамагаў Янкелю рабіць фотафіксацыю роспісаў, якія пазьней змылі Пушкін і Фэля. Ня памятаю, што выйшла з тых картачак. Магчыма, што й нічога. У любым разе, да 1991 году я каля касьцёлу пракруціўся. Тады й Рамона Гомэса дэ ля Сэрну прачытаў. Астравух і Янкель мяне спрабавалі навучыць маляваць. Маляваць так і не навучыўся. Але само _маляваньне_ люблю. Са сьпевамі прыкладна такая ж гісторыя. Агульныя знаёмыя гэта рэч непрадказальная. Напр., пра братоў Маліноўскіх даведаўся ў кастрычніку 1987 году. Здарылася гэта ў піянерлягеры "Зубронак". Яшчэ менш прадказальна — якім ты застаесься ў памяці знаёмыхсяброў. Нядаўна даведаўся ад аднаго свайго знаёмага, што яму Папруга распавядаў як я зь ім (Папругай) у Вільні піў-куралесіў. Папругу ж у сваім жыцьці бачыў мелькам 2 (два) разы. Што праўда — адзін раз гэта было ў Вільні. На Зыгмунтоўскай. І не ўяўляю, пры якіх раскладах мог бы разам з гэтым чалавекам выпіваць. Такія гісторыі. напiсаў xaczyk 11.09.2002, 19:03
1995. Шніп і кнігі Крытыкеса — Людачка Ўрублеўская — жонка байкапісьменніка Віцячкі Шніпа неяк заўважыла пра мужа: "Віця чытаць не чытае, але кніжкі лю-ю-юбіць!" напiсаў Адам Глобус 11.09.2002, 20:42
2002. Брыль і гук Запіснік Янка Брыль болей за паўстагоддзя шчыруе на ніве беларускай літаратуры, бо мае выдатнае калялітаратурнае сапрана. 2002. Гніламёдаў і сала Літчыноўнік Гніламёдаў праславіўся тым, што пра яго зрэдку ўзгадваў Уладзімір Караткевіч:" Гніламёдаў з'ядае кілаграм сала і пачынае разважаць пра паэзію!" напiсаў Адам Глобус 12.09.2002, 09:53
2001. Хацкевіч і мастакі "Вало-о-дзя, мастакі не паміраюць! Яны про-о-оста едуць у Парыж і там жывуць, інко-о-огніта. Я бачыў у Парыжы Сяргея Пятро-о-овіча Катко-о-ова. Вы тут думалі — ён памёр. Не! Жыве ў Парыжы. І Вало-о-одзя Свінаро-о-оў, і Вася Хмялеўскі — яны там". "Гена, быў я ў Парыжы, няма там ні Каткова ні Хмялеўскага са Свінаровым". "А-а-а… Яны значыцца паехалі на Мадагаскар. З французскім пашпартам на Мадагаскар можна ехаць без візы. Вало-о-одзя, паехалі на Мадагаскар…" напiсаў Адам Глобус 13.09.2002, 10:48
1985. Анікейчык і мой псеўданім Бывае, як пачне жыццё завальвацца, хоць ты ў бульбу хавайся… На работу не бяруць, кнігу цэнзары забаранілі, выставу жывапісу ачапілі мянты і не пусцілі натоўп удзячных гледачоў… Каб скандал з выставаю "1+1+1+1+1+1=6" не разгортваўся, белсаюз савецкіх мастакоў дазволіў павесіць карціны на адну гадзіну ў ішай зале. За гэтую гадзіну мэтры белсацмастацтва мусілі сказаць нашай расцудоўнай 6, якія мы няправільныя. Народу набілася столькі,што карціны немагчыма было паглядзець, заставалася толькі слухаць Азгура, Савіцкага, Стэльмашонка, Анікейчыка… Інтэлектуальна пагром адшчапенцаў. Анікейчык, якога за вочы клікалі Ахінейчык, раскатаў думку пра прозвішчы і псеўданімы:" Хочаце быць авангардыстамі? Будзце! Але нашто здзеквацца з бацькоўскіх прозвішчаў? Чаму Маліш і Кашкур, а не Малішэўскі і Кашкурэвіч? Чаму Глобус? Чаму Люда, а не Людміла Русава? А Ліс? Гэта мужчына ці жанчына? Ну а вы — Куфко ў гэтым асяродку таксама глядзіцёся псеўданімам". Анікейчык такім чынам адсякаў нас ад абароцаў, ад нашых бацькоў, такая падлянка. Нязручна было Малішэўскаму бараніць Маліша, які нібыта здрадзіў бацькам. Толькі Толік Анікейчык нас любіў, і ваступ свой палымяны дэзавуяваў у кулуарах:"Як працуеце, так і працуйце… І з псеўданімамі нармальная выставачная задумка". Мой псеўданім замацаваўся, дзякуючы агульнамастакоўскай двудушнасці. напiсаў Адам Глобус 13.09.2002, 12:08
2002 Дынько і ключык Настаўнік чужынскай мовы і прапагандыст украінскай паэтыкі — Андрэй Дынько марыў пра чароўны ключык, якім зможа зачыняць жонку Аляксандру, каб тая займалася адно справамі сямейнымі. Такая была ў Андрэя сярэднявечная мара, яе зазвычай выстаўляюць у музеях атэізму ў выглядзе жалезнага паса атданасці. Антыгігіенічная рэч — гэты пас, скажу я табе. Дынько сваечасова скеміў, што найлепшы доказ кахання — цяжарнасць, і вельмішаноўная Аляксандра чакае другое дзіця. напiсаў Адам Глобус 13.09.2002, 22:47
1995. Клінаў і коўдры Жывапісец-карыкатурыст — Артур Клінаў запрасіў у госці настаўніка Сашу. Узялі яны бутэльку віна, селі, выпіваюць, размова не лепіцца… Настаўнік прапанаваў музон паслухаць. Артур кружэлку запусціў. Ну то было гранне. На ўвесь начны Мінск. Асцярожны настаўнік паспрабаваў гук прыцішыць, але рэгулятар у прайгравальніку адсутнічаў. "Зараз, прыцішым," — сказаў Клінаў і прынёс коўдру. Пад коўдраю прайгравальнік прыціх, цяпер песня лілася не на ўвесь Мінск, а толькі на ягоную лепшую цэнтральную частку. Каб супакоіць Сашу і прайгравальнік, Клінаў прынёс яшчэ адну коўдру. Пад ціхую музыку сябры і дапілі чырвонае віно. напiсаў Адам Глобус 14.09.2002, 12:42
АБВЕСТКА!!! Прымаю замовы на партрэты сУчаснікаў. Дорага. Калі хто не пажадае баць сУчаснікам, а захоча заставацца сучАснікам, зраблю адтэрміноўку. Вельмі дорага. Пра герояў наша часу, чые партрэты ўвайшлі ў сУчасную галерэю, замовы не прымаюцца. напiсаў Аўтар 15.09.2002, 14:08
2002. Астраўцоff і формула Даасіст-самавук Шура Астраўцоff намастачыўся пазычаць грошы і не вяртаць. Ён сфармуляваў апраўданне: калі мне пазычаюць, я варты пазыкі, я яе адпрацаваў раней і тым заслужыў права не сплочваць пазычанае. Пераканаўчая формула паводзінаў. Толькі чутка пра невяртанне бяжыць паперадзе Шуры. Астраўцоff стаў ахвяраю ўласнага вынаходніцтва. Больш за тое, ён рассакрэціў сапраўдныя намеры большасці пазычантаў, якія ў часы ўсталявання грашова-крэдытных стасункаў карыстаюцца падобнымі формуламі.Цяпер можна спакойна адмовіць у пазыке, спаслаўшыся на прыклад Астраўцоffа. Спасылка — выдатнае апірышча. Спашлюся яшэ раз… Формулу Астраўцоffа я пачуў у пераказе Марціна Юра і запісаў, раптам каму спатрэбіцца. напiсаў Адам Глобус 15.09.2002, 21:49
2002 Злоты і гатоўка Калі Гена Валеватнік даведаўся, што Шура Злоты распавёў усяму свету пра ягоныя зубныя пратэзы, палез у кішэнь памяці і дастаў такі факт… Раней бізнэсоўцы-пачаткоўцы хавалі гатоўку ў матрацах сваіх каханак. Мода такая: прыхаваць на чорны дзень тое-сёе ў канвертабельнай валюце. Каханкі, чамусці, лічыліся больш надзейныя за жонак. Прайшло некалькі калоў часу, і каханкі з матрацамі ператварыліся ў жонак з банкаўскімі рахункамі. Мода змянілася. Злоты, як чувак модны, хавае брыкеты гатоўкі ў маразілцы, паміж шматом салам і пляшкаю гарэлкі. Ты адчуваў, якія ледзяныя талеры ён табе атдае? З маразілкі грошыкі. Лядоўня замест сейфу — павевы эканамічнай моды. напiсаў Адам Глобус 16.09.2002, 19:18
2001. Паўлінка і шакаладны колер Правабаранільніца Паўлінка А… Паўлінка Г… Паўлін-ка К… З жаночымі прозвішчамі без пляшкі не разбярэшся. Дарэчы, пра пляшкі… Паўлінка напілася з абхазкімі праваадстойнікамі так, што не дайшла да свайго гатэльнага нумара і заснула ў калідоры на ходніку. Добрыя мужчынскія рукі перанеслі сонную Паўлінку на ложак. У ложку і здарылася нечаканка. Неспадзеўку пабачыла Паўлінка ранкам. Уся бялізна была перапэцканая, брунатныя пляміны і пісягі аздаблялі прасціны. Вялікае белае цела правабаранільніцы таксама пакрылася шакаладнымі камячкамі. Пераляканая жанчына шуганула ў душ, дзе адшаравалася, абмылася і працверазела. Каб ніхто не пабачыў зафэнданых прасцірадлаў, яна сама заслала ложак, хоць звычайна тое робіць гатэльная пакаёўка. Тры раніцы Паўлінка прахоплівалася назолку і хуценька прыбірала ложак. Чаму яна спала ў брудзе? Чаму не папрасіла памяняць бялізну? Чаму будныя прасціны пакаёўка пабачыла толькі тады, калі Паўлінка з'ехала, пакінуўшы сяброўку здаваць нумар? Яна і сама не ведае. Як не ведала, што перапэцкала ложак у звычайны шакалад. Дасціпная прыбіральшчыца, як вядзецца ў добрых гатэлях, пакінула на падушцы шакаладную мядальку. Толькі украінскія пакаёўкі адрозніваюцца ад іншых шырынёю шчодрасці. Ні кожны ласуннік зможа згрызці ўкраінскую шакаладку да сярэдзіны. Такой шакаладкі хопіць каб запэцкаць не адзін, а стоадзінаццаць ложкаў. Калі Паўлінцы расказалі пра цукеркі на гатэльных падушках, яна не паверыла. Патэлефанавала мне і спытала, ці сапраўды існуе ідыёцкая завядзёнка з ласункамі на ложках? Ёсць такое. Паўліна смачна вылаялася і кінула слухаўку. А я падумаў, што ў нас ёсць і больш заганная звычка — напіцца ў першы дзень канферэнцыі да непрытомнасці. напiсаў Адам Глобус 17.09.2002, 20:44
Праваадстойнік - гожае слоўка. напiсаў Zban 18.09.2002, 10:00
2002. Свірын і цвік Антыбуржуінскі літаратар у дарагім жоўтым пінжаку — Свірын Ілля — напісаў і выдаў брашурку у слізкай вокладцы. Твор з прыбіральнай назваю "0", атрымаўся мяккацелым, каб яго падмацаваць, Ілля прыляпіў скотчам да вокладкі цвік. Атрымалася кампазіцыя "Забі на ўсё!!!", бо 0 = УСЁ. Буржуіны не зразумелі Свірына, а зацятыя анархісты неўпадабалі жоўты пінжак. Разчараваны творца ажаніўся і шукае слодыч у мяшчанскім сямейным жыцці. напiсаў Адам Глобус 18.09.2002, 10:30
2002. Освальд і фармуляр Кілер Лі Харві Освальд любіў чытаць кніжкі. Працуючы на мінскім радыёзаводзе, ён хадзіў у бібліятэку. Браў працы Леніна, казаў, што мае жаданне прачытаць творы правадыра сусветнага пралетарыята ў арыгенале. Акрамя Леніна замаўляў тэксты Маркса. Бібліятэкарка распавяла, што кілер №1 ХХ-га стагоддзя меў выгляд сціплага і стрыманага чалавека. Кнігі вярталіся ў тэрмін, таму прэтэнзій да Лі-чытача яна не мела. За кожную атрыманую кнігу Освальд уласнаручна распісваўся, як і ўсе астатнія неведвальнікі бібліятэкі. Фармуляр Освальда захоўваўся у бібліятэцы да 1989 года, пакуль я не пацікавіўся ягоным зместам, а пацікавіўся я з-за жадання зрабіць для часопіса "Крыніцы" матэрыял пра сучасніка, які жыў у Мінску, і чыё імя прагрукатала на ўвесь свет. Нічога разумнейшага, як зазірнуць у бібліятэчны фармуляр, не прыдумалася. Дый зазірала ў той дакумент бібліятэкарка, а потым пераказвала ягоны змест маёй маме, з якой разам скончыла бібліятэчны факультэт. Пра фармуляр я ўспомніў, калі за столікам каля ўніверсаму "Цэнтральны" зайшла гутарка пра Овальда. Мае сабутэльніка казалі, што амерыканцы, каб давесці, што Освальд не мог быць агентам іх спецслужбаў, знайшлі у яго нейкую спецыфічную хваробу. З такой хваробаю не бяруць ні ў астранаўты ні ў агенты 007. Выходзіла на тое, што Освальд мог быць толькі агентам СССР. Наяўнасць хваробы Ў Освальда можна было б абвергнуць, каб меўся ўзор ягонага почэрка, бо хвароба неяк спецыфічна ўплывае на арганізм, і калі яе носбіт пачынае пісаць гэта бачна на паперы. Рукапісаў Освальда не знайшлі. Можа хто і шукаў бібліятэчны фармуляр, толькі каб яго ўбачыць трэба ведаць парадак расстаноўкі фармуляраў, іх ставяць не толькі па алфавіту, але і па датах наведвання, каб адразу бачыць тых, хто не здае кнігі ў тэрмін. Калі ж чытач усё здаў, і яго доўга няма, фармуляр трапляе ў архіў. Карацей, з наскоку не знойдзеш. Мяркуючы па зацікаўленасці маіх сабутэльнікаў, яны зробяць спробу адшукаць дакумент з крамзолямі знакамітага кілера. Мне ж у гэтай гісторыі падалося цікавым тое, што за Освальдам стаіць ідэалогія, што ён уважліва чытаў тэксты, а ў чытанні быў паслядоўны і педантычны. напiсаў Адам Глобус 18.09.2002, 22:59
2002. Базыль і стрэл Страляўся і прамахнуўся… Ці бывае такое? Здараецца. Напіўся, выцягнуў зброю з хованкі, стрэліў у скронь і прачнуўся ў лякарні. Дактары суцяшаюць, зрок вернецца. А зрок не адновіцца ніколі. Пачалося жыццё ў суцэльнай цемрадзі, са згадкамі пра няўдалы стрэл. І гэта ўтварыў мой сябра. Як дапамагчы? Ці прагучыць наступны стрэл? Страх ад бяссільля. Нават смерць ад яго адвярнулася. Нават смерць… напiсаў Адам Глобус 20.09.2002, 11:50
"Дактары суцяшаюць, зрок вернецца. А зрок не адновіцца ніколі." ?? ачапятка? нешта не зразумеў я… напiсаў rydel 20.09.2002, 12:45
Давай так: Дактары суцяшаюць: зрок вернецца. Ці так: Дактары суцяшаюць — зрок, маўляў, вернецца. Зрэшты, усё тут напісанае — чарнавік, які патрабуе і рэдактуры і карэктуры, каб стаць паўнавартасным кніжным тэкстам. А шмат што выкінецца наогул, бо страціць актуальнасць, напрыклад: фрашка пра крэольства Дракахруста і абкрадзенасць Сокалава-Воюша. напiсаў Адам Глобус 20.09.2002, 18:18
2002. Пятровіч і планка Ньюрэдактар Пятровіч патлумачыў радаёжурналісту Дубчыку, як будзе рабіцца ньючасопіс "Дзеяслоў". У Пятровіча ёсць ПЛАНКА, гэтую планку ён будзе падвышаць і падвышаць, ад падвышэння планкі нейкім, незразумелым мне, чынам палепшыцца якасць часопіса. Праўда, я ніколі не бачыў планкі. Яна, безумоўна, чароўная. Каб я меў такую планку, дык таксама стварыў бы ньючасопіс "Назоўнік", які паляпшаецца ад нумара да нумара. Дубчык мусіць ведае, дзе бяруць планкі, бо не перапытваў пра іх. Мяне вельмі цешыць наяўнасць планкі ў Пятровіча, бо ён чалавек добры, і калі яго папрасіць, ён пазычыць планку Дынко і Булгакаву, Законнікаву і Клінаву, Аркушу і Максімюку… Нашы часопісы ўадначассе палепшацца. Аднаго не ведаю, ці дарос я да той планкі, але справа не ў нас, калі верыць Дубчыку, а ў нашых дзецях. Яны дарастуць і перарастуць планку бацькоў. Якая трыхамудзія і наіўнасць, які ружовы банал і зацукраваныя соплі, лабуда была і будзе лабуда з "паланэзам". напiсаў Адам Глобус 20.09.2002, 23:04
2002. Тата і слепата Божа, які цяжкі сон пабачыўся… Прыехаў я ў нашу вёску Варакомшчыну, дзе цяпер жыве тата. У брудных баб пытаюся пра яго. "Ваш тата аслеп. Нічога не бачыць, нікога не пазнае…" Бабы пахнуць хлявом і ўсміхаюцца. Бягу на наш падворак. Ён стаіць у накінутай на голыя плечы фуфайцы. Вочы поўныя неба, невідушчыя, забельмаваныя. Худое цела спэс у чорных і бэзавых сіняках і пунцовых драпінах. "Добры дзень, добры дзень, добры дзень…" — шэпча тата. "Ён вітаецца так ласкава, так пяшчотна… Мы ўсе яго любім яшчэ больш…" — шэпчуць мне ў спіну бабы. Бяру бацьку за ледзяную руку:"Тата, пойдзем адсюль…" "Добры дзень, добры дзень, добры…" напiсаў Адам Глобус 22.09.2002, 11:46
2001. Мальвіна і чэкі Праваадстойніца Мальвіна любіць каву. Запрасіў я Мальвіну на каву, а грошы не памяняў. Зайшлі мы ў абменнік, здаў я 10 баксаў. Мальвіна кажа:"Дай чэк!" "Нашто табе чэк?" "Здам у справаздачу!" "10 баксаў — мала, — кажу, — давай набяром у сметніцы чэкаў на абмен сотак!" "Соткі не пойдуць, трэба набіраць дробнымі, па 5 10 20, нават 50 не пралазяць у маю справаздачу!" Набралі мы са сметніцы чэкаў на 45 баксаў і пайшлі піць каву. Як мала нам трэба для шчасця. напiсаў Адам Глобус 22.09.2002, 13:17
1993. Місько і крэсла Раманіст і майсра пляцення кошыкаў з лазы —Павел Місько скардзіцца на дзяцей:"Яны ў мяне такія не акуратныя, такія… Кватэру зусім не прыбіраюць. Я паклаў крэсла пасярод калідора. Думаў, што крэсла яны прыбяруць. Не! Пачалі пераскокваць праз тое крэсла. Тры дні скакалі ўсе. Давялося самому прыбраць". напiсаў Адам Глобус 23.09.2002, 12:55
2000. Валаводзін і фірмы Малы прадпрыймальнік Серафім Валаводзін, каб задзелацца вялікім бізнесменам, пачаў наведвацца ў ракавы корпус. Смяротнахворым людзям прапаноўвалася падпісаць пачак папер — пакет дакументаў на адкрыццё фірмы. Смерць не за гарамі, а тут можна, не ўстаючы з ложка, падзарабіць на прыстойнае пахаванне. За 300 долараў утваралася цалкам легальная фірма, з жывым(!) гаспадаром. Валаводзін праводзіў праз фірмы грошы і тавары, падаткі не плаціў; а калі яго ўсё ж павалаклі ў камітэт па фінансавых следствах, назваў дакладныя могілкавыя адрасы ўладалнікаў кантор. Следчыя неўзброеным вокам бачылі авантуру Серафіма, толькі зрабіць нічога не маглі, адно прасілі — болей не чапаць безнадзейнахворых пакутнікаў. Валаводзін казаў, што не будзе чапаць. Ён іх не чапаў і не бачыў, балазе справы вяліся з доктарам, які за 100 баксаў афармляў паперы і, называючы дату смерці пацыента, ні разу не памыліўся. Дзякуючы дакладным дыягназам, Серафім Валаводзін стаў вялікім прадпрыймальнікам. напiсаў Адам Глобус 23.09.2002, 20:15
1970. Жданаў і сподачкі Інсітны калажыст Лёша Жданаў успрымаў людзей як мутантаў, пачварных і лупавокіх. Прынамсі, такімі ён іх вымалёўваў на сваіх брудна-неахайных калажах. Таму з чыстым сумленнем і лёгкім сэрцам ён здзекваўся з вясковай бабулі, у якой жыў, калі яго — студэнта паслалі выбіраць бульбу. Увечары Лёша паставіў пад разетку пусты сподачак, а ўранку зрабіў выгляд нібыта нешта п'е з таго сподачка. "Што ты, хлопец, робіш?"—задзівавалася бабулька-гаспадыня. "Электраэнэргію п'ю!!! За ноч яна выцякае з разеткі на сподак. Я яе выпіваю і цэлы дзень хаджу бадзёры!!!" Калі Жданаў вярнуўся з поля, ў хаце падманутай бабулі пад кожнай разеткаю стаяў сподачак. То ўжо паіржаў Жданаў з аднакурснікамі-бульбакапальнікамі… "Хіба не мутанты?!" напiсаў Адам Глобус 25.09.2002, 22:52
2002. Дранько-Майсюк і кнігі Больш як дзесяць гадоў я сустракаюся з Леанідам Дранько-Майсюком толькі выпадкова, але мы заўсёды перакідваемся словамі на актуальныя літаратурныя тэмы. Гэтым разам ён прызнаўся, што доўно купляе толькі беларускія кнігі. Сам я набываю на розных мовах: нават на экзатычных дзеля малюнкаў і фотаздымкаў. У час адпачынку чытаю па-украінску, мусіць з-за таго, што на працы даводзіцца шмат чытаць па-расейску. І ўсё ж я вітаю фінансавы і моўны патрыятызм Леаніда. Расейцы нас не чытаюць і грэбліва ставяцца да ўсяго нерускага; дык і мы паціху-патроху адвернемся ад іх сальна-гнойных праблемаў у літаратуры, хоць бы ў асобах нашых паэтаў. напiсаў Адам Глобус 26.09.2002, 21:23
197… Прадстаўнік і пакунак Пісьменнік ( Дазнацца дакладнае прозвішча не змог. Ці трэба? Называлі і Кулакоўскага, і Кірэенку, і Брыля…) прадстаўляў БССР у ААН, а калі вярнуўся, дык праз месяц атрымаў выклік у Дом ураду. Маўляў, на Вашае імя па дыпламатычнай пошце прыйшоў пакунак. Прыходзце і атрымайце. Па-а-аляцеў на крылах надзеі…Калі ж у прысутнасці шматлікіх гледачоў адбылося ўрачастае ўскрыццё, дык прысутныя пабачылі пакамечаныя порткі, якія прадстаўнік засунуў за батарэю, пакідаючы ААН. P.S. Перакананы, Янка Брыль ніколі не засоўваў старыя порткі за батарэю, але прозвішча ягонае называлі, бо ён мае запамінальнае аблічча — вялікі. напiсаў Адам Глобус 27.09.2002, 20:12
2002. Будзінас і афіцыянтка Фермер Яўген Будзінас напісаў раман. Як і належыць рускамоўнаму пісацялю, Яўген зладзіў прэзентацыю кнігі ў Маскве. Пасля афіцыйнай часткі, асабліва дарагія госцікі былі запрошаны у рэстарацыю. Будзінас замовіў ваду, бо пляшку з моцным напоем трымаў, па старой звычцы, у нагрудным кішэні пінжака, каля сэрца. Афіцыянтка, паставіўшы ваду, навісла над прэзентацыйшчыкам і бесперапынна пыталася, што яшчэ прынесці да вады. Яўген настойліва папрасіў новую рускую афіцыянтку адыйсці ад стала. Паслухалася. Госці залпам выпілі мініралку і паставілі стаканы на стол, каб Яўген напоўніў іх каньяком. Але старая маскоўская афіцыянтка моцна адрозніваецца ад новай рускай афіцыянткі, пра што прысутныя забыліся. Спрытна пахапаўшы са стала шклянкі, яна шпурнула на абрус рахунак. Няёмка зрабілася ўсім, акрамя новай рускай афіцыянткі, такія не ведаюць пра няёмкасць і сорам. Зусім інакш праходзіла прэзентацыя рамана ў Дудутках., маёнтку Будзінаса. Самагонка лілася ракою. Афіцыянты з афіцыянткамі трымаліся ветліва. Нават я паводзіў сябе прыстойна, гаварыў кампліменты маме Яўгена, хваліў яе таленавітага сына. Адзінае, што сарвалася з языка… Раман трэба было назваць не "Дурні", а "Дурань". Па ўзору: Дастаеўскі "Ідыёт", а Будзінас "Дурань". Здаецца, Яўген дараваў мне шчырую, бо не цвярозую, заўвагу. напiсаў Адам Глобус 28.09.2002, 13:11
2002. Мама і віншаванні Мама заўсёды віншуе мяне з днём нараджэння самая першая. У яе атрымліваецца адчуць той момант, калі я прачынаюся 29 верасня. А прахопліваюся я ў самы розны час: бо магу загуляць напярэдадні з сябрамі і сяброўкамі, а магу прашлындацца цэлу ноч па могілках… Так і сягоння. Толькі з ложка саскочыў, а ў слухаўцы мамін голас… "У акушэркі, якая цябе прымала, дзявочае прозвішча — Бяляева, як і ў тваёй жонкі. Яе наш койданаўскі доктар Гладкі з Ленінграду прывёз. Я ўсё забывала табе пра яе расказаць. Ты нарадзіўся ў 16-20, сонца было, як і сягоння. Я кажу Бяляевай… Калі мой муж прыйдзе, вы скажыце яму, што хлопчык у нас… Пад вакном ваш муж ходзіць… Я ўстала, дурніца, і цябе Чэсю паказала… А сягоння дастала з шафы татаву безрукаўку, бэзавую, некалі яму звязала… Ці табе? Не помню. Дастала і пачула ягоны водар. Пах захаваўся. Апранула я безрукаўку, бо халодна ў кватэры, і хаджу. Вось мы цябе віншуем… … Я трымаюся. Я сорак чатыры гады дзякую Богу, што ён даў мне… нам цябе… … А у цябе халодна ў кватэры?" Халодна, я ж босы стаю. напiсаў Адам Глобус 29.09.2002, 16:25
2002. Рычы і аўто Ліверпулец Джон Рычы прыехаў у Менск у закруціў справу. Прыйшоў грашовы поспех. На хвалі поспеху самотны Джон закахаўся ў перакладчыцу. А ў каго яшчэ можна моцна залюбіцца ў чужамоўным асяродку? Агаломшаны пачуццямі Джон Рычы падараваў перакладчыцы аўто. І яна адразу ж палюбіла… Не захапілася беларуска ангельцам Рычы, яна закахалася ў аўтамабіль. Ды так моцна, што калі ў ім зламалася помпа, яна рыдала на ўвесь Менск:"А як жа, як я цябе, родны мой, атдам у лапы садыстаў-аўтарамонтнікаў? Яны ж замучаюць цябе, закатуюць, запаскудзяць…" Выхаваны і стрыманы ангеляц не вытрымаў выгляду істэрыкі і абурыўся:"Гэта жалеза, рэч, неадухоўлены механізм. Перастань выць!!!" Жанчына перарвала галашэнні і злосна зіркнула на Джона Рычы. О, колькі нянавісці каліхавала ў тым зірку! Нянавісць пераўтварылася у такі ўчынак… На адрапараваным аўто перакладчыца завезла Джона ў партызанскі лес і заявіла:" Стань перад машынкаю на калені, папрасі ў яе прабачэнне, пацалуй яе тры разы, абдымі і яшчэ раз пацалуй!!! А інакш разганюся зараз і ў дрэва зарулю!!!" Магутнацелы Джон прасіў у аўтамашыны прабачэнне, абдымаў і цалаваў яе. А злосная фетэшыстка яшчэ патрабавала пяшчоты ў інтанацыях. Во… Хацеў бы такое прыдумаць, не прыдумаеш. За што і люблю беларусак. напiсаў Адам Глобус 01.10.2002, 12:05
2001. Разанаў і кіпень На фуршэце паэт-пункцірыст Алесь Разанаў пытаецца ў мяне:"Валодзя, што ты на ўсіх кіпятком сцыш?" Маўчу, малюючы на твары здзіваванне. "Бацька твой такі ж самы быў… Аттт… За гэта я вас і люблю!" Што сказаць паэту, які належыць да пакалення з пераламаным хрыбетнікам?! напiсаў Адам Глобус 04.10.2002, 13:03
2002. Мама і Інтэрнэт "Я ўжо і не пачытаю, што ты там усё пішаш у сваім Інтэрнэце… А хто з нашых старэйшых пісьменнікаў тамака піша?"— пытаецца маці. "Ніхто не піша, мама; я, мусіць, самы старэйшы". напiсаў Адам Глобус 04.10.2002, 22:32
1983. Васілеўскі і радасць Журналіст-патрыёт Пётра Васілеўскі любіў паўтараць:"Не можаш жыць сабе на радасць, жыві назло другім!" Так і жыў, пакуль не ажаніўся. напiсаў Адам Глобус 04.10.2002, 23:03
1989. Кавалёў і кнігі Літаратураведнік Сяргей Кавалёў дзейнічаў па такой схеме: набываў кнігу, чытаў, пісаў на яе рэцэнзію, друкаваў, атрымліваў ганарар і падлічваў, колькі меў прыбытку за выняткам кошту кнігі. Калі кніжкі зрабіліся дарагімі, а рэцэнзіі зусім таннымі, а часам і безганарарнымі, Сяргей пакінуў крытыку, перайшоў у драматургію і навуку. напiсаў Адам Глобус 05.10.2002, 10:35
1994. Пацюпа і таксоўшчык Спыняю машыну, называю вуліцу, еду ў рэдакцыю газеты "Свабода", вязу нататкі пра сУчаснікаў і распавядаю пра іх… Раптам, таксоўшчык пытаецца, ці перспектыўны паэт Юрась Пацюпа. Ведаючы Юрася асабіста, шчыра радуюся за ягоную папулярнасць у асяродку таксоўшчыкаў. Толькі радасць мая хутка скончылася, бо таксоўшчык прызнаўся, што ён — Юрасёў цесць. напiсаў Адам Глобус 05.10.2002, 12:35
1994. Мінкін і віскі Уночы іду з віленскім марафонцам Алегам Мінкіным па алкаголь. Не хапіла, бач ты нас. Купляю Ballantaes за 50 літаў. На зваротным шляху марафонец паўтарае адно слова "пакаштуем". Каштуем. " І ты за гэты смярдючы самагон выклаў 50 літаў!!! Вар'ят! За гэткія грошы можна было 8 пляшак гарэлкі набыць!!!" Доўга не магу заснуць. Дзе памылка? У літах? У самагоне? У марафонцы Мінкіне? Нарэшце засынаю; што не кажы, а Ballantaes — моцны напой, 43 закручэння. напiсаў Адам Глобус 05.10.2002, 12:56
1998. Наварыч і пакаленні Літаратар-фантасмагор Алесь Наварыч у эсэ "Вехі" дакладна дзеліць беларускую літаратуру на пакаленні. За крок прымаецца час у 12 гадоў. За пачатак адліку бярэцца 1882 год, калі нарадзіліся Купала і Колас. Каб працягнуць распачатае Алесям раблю свой накід перыядаў у сУчасным белліце… 1. 1882-1893. Нашаніўцы: Купала, Колас, Багдановіч… 2. 1894- 1905. Узвышэнцы: Жылка, Дубоўка, Пушча… 3. 1906-1917. Таталітарысты: Танк, Куляшоў, Брыль… 4. 1918-1929. Вайскоўцы: Быкаў, Антон Адамовіч, Дзяргай… 5. 1930-1941. Філолагі: Караткевіч, Пташнікаў, Стральцоў… 6. 1942-1953. Дэсідэнты: Разанаў, Галубовіч, Арлоў… 7. !954-1965. Тутэйшыя: Сыс, Дубавец, Бабкоў… 8. 1966-1977. Бумбамлітаўцы: Бадак, Барысевіч, Дынько… 9. 1978-1989. Зубры: … напiсаў Адам Глобус 05.10.2002, 13:31
Адаме: У нас "сьмірноўка" таньней каштуе, чым той летувіскі "Ballantaes". Прыяжджай у госьці, дык хоць пап'еш прыстойнай гарэлкі. напiсаў Раман Кардонскі 06.10.2002, 00:29
Раману: Ты мяне другі раз запрашаеш у Амерыку, дзякуй. "Балантай" ён і ў штатах "Балантай", як глобус — глобус. І 12,50 давядзецца выкладаць. У Амерыку я паеду выключна па працы, калі прыцісне. У госці так далёка не ходзяць. Гэта ў маладосці мне хацелася ў Ню Ёрк, а закінула мяне да маньякаў у Мсціслаўе. Можа, калі вельмі захочацца ў тое Мсціслаўе, і апынуся я ў Ню Ёрку. Там і сустрэнемся, і прапусцім па сотцы віскі без содавай і лёду, за ўсіх нашых сУчаснікаў. напiсаў Адам Глобус 07.10.2002, 22:53
1999. Вераціла і "жучкі" Аўтар паэтычнага радка "Я плесня вільготных ямінаў" — Серж Вераціла завальваецца ў маё выдавецтва:"Вобана, рамонт зрабіў! Зараз нешта пакажу!!!" Вераціла падскоквае казлом ледзь не да столі і б'е абцасамі ў падлогу з такой сілаю, што бетонная сцяжка трэскаецца разам з кафляной пліткаю, праз усю вітальню. "Гэта каб усе кэдэбіскія "жучкі" для праслушкі нашых размоў паабляталі!" Якая праслушка? Якія "жучкі-павучкі"? А самая дурня, што таварыш-плесня Сяр-Жук нічога сакрэтнага тым разам не паведаміў. напiсаў Адам Глобус 08.10.2002, 12:00
Адаму: Колькі не спрабаваў віскі, нават зусім не танныя, заўсёды гэткая бурда. Я лепш па-простаму: гарэлку, ці, што нашмат лепш, ром. Гэта рэч. Але калі табе так віскі падабаюцца налью табе віскі. напiсаў Раман Кардонскі 08.10.2002, 15:48
2000. Вераціла і след Перарабляльнік прозы Хорхе Луіса Борхеса з расейскай на расейскую мову — Серж Вераціла прывалокся на тэлевізію да хаўруснікаў па літхалтурах. У валізе прынеслася мутная бутэлька прывезеная з роднай вёсачкі. Літбайцы ўзялі па чарцы. Адзін выхукнуў паветра і прашаптаў асіплым голасам:"Пякучая халера. Градусаў 50". "Можа і ўсе 70," — удакладніў Вераціла, плюхнуў самагонку з рыльца на стол і падпаліў. Тая радасна запыхкала пералівіста-сінім полымям. Так на белтэлевізіі з'явіўся стол у сівых плямінах і з назваю "След Верацілы". напiсаў Адам Глобус 08.10.2002, 23:01
2001. Сіўчыкаў і выварка У літагента Вальдэмара Сіўчыкава знаёмы пытаецца:"Як рыбалка?" "Выварку рыбы налавіў!" Праз які дзень той жа знаёмы пытаецца ў сіўчыкаўскага сябрука-рыбака пра тую ж рыбалку… "Не лавілася зусім, Вальдэмар з растройства накупляў у мужыкоў цэлую выварку рыбы". напiсаў Адам Глобус 09.10.2002, 09:49
2001. Макмілін і адзнака Ноч, званок, Юрась Пацюпа… Ніколі раней такога не было, каб Юрась тэлефанаваў уночы, ён і ўдзень не тэлефанаваў, а тут… "Я крыху выпіў і вырашыў табе затэлефанаваць. Я з ангельцам Макміліным, які даследуе беларускую літаратуру, цэлы дзень хадзіў і выпіваў па менскіх рэдакцыях. Увечары Арнольд цяжка ўздыхнуў і сказаў:"Какое убожество!" Вой, што я кажу?! Ты пра гэта напішаш…" І ўся размова. Прагледзеўшы кнігу Арнольда Макміліна, я здзівіўся дакладнасці адзнак дадзеных нашым літаратарам і творам. Толькі адзнакі "убожество" не знайшоў, хоць і шукаў. напiсаў Адам Глобус 09.10.2002, 23:27
2002. Дубавец і халтура 5 гадоў Дубавец выдае на радыё "Свабода" аўтарскую перадачу "Вострая Брама". То з аднаго боку, то з другога зайздроснікі возьмуць ды ўкусяць Сяргея словам "халтура". Толькі крытыканы не разумеюць, што халтура — найвышэйшы ўзровень прафесіяналізму. Эль Грэка халтурыў, малюючы Ісуса. Бальзак гнаў халтуру, пішучы старонкі "Чалавечай камедыі". Дэвід Лінч захалтурыў, зняўшы дэтэктыўна-містычны тэлесерыял "Твін Пікс". Памер у мастацтве вымагае прафесіяналізму, выканаўцаў падначаленых майстру, вайсковай дысцыпліны, то бок халтуры. Так што кажучы "халтура" пра Браму Дубаўца, недасведчаныя апаненты несвядома робяць камплімент, якога Дубавец, безумоўна, варты. напiсаў Адам Глобус 14.10.2002, 11:19
А можа, калі кажуць халтура - маюць на ўвазе нешта іншае - напрыклад, тое, што ўнёсак у кожную перадачу ўласна Дубаўца звычайна досыць малы - астатняе пішуць суаўтары, які не атрымліваюць за гэта аніякіх credits? напiсаў rydel 14.10.2002, 14:26
Ангелец, які даследуе беларускую літаратуру, цэлы дзень хадзіў і выпіваў па менскіх рэдакцыях: "Якое ўбоства!" Супэр! Гэта цэлы сюжэт. напiсаў Хок 14.10.2002, 14:51
І ты, рыдаль, у дзявочым клязэце курыш? Шчыра не чакаў цябе ў такой ролі пабачыць. Замест таго, каб свой pravapis-срам у парадак прывесьці, ты пра крэдытсы кулюарыш! Блін, гэта мяне папракаюць у бессардэчнасьці, а самі клязэцяць па чужых кішэнях і даробках, адно што робяць гэта благообразно!.. Словам, усё, што ты напісаў, паўтары, калі цябе гэтая тэма цікавіць, аргумэнтавана. Інакш не адмыесься. Зрэшты, і не адмыесься, бо поўную херню напісаў. напiсаў don 14.10.2002, 15:10
Гэта было пытаньне, а не сьцвярджэньне. Проста пасьля праслухоўваньня некаторых перадачаў зьнянацку зьяўлялася ўражаньне, што Дубавец проста сказаў Бартосіку ці Харэўскаму: "зрабі замест дзядзі Пеці гэты выпуск ВоБр". :) Магчыма я памыляюся, але такое ўражаньне ў мяне склалася на падставе некалькіх перадачаў, а не адзінкавага выпадка. напiсаў rydel 14.10.2002, 15:48
Уражаньні, вядома, сур'ёзны аргумэнт. Некаторыя толькі ўражаньнямі і харчуюцца. Толькі ня я. Цяпер пункт два — крэдытсы. І, калі ласка, без уражаньняў. Закід сур'ёзны. Фактычна, ты яго зьвінаваціў у скоцтве, бо я гэта лічу скоцтвам. напiсаў don 14.10.2002, 16:00
М-да… Вось так Рыдаль папаў у сУчасьнікі, у разьдзел пра п'яніц, ізврашчэнцаў ды іншых адмоўных пэрсанажаў. Сапраўды папаў… А вінаваты ізноў Глёбус? напiсаў Хок 14.10.2002, 16:08
credit noun 6 a : something that gains or adds to reputation or esteem : HONOR b : RECOGNITION, ACKNOWLEDGMENT 7 : recognition by name of a person contributing to a performance (as a film or telecast) напiсаў слоўнік 14.10.2002, 16:09
Ня ведаю, хто такі "слоўнік", але дзякуй. Я нават ня думаў, што Дон мог не зразумець множны лік слова credits, асабліва ўлічваючы кантэкст маёй заўвагі. напiсаў rydel 14.10.2002, 17:01
шосты пункт рэчы не мяняе. Сказаў тое, што сказаў — май мужнасьць адказваць. напiсаў don 14.10.2002, 20:18
"Шчыра не чакаў цябе ў такой ролі пабачыць…" Забыўся ,як наязджаў на Рыдаля з "рыдлёўкай" на knihi.com з пытаньнямі "а ты малчык ці дзевачка"? Жвір пасьля мадэрацыю рабіў! напiсаў cruel 14.10.2002, 22:09
не пра мяне, не наезьнік. Тым больш, у такой лексыцы і ў такіх запытаньнях. Тав. Бізяева мела рацыю, гаворачы пра мараль інтэрнэтных маральшчыкаў. Гаўно дзела, мававеды. Так у сарцах і пашкадуеш, што не ядуць сабакі вінаграду. Зь іншага боку, у сііх прыбіральных графіцях задніцы кожнага відаць як у павелічальным шкле. Вось і рыдаль паказаў, што не баец… напiсаў don 14.10.2002, 22:25
Я не таварыш. Калі таварышы былі, мяне яшчэ не было. напiсала alice 14.10.2002, 22:34
Дон, фу! Не на тых гаўкаеш. напiсаў holzteller 14.10.2002, 22:38
2001. Аркуш і ксеракс Вольны літаратар, выдавец часопіса "Ксеракс Беларускі" — Алесь Аркуш перапісваўся з замалёўшчыкам рэчаіснасці Леанідам Галубовічам ( ЛеГал(ам) ). Праз 15 гадоў Аркушу спатрэбіліся тыя лісты, каб пісаць мемуары. ЛеГал даў лісты, але папрасіў вярнуць. Аркуш ксеракапіраваў уласныя лісты, а мог бы здагадацца і пісаць пад капірку. напiсаў Адам Глобус 14.10.2002, 22:49
хехе… падабаецца )))))), блін, " а ты еще крепкий старик, Розенбом" (с) =аб Глобусе ) напiсала Tekla 15.10.2002, 00:02
Ну хто мог тады падумаць, - гэта я пра пятнаццаць гадоў назад, - што Аркуш стане жывым клясыкам? напiсаў Раман Кардонскі 15.10.2002, 02:49
2002. Юрэвіч і пахіхікванне Гандляр відэакасетамі — Лявон Юрэвіч — зваліў, перакваліфікаваўся ў літзнаўцу і згарбузаваў брашурку пра беллітрух на эміграцыі. Чамусці Юрэвічава эміграцыя абмяжоўваецца Заходнім вектарам: ні Ўсход, ні Поўнач, ні Поўдзень у разлік не бяруцца. Нібыта няма і не было нашых пісьменнікаў у Расеі, у Літве(Жмудзінскай), ва Ўкраіне…Ну то гэта — кветачкі. У неахайнай замалёўцы пра нейкага Андрэя Клёнава я прачытаў такі маразм: "Добра ведаў Кучара. Гэта быў стопрацэнтны стукач… Кучар быў бясспрэчна таленавітым чалавекам. У мяне зь ім атрымаўся сьмешны выпадак. Прыехаўшы ў Менск, пабачыў афішу "Гэта было ў Менску". Я не разабраўся, падалося, што ідзе пра габрэйскае гета. І кажу яму: "О, ты напісаў п'есу пра гета!". Бо там загінулі мае бацькі, гэта да сёньня мая тэма. Дык вось, Кучар расьсьмяяўся ды кажа: "Не пра гэтае "гета" я пісаць ня буду". Пэўна, Кучару і Клёнаву сапраўды было смешна. Можа смешна і Лявону Юрэвічу, які пакінуў гэты ўспамін Клёнава без каментароў? Нашто ўдзельнічаць у вар'яцкім пахіхікванні над ямаю з тысячамі трупаў? Мне не смешна, зусім. Можа гандляр проста не разабраўся, не дадумаў, не даперакваліфікаваўся? Застаецца пачакаць другога выдання брашуркі выпраўленага і дапоўненага. напiсаў Адам Глобус 15.10.2002, 12:32
1977. Раманюк і кепкі Строявед Міхась Раманюк любіў вышэйшых за сябе жанчын і кепкі. Калі ён цалаваўся з дылдаю, кепка, зазвычай, падала на зямлю.Не каб перад пацалункамі кепку зняць… Зрэшты, што там тая кепка ў параўнанні з каханнем. напiсаў Адам Глобус 19.10.2002, 12:52
1985. Бембель і верш Праваслаўны паэт Алег Бембель, у друку Зніч, пры сустрэчы яшчэ здалёк пачынаў гарлаць: "З якім вершам паўстанеш перад Богам!!!" Валасы доўгія, барада кудлатая, вочы агністыя. Страшна за таго Алега робіцца. Чытаеш нейкія радкі, каб толькі яго супакоіць. А ён, нібыта сам Усявышні, хваліць цябе. Толькі, ці патрэбны Богу нашыя вершы, пытанне… напiсаў Адам Глобус 19.10.2002, 14:31
Адаме, тое, што Лявон робіць на эміграцыі, тыя ягоныя кнігі, - а не адна брашурка, як ты пішаш, - што зьявіліся прысьвечаныя адной тэме - тэме беларускай эміграцыі. І мне моцна падабаецца, што гэта піша чалавек які сам у гэтым кацялку варыцца. Пагляд зь сярэдзіны так-бы мовіць. Ну і наконт пахіхіківаньня… У мяне шмат сяброў сярод жыдоў з розных краінаў, - дый жонка на чвэрць жыдоўка, - але чамусьці яны ня льюць сьлёзы аб кожным чацьвертым? загінуўшым беларусу. А мы ўсё прачуваемся вінаватымі перад кожным, кожны азадак гатовы цалаваць. І калі хтосьці, з нашай, - маёй, тваёй, яго, - апініяй па гэтаму пытаньню не пагаджаецца, мы кідаемся на яго амаль з кулакамі. А ты наогул прапануеш біць відэакамэру, напрыклад, што яна гэты момант запісала. напiсаў Раман Кардонскі 19.10.2002, 14:44
1990. Імерманіс і сэкс Паважаны дэтэктыўшчык Анатол Імерманіс ладзіў групавушны сэксапіл. Ён па-майстэрску зарганізоўваў сэкс-ігрышчы з шакаладам, шампанскім, хлопчыкамі і дзяўчаткамі з Індакітаю. Залатаскурыя студэнты вялі ў СССР паўжабрацкае жыццё, а таму лёгка пагаджаліся за мізэрны ганарарчык займацца маркітоўкаю ў басейне дому творчасці пісьменнікаў "Дубулты". Адміністрацыя творчага дому не вытрымала, ушчала скандал і высяліла васмідзесяцігадовага Анатола за распусту. Той матлянуўся на электрычцы ў родную Рыгу, аформіў, як ветэран усіх войнаў, новую бясплатную пуцёўку і вярнуўся. "У мае восемдзеят акрамя сэксу і літаратуры мяне нічога не цікавіць. Калі шчыра, хвалюе адно — сэкс!" — прызнаваўся мне блакітнавокі латышскі пісьменнік, калі мы пілі каву з рыжскім бальзамам. P.S. Напэўна, Валерка Булгакаў зноў абрынецца з крытыкай на амаральных пісьменнікаў. Але гэтым разам на абарону майстроў сэксу, пяра і сюжэту мусіць паўстаць Раман Кардонскі, бо творчасць Анатола Імерманіса, які шрайбаў захапляльныя романы ажно на чатырох мовах (па-нямецку, па-руску, па-швецку і па-латышску), не можа не спадабацца прыбалтыйскаму міліцыянту. напiсаў Адам Глобус 19.10.2002, 15:33
Ага, Адаме, паўстаю. Бо як я ўжо неаднаразова пісаў, мяне "маральны воблік" пісьменьніка зусім не абыходзіць. Неадначасова прапаноўваў пазьбягаць пэрсанальных наездаў і выліванья бруду адзін на другога. А што Імерманіс адзін з маіх любімых пісьменьнікаў яшчэ зь Летувы, ты праўду сказаў. Мне Імерманіса цяжка зразумець хаця-б з двух прычынаў: не дасягнуў васьмідзесяці й ня пісьменьнік. Для мяне самае галоўнае ў тым, што ўсе гэтыя "любошчы" ня перашкаджалі яму пісаць класныя дэтэктывы. напiсаў Раман Кардонскі 19.10.2002, 15:54
2002. Кардонскі і азадкі Аўтар новых рускіх дэтэктываў Карэн Агекян заўважыў, што няма ніводнага амерыканскага вострасюжэтнага фільма, дзе б не гаварылі пра задніцу. Жарты пра сраку — характэрная дэталь штатаўскай папулярнай культуры. Так у лацінаамерыканскіх дэтэктыўных серыялах галоўную ролю выконвае тэлефонная трубка, а ў расейскіх — бутэлька гарэлкі. Кожнаму сваё. Вось і эмігрант Раман Кардонскі не можа без жартаў пра сраку. То ён калупаецца ў азадку, то цалуе азадкі, то трасе азадкі… Каб я не ведаў, што ён жыве ў краіне, дзе згадваць азадак — норма, далібог папрасіў бы яго не злоўжываць калупаннямі і цалаваннямі розных азадкаў. Але ж, калі жывеш з ваўкамі, дык не будзеш маўчаць, як ягня. Калі ўсе навокал любяць менавіта сраку, дык і ты мусіш яе любіць, ні дзе не дзенешся. напiсаў Адам Глобус 19.10.2002, 22:53
Ваў! Цяпер можна сказаць, што жыцьцё пражыў не дарма, бо трапіў да Адама Глёбуса на пяро! Адаме, а наконт азадка гэта ты справідлова заўважыў. Хаця, шчыра кажучы, гэтая частка жаночага цела для мяне гуляла, - і яшчэ задоўга да эміграцыі, - вялікую ролю ў дылемьме: падабаецца ці не. А вось твой азадак, прабач, мяне зусім ня цікавіць. напiсаў Раман Кардонскі 20.10.2002, 01:53
2002. Алексіевіч і любоў па-руску У чарговы раз перароджаным часопісе "Крыніца" прачыталася шчырае выказванне Вячаслава Дашкевіча: "Цалкам згодны са Святланай Алексіевіч, якая сцвярджае ў друку пра няздатнасць беларускіх пісьменнікаў да выказвання новых ідэй". Ну Дашкевіч заўсёды быў шчыры да поўнай прастаты, а вось Алексіевіч, як найбольш абароцістая прадстаўніца свайго пакалення, ілгала і ілжэ. Ёсць у тым, недакормленым пасля вялікай вайны, пакаленні здатнасць выкарыстоўваць Беларусь і беларускае выключна дзеля сябе, дзеля ўласных выгодаў. Алексіевіч пнецца прадстаўляць Беларусь, бо выгодна, бо Расею прадставіць не можа. У меншай краіне больш шанцаў праславіцца, чымсці ў вялікай. Яна нават назву сваёй апошняй зборкі чужых гісторый памяняла. Раней рукапіс называўся "Любоў па-руску", толькі пад такі назоў нязручна выпрошваць грошы грамадзянке РБ. Назва змянілася на нешта кепсказапамінальнае. А шкада. Бо вельмі выразная формула гэтай самай "любові па-руску" на Каўказе… — Як ты з ёю ўчора? — Выдатна! Я яе і так… І гэтак… І вось так… — Кончыў? — Вядома, кантрольным у галаву. напiсаў Адам Глобус 20.10.2002, 12:09
2002. Акулін і Галя Паэт-гумарыст Эдуард Акулін у новафарматным часопісе "Маладосць" надрукаваў эпіграмкі пра белпісак, асабліва ўдала пра паэтку-хімічку Галю : "Булыка не вяжа лыка…". напiсаў Адам Глобус 22.10.2002, 12:58
2002. Марголін і кефір Будучы мастак-дэкаратар Зарык Марголін любіў паспаць на лекцыях па навуковаму камунізму. Пэўна, Зорыку сніліся дэкарацыі да м'юзіклаў, сніліся вялізныя ганарары за дэкарацыі, сніліся… Я з Зорыкам сядзеў за адным сталом, але не спаў, маляваў сабе ціхеньнка. "Марголін! Я сказаў — Марголін!!! — крычаў выкладчык камуніст Яўхімчык, — Адамчык, пабудзі Марголіна!" Мой локаць біў у Зорыкаў бок. "Што?" "Марголін, ты ўчора гарэлку жэр? Ну не можаш ты, Марголін, піць гарэлку, пі кефір!" "Не піў я ўчора!" "Адамчык, Марголін піў учора? Марголін, дыхні на Адамчыка! Што, піў?" "Здаецца, не піў!" "Вон пайшлі, абое!!!" Мы сыходзілі. "Ну з Марголіным усё ясна, а ты, Адамчык, мне на іспытах адкажаш за ўсе нацыяналістычныя банды вашай Навагрудчыны. Мала я вас там…" Мы сыходзілі ад гісторыі КПСС, ад змагара з нацыяналістамі Яўхімчыка, ад палітыкі мы ішлі ў свет свайго мастацтва, да аголеных жанчын і тэатральнай сцэны. Ці думалі мы, што на сцэну аформленую Зорыкам прыдуць тэрарысты, што гледачы м'юззіклу "НОРД ОСТ" ператворацца ў закладнікаў, што "мала я вас там пастраляў" прагучыць на ўвесь свет? Не канешне. Мы ішлі ў хлебны піць каву за 14 капеяк і гаварыць пра вечнае мастацтва. напiсаў Адам Глобус 24.10.2002, 12:23
2002. Зорык і прароцтва Іду з Уладзімірам Сцяпанам па праспекту Скарыны… Зорык Марголін стаіць. "Ну што, Зорык, будзе з тваім тэатрам?" Мат… "Тэлефаную я музыкантам у аркестровую яму, а яны мне… На твае дэкарацыі узрыўчатку вешаюць… Ды х… з імі, з дэкарацыямі… Галоўнае, каб вы жывымі засталіся… Наўрадці, тут паўсюль цеткі ходзяць паабчапляныя дынамітам, падарвуць яны нас…" Мат… "Паеду ў Маскву, шкада людзей… Што будзе, што будзе? Факін раша!!!" Гэтым разам ні кава ні гарэлка нам не дапаможа. Мы трацім сяброў на вачах ва ўсяго свету, а свет застаецца раўнадушны. "Ніхто не кінецца нікога ратаваць…" — напісаў у пару нашай агульнай мастакоўскай маладосці Уладзімір Сцяпан, і меў рацыю. напiсаў Адам Глобус 24.10.2002, 18:42
1977. Нямцоў і прыбіральня Курыў я у інстытуцкай прыбіральні, глядзеў праз вялікае акно, як будуюць метро на праспекце. Дзесяткі мужыкоў шчыравалі ў катлаване колеру засохлай крыві. Яміна нагадвала вялізарную рану з чалавекаабрыснымі чарвякамі… "Валодзя, не куры ў прыбіральні, не рабі палітычную кар'еру і больш малюй," — сказаў у маю спіну выкладчык малявання Віктар Нямцоў. З таго часу я не палю ў клазетах, грэбую палітыкай і малюю шотодня. напiсаў Адам Глобус 25.10.2002, 11:57
Адам Глобус: 1990. Імерманіс і сэкс Паважаны дэтэктыўшчык Анатол Імерманіс … "У мае восемдзеят акрамя сэксу і літаратуры мяне нічога не цікавіць. Калі шчыра, хвалюе адно — сэкс!" Пасьля неаднаразовых маіх наездаў: "хопіць паліць" адзін (таксама каля-80ці-гадовы) каліфарнійскі дзядуля адказаў мне гэтак: "У маім жыцьці засталіся толькі чатыры задавальненьні: глядзець футбол, гутарыць у Эспэранта-чаце, паліць і мастурбаваць. Ты што ж, хочаш пакінуць мне толькі тры?!" Наконт паленьня я да яго больш не чапляўся. напiсаў Зьмiцер Лапцёнак 25.10.2002, 13:09
1987. Ядзя і мяч Бываюць учынкі, за якія сорамна ўсё астатняе жыццё. Такое прыкрае здарэнне адбылося са мною і Ядзяю ў маленечкай двухпакаёўцы на вуліцы Янкі Маўра. Ядзі было чатыры гады. Сядзеў я за сталом і спрабаваў нешта там пісаць пра свой мікрараён. Я дачка ў суседнім пакоі кідала ў сцяну мяч. Жонка гатавала вячэру. Я раз гукнуў да Ядзі, каб не бухала ў сцяну, другі, трэці… Бух ды бух, бух ды бух. Пайшоў я ў варыўню, схапіў нож перапэцканы ў цыбулю, злавіў мяч і раскроіў яго напалам. Мяч быў цёплы, колер меў ружова-цялесны. Выйшла так, што я зарэзаў амаль жывую любімую істоту на вачах у дачкі і жонкі. Так, я бараніў свой спакой, сваё права на суверэннасць і творчасць. Ці варта было так вось рэзаць цацку? Ці ж я думаў пра гэта. Ядзя расплакалася і жонка за дачкой пачала плакаць. Я з дому сышоў, басцяцца па мікраге, думаць. І вось што прыдумаў: калі трапляю ў падобныя варункі, дык уяўляю, як тым перапэцканым ў цыбулю нажом рэжу сваю правую нагу, каб кроў, каб праз боль спыніцца, і не парэзаць чужога. напiсаў Адам Глобус 26.10.2002, 14:17
2001. Сапач і прышчэпка Тэлемайстрыца Тацяна Сапач, ідучы па сонечнай Вільне, скардзіцца: "Я тваёй жонцы распавядаю, што ў дзяцінстве перажывала за свой шырокі нос. Каб ён стаў вузейшы і прыгажэйшы, насіла прышчэпку. Тады я закахалася ў Васю Бычка, а той любіў толькі пінг-понг. А я ж думала, што ён з-за шырокага носа на мяне ўвагі не звяртае. Вось такая я была табурэтка з прышчэпкаю. Нос пасля экзекуцыі рабіўся сіні, як сліва. Жонка твая "ага-ага" і ўсё фатаграфуе. Ёй мой нос з прышчэпкаю не цікавы…" "Ёй не цікавы, а мне цікавы," — Суцяшаю Тацяну, якая некалі даўно-даўно друкавала вершы, а яшчэ даўней кахала пінгпогдзіста Бычка. напiсаў Адам Глобус 27.10.2002, 14:51
2002. Дубавец і Інтэрнэт Сяргей Дубавец — гэта Анатоль Сыс толькі ў Інтэрнэце, з усёй ягонай, выбачаюся, ягамосцю. Карацей… Дубавец — віртуальны Сыс. P.S. Тут па Менску чутка папаўзла, што я свой зборнік "Скрыжаванне" за вялікія грошы прыдбаў у Сыса; а насустрач вапаўзла іншая плётка, нібыта ўсе вершы Сыса былі напісаны ў Гомлі Тацянай Сапач і адрэдагаваны Дубаўцом. напiсаў Адам Глобус 28.10.2002, 23:35
В Україні створюється неофіційна сторінка про Андрея Хадановича: dzvinkaxxv.narod.ru/antkhadan.htm напiсаў Lyubomyr 01.11.2002, 16:00
Давядзецца і пра Хадановіча пісаць. напiсаў Адам Глобус 01.11.2002, 20:19
1999. Цудзік і гаўбец Аматар вясковых краявідаў Мікола Цудзік моцна піў. Адпаведна кола сяброў сціснулася да класічнай тройкі — Цудзік, карціншчык Суша і пясняр Сыс. З-за бесперапынных п'янак у сям'і Цудзікаў ушчаліся перманентныя сваркі. Пад час аднаго скандалу Мікола выйшаў на гаўбец выпаліць цыгарэту. Папаліў, упаў з гаўбца і забіўся. Здарылася тое якраз пасля вялікай выставы ў Палацы мастацтваў, якую Мікола зладзіў на сваё пяцідзесяцігоддзе. напiсаў Адам Глобус 01.11.2002, 21:00
2002. Фінбербер і краты Аркестрант Міхаська Фінбербер закратаваў вокны. Музыкам святла не трэба, яны і ў суцэльнай цемрадзі могуць панаствараць, панаскладаць і папанапісваць. І каму справа да кратаў на чужых вокнах? Эх, каб быў першы паверх, дык і спраў не было б. А то ж трэці. Вось усім і дзяруць вочы Міхаськавы краты. І так задралі, што адна дзявуля, пацягваючы нятанны шампусік, спыталася ў кавалера: "А ты наварочаныя краты на трэцім паверсе звычайнага жылога дома бачыў калі небудзь?" Кавалер выгнуўся паўлінам, разгарнуў хвост самапыхі і засьпяваў: "Ха-а-а, гэта мой карэфан Фінбербер закратаваўся!" "Няўжо ты ведаеш Фінбербера? — гарэзьніца пачала падзьюджваць заляцальніка, — Ну, калі вы сябры-песняры, дык патэлефануй яму і скажы, што краты спілавалі, і яны валяюцца на зямлі…" Кавалер ажывіў сотавікі, свой і аркестрантаў. "Вуй!" — адказала слухаўка фінберберавым галаском, калі пачула пра краты і зямлю. Пасля шматзначнага і ўсеабдымнага "вуй" паплылі гудкі. Узбуджаны кавалер ушчыкнуў магутнае дзявуліна сцягно. "Па-жар-та-ва-ла я-я-ааааа!" — прасаліравала аматарка прыколаў. Мужчына перанабраў Фінбербера. "Каб ты так жыў і так хварэў, як я! — ушчуваў аркестрант, — У мяне слабое і хворае сэрца! Мне зусім нельга хвалявацца! Я ў санаторыі. Два тыдні лекавання пайшлі кату пад хвост!!!" "Міша, ты краты свае перанясі ў сярэдзіну кватэры. Людзі не будуць бачыць і не перастануць цябе турбаваць у санаторыях…" Фінбербер паўтарыў ноту "вуй" і абарваў сувязь. напiсаў Адам Глобус 02.11.2002, 19:03
2001. Валеватнік і Маскоўскі кніжны кірмаш Лонданскі дантыст зрабіў Генчыку Валеватніку такія клёвыя часовыя пратэзы, што той забыўся пра іх нетрываласць. Ну стаяць сабе і стаяць. Хто з нас без прымусу да стаматолага пабяжыць? Вось Валеватнік і адкладаў візіт да доктара і дааткладаўся, ёханы бабай. Бяда прыйшла нечакана і зноўку на кніжным кірмашы. Толькі не на Лонданскім, а на Маскоўскім. Абароцісты гандляр аўтарскімі правамі — спадар Спальчыкаў зладзіў сустрэчу паміж кнігагандлярамі Злотым з Валеватнікам ды прадстаўніком штатаўскага выдавецтва "Book & book" спадаром Хілам. Валеватнік хацеў прыдбаць у штатніка правы на кніжкі… Здагадайся з аднаго разу. Правільна! Пра здароўе, пра 4 групы крыві, пра ідэальную паставу, пра зрок і зубы. Ну якое здароўе без зубоў?! Сабраліся перамоўцы за вялікім паліраваным сталом. Генчык перад пачаткам падрыхтаванай прамовы вырашыў пакашляваннем прачысціць горла. Хваляваўся Валяваватнік. Без хвалявання пра грошы толькі дурань гавораць. Кашлянуў ён разок, кашлянуў другі, а як трэці разам кашлянуў, дык зубы і выскачылі і паскакалі па дзераву лакіраванаму наўпрост да амерыканскага праваўладальніка цудоўных кніжак пра здароўе місцера Хіла. Гена зрабіў каменны твар, устаў, сагнаў выкашляныя разцы са стала ў падстаўленую лодачкай далонь, сціснуў кулак і моўчкі прасядзеў усе перамовы. Хітры Злоты выгандляваў у наіўнага Хіла процьму кніжак, пэўна той пашкадаваў сцятае сэрца Валеватніка. На гэтым маскоўскія злыгоды менскіх кнігагандляроў і скончыліся, светлая паласа пайшла. напiсаў Адам Глобус 02.11.2002, 21:40
2002. Мамы 01.11.2002 памерла маці Анатоля Сыса. Светлая ёй памяць. Мае спачуванні Анатолю. Мая мама ў бальніцы Хуткай дапамогі. напiсаў Адам Глобус 03.11.2002, 12:16
Глобус любіць дачку, жонку і маці ў сваіх тэкстах. Калі ён піша пра гэтых трох жанчынаў, ён проста мілы… напiсала Ўжо ня дзевачка... 03.11.2002, 22:43
Пасьля гэтага можна напляваць, што ён ня любіць шмат каго… напiсала Ўжо ня дзевачка... 03.11.2002, 22:46
1993. Васючэнка і людскасць Чаму маё пакаленне наскрозь патрыярхатнае? Мужчынскасць, мужнасць, моц — нашы каштоўнасці. Адсюль: і хамства, і грубасць, і простасць. Самы асцярожны празаік з "тутэйшых" — Пятро Васючэнка ў апавяданні "Аптэкаркі" напісаў: "Бо Ў ДЗЯЎЧАТКАХ, як мне падалося, БЫЛО й нешта сапраўднае, ЛЮДСКАЕ, хаця яно надта квола прабівалася праз іхняе недарэчнае крыўлянне". Чаму людскае і чалавечае ў жанчыне яго дзівіць? напiсаў Адам Глобус 04.11.2002, 13:44
Спачуваньні сп. Сысу, хоць якія словы могуць суцешыць. Вытрымкі Вам, сп. Глёбус, і здароўя Вашае матулі. Мы-ж дасварымся іншым разам. напiсаў Navum 04.11.2002, 15:07
1996. Ахроменка і газеты Трылерыст Слава Ахроменка (Бутырскі, Волкаў, Томсан…) у спрыяльны дзень мог лёгка наляскаць 50-80 старонак захапляльнага чытва. За спрыяльнымі днямі надыходзілі крытычныя. Творчы крызіс навальваўся на Ахрома. Слава пакутваў. Крызісы і пакуты, як вядома, абвастраюць разумовы пошук; а хто шукае, той знойдзе. Слава знайшоў выйсце ў старых газетах панакіданых у ванным пакоі. Звычка такая была ў Ахроменкі — кідаць прачытаную прэсу у лазенцы. Чарнушныя тэксты пра жыццё крымінальнага свету лёгка клаліся ў аснову шматлікіх дзюдзікаў і баевікоў. Галоўнае ў жыцці — знайсці крыніцу харчавання, і якая розніца творчае гэтае жыццё ці звярынае. Ідэя — перафастрыгоўваць газеты ў кнігі — мне спадабалася. Запрасіў я дзяўчатак-бібліятэкарак, якія з дапамогаю ксераксу і нажніц вырабілі трыццацітомную энцыклапедыю пра катастрофы і злачынствы. Дзякуючы крытычным дням у творчасці майстра новых рускіх трылераў Уладзіслава Ігаравіча Ахроменкі (Рышада Нуры Хлуса), атрымаўся праект з шалёным камерцыйным поспехам. P.S. Слава, выпіваць з вамі небяспечна. Як сказаў ваш-наш сябра — Валодзя Рэкшан: "Стары вы ўжо, малады пісьменнік!" Наогул, я п'ю мала, і не ад сквапнасці, як вы (Хлус і Юр) напісалі, а ад любові да іншых праяў жыцця. Не марнуйце час на пустацветныя размовы, заводзце старонку-галінку і пішыце "Здані і пачвары - 2" ці яшчэ што весялейшае і геніяльнейшае. Пачвараў, як і сУчаснікаў, навокал процьма, і ўсе яны чакаюць партрэтаў з вашых рук. напiсаў Адам Глобус 05.11.2002, 19:27
Адаме, ну тык як у анекдоце: "Прыйшоў паручык Ржэўскі і ўсё спаскудзіў!" напiсаў Раман Кардонскі 05.11.2002, 19:39
Да Глёбуса. 1. Мае спачуваньні. Магу нават падказаць, што Ніне Ўладзімераўне прынесьці ў шпіталь, як крыху акрыяе. Запісы Брамса. Яшчэ з 1987 года памятаю, што фартэпіаннага Брамса яна любіць. А музыка лечыць, сам ведаю. Перадайце ёй прывітаньне і зычэньне як мага хутчэй паправіцца. 2."Наогул, я п'ю мала, і не ад сквапнасці, як вы (Хлус і Юр) напісалі, а ад любові да іншых праяў жыцця…" Менавіта ад сквапнасьці. Трыллерыст Ахром напiсаў Hlus 05.11.2002, 20:42
А вось мне, з боку паглядзеўшы, дзіўна неяк. Бо, калі-б у мяне маці жыла-б у Бостане й патрапіла ў шпіталь, то я-б зь ёй час-бы праводзіў, а ня высьвятляючы асобы за нікамі. Але-ж гэта мабыць таму, што я пра свае пачуцьці да мамы ня крычу на ўвесь сьвет. Хлусу: А чаму-б Вам і запраўды не адведаць спадарыню Адамчык у шпіталі? Ці для гэтага трэба Глёбуса дазвол? Ну а тым, хто ня можа, з адлегласьці напрыклад, прапаную проста памаліцца за яе выздараўленьне, дый у царкве сьвечку паставіць й ня толькі для яе, але для сваей маці, таксама. Ці часта мы ўспамінаем у малітвах сваіх матак і бацькоў? А спачуваньні, - як я быў упэўнены, - выказываюцца калі чалавек адыйшоў у лепшы сьвет. Бачыце, як знаёмства зь пісьменьнікамі разбурыла мае вясковыя стэрэатыпы… напiсаў Раман Кардонскі 05.11.2002, 23:42
1962. Баба Броня і казка пра дзедаву дачку Дзедава хата. Цёмна. Не сплю, варочаюся на ільняной прасцінцы. "Валодзя, чаму не спіш?" — баба Броня гладзіць мяне па галаве. "Не спіцца…" "Давай я табе казку раскажу. Слухай… Была ў дзеда дачка, і ў бабы — дачка. Купіў дзед бычка Трацячка. Выправіла баба дзедаву дачку пасвіць бычка і дала ёй пук верацён і пук кудзялей, каб у полі дзедава дачка нітку ссукала, палатно саткала, выбеліла і дадому гатовае прынесла. Навязала дзедава дачка бычка Трацячка ў полі, а сама села побач і плача. "Што ты плачаш?" — пытаецца бычок у дзедавай дачкі. "Дала мне мачыха пук верацён і пук кудзялей і загадала прынесці з поля гатовае палатно". "Не плач. Я ўсё зраблю". З'еў бычок Трацячок пук верацен і пук кудзялей а высраў скрутак белага палатна. На другі дзень баба дала дзедавай дачцы дзесяць пукоў верацён і дзесяць пукоў кудзялей, а сваёй дачцы наказала пільнаваць. Высачыла тая, што не дзедава дачка палатно прадзе і беліць, а бычок высірае. На трэці дзень баба паслала ў поле сваю дачку пасвіць бычка Трацячка і дала ёй сто пукоў верацён і сто пукоў кудзялей. Загадала бабіна дачка бычку Трацячку з'есці сто пукоў верацён і сто пукоў кудзялей. З'еў бычок Трацячок сто пукоў верацён і сто пукоў кудзялей і стаіць. Зазірнула бабіна дачка бычку Трацячку пад хвост, думала выйдзе з-пад хваста палатно. А бычок Трацячок абасраў бабіну дачку з галавы да ног. Прапала сто пукоў кудзялей і сто пукоў верацён. Загадала баба дзеду зарэзаць бычка Трацячка. Пайшоў дзед нож вастрыць, каб зарэзаць бычка. А дзедава дачка пабегла да Трацячка, абняла яго за шыю і плача. "Не плач, дзедава дачка, а мяне паслухай… Калі зарэжуць мяне і скажуць табе панесці на рэчку і там памыць мае вантробы, ты знойдзеш у іх залатое зярнятка. Пасадзіш яго каля хаты. З залатога зярнятка вырасце залатая яблыня з залатымі яблыкамі, яны дапамогуць табе…" "Спі, заўтра дакажу, як залатое зярнятка дапамагло дзедавай дачцэ і звяло са свету бабіну дачку…" "Не хачу спаць, хачу даслухаць, як залатое зярнятка звяло са свету бабіну дачку". "Зарэзаў дзед бычка Трацячка. Панесла дзедава дачка на рэчку вантробы, памыла іх і знайшла залатое зярнятка. Пасадзіла дзедава дачка залатое зярнятка каля хаты. Вырасла з таго зярнятка залатая яблыня з залатымі яблыкамі. Ехаў царэвіч на белым кані. Убачыў залатыя яблыкі і захацеў пакаштаваць. Яблыня узняла свае галіны высока-высока. Не змог царэвіч дастаць ніводнага яблычка. Папрасіла дзедава дачка яблыню, каб тая нахіліла галінку. Пакаштаваў царэвіч залатое яблыка і закахаўся ў дзедаву дачку. Пасадзіў яе на каня і паскакалі яны ў палац жыць. Праз дзевяць месяцаў нарадзіўся ў іх сын Салівон. Запрасіў царэвіч на хрэсбіны Салівона ўсіх сваякоў. Баба з дзедам прыйшлі і бабіну дачку прывялі. Пакуль госці гулялі, баба і бабіна дачка схапілі дзедаву дачку, прывязалі на шыю камень і ў рэчку ўкінулі. Расплакаўся Салівон, цыцкі захацеў. Пабеглі госці салівонаву мамку шукаць і пачалі гукаць… Салівон плача, цыцку просіць! Салівон плача, цыцкі хоча! Пачула дзедава дачка, як плача яе сын Салівон, і адгукнулася… Я бягу-бягу падбягаю, камень грудзі мае прыціскае, раса вочы мае выядае…" "Баба? Як гэта раса вочы выядае7" "Гэта не тая раса, што зранку на траве, а тая трава, што на дне рэчкі расце і нібыта змеі зяленыя па пяску сцеліцца…" "Далей…" "Пачулі госці голас дзедавай дачкі. Выцягнулі яе з рэчкі. Накарміла яна цыцкаю сына Салівона. А злую бабу і бабіну дочку царэвіч разадраў на баране! Спі!" І я спаў на белай ільняной прасцінцы. напiсаў Адам Глобус 06.11.2002, 11:28
казкі, гэта тое, без чаго я сябе не ўсьведамляю. я проста загінаюся, калі пазбаўляюся магчымасьці прыпасьці да крынічак лубочнага сюру.. дзякуй, адаме напiсаў holzteller 06.11.2002, 11:57
На загінайся, калі ласка, Хольц міленькі, бо хто-ж нам тады Літару мадэраваць будзе… напiсаў Раман Кардонскі 06.11.2002, 16:25
1962. Баба Броня і казка пра лісічку На стале талерка з забеленай фасоляю. "Валодзя, бяры лыжку і еш," — баба Броня сядае побач і заглядае мне ў вочы. Набычваюся: "Не хачу". "Фасоля мякенькая, у печы пастаяла. Паглядзі на яе, нібыта цукеркі… Ты будзеш есці, а я казку раскажу. Еш і слухай… Жылі дзед і баба. Скончылася ў іх яда. Выправіла баба дзеда рыбу лавіць і наказала нікога на воз не садзіць. Запрог дзед каня і паехаў на рэчку. Налавіў рыбы цэлы мяшок і дахаты вяртаецца. Даганяе дзеда лісічка і просіць: "Дзед, падвязі мяне да леса". "Не падвязу, мне баба наказала нікога на воз не садзіць". "Усё больш не буду, жывот забаліць". "Пабаліць і перастане. Еш і слухай… "Ты, дзед, нікога і не пасадзіш, калі адну маю лапку падвязеш. Можна я адну лапку на воз пакладу, замерзла ў мяне лапка". "Ну кладзі сваю лапку". Паклала лісічка лапку на воз, крышку прабегла і далей просіцца: "Дзед, ты такі добры і паслухмяны, можна я другую лапку на воз пакладу?" "Ат, кладзі і другую". Ну дзе дзве лапкі лісічкіны леглі, там і чатыры апынуліся. Толькі хвост дзед не дазволіў класці на воз. І дарма не дазволіў, бо лісічка хвастом замятала ў снег рыбу, якую паціху выкідала з прадранага мяшка. Як выпатрашыла лісічка мех, дык падзякавала дзеду і шуснула ў лес, каб вярнуцца і паесці смачнай рыбы. Прыехаў дзед пад хату, а баба на падворку чакае: "Налавіў?" "Ого, шмат налавіў!" — глянуў дзед на воз, а там пусты і дзіравы мех ляжыць. "Ты каго, дзед, падвозіў?" "Нікога. Адну лапку лісічкі, надта ўжо прасілася". "Ну і сядзі галодны, калі бабу сваю не паслухаў. Хай тваю рыбу лісічкі ядуць". Вось і ўсё. Бабу трэба слухаць і фосолю трэба есці. Пад'еў і бяжы гуляй, каб жывот не балеў". І я бег на рэчку да хлопцаў гуляць у вайну. напiсаў Адам Глобус 08.11.2002, 15:46
1965. Баба Броня і казка пра Васільку Дождж. "Баба Броня, я пагуляць пайду?" "Куды ты такім дажджом пойдзеш? У хаце пасядзі, а я казку раскажу… Быў у маці сынок, звалі Васілёк. Любіў Васілёк рыбу лавіць. Прывядзе яго маці на возера, пасадзіць у чаўнок і накажа: "Сынку Васільку, плыві і рыбу лаві, толькі да берагоў не падплывай, бо вядзьмарка схопіць цябе, панясе і з'есць. Толькі калі я цябе паклічу, ты да берага плыві". Так і павялося. Прыходзіла маці і клікала: "Сынку Васільку, плыві на беражок, дам табе піражок". Прыплываў чаўнок на беражок, і маці частавала сынка піражком і вяла дахаты. Прачула вядзьмарка, што Васілёк рыбу на возеры ловіць. Прыйшла, схавалася за вярбу і гукае: "Сынку Васільку, плыві на беражок, дам табе піражок". А Васілёк адказвае: "Не паплыве мой чаўнок на беражок, бо ў маёй маці голас тоненькі, а ў цябе, вядзьмарка, — тоўсты". Пабегла вядзьмарка да каваля і папрасіла распляскаць язык, каб голас патанчэў. Распляскаў каваль вядзьмарскі язык, і голас патанчэў. Прысунулася старая вядзьмарка на возера, схавалася за дрэва і кліча тоненькім голасам: "Сынку Васільку, плыві на беражок, дам табе піражок". Прыплыў чаўнок на беражок. Схапіла вядзьмарка Васілька, закінула на плечы і панесла, каб у лесе засмажыць і з'есці. Несла, несла, стамілася і сраць захацела…" "Баба Броня, я таксама у прыбіральню хачу". "Схадзі, толькі дзедаў пінжак накінь, каб не змокнуць". Злётаў я ў прыбіральню і лёгкі вярнуўся. "Пасадзіла вядзьмарка Васілька на пень, а сама побач сраць села. Пачаў Васілёк прасіць пень: "Расці, расці пень. А каб ты, ведьма, не высралася!" "Што ты там гаворыш?" "Прашу Бога, каб табе лёгка сралася". " Ну прасі". Прасіў Васілёк пень, і той вырас пад самае неба. Высралася вядзьмарка і бачыць, што Васілёк сядзіць не на пні, а на высокім дрэве. Пачала вядзьмарка скакаць, каб Васілька дастаць. Не змагла даскочыць. Пачала дрэва грызці. Зубы пакрышыла, а дрэва не перагрызла. Пабегла да каваля, прынесла секеру і кажа: "Сячы сякера па палену!" А Васілёк папраўляе: "Не па палену, а па калену!" Секанула вядзьмарка сабе па калену, раззлавалася і пакульгала да каваля па пілу. Прынесла пілу і пілуе. А Васіёк паглядзеў на неба, каб у неба папрасіць паратунак. Ляцелі па небу качкі. Пачаў Васілёк качак прасіць: "Качкі, качкі, скінце мне па пёрку, каб я крылы зрабіў і да маці паляцеў". Кінулі качкі па пяру, зрабіў Васілёк крылы і да маці паляцеў. А вядзьмарка не бачыла, што няма Васілька, і пілавала дрэва, і перапілавала. Павалілася дрэва на вядзьмарку, і забіла яе". "Баба Броня, дождж скончыўся". "Абувай боты і ідзі". І я ішоў на вымыты дажджом двор. напiсаў Адам Глобус 09.11.2002, 13:12
1967. Прабаба Маня і вайна Кот з'еў рыбу… Мы — Толік Кісель і я — налавілі карасёў, прывезлі іх у бідончыку, які паставілі на ганку. Пакуль мы снедалі, кот перакуліў бідончык і зжэр карасікаў. Толік злавіў кацяру, запхаў у капронавую сетку, павесіў сетку на плот і пачаў лупцаваць зладзюгу скураной папругай. Я, канешне, і лавіць дапамагаў, і сетку на плот мы чаплялі разам, і лупіў бы кацяру пасам, каб не прабаба Маня. Яна пачула душашкамутальныя галашэнні нашага коціка, прабегла, насварылася, спыніла экзекуцыю, загадала выпусціць жывёлу і сказала: " Ня ўсіх дурных вайна пабіла!" Гэты сказ мы — я і Толік — паўтаралі безьліч разоў, заліваючыся смехам, бо што-што, а вайна ну ні як не магла нас пабіць. Вайна засталася ў далёкім мінулым, а наперадзе квітнела безваенная вечнасць, мы ў гэта верылі, чамусці. напiсаў Адам Глобус 11.11.2002, 12:08
1987. Дурэйка і прасталыткі Студэнт Дурэйка марыў стаць палітыкам, але ў легендарныя асобы трапіў іншым чынам. Дурэйка вынайшаў спосаб, як дваццаціпяцірублёвую прастытку трахнуць за пяцёрку. Дурэйка апранаўся па-святочнаму і падыходзіў да рэстарацыі "Журавінка". Падыходзіў позна, за хвілінаў дваццаць да закрыцця, калі тамтэйшыя прасталыткі канчаткова гублялі надзею зняць кліента. Праклінаючы змарнаваны вечар, прастытуткі вывальваліся з "Журавоў" і напорваліся на Дурэйку, які прапаноўваў самай прывабнай дзявулі 20% ад яе таксы. Ніводная не адмовілася, але ўсе, як адна, прасілі не распавядаць пра сваё фінансавае падзенне. Дурэйка доўга трымаў слова, а потым, стаўшы паліткруцялём, дазволіў сабе ўжываць прасталытак за поўны кошт і распавядаць ім пра прыгоды маладосці, праз што і набыў вядомасць. напiсаў Адам Глобус 11.11.2002, 21:04
2002. Ленін і плагіят Паэта Ленін пастарэў, і яго пацягнула на прозу. Пээту пацягнула не на сваю, а на маю прозу. Ленін узяў тры крыніцы: маіх "сУчаснікаў" і "Менскіх вар'ятаў" ды "Здані і пачвары" Хлуса з Юрам. З трох крыніц і спісаў свой опус "Здані пабач". Галоўны рэдактар часопіса "Студэнцкая думка" — Іра Віданава апублікавала плагіят у нумары 9-2002. Шчыра прызнаюся, прыемна, калі з цябе плагіяцяць. Але хрэнова, калі перапісваюць і імправізуюць пасрэдна. Ленін піша пра гасцей з украіны… Ведаю я тых гасцей, яны ў мяне дарогу спыталі ў Малінаўку, там іх сваякам перасяленцам-чарнобыльцам кватэры падавалі. Ленін ёсць Ленін, яму што палешукі, што яцвягі, што хахлы ўсе на адзін савецкі твар. Майго суседа, з сумнавядомым прозвішчам Захаранка, паэта пераназваў Дзедам у цяльняшцы, але гэта даравальна, а тое што Захаранка чытае толькі свае вершы, а не плагіяціць фальклор, як думае Ленін, недаравальна. Карацей… Кожны плагіятар у першаю чаргу — вучань, а вучня трэба біць, каб добра вучыўся. Лепш за ўсіх з трох першакрынічанцаў б'ецца Хлус. Ён і будзе гасіць Леніна. Юр будзе караць Віданаву. Ну а мне застаецца гвалт над Крупскай, якая хаваецца за нікам Джэці і саўдзельнічае ў зладзействах. Вядома, пакаранне стане мастацкім, а не фізічным актам. Дрыжыце зладзюгі! Дзікае паляванне пачалося! Мы прыйдзем! Вы пакралі нашы першародная творы. Мы адпомсцім! Па старонках часопісаў і газет, па экранах манітораў скача нашае паляванне і будзе скакаць вечна! напiсаў Адам Глобус 17.11.2002, 22:19
Спадзяюся, што нам пра вынікі паведамяць і "трафэі" паляваньня прадэманструюць… напiсаў Раман Кардонскі 17.11.2002, 23:29
1968. Баба Броня і печкуры Баба падпальвае керагаз і ставіць на яго патэльню. Па чорнаму споду патэльні з патрэскваннем разбягаецца скрылік масла. Печкуры выкочваюцца ў муку, кладуцца ў шапатлівыя алейныя карункі і залацеюць проста на вачах. Печкуроў усяго тры. "Галоўнае — ты іх сам злавіў," — кажа баба. Праз бабіна "сам" пачынае праступаць мая "самасць", маё сапраўднае "я". Галоўнае не смажаныя печкуры, не чорная патэльня, блакітны не керагаз… Галоўнае — сам. У большасці людзей сваё "я" з'яўляецца праз люстэрка. Вось ён — адбітак мяне, вось і я сам. Да мяне "самасць" прыйшла праз ловы, смажанне і паяданне залатых печкуроў з чорным хлебам. напiсаў Адам Глобус 18.11.2002, 11:35
1966. Баба Броня і камень Любімым сынам у дзедавай сям'і быў малодшы з трох братоў — Ян. Дзеля Яна дзед з бабай пасадзілі сад, дзеля яго пачалі будаваць дом у ябланевай засені. Калі зрабіўся падмурак, суседзі напісалі скаргу, нібыта наш новы дом загародзіць ім сонца. Дзяржава ўзяла бок суседзяў, бо наша вёска апынулася ў спісе неперспектыўных. У такіх вёсках забаранялася будавацца. Каб скаргі не было, дык не прыехаў бы бульдозер і не пакрышыў бы падмурак. Прыпёрся, насмуродзіў сінім дымам і, зламаўшы плот, патрушчыў цэментовыя брусы. Бульдозер з'ехаў, а ўзрадаваная суседка на ўсю вуліцу ўсхваляла Бога і кляла нашых сваякоў да пятага калена. Баба Броня падняла з зямлі камень і пусціла ў голаў суседкі. Тая змоўкла, павалілася на дарожны пыл і ляжала, пакуль не прыехалі міліцыянты. Баба Броня сказала, што суседка сама сабе разбіла галаву, каб нас абгаварыць, бо разбуранага падмурка ёй замала. Міліцыянты вырашылі правесці следчы эксперымент, бо сведкі меліся з абодвух бакоў. Асноўнае пытанне, на якое мусіў адказаць эксперымент: ці магла баба Броня дакінуць такі вялікі камень з таго месца, дзе стаяла |
