|
|
| Вiтаю, дружа! |  |
|
| увайсьцi | зарэгiстравацца |
|
|
| | сУчаснікі створаны: 22.08.2002, абноўлены: 27.07.2011 23:45, камэнтароў: 1234 Сокалаў і тэлефонны даведнік Пясняр Сяржук Сокалаў-Воюш ехаў з Беларусі ў Чэхію, каб спяваць на радаё "Свабода". Па дарозе ў яго скралі даведнік з тэлефонамі беларускіх савецкіх пісьменнікаў. Цяпер песняру даводзіцца тэлефанаваць беларускім антысавецкім пісьменнікам, каб даведацца кардынаты савецкіх.  напiсаў Адам Глобус 22.08.2002, 19:32
1980. Пятроў і сон Графітыст Саша Пятроў марыў пра тое, каб зусім не спаць. Больш ідыёцкую мару цяжка прыдумаць. А ён не толькі марыў, а і эксперыментаваў — не спаў па тры ночы, на большае яго не хапала. напiсаў Адам Глобус 22.08.2002, 21:26
2002. Дранько-Майсюк і запалкі Рыфмач Лёнік Дранько-Майсюк страшэнна любіць запальваць агонь. Бывае, збяруся я прыпаліць цыгарку, дык ён каробку з рук вырывае і спрытна чыркае сярнічкаю па пушцы. "Пушкаю" Лёнік называе каробкі, бо любіць сваё паляшуцкае слоўца ўкруціць. Асабліва небяспечна ў прысутнасці Дранько-Майсюка даваць агонь жанчыне, можна нарвацца на абразу і сілавыя дзеянні. 2002. Макараў і гарбата Памёр жывапісец Юра Макараў. Што сказаць?.. Ён навучыў мяне запарваць гарбату. Ён ствараў карціны, збіраў чужыя малюнкі, фатаграфаваў жонку, выхоўваў сына Івана… Гэта ягонае. Наша: Юра навучыў мяне браць гарбату шчопцямі, каб кончыкі пальцаў адчулі крохкую пяшчоту сухіх лістоў… Ні так і мала ў нас агульнага, калі мы разам пілі духмяны напой. напiсаў Адам Глобус 29.08.2002, 21:42
2002. СЫС і SOS Паэт Анатоль Сыс усёй сваёй творчасцю падаваў беларускай нацыі сігнал SOS. Нацыя ўсплыла, атрымала дзяржаўнасць. Сыс патануў у алкаголе, загінуў як герой. Але Сысава SOS не страчвае актуальнасці і не страціць, бо гэта — ахоўны знак нашай нацыі. 2001. Бяляцкая "жучок" і "заказ" Інтэрв'юшніца Марынка Бяляцкая, размаўляючы са мною, нахабна сказанула:"Цябе "заказалі"!" Маўляў, не рабіла б я гутарку з табою для "Свабодных навінаў", каб не загад. Гадкія пачуцці выліваюцца ў гнюсныя размовы, а тыя ўвасабляюцца ў мярзотных інтэрв'ю. Не згадваў бы я Бяляцкую, каб не адчуванне, якое яна пакінула пасля сябе ў маім кабінеце. Сам з сябе дзівячыся, пачаў я шукаць "жучок". Не знайшоў. Але прысутнасць іншароднага, чужынскага, варожага засталася. Лепш бы Марынка не казала пра "заказ". напiсаў Адам Глобус 30.08.2002, 14:39
199?. Жук і доўг Гісторыю пра Жука, я перапісаў з магнітафоннай стужкі, таму не ведаю імя галоўнага героя… Прадпрыймальнік Жук набыў фургон мацаванага віна. Правільных накладных на тавар не меў. Час наш такі, усе дакументы сумнеўныя. Віно трэ было прыхаваць. Мелася ў Жука лазня пад дзевяціпавярховікам, а за лазняю — таемны склад у сутарэннях. Туды і згрузілася тара з народным пойлам. Каб люд не пакраў каштоўны прадукт, Жук наняў вартаўніка і паабяцаў разлічыцца бутэлькамі. Уночы здарылася драма. Вартаўнік аказаўся кончаным алкаголікам. І так яму заманулася дапасці да пойла, так закарцела каўтануць вогненнай вадзічкі, што ён голымі рукамі пачаў аддзіраць навясныя замкі, пачаў пазногцямі дзерці дзверы, якія атгароджвалі лазню ад райскага свету. Драў ён драў замкі і дзверы, але дзе ты прадзярэшся праз кардоны панастаўляныя белпрадпрыймальнікам. Скуру і мяса на руках паабдзіраў небарака, і раз'юшыўся расхваляваўся так, што конча страціў розум і тутака, пры дзвярах, задавіўся на ўласнай дзязе. Зранку Жук ацаніў сітуёвіну, прыняў рашэнне і пачаў, чапляючыся скрынямі за мёртвыя ногі вартаўніка, грузіць вінішча на машыну. Рассоваўшы тавар па крамах, Жук выклікаў мянтоў, якім паказаў труп і дзве пляшкі гарэлкі, за якімі нібыта лез вар'ят-алкаголік. Часам, да Жука ў сне прыходзіць вартаўнік-самагубца і абураецца, бо лез ён не па гарэлку, а ірваўся ў свой спірытусны рай. Пасля абурэнняў ён напрамілыбог просіць атдаць заробак, але Жук не паспявае рэзлічыцца з нябожчыкам, бо прачынаецца ў ложку… На гэтым моманце плёнка, дасланая мне дабразычліўцам, абрываецца; але я не пакідаю надзеі высвятліць: у чыім ложку прачынаецца Жук. напiсаў Адам Глобус 30.08.2002, 21:11
Супэр!!! напiсаў rydel 31.08.2002, 00:40
Асабліва апошняя фраза. напiсаў Zban 31.08.2002, 14:21
Ага!І галоўнае з кім прачынаецца? напiсаў Сяржук Лясны 01.09.2002, 00:50
1974. Мухін і кандуіт Калі нехта з навучэнцаў пападаўся на кепскім учынку, выкладчык пачатковай вайсковай падрыхтоўкі — палкоўнік Мухін каззаў:"Дастаю свой чорны кандуіт і запісваю. Студэнт … утварыў … адбылося гэта …" У чорнаскуры нататнічак запісалася і маё прозвішча, бо стэліў без загаду. Мог бы і забіць палкоўніка, калі той папраўляў нахіленую мішэнь "постаць ворага на поўны рост". Не прыстрэліў. Ветэран савецка-кітайскай вайны адно прысеў. Устаў і занёс маё імя ў трыкляты кандуіт, каб праз паўгода на заліку згадаць несваечасовы стрэл. Паставілася мне 4, бо гранату закідваю далёка і аўтамат разбіраю-збіраю спрытна. Дзякуючы палкоўніку, я навучыўся весці свае кандуіты. Зазвычай, нататнікі купляю каляр ярка-вясёлыя, але пракідаюцца і цёмнаскурыя, у іх натую пра асабліва мярзотныя ўчынкі сУчаснікаў. напiсаў Адам Глобус 01.09.2002, 09:57
1998. Тарас і колькасці Сабутэльнік таты — Валянцін Тарас — у застольнай гутарцы, што нязмушана лілася ў вераснёвым садзе, неяк між іншым прагаварыў: "Пісьменнік павінен напісаць многа". Гэта супярэчыць Эклезіясту, які раіў не складаць шмат кніжак. Ні Тарас ні Эклезіяст нічога не ўдакладнялі пра якасць кніжак. Пэўна, старажытны мысляр вёў гутарку пра кепскія творы, а наш сучаснік — пра добрыя; таму прысутным у татавым садзе літаратарам словы Тараса спадабаліся. напiсаў Адам Глобус 01.09.2002, 20:49
2002. Малішэўскі і шумок для галення Сядзіць карцінастваральнік Сярожка Малішэўскі з чарачкай гарэлкі, за летнім столікам, у кумпаніі сябрукоў-мастачкоў і трызніць:" Можна збіраць пену, што пускаюць з рота эпілептыкі падчас прыпадку, заганяць яе ў балонікі, і выкарыстоўваць для галення." "Выдатнае вынаходніцтва! — гудуць калегі, — Патэнтуй!" "Чакайце. Стылёва адкрыццё адпавядае Хацкевічу-Мінскаму-Ленінскаму!" — заўважае адзін з сучарачнікаў. Усе, Сярожка ў тым ліку, пагаджаюцца. напiсаў Адам Глобус 03.09.2002, 18:54
2002. Федарэнка і выпіўка Апісальнік бытавухі Андрэйка Федарэнка выпівае… Хто не выпівае? Андрэйка пацягвае горкую і дома і на рабоце. Хіба адзін у нас такі? Андрэйка навучыўся хаваць за п'янства канфармізм. "Андрэй, падпішы ліст!" "Не, не… Я, хлопцы, выпіваю на рабоце. Мяне ў любы час могуць выгнаць за п'янку!" Сапраўды, могуць. І раней ці пазьней пагоняць. Не ўратуюць Андрэйку ні дакладныя апісанні побыту ні лаўрэацтвы, ні дзяржузнагароды. Чалавека гоняць, бо маюць магчымасць гнаць. Ці знойдзе Андрэй сілы забраць у ворагаў такую магчымасць? Бог ведае… напiсаў Адам Глобус 06.09.2002, 19:57
2002. Барткевічы і 20000 даляраў "У Амерыцы ўсё вырашаюць грошы,"— сказаў пясняр Лявон Барткевіч Кастусю Бандаруку, калі той распытваў ў яго пра сына Рычарда, які падрабіў 20000 баксаў.Бандарук кажа, што Рычард Барткевіч фальшаваў даляры з дапамогай кампутара. Дзіўна было б каб той вырабляў грошыкі без дапамогі компа. Толькі фішка не ў дапамозе, а ў друкарскім працэсе. Кампутар у добрых руках можа шмат, але высокі друк робіцца на машыне імя Гутэнберга. Каб Рычард вучыўся ў Скарыны і Мсціслаўца, дык друкаваў бы больш якасную прадукцыю, і так хутка не папаўся б у лапы правасуддзя. Шкада таленавітага чалавека. Я і раней казаў, што фальшывыя грошы з'яўляюцца тады, калі дзяржава перастае плаціць мастакам. напiсаў Адам Глобус 06.09.2002, 20:45
2002. Дракахруст і крэольства Свабоданалежны журналіст Дракахруст у гэзетцы "Свабодная навіны з плюсам" абвясціў, што ён — крэол. Каб я не бачыў на свае вочы маму і тату журналіста, мог бы і паверыць. Але ж і маці і бацька — нашы, тутэйшыя. Сам Дракахруст — носіць шыкоўную рудую бараду. Дзе гэта хто бачыў індзейца з рудой барадой? Я не анраполаг. На ўсе 100% не скажу, але 99% паказвае на тое, што Дракахруст не крэол. Калі Дракахруст і надалей будзе настойваць на сваім крэольсве, я пакідаю за сабою права абвясціць сябе магіканіным. Ну гэтым Чынгачгукам Вялікім Цмокам. Ну з романа Джэймса Фенімора Кучара "Астатні з беларусаў". Татуіроўку зраблю — Пагоня на ўсе грудзі. Апрану белую кашулю і абвяшчу. Толькі хто ж нам паверыць? напiсаў Адам Глобус 06.09.2002, 22:44
199? Валеватнік і Лонданскі кніжны кірмаш Кнігагандляр Гена Валеватнік уставіў новыя зубы і паехаў на кніжны кірмаш у Лондан. У першы вечар наведаўсая Генчык у раён весялосці і распусты — Соха. Ну куды зарульваюць мужыкі з новымі зубамі? Ясна… Ён дае нырца ў ружова-бэзавае святло стрыптыз-бару. Тое-сёе, танцы-шманцы, шэпты шумлівага шампанскага… І выкацілі Генчыку такі рахунак, страшна сказаць. Давялося плаціць. Каб забыць пра страту, кнігагандляр заваліўся ў паб і напіўся. Нараніцу ад пабскай выпіўкі ў роце было брудна. Валеватнік так стараўся адшараваць бруд у роце, што вышараваў зубы. Яны звонка цыкнулі аб чарупіну і паправальваліся ў вадасцёчную адтуліну. Спрытны Генчык раскурочыў рукамыйнік, каб выцягнуць зубы са сцёкавай трубы. Толькі ў ангельцаў усё не па-нашаму, рух у іх вельмі хуткі і на вуліцах і ў каналізацыйных трубах. Не хапіла беларускага спрыту, уцяклі зубкі. Наведванне кніжнага кірмашу адклалася, бо што за базар без зубоў. Валеватнік папёрся да стаматолага. А каб дзірка ў роце не палохала людзей, нарабіў сабе зубоў з жавальнай гумкі. Лонданскі дантыст значна даражэйшы за сохаўскую стрыптызёрку. Так што чэк за ўстаноўку часовых пратэзаў быў яшчэ той. За зубамі, за рамонтам гатэльнага рукамыйніка праляцеў тэрмін камандоўкі. На кірмаш Гена не папаў. Але не ўзлюбіў яго люта. Як нехта скажа:"Валеватнік, можа ў Лондан паедзем, там выдатны кніжны кірмаш?" — Генчык злуецца. І ты б злаваўся, каб заплаціў за рапарацыю сантэхнічнага вузла ў пяцізоркавым гатэлі. Кірмашовую гісторыю мне распавёў найлепшы сябра Валеватніка — Шура Злоты. Расказаў з патаемнай крыўдаю ў голасе, бо з-за няправільнай чысткі зубоў ён таксама не патрапіў на кірмаш. Не кінеш жа сябра ў бядзе, а яшчэ калі бяда прыйшла не адна і прыйшла ў бязмежным Лондане?! напiсаў Адам Глобус 07.09.2002, 11:42
2002. Шчасная і серады Фактурыстка ў жывапісу — Нінэль Шчасная, прачнуўшыся пасля свайго пяцідзесяцігоддзя, вырашыла, што замала зроблена-настварана, а ўсё з-за бясконцых наведнікаў і прыхільнікаў, якія ўвесь час у майстэрні круцяцца, спасу ад іх няма. Каб панарабіць болей пупырчатых карцінак, жывапіска вырашыла прымаць госцікаў толькі ў сераду, раз на тыдзень. З тых часоў ў спадарыні Нінэль атрымліваюцца цудоўныя салонныя серады, а карціны… Хіба вырашае ў мастацтве колькасць зробленага?.. напiсаў Адам Глобус 08.09.2002, 17:10
А ў Шчаснай майстэрня на Сурганава? напiсаў xaczyk 08.09.2002, 17:40
Пісьменьнік Адам Глобус абрасеіўся ці, нават, можна сказаць, абрусіўся. Свае творы ён піша ўначы з расейска-беларускім слоўнікам, каб ня бачыла жонка і не пужалася. Слоўнік пісьменьнік хавае пад падушку, каб сьніліся беларускія словы. Часам яму сьняцца жахлівыя сны са словамі парнаграфія, Масква і пранонс. Многія школьнікі сумуюць па старым, "дамавікамэронаўскім" Глобусе, адкрытых уроках па любімым творы і новых кніжках і таму часта займаюцца ананізмам. З-за пісьменьніка Глобуса ўзровень ананістычнай бясьпекі краіны знаходзіцца пад пагрозай. Дзеці нараджаюцца ад аістаў у капусьце. Беларусі нічога ня сьвеціць, падумайце, пісьменьнік Глобус. напiсаў Tyler Derdon 08.09.2002, 18:12
Вам таксама слоўнік не зашкодзіць. Я буслоў ведаю, а шо це таке "аіст" не ўяўляю :)) напiсаў rydel 08.09.2002, 18:51
Хачыку: Майстэрня Счаснай знаходзіцца на Сурганава, на пятым паверсе… Хачык, хочацца ў салон? напiсаў Адам Глобус 08.09.2002, 21:57
1996.Русава і Д'ябал "Цяпер, мой колер — блакітны… Мне надакучыла працаваць на Д'ябла, я працую на Бога!!!"— гаворыць Люда Русава і паказвае малюнкі зробленыя сінім атрамантам. Зайздрошчу. Вось ёсць жа ў чалавека пераключальнік. Папрацаваў на нячысціка, пераключыўся, працуеш на Ўсявышняга, стаміўся і зноў пераключыўся.Фантастыка. напiсаў Адам Глобус 09.09.2002, 09:49
Рыдзелю Дзякуй :-) напiсаў Tyler Derdon 09.09.2002, 15:20
rydel "а шо це таке "аіст" не ўяўляю" Аіст - гэта такі бацян. Таму й кажуць, што дзяцей буслы - бацяні прыносяць. напiсаў Палівач 09.09.2002, 19:18
Глобусу У "салон" не хачу. А вось да суседзяў салоншчыцы завітаў бы. напiсаў xaczyk 09.09.2002, 19:18
Хачыку Не прымуць яны цябе. Чужы. Пажартуюць, пасмяюцца, жыдоўскае слоўца падораць на развітанне. У тваім выпадку: да суседзяў салоншчыцы можна зайсці толькі каб развітацца. Маркоўны агонь зіхаціць у іх каменных сэрцах… напiсаў Адам Глобус 09.09.2002, 21:21
Глобусу. Я пра гэта ведаю. З году так 1991-га. Дык на большае, чым раз на ў 3-4 гады завітацьразвітацца, і ў чарговы пераканацца ў поўнай адсутнасьці вакальных здольнасьцяў, я і не прэтэндую. напiсаў xaczyk 10.09.2002, 01:01
Хачыку Учора заходзіў Астравух і спытаў, ці ведаю я такога Антонава з Вільні… Табе прывіт ад Астравуха. Ты яшчэ ў нас і выхаванец магілёўска касцёлу, а я не ведаў. напiсаў Адам Глобус 11.09.2002, 12:44
Глобусу Дзякуй вялікі за прывіт. І пры нагодзе — перадайце ад мяне. Дзіўна. Астравуху я разоў 7 казаў, што мы з Вамі знаёмыя. І Вам прыкладна столькі ж разоў пра мугулёўскі касьцёл. Здаецца, у 1988/89 годзе я дапамагаў Янкелю рабіць фотафіксацыю роспісаў, якія пазьней змылі Пушкін і Фэля. Ня памятаю, што выйшла з тых картачак. Магчыма, што й нічога. У любым разе, да 1991 году я каля касьцёлу пракруціўся. Тады й Рамона Гомэса дэ ля Сэрну прачытаў. Астравух і Янкель мяне спрабавалі навучыць маляваць. Маляваць так і не навучыўся. Але само _маляваньне_ люблю. Са сьпевамі прыкладна такая ж гісторыя. Агульныя знаёмыя гэта рэч непрадказальная. Напр., пра братоў Маліноўскіх даведаўся ў кастрычніку 1987 году. Здарылася гэта ў піянерлягеры "Зубронак". Яшчэ менш прадказальна — якім ты застаесься ў памяці знаёмыхсяброў. Нядаўна даведаўся ад аднаго свайго знаёмага, што яму Папруга распавядаў як я зь ім (Папругай) у Вільні піў-куралесіў. Папругу ж у сваім жыцьці бачыў мелькам 2 (два) разы. Што праўда — адзін раз гэта было ў Вільні. На Зыгмунтоўскай. І не ўяўляю, пры якіх раскладах мог бы разам з гэтым чалавекам выпіваць. Такія гісторыі. напiсаў xaczyk 11.09.2002, 19:03
1995. Шніп і кнігі Крытыкеса — Людачка Ўрублеўская — жонка байкапісьменніка Віцячкі Шніпа неяк заўважыла пра мужа: "Віця чытаць не чытае, але кніжкі лю-ю-юбіць!" напiсаў Адам Глобус 11.09.2002, 20:42
2002. Брыль і гук Запіснік Янка Брыль болей за паўстагоддзя шчыруе на ніве беларускай літаратуры, бо мае выдатнае калялітаратурнае сапрана. 2002. Гніламёдаў і сала Літчыноўнік Гніламёдаў праславіўся тым, што пра яго зрэдку ўзгадваў Уладзімір Караткевіч:" Гніламёдаў з'ядае кілаграм сала і пачынае разважаць пра паэзію!" напiсаў Адам Глобус 12.09.2002, 09:53
2001. Хацкевіч і мастакі "Вало-о-дзя, мастакі не паміраюць! Яны про-о-оста едуць у Парыж і там жывуць, інко-о-огніта. Я бачыў у Парыжы Сяргея Пятро-о-овіча Катко-о-ова. Вы тут думалі — ён памёр. Не! Жыве ў Парыжы. І Вало-о-одзя Свінаро-о-оў, і Вася Хмялеўскі — яны там". "Гена, быў я ў Парыжы, няма там ні Каткова ні Хмялеўскага са Свінаровым". "А-а-а… Яны значыцца паехалі на Мадагаскар. З французскім пашпартам на Мадагаскар можна ехаць без візы. Вало-о-одзя, паехалі на Мадагаскар…" напiсаў Адам Глобус 13.09.2002, 10:48
1985. Анікейчык і мой псеўданім Бывае, як пачне жыццё завальвацца, хоць ты ў бульбу хавайся… На работу не бяруць, кнігу цэнзары забаранілі, выставу жывапісу ачапілі мянты і не пусцілі натоўп удзячных гледачоў… Каб скандал з выставаю "1+1+1+1+1+1=6" не разгортваўся, белсаюз савецкіх мастакоў дазволіў павесіць карціны на адну гадзіну ў ішай зале. За гэтую гадзіну мэтры белсацмастацтва мусілі сказаць нашай расцудоўнай 6, якія мы няправільныя. Народу набілася столькі,што карціны немагчыма было паглядзець, заставалася толькі слухаць Азгура, Савіцкага, Стэльмашонка, Анікейчыка… Інтэлектуальна пагром адшчапенцаў. Анікейчык, якога за вочы клікалі Ахінейчык, раскатаў думку пра прозвішчы і псеўданімы:" Хочаце быць авангардыстамі? Будзце! Але нашто здзеквацца з бацькоўскіх прозвішчаў? Чаму Маліш і Кашкур, а не Малішэўскі і Кашкурэвіч? Чаму Глобус? Чаму Люда, а не Людміла Русава? А Ліс? Гэта мужчына ці жанчына? Ну а вы — Куфко ў гэтым асяродку таксама глядзіцёся псеўданімам". Анікейчык такім чынам адсякаў нас ад абароцаў, ад нашых бацькоў, такая падлянка. Нязручна было Малішэўскаму бараніць Маліша, які нібыта здрадзіў бацькам. Толькі Толік Анікейчык нас любіў, і ваступ свой палымяны дэзавуяваў у кулуарах:"Як працуеце, так і працуйце… І з псеўданімамі нармальная выставачная задумка". Мой псеўданім замацаваўся, дзякуючы агульнамастакоўскай двудушнасці. напiсаў Адам Глобус 13.09.2002, 12:08
2002 Дынько і ключык Настаўнік чужынскай мовы і прапагандыст украінскай паэтыкі — Андрэй Дынько марыў пра чароўны ключык, якім зможа зачыняць жонку Аляксандру, каб тая займалася адно справамі сямейнымі. Такая была ў Андрэя сярэднявечная мара, яе зазвычай выстаўляюць у музеях атэізму ў выглядзе жалезнага паса атданасці. Антыгігіенічная рэч — гэты пас, скажу я табе. Дынько сваечасова скеміў, што найлепшы доказ кахання — цяжарнасць, і вельмішаноўная Аляксандра чакае другое дзіця. напiсаў Адам Глобус 13.09.2002, 22:47
1995. Клінаў і коўдры Жывапісец-карыкатурыст — Артур Клінаў запрасіў у госці настаўніка Сашу. Узялі яны бутэльку віна, селі, выпіваюць, размова не лепіцца… Настаўнік прапанаваў музон паслухаць. Артур кружэлку запусціў. Ну то было гранне. На ўвесь начны Мінск. Асцярожны настаўнік паспрабаваў гук прыцішыць, але рэгулятар у прайгравальніку адсутнічаў. "Зараз, прыцішым," — сказаў Клінаў і прынёс коўдру. Пад коўдраю прайгравальнік прыціх, цяпер песня лілася не на ўвесь Мінск, а толькі на ягоную лепшую цэнтральную частку. Каб супакоіць Сашу і прайгравальнік, Клінаў прынёс яшчэ адну коўдру. Пад ціхую музыку сябры і дапілі чырвонае віно. напiсаў Адам Глобус 14.09.2002, 12:42
АБВЕСТКА!!! Прымаю замовы на партрэты сУчаснікаў. Дорага. Калі хто не пажадае баць сУчаснікам, а захоча заставацца сучАснікам, зраблю адтэрміноўку. Вельмі дорага. Пра герояў наша часу, чые партрэты ўвайшлі ў сУчасную галерэю, замовы не прымаюцца. напiсаў Аўтар 15.09.2002, 14:08
2002. Астраўцоff і формула Даасіст-самавук Шура Астраўцоff намастачыўся пазычаць грошы і не вяртаць. Ён сфармуляваў апраўданне: калі мне пазычаюць, я варты пазыкі, я яе адпрацаваў раней і тым заслужыў права не сплочваць пазычанае. Пераканаўчая формула паводзінаў. Толькі чутка пра невяртанне бяжыць паперадзе Шуры. Астраўцоff стаў ахвяраю ўласнага вынаходніцтва. Больш за тое, ён рассакрэціў сапраўдныя намеры большасці пазычантаў, якія ў часы ўсталявання грашова-крэдытных стасункаў карыстаюцца падобнымі формуламі.Цяпер можна спакойна адмовіць у пазыке, спаслаўшыся на прыклад Астраўцоffа. Спасылка — выдатнае апірышча. Спашлюся яшэ раз… Формулу Астраўцоffа я пачуў у пераказе Марціна Юра і запісаў, раптам каму спатрэбіцца. напiсаў Адам Глобус 15.09.2002, 21:49
2002 Злоты і гатоўка Калі Гена Валеватнік даведаўся, што Шура Злоты распавёў усяму свету пра ягоныя зубныя пратэзы, палез у кішэнь памяці і дастаў такі факт… Раней бізнэсоўцы-пачаткоўцы хавалі гатоўку ў матрацах сваіх каханак. Мода такая: прыхаваць на чорны дзень тое-сёе ў канвертабельнай валюце. Каханкі, чамусці, лічыліся больш надзейныя за жонак. Прайшло некалькі калоў часу, і каханкі з матрацамі ператварыліся ў жонак з банкаўскімі рахункамі. Мода змянілася. Злоты, як чувак модны, хавае брыкеты гатоўкі ў маразілцы, паміж шматом салам і пляшкаю гарэлкі. Ты адчуваў, якія ледзяныя талеры ён табе атдае? З маразілкі грошыкі. Лядоўня замест сейфу — павевы эканамічнай моды. напiсаў Адам Глобус 16.09.2002, 19:18
2001. Паўлінка і шакаладны колер Правабаранільніца Паўлінка А… Паўлінка Г… Паўлін-ка К… З жаночымі прозвішчамі без пляшкі не разбярэшся. Дарэчы, пра пляшкі… Паўлінка напілася з абхазкімі праваадстойнікамі так, што не дайшла да свайго гатэльнага нумара і заснула ў калідоры на ходніку. Добрыя мужчынскія рукі перанеслі сонную Паўлінку на ложак. У ложку і здарылася нечаканка. Неспадзеўку пабачыла Паўлінка ранкам. Уся бялізна была перапэцканая, брунатныя пляміны і пісягі аздаблялі прасціны. Вялікае белае цела правабаранільніцы таксама пакрылася шакаладнымі камячкамі. Пераляканая жанчына шуганула ў душ, дзе адшаравалася, абмылася і працверазела. Каб ніхто не пабачыў зафэнданых прасцірадлаў, яна сама заслала ложак, хоць звычайна тое робіць гатэльная пакаёўка. Тры раніцы Паўлінка прахоплівалася назолку і хуценька прыбірала ложак. Чаму яна спала ў брудзе? Чаму не папрасіла памяняць бялізну? Чаму будныя прасціны пакаёўка пабачыла толькі тады, калі Паўлінка з'ехала, пакінуўшы сяброўку здаваць нумар? Яна і сама не ведае. Як не ведала, што перапэцкала ложак у звычайны шакалад. Дасціпная прыбіральшчыца, як вядзецца ў добрых гатэлях, пакінула на падушцы шакаладную мядальку. Толькі украінскія пакаёўкі адрозніваюцца ад іншых шырынёю шчодрасці. Ні кожны ласуннік зможа згрызці ўкраінскую шакаладку да сярэдзіны. Такой шакаладкі хопіць каб запэцкаць не адзін, а стоадзінаццаць ложкаў. Калі Паўлінцы расказалі пра цукеркі на гатэльных падушках, яна не паверыла. Патэлефанавала мне і спытала, ці сапраўды існуе ідыёцкая завядзёнка з ласункамі на ложках? Ёсць такое. Паўліна смачна вылаялася і кінула слухаўку. А я падумаў, што ў нас ёсць і больш заганная звычка — напіцца ў першы дзень канферэнцыі да непрытомнасці. напiсаў Адам Глобус 17.09.2002, 20:44
Праваадстойнік - гожае слоўка. напiсаў Zban 18.09.2002, 10:00
2002. Свірын і цвік Антыбуржуінскі літаратар у дарагім жоўтым пінжаку — Свірын Ілля — напісаў і выдаў брашурку у слізкай вокладцы. Твор з прыбіральнай назваю "0", атрымаўся мяккацелым, каб яго падмацаваць, Ілля прыляпіў скотчам да вокладкі цвік. Атрымалася кампазіцыя "Забі на ўсё!!!", бо 0 = УСЁ. Буржуіны не зразумелі Свірына, а зацятыя анархісты неўпадабалі жоўты пінжак. Разчараваны творца ажаніўся і шукае слодыч у мяшчанскім сямейным жыцці. напiсаў Адам Глобус 18.09.2002, 10:30
2002. Освальд і фармуляр Кілер Лі Харві Освальд любіў чытаць кніжкі. Працуючы на мінскім радыёзаводзе, ён хадзіў у бібліятэку. Браў працы Леніна, казаў, што мае жаданне прачытаць творы правадыра сусветнага пралетарыята ў арыгенале. Акрамя Леніна замаўляў тэксты Маркса. Бібліятэкарка распавяла, што кілер №1 ХХ-га стагоддзя меў выгляд сціплага і стрыманага чалавека. Кнігі вярталіся ў тэрмін, таму прэтэнзій да Лі-чытача яна не мела. За кожную атрыманую кнігу Освальд уласнаручна распісваўся, як і ўсе астатнія неведвальнікі бібліятэкі. Фармуляр Освальда захоўваўся у бібліятэцы да 1989 года, пакуль я не пацікавіўся ягоным зместам, а пацікавіўся я з-за жадання зрабіць для часопіса "Крыніцы" матэрыял пра сучасніка, які жыў у Мінску, і чыё імя прагрукатала на ўвесь свет. Нічога разумнейшага, як зазірнуць у бібліятэчны фармуляр, не прыдумалася. Дый зазірала ў той дакумент бібліятэкарка, а потым пераказвала ягоны змест маёй маме, з якой разам скончыла бібліятэчны факультэт. Пра фармуляр я ўспомніў, калі за столікам каля ўніверсаму "Цэнтральны" зайшла гутарка пра Овальда. Мае сабутэльніка казалі, што амерыканцы, каб давесці, што Освальд не мог быць агентам іх спецслужбаў, знайшлі у яго нейкую спецыфічную хваробу. З такой хваробаю не бяруць ні ў астранаўты ні ў агенты 007. Выходзіла на тое, што Освальд мог быць толькі агентам СССР. Наяўнасць хваробы Ў Освальда можна было б абвергнуць, каб меўся ўзор ягонага почэрка, бо хвароба неяк спецыфічна ўплывае на арганізм, і калі яе носбіт пачынае пісаць гэта бачна на паперы. Рукапісаў Освальда не знайшлі. Можа хто і шукаў бібліятэчны фармуляр, толькі каб яго ўбачыць трэба ведаць парадак расстаноўкі фармуляраў, іх ставяць не толькі па алфавіту, але і па датах наведвання, каб адразу бачыць тых, хто не здае кнігі ў тэрмін. Калі ж чытач усё здаў, і яго доўга няма, фармуляр трапляе ў архіў. Карацей, з наскоку не знойдзеш. Мяркуючы па зацікаўленасці маіх сабутэльнікаў, яны зробяць спробу адшукаць дакумент з крамзолямі знакамітага кілера. Мне ж у гэтай гісторыі падалося цікавым тое, што за Освальдам стаіць ідэалогія, што ён уважліва чытаў тэксты, а ў чытанні быў паслядоўны і педантычны. напiсаў Адам Глобус 18.09.2002, 22:59
2002. Базыль і стрэл Страляўся і прамахнуўся… Ці бывае такое? Здараецца. Напіўся, выцягнуў зброю з хованкі, стрэліў у скронь і прачнуўся ў лякарні. Дактары суцяшаюць, зрок вернецца. А зрок не адновіцца ніколі. Пачалося жыццё ў суцэльнай цемрадзі, са згадкамі пра няўдалы стрэл. І гэта ўтварыў мой сябра. Як дапамагчы? Ці прагучыць наступны стрэл? Страх ад бяссільля. Нават смерць ад яго адвярнулася. Нават смерць… напiсаў Адам Глобус 20.09.2002, 11:50
"Дактары суцяшаюць, зрок вернецца. А зрок не адновіцца ніколі." ?? ачапятка? нешта не зразумеў я… напiсаў rydel 20.09.2002, 12:45
Давай так: Дактары суцяшаюць: зрок вернецца. Ці так: Дактары суцяшаюць — зрок, маўляў, вернецца. Зрэшты, усё тут напісанае — чарнавік, які патрабуе і рэдактуры і карэктуры, каб стаць паўнавартасным кніжным тэкстам. А шмат што выкінецца наогул, бо страціць актуальнасць, напрыклад: фрашка пра крэольства Дракахруста і абкрадзенасць Сокалава-Воюша. напiсаў Адам Глобус 20.09.2002, 18:18
2002. Пятровіч і планка Ньюрэдактар Пятровіч патлумачыў радаёжурналісту Дубчыку, як будзе рабіцца ньючасопіс "Дзеяслоў". У Пятровіча ёсць ПЛАНКА, гэтую планку ён будзе падвышаць і падвышаць, ад падвышэння планкі нейкім, незразумелым мне, чынам палепшыцца якасць часопіса. Праўда, я ніколі не бачыў планкі. Яна, безумоўна, чароўная. Каб я меў такую планку, дык таксама стварыў бы ньючасопіс "Назоўнік", які паляпшаецца ад нумара да нумара. Дубчык мусіць ведае, дзе бяруць планкі, бо не перапытваў пра іх. Мяне вельмі цешыць наяўнасць планкі ў Пятровіча, бо ён чалавек добры, і калі яго папрасіць, ён пазычыць планку Дынко і Булгакаву, Законнікаву і Клінаву, Аркушу і Максімюку… Нашы часопісы ўадначассе палепшацца. Аднаго не ведаю, ці дарос я да той планкі, але справа не ў нас, калі верыць Дубчыку, а ў нашых дзецях. Яны дарастуць і перарастуць планку бацькоў. Якая трыхамудзія і наіўнасць, які ружовы банал і зацукраваныя соплі, лабуда была і будзе лабуда з "паланэзам". напiсаў Адам Глобус 20.09.2002, 23:04
2002. Тата і слепата Божа, які цяжкі сон пабачыўся… Прыехаў я ў нашу вёску Варакомшчыну, дзе цяпер жыве тата. У брудных баб пытаюся пра яго. "Ваш тата аслеп. Нічога не бачыць, нікога не пазнае…" Бабы пахнуць хлявом і ўсміхаюцца. Бягу на наш падворак. Ён стаіць у накінутай на голыя плечы фуфайцы. Вочы поўныя неба, невідушчыя, забельмаваныя. Худое цела спэс у чорных і бэзавых сіняках і пунцовых драпінах. "Добры дзень, добры дзень, добры дзень…" — шэпча тата. "Ён вітаецца так ласкава, так пяшчотна… Мы ўсе яго любім яшчэ больш…" — шэпчуць мне ў спіну бабы. Бяру бацьку за ледзяную руку:"Тата, пойдзем адсюль…" "Добры дзень, добры дзень, добры…" напiсаў Адам Глобус 22.09.2002, 11:46
2001. Мальвіна і чэкі Праваадстойніца Мальвіна любіць каву. Запрасіў я Мальвіну на каву, а грошы не памяняў. Зайшлі мы ў абменнік, здаў я 10 баксаў. Мальвіна кажа:"Дай чэк!" "Нашто табе чэк?" "Здам у справаздачу!" "10 баксаў — мала, — кажу, — давай набяром у сметніцы чэкаў на абмен сотак!" "Соткі не пойдуць, трэба набіраць дробнымі, па 5 10 20, нават 50 не пралазяць у маю справаздачу!" Набралі мы са сметніцы чэкаў на 45 баксаў і пайшлі піць каву. Як мала нам трэба для шчасця. напiсаў Адам Глобус 22.09.2002, 13:17
1993. Місько і крэсла Раманіст і майсра пляцення кошыкаў з лазы —Павел Місько скардзіцца на дзяцей:"Яны ў мяне такія не акуратныя, такія… Кватэру зусім не прыбіраюць. Я паклаў крэсла пасярод калідора. Думаў, што крэсла яны прыбяруць. Не! Пачалі пераскокваць праз тое крэсла. Тры дні скакалі ўсе. Давялося самому прыбраць". напiсаў Адам Глобус 23.09.2002, 12:55
2000. Валаводзін і фірмы Малы прадпрыймальнік Серафім Валаводзін, каб задзелацца вялікім бізнесменам, пачаў наведвацца ў ракавы корпус. Смяротнахворым людзям прапаноўвалася падпісаць пачак папер — пакет дакументаў на адкрыццё фірмы. Смерць не за гарамі, а тут можна, не ўстаючы з ложка, падзарабіць на прыстойнае пахаванне. За 300 долараў утваралася цалкам легальная фірма, з жывым(!) гаспадаром. Валаводзін праводзіў праз фірмы грошы і тавары, падаткі не плаціў; а калі яго ўсё ж павалаклі ў камітэт па фінансавых следствах, назваў дакладныя могілкавыя адрасы ўладалнікаў кантор. Следчыя неўзброеным вокам бачылі авантуру Серафіма, толькі зрабіць нічога не маглі, адно прасілі — болей не чапаць безнадзейнахворых пакутнікаў. Валаводзін казаў, што не будзе чапаць. Ён іх не чапаў і не бачыў, балазе справы вяліся з доктарам, які за 100 баксаў афармляў паперы і, называючы дату смерці пацыента, ні разу не памыліўся. Дзякуючы дакладным дыягназам, Серафім Валаводзін стаў вялікім прадпрыймальнікам. напiсаў Адам Глобус 23.09.2002, 20:15
1970. Жданаў і сподачкі Інсітны калажыст Лёша Жданаў успрымаў людзей як мутантаў, пачварных і лупавокіх. Прынамсі, такімі ён іх вымалёўваў на сваіх брудна-неахайных калажах. Таму з чыстым сумленнем і лёгкім сэрцам ён здзекваўся з вясковай бабулі, у якой жыў, калі яго — студэнта паслалі выбіраць бульбу. Увечары Лёша паставіў пад разетку пусты сподачак, а ўранку зрабіў выгляд нібыта нешта п'е з таго сподачка. "Што ты, хлопец, робіш?"—задзівавалася бабулька-гаспадыня. "Электраэнэргію п'ю!!! За ноч яна выцякае з разеткі на сподак. Я яе выпіваю і цэлы дзень хаджу бадзёры!!!" Калі Жданаў вярнуўся з поля, ў хаце падманутай бабулі пад кожнай разеткаю стаяў сподачак. То ўжо паіржаў Жданаў з аднакурснікамі-бульбакапальнікамі… "Хіба не мутанты?!" напiсаў Адам Глобус 25.09.2002, 22:52
2002. Дранько-Майсюк і кнігі Больш як дзесяць гадоў я сустракаюся з Леанідам Дранько-Майсюком толькі выпадкова, але мы заўсёды перакідваемся словамі на актуальныя літаратурныя тэмы. Гэтым разам ён прызнаўся, што доўно купляе толькі беларускія кнігі. Сам я набываю на розных мовах: нават на экзатычных дзеля малюнкаў і фотаздымкаў. У час адпачынку чытаю па-украінску, мусіць з-за таго, што на працы даводзіцца шмат чытаць па-расейску. І ўсё ж я вітаю фінансавы і моўны патрыятызм Леаніда. Расейцы нас не чытаюць і грэбліва ставяцца да ўсяго нерускага; дык і мы паціху-патроху адвернемся ад іх сальна-гнойных праблемаў у літаратуры, хоць бы ў асобах нашых паэтаў. напiсаў Адам Глобус 26.09.2002, 21:23
197… Прадстаўнік і пакунак Пісьменнік ( Дазнацца дакладнае прозвішча не змог. Ці трэба? Называлі і Кулакоўскага, і Кірэенку, і Брыля…) прадстаўляў БССР у ААН, а калі вярнуўся, дык праз месяц атрымаў выклік у Дом ураду. Маўляў, на Вашае імя па дыпламатычнай пошце прыйшоў пакунак. Прыходзце і атрымайце. Па-а-аляцеў на крылах надзеі…Калі ж у прысутнасці шматлікіх гледачоў адбылося ўрачастае ўскрыццё, дык прысутныя пабачылі пакамечаныя порткі, якія прадстаўнік засунуў за батарэю, пакідаючы ААН. P.S. Перакананы, Янка Брыль ніколі не засоўваў старыя порткі за батарэю, але прозвішча ягонае называлі, бо ён мае запамінальнае аблічча — вялікі. напiсаў Адам Глобус 27.09.2002, 20:12
2002. Будзінас і афіцыянтка Фермер Яўген Будзінас напісаў раман. Як і належыць рускамоўнаму пісацялю, Яўген зладзіў прэзентацыю кнігі ў Маскве. Пасля афіцыйнай часткі, асабліва дарагія госцікі былі запрошаны у рэстарацыю. Будзінас замовіў ваду, бо пляшку з моцным напоем трымаў, па старой звычцы, у нагрудным кішэні пінжака, каля сэрца. Афіцыянтка, паставіўшы ваду, навісла над прэзентацыйшчыкам і бесперапынна пыталася, што яшчэ прынесці да вады. Яўген настойліва папрасіў новую рускую афіцыянтку адыйсці ад стала. Паслухалася. Госці залпам выпілі мініралку і паставілі стаканы на стол, каб Яўген напоўніў іх каньяком. Але старая маскоўская афіцыянтка моцна адрозніваецца ад новай рускай афіцыянткі, пра што прысутныя забыліся. Спрытна пахапаўшы са стала шклянкі, яна шпурнула на абрус рахунак. Няёмка зрабілася ўсім, акрамя новай рускай афіцыянткі, такія не ведаюць пра няёмкасць і сорам. Зусім інакш праходзіла прэзентацыя рамана ў Дудутках., маёнтку Будзінаса. Самагонка лілася ракою. Афіцыянты з афіцыянткамі трымаліся ветліва. Нават я паводзіў сябе прыстойна, гаварыў кампліменты маме Яўгена, хваліў яе таленавітага сына. Адзінае, што сарвалася з языка… Раман трэба было назваць не "Дурні", а "Дурань". Па ўзору: Дастаеўскі "Ідыёт", а Будзінас "Дурань". Здаецца, Яўген дараваў мне шчырую, бо не цвярозую, заўвагу. напiсаў Адам Глобус 28.09.2002, 13:11
2002. Мама і віншаванні Мама заўсёды віншуе мяне з днём нараджэння самая першая. У яе атрымліваецца адчуць той момант, калі я прачынаюся 29 верасня. А прахопліваюся я ў самы розны час: бо магу загуляць напярэдадні з сябрамі і сяброўкамі, а магу прашлындацца цэлу ноч па могілках… Так і сягоння. Толькі з ложка саскочыў, а ў слухаўцы мамін голас… "У акушэркі, якая цябе прымала, дзявочае прозвішча — Бяляева, як і ў тваёй жонкі. Яе наш койданаўскі доктар Гладкі з Ленінграду прывёз. Я ўсё забывала табе пра яе расказаць. Ты нарадзіўся ў 16-20, сонца было, як і сягоння. Я кажу Бяляевай… Калі мой муж прыйдзе, вы скажыце яму, што хлопчык у нас… Пад вакном ваш муж ходзіць… Я ўстала, дурніца, і цябе Чэсю паказала… А сягоння дастала з шафы татаву безрукаўку, бэзавую, некалі яму звязала… Ці табе? Не помню. Дастала і пачула ягоны водар. Пах захаваўся. Апранула я безрукаўку, бо халодна ў кватэры, і хаджу. Вось мы цябе віншуем… … Я трымаюся. Я сорак чатыры гады дзякую Богу, што ён даў мне… нам цябе… … А у цябе халодна ў кватэры?" Халодна, я ж босы стаю. напiсаў Адам Глобус 29.09.2002, 16:25
2002. Рычы і аўто Ліверпулец Джон Рычы прыехаў у Менск у закруціў справу. Прыйшоў грашовы поспех. На хвалі поспеху самотны Джон закахаўся ў перакладчыцу. А ў каго яшчэ можна моцна залюбіцца ў чужамоўным асяродку? Агаломшаны пачуццямі Джон Рычы падараваў перакладчыцы аўто. І яна адразу ж палюбіла… Не захапілася беларуска ангельцам Рычы, яна закахалася ў аўтамабіль. Ды так моцна, што калі ў ім зламалася помпа, яна рыдала на ўвесь Менск:"А як жа, як я цябе, родны мой, атдам у лапы садыстаў-аўтарамонтнікаў? Яны ж замучаюць цябе, закатуюць, запаскудзяць…" Выхаваны і стрыманы ангеляц не вытрымаў выгляду істэрыкі і абурыўся:"Гэта жалеза, рэч, неадухоўлены механізм. Перастань выць!!!" Жанчына перарвала галашэнні і злосна зіркнула на Джона Рычы. О, колькі нянавісці каліхавала ў тым зірку! Нянавісць пераўтварылася у такі ўчынак… На адрапараваным аўто перакладчыца завезла Джона ў партызанскі лес і заявіла:" Стань перад машынкаю на калені, папрасі ў яе прабачэнне, пацалуй яе тры разы, абдымі і яшчэ раз пацалуй!!! А інакш разганюся зараз і ў дрэва зарулю!!!" Магутнацелы Джон прасіў у аўтамашыны прабачэнне, абдымаў і цалаваў яе. А злосная фетэшыстка яшчэ патрабавала пяшчоты ў інтанацыях. Во… Хацеў бы такое прыдумаць, не прыдумаеш. За што і люблю беларусак. напiсаў Адам Глобус 01.10.2002, 12:05
2001. Разанаў і кіпень На фуршэце паэт-пункцірыст Алесь Разанаў пытаецца ў мяне:"Валодзя, што ты на ўсіх кіпятком сцыш?" Маўчу, малюючы на твары здзіваванне. "Бацька твой такі ж самы быў… Аттт… За гэта я вас і люблю!" Што сказаць паэту, які належыць да пакалення з пераламаным хрыбетнікам?! напiсаў Адам Глобус 04.10.2002, 13:03
2002. Мама і Інтэрнэт "Я ўжо і не пачытаю, што ты там усё пішаш у сваім Інтэрнэце… А хто з нашых старэйшых пісьменнікаў тамака піша?"— пытаецца маці. "Ніхто не піша, мама; я, мусіць, самы старэйшы". напiсаў Адам Глобус 04.10.2002, 22:32
1983. Васілеўскі і радасць Журналіст-патрыёт Пётра Васілеўскі любіў паўтараць:"Не можаш жыць сабе на радасць, жыві назло другім!" Так і жыў, пакуль не ажаніўся. напiсаў Адам Глобус 04.10.2002, 23:03
1989. Кавалёў і кнігі Літаратураведнік Сяргей Кавалёў дзейнічаў па такой схеме: набываў кнігу, чытаў, пісаў на яе рэцэнзію, друкаваў, атрымліваў ганарар і падлічваў, колькі меў прыбытку за выняткам кошту кнігі. Калі кніжкі зрабіліся дарагімі, а рэцэнзіі зусім таннымі, а часам і безганарарнымі, Сяргей пакінуў крытыку, перайшоў у драматургію і навуку. напiсаў Адам Глобус 05.10.2002, 10:35
1994. Пацюпа і таксоўшчык Спыняю машыну, называю вуліцу, еду ў рэдакцыю газеты "Свабода", вязу нататкі пра сУчаснікаў і распавядаю пра іх… Раптам, таксоўшчык пытаецца, ці перспектыўны паэт Юрась Пацюпа. Ведаючы Юрася асабіста, шчыра радуюся за ягоную папулярнасць у асяродку таксоўшчыкаў. Толькі радасць мая хутка скончылася, бо таксоўшчык прызнаўся, што ён — Юрасёў цесць. напiсаў Адам Глобус 05.10.2002, 12:35
1994. Мінкін і віскі Уночы іду з віленскім марафонцам Алегам Мінкіным па алкаголь. Не хапіла, бач ты нас. Купляю Ballantaes за 50 літаў. На зваротным шляху марафонец паўтарае адно слова "пакаштуем". Каштуем. " І ты за гэты смярдючы самагон выклаў 50 літаў!!! Вар'ят! За гэткія грошы можна было 8 пляшак гарэлкі набыць!!!" Доўга не магу заснуць. Дзе памылка? У літах? У самагоне? У марафонцы Мінкіне? Нарэшце засынаю; што не кажы, а Ballantaes — моцны напой, 43 закручэння. напiсаў Адам Глобус 05.10.2002, 12:56
1998. Наварыч і пакаленні Літаратар-фантасмагор Алесь Наварыч у эсэ "Вехі" дакладна дзеліць беларускую літаратуру на пакаленні. За крок прымаецца час у 12 гадоў. За пачатак адліку бярэцца 1882 год, калі нарадзіліся Купала і Колас. Каб працягнуць распачатае Алесям раблю свой накід перыядаў у сУчасным белліце… 1. 1882-1893. Нашаніўцы: Купала, Колас, Багдановіч… 2. 1894- 1905. Узвышэнцы: Жылка, Дубоўка, Пушча… 3. 1906-1917. Таталітарысты: Танк, Куляшоў, Брыль… 4. 1918-1929. Вайскоўцы: Быкаў, Антон Адамовіч, Дзяргай… 5. 1930-1941. Філолагі: Караткевіч, Пташнікаў, Стральцоў… 6. 1942-1953. Дэсідэнты: Разанаў, Галубовіч, Арлоў… 7. !954-1965. Тутэйшыя: Сыс, Дубавец, Бабкоў… 8. 1966-1977. Бумбамлітаўцы: Бадак, Барысевіч, Дынько… 9. 1978-1989. Зубры: … напiсаў Адам Глобус 05.10.2002, 13:31
Адаме: У нас "сьмірноўка" таньней каштуе, чым той летувіскі "Ballantaes". Прыяжджай у госьці, дык хоць пап'еш прыстойнай гарэлкі. напiсаў Раман Кардонскі 06.10.2002, 00:29
Раману: Ты мяне другі раз запрашаеш у Амерыку, дзякуй. "Балантай" ён і ў штатах "Балантай", як глобус — глобус. І 12,50 давядзецца выкладаць. У Амерыку я паеду выключна па працы, калі прыцісне. У госці так далёка не ходзяць. Гэта ў маладосці мне хацелася ў Ню Ёрк, а закінула мяне да маньякаў у Мсціслаўе. Можа, калі вельмі захочацца ў тое Мсціслаўе, і апынуся я ў Ню Ёрку. Там і сустрэнемся, і прапусцім па сотцы віскі без содавай і лёду, за ўсіх нашых сУчаснікаў. напiсаў Адам Глобус 07.10.2002, 22:53
1999. Вераціла і "жучкі" Аўтар паэтычнага радка "Я плесня вільготных ямінаў" — Серж Вераціла завальваецца ў маё выдавецтва:"Вобана, рамонт зрабіў! Зараз нешта пакажу!!!" Вераціла падскоквае казлом ледзь не да столі і б'е абцасамі ў падлогу з такой сілаю, што бетонная сцяжка трэскаецца разам з кафляной пліткаю, праз усю вітальню. "Гэта каб усе кэдэбіскія "жучкі" для праслушкі нашых размоў паабляталі!" Якая праслушка? Якія "жучкі-павучкі"? А самая дурня, што таварыш-плесня Сяр-Жук нічога сакрэтнага тым разам не паведаміў. напiсаў Адам Глобус 08.10.2002, 12:00
Адаму: Колькі не спрабаваў віскі, нават зусім не танныя, заўсёды гэткая бурда. Я лепш па-простаму: гарэлку, ці, што нашмат лепш, ром. Гэта рэч. Але калі табе так віскі падабаюцца налью табе віскі. напiсаў Раман Кардонскі 08.10.2002, 15:48
2000. Вераціла і след Перарабляльнік прозы Хорхе Луіса Борхеса з расейскай на расейскую мову — Серж Вераціла прывалокся на тэлевізію да хаўруснікаў па літхалтурах. У валізе прынеслася мутная бутэлька прывезеная з роднай вёсачкі. Літбайцы ўзялі па чарцы. Адзін выхукнуў паветра і прашаптаў асіплым голасам:"Пякучая халера. Градусаў 50". "Можа і ўсе 70," — удакладніў Вераціла, плюхнуў самагонку з рыльца на стол і падпаліў. Тая радасна запыхкала пералівіста-сінім полымям. Так на белтэлевізіі з'явіўся стол у сівых плямінах і з назваю "След Верацілы". напiсаў Адам Глобус 08.10.2002, 23:01
2001. Сіўчыкаў і выварка У літагента Вальдэмара Сіўчыкава знаёмы пытаецца:"Як рыбалка?" "Выварку рыбы налавіў!" Праз які дзень той жа знаёмы пытаецца ў сіўчыкаўскага сябрука-рыбака пра тую ж рыбалку… "Не лавілася зусім, Вальдэмар з растройства накупляў у мужыкоў цэлую выварку рыбы". напiсаў Адам Глобус 09.10.2002, 09:49
2001. Макмілін і адзнака Ноч, званок, Юрась Пацюпа… Ніколі раней такога не было, каб Юрась тэлефанаваў уночы, ён і ўдзень не тэлефанаваў, а тут… "Я крыху выпіў і вырашыў табе затэлефанаваць. Я з ангельцам Макміліным, які даследуе беларускую літаратуру, цэлы дзень хадзіў і выпіваў па менскіх рэдакцыях. Увечары Арнольд цяжка ўздыхнуў і сказаў:"Какое убожество!" Вой, што я кажу?! Ты пра гэта напішаш…" І ўся размова. Прагледзеўшы кнігу Арнольда Макміліна, я здзівіўся дакладнасці адзнак дадзеных нашым літаратарам і творам. Толькі адзнакі "убожество" не знайшоў, хоць і шукаў. напiсаў Адам Глобус 09.10.2002, 23:27
2002. Дубавец і халтура 5 гадоў Дубавец выдае на радыё "Свабода" аўтарскую перадачу "Вострая Брама". То з аднаго боку, то з другога зайздроснікі возьмуць ды ўкусяць Сяргея словам "халтура". Толькі крытыканы не разумеюць, што халтура — найвышэйшы ўзровень прафесіяналізму. Эль Грэка халтурыў, малюючы Ісуса. Бальзак гнаў халтуру, пішучы старонкі "Чалавечай камедыі". Дэвід Лінч захалтурыў, зняўшы дэтэктыўна-містычны тэлесерыял "Твін Пікс". Памер у мастацтве вымагае прафесіяналізму, выканаўцаў падначаленых майстру, вайсковай дысцыпліны, то бок халтуры. Так што кажучы "халтура" пра Браму Дубаўца, недасведчаныя апаненты несвядома робяць камплімент, якога Дубавец, безумоўна, варты. напiсаў Адам Глобус 14.10.2002, 11:19
А можа, калі кажуць халтура - маюць на ўвазе нешта іншае - напрыклад, тое, што ўнёсак у кожную перадачу ўласна Дубаўца звычайна досыць малы - астатняе пішуць суаўтары, які не атрымліваюць за гэта аніякіх credits? напiсаў rydel 14.10.2002, 14:26
Ангелец, які даследуе беларускую літаратуру, цэлы дзень хадзіў і выпіваў па менскіх рэдакцыях: "Якое ўбоства!" Супэр! Гэта цэлы сюжэт. напiсаў Хок 14.10.2002, 14:51
І ты, рыдаль, у дзявочым клязэце курыш? Шчыра не чакаў цябе ў такой ролі пабачыць. Замест таго, каб свой pravapis-срам у парадак прывесьці, ты пра крэдытсы кулюарыш! Блін, гэта мяне папракаюць у бессардэчнасьці, а самі клязэцяць па чужых кішэнях і даробках, адно што робяць гэта благообразно!.. Словам, усё, што ты напісаў, паўтары, калі цябе гэтая тэма цікавіць, аргумэнтавана. Інакш не адмыесься. Зрэшты, і не адмыесься, бо поўную херню напісаў. напiсаў don 14.10.2002, 15:10
Гэта было пытаньне, а не сьцвярджэньне. Проста пасьля праслухоўваньня некаторых перадачаў зьнянацку зьяўлялася ўражаньне, што Дубавец проста сказаў Бартосіку ці Харэўскаму: "зрабі замест дзядзі Пеці гэты выпуск ВоБр". :) Магчыма я памыляюся, але такое ўражаньне ў мяне склалася на падставе некалькіх перадачаў, а не адзінкавага выпадка. напiсаў rydel 14.10.2002, 15:48
Уражаньні, вядома, сур'ёзны аргумэнт. Некаторыя толькі ўражаньнямі і харчуюцца. Толькі ня я. Цяпер пункт два — крэдытсы. І, калі ласка, без уражаньняў. Закід сур'ёзны. Фактычна, ты яго зьвінаваціў у скоцтве, бо я гэта лічу скоцтвам. напiсаў don 14.10.2002, 16:00
М-да… Вось так Рыдаль папаў у сУчасьнікі, у разьдзел пра п'яніц, ізврашчэнцаў ды іншых адмоўных пэрсанажаў. Сапраўды папаў… А вінаваты ізноў Глёбус? напiсаў Хок 14.10.2002, 16:08
credit noun 6 a : something that gains or adds to reputation or esteem : HONOR b : RECOGNITION, ACKNOWLEDGMENT 7 : recognition by name of a person contributing to a performance (as a film or telecast) напiсаў слоўнік 14.10.2002, 16:09
Ня ведаю, хто такі "слоўнік", але дзякуй. Я нават ня думаў, што Дон мог не зразумець множны лік слова credits, асабліва ўлічваючы кантэкст маёй заўвагі. напiсаў rydel 14.10.2002, 17:01
шосты пункт рэчы не мяняе. Сказаў тое, што сказаў — май мужнасьць адказваць. напiсаў don 14.10.2002, 20:18
"Шчыра не чакаў цябе ў такой ролі пабачыць…" Забыўся ,як наязджаў на Рыдаля з "рыдлёўкай" на knihi.com з пытаньнямі "а ты малчык ці дзевачка"? Жвір пасьля мадэрацыю рабіў! напiсаў cruel 14.10.2002, 22:09
не пра мяне, не наезьнік. Тым больш, у такой лексыцы і ў такіх запытаньнях. Тав. Бізяева мела рацыю, гаворачы пра мараль інтэрнэтных маральшчыкаў. Гаўно дзела, мававеды. Так у сарцах і пашкадуеш, што не ядуць сабакі вінаграду. Зь іншага боку, у сііх прыбіральных графіцях задніцы кожнага відаць як у павелічальным шкле. Вось і рыдаль паказаў, што не баец… напiсаў don 14.10.2002, 22:25
Я не таварыш. Калі таварышы былі, мяне яшчэ не было. напiсала alice 14.10.2002, 22:34
Дон, фу! Не на тых гаўкаеш. напiсаў holzteller 14.10.2002, 22:38
2001. Аркуш і ксеракс Вольны літаратар, выдавец часопіса "Ксеракс Беларускі" — Алесь Аркуш перапісваўся з замалёўшчыкам рэчаіснасці Леанідам Галубовічам ( ЛеГал(ам) ). Праз 15 гадоў Аркушу спатрэбіліся тыя лісты, каб пісаць мемуары. ЛеГал даў лісты, але папрасіў вярнуць. Аркуш ксеракапіраваў уласныя лісты, а мог бы здагадацца і пісаць пад капірку. напiсаў Адам Глобус 14.10.2002, 22:49
хехе… падабаецца )))))), блін, " а ты еще крепкий старик, Розенбом" (с) =аб Глобусе ) напiсала Tekla 15.10.2002, 00:02
Ну хто мог тады падумаць, - гэта я пра пятнаццаць гадоў назад, - што Аркуш стане жывым клясыкам? напiсаў Раман Кардонскі 15.10.2002, 02:49
2002. Юрэвіч і пахіхікванне Гандляр відэакасетамі — Лявон Юрэвіч — зваліў, перакваліфікаваўся ў літзнаўцу і згарбузаваў брашурку пра беллітрух на эміграцыі. Чамусці Юрэвічава эміграцыя абмяжоўваецца Заходнім вектарам: ні Ўсход, ні Поўнач, ні Поўдзень у разлік не бяруцца. Нібыта няма і не было нашых пісьменнікаў у Расеі, у Літве(Жмудзінскай), ва Ўкраіне…Ну то гэта — кветачкі. У неахайнай замалёўцы пра нейкага Андрэя Клёнава я прачытаў такі маразм: "Добра ведаў Кучара. Гэта быў стопрацэнтны стукач… Кучар быў бясспрэчна таленавітым чалавекам. У мяне зь ім атрымаўся сьмешны выпадак. Прыехаўшы ў Менск, пабачыў афішу "Гэта было ў Менску". Я не разабраўся, падалося, што ідзе пра габрэйскае гета. І кажу яму: "О, ты напісаў п'есу пра гета!". Бо там загінулі мае бацькі, гэта да сёньня мая тэма. Дык вось, Кучар расьсьмяяўся ды кажа: "Не пра гэтае "гета" я пісаць ня буду". Пэўна, Кучару і Клёнаву сапраўды было смешна. Можа смешна і Лявону Юрэвічу, які пакінуў гэты ўспамін Клёнава без каментароў? Нашто ўдзельнічаць у вар'яцкім пахіхікванні над ямаю з тысячамі трупаў? Мне не смешна, зусім. Можа гандляр проста не разабраўся, не дадумаў, не даперакваліфікаваўся? Застаецца пачакаць другога выдання брашуркі выпраўленага і дапоўненага. напiсаў Адам Глобус 15.10.2002, 12:32
1977. Раманюк і кепкі Строявед Міхась Раманюк любіў вышэйшых за сябе жанчын і кепкі. Калі ён цалаваўся з дылдаю, кепка, зазвычай, падала на зямлю.Не каб перад пацалункамі кепку зняць… Зрэшты, што там тая кепка ў параўнанні з каханнем. напiсаў Адам Глобус 19.10.2002, 12:52
1985. Бембель і верш Праваслаўны паэт Алег Бембель, у друку Зніч, пры сустрэчы яшчэ здалёк пачынаў гарлаць: "З якім вершам паўстанеш перад Богам!!!" Валасы доўгія, барада кудлатая, вочы агністыя. Страшна за таго Алега робіцца. Чытаеш нейкія радкі, каб толькі яго супакоіць. А ён, нібыта сам Усявышні, хваліць цябе. Толькі, ці патрэбны Богу нашыя вершы, пытанне… напiсаў Адам Глобус 19.10.2002, 14:31
Адаме, тое, што Лявон робіць на эміграцыі, тыя ягоныя кнігі, - а не адна брашурка, як ты пішаш, - што зьявіліся прысьвечаныя адной тэме - тэме беларускай эміграцыі. І мне моцна падабаецца, што гэта піша чалавек які сам у гэтым кацялку варыцца. Пагляд зь сярэдзіны так-бы мовіць. Ну і наконт пахіхіківаньня… У мяне шмат сяброў сярод жыдоў з розных краінаў, - дый жонка на чвэрць жыдоўка, - але чамусьці яны ня льюць сьлёзы аб кожным чацьвертым? загінуўшым беларусу. А мы ўсё прачуваемся вінаватымі перад кожным, кожны азадак гатовы цалаваць. І калі хтосьці, з нашай, - маёй, тваёй, яго, - апініяй па гэтаму пытаньню не пагаджаецца, мы кідаемся на яго амаль з кулакамі. А ты наогул прапануеш біць відэакамэру, напрыклад, што яна гэты момант запісала. напiсаў Раман Кардонскі 19.10.2002, 14:44
1990. Імерманіс і сэкс Паважаны дэтэктыўшчык Анатол Імерманіс ладзіў групавушны сэксапіл. Ён па-майстэрску зарганізоўваў сэкс-ігрышчы з шакаладам, шампанскім, хлопчыкамі і дзяўчаткамі з Індакітаю. Залатаскурыя студэнты вялі ў СССР паўжабрацкае жыццё, а таму лёгка пагаджаліся за мізэрны ганарарчык займацца маркітоўкаю ў басейне дому творчасці пісьменнікаў "Дубулты". Адміністрацыя творчага дому не вытрымала, ушчала скандал і высяліла васмідзесяцігадовага Анатола за распусту. Той матлянуўся на электрычцы ў родную Рыгу, аформіў, як ветэран усіх войнаў, новую бясплатную пуцёўку і вярнуўся. "У мае восемдзеят акрамя сэксу і літаратуры мяне нічога не цікавіць. Калі шчыра, хвалюе адно — сэкс!" — прызнаваўся мне блакітнавокі латышскі пісьменнік, калі мы пілі каву з рыжскім бальзамам. P.S. Напэўна, Валерка Булгакаў зноў абрынецца з крытыкай на амаральных пісьменнікаў. Але гэтым разам на абарону майстроў сэксу, пяра і сюжэту мусіць паўстаць Раман Кардонскі, бо творчасць Анатола Імерманіса, які шрайбаў захапляльныя романы ажно на чатырох мовах (па-нямецку, па-руску, па-швецку і па-латышску), не можа не спадабацца прыбалтыйскаму міліцыянту. напiсаў Адам Глобус 19.10.2002, 15:33
Ага, Адаме, паўстаю. Бо як я ўжо неаднаразова пісаў, мяне "маральны воблік" пісьменьніка зусім не абыходзіць. Неадначасова прапаноўваў пазьбягаць пэрсанальных наездаў і выліванья бруду адзін на другога. А што Імерманіс адзін з маіх любімых пісьменьнікаў яшчэ зь Летувы, ты праўду сказаў. Мне Імерманіса цяжка зразумець хаця-б з двух прычынаў: не дасягнуў васьмідзесяці й ня пісьменьнік. Для мяне самае галоўнае ў тым, што ўсе гэтыя "любошчы" ня перашкаджалі яму пісаць класныя дэтэктывы. напiсаў Раман Кардонскі 19.10.2002, 15:54
2002. Кардонскі і азадкі Аўтар новых рускіх дэтэктываў Карэн Агекян заўважыў, што няма ніводнага амерыканскага вострасюжэтнага фільма, дзе б не гаварылі пра задніцу. Жарты пра сраку — характэрная дэталь штатаўскай папулярнай культуры. Так у лацінаамерыканскіх дэтэктыўных серыялах галоўную ролю выконвае тэлефонная трубка, а ў расейскіх — бутэлька гарэлкі. Кожнаму сваё. Вось і эмігрант Раман Кардонскі не можа без жартаў пра сраку. То ён калупаецца ў азадку, то цалуе азадкі, то трасе азадкі… Каб я не ведаў, што ён жыве ў краіне, дзе згадваць азадак — норма, далібог папрасіў бы яго не злоўжываць калупаннямі і цалаваннямі розных азадкаў. Але ж, калі жывеш з ваўкамі, дык не будзеш маўчаць, як ягня. Калі ўсе навокал любяць менавіта сраку, дык і ты мусіш яе любіць, ні дзе не дзенешся. напiсаў Адам Глобус 19.10.2002, 22:53
Ваў! Цяпер можна сказаць, што жыцьцё пражыў не дарма, бо трапіў да Адама Глёбуса на пяро! Адаме, а наконт азадка гэта ты справідлова заўважыў. Хаця, шчыра кажучы, гэтая частка жаночага цела для мяне гуляла, - і яшчэ задоўга да эміграцыі, - вялікую ролю ў дылемьме: падабаецца ці не. А вось твой азадак, прабач, мяне зусім ня цікавіць. напiсаў Раман Кардонскі 20.10.2002, 01:53
2002. Алексіевіч і любоў па-руску У чарговы раз перароджаным часопісе "Крыніца" прачыталася шчырае выказванне Вячаслава Дашкевіча: "Цалкам згодны са Святланай Алексіевіч, якая сцвярджае ў друку пра няздатнасць беларускіх пісьменнікаў да выказвання новых ідэй". Ну Дашкевіч заўсёды быў шчыры да поўнай прастаты, а вось Алексіевіч, як найбольш абароцістая прадстаўніца свайго пакалення, ілгала і ілжэ. Ёсць у тым, недакормленым пасля вялікай вайны, пакаленні здатнасць выкарыстоўваць Беларусь і беларускае выключна дзеля сябе, дзеля ўласных выгодаў. Алексіевіч пнецца прадстаўляць Беларусь, бо выгодна, бо Расею прадставіць не можа. У меншай краіне больш шанцаў праславіцца, чымсці ў вялікай. Яна нават назву сваёй апошняй зборкі чужых гісторый памяняла. Раней рукапіс называўся "Любоў па-руску", толькі пад такі назоў нязручна выпрошваць грошы грамадзянке РБ. Назва змянілася на нешта кепсказапамінальнае. А шкада. Бо вельмі выразная формула гэтай самай "любові па-руску" на Каўказе… — Як ты з ёю ўчора? — Выдатна! Я яе і так… І гэтак… І вось так… — Кончыў? — Вядома, кантрольным у галаву. напiсаў Адам Глобус 20.10.2002, 12:09
2002. Акулін і Галя Паэт-гумарыст Эдуард Акулін у новафарматным часопісе "Маладосць" надрукаваў эпіграмкі пра белпісак, асабліва ўдала пра паэтку-хімічку Галю : "Булыка не вяжа лыка…". напiсаў Адам Глобус 22.10.2002, 12:58
2002. Марголін і кефір Будучы мастак-дэкаратар Зарык Марголін любіў паспаць на лекцыях па навуковаму камунізму. Пэўна, Зорыку сніліся дэкарацыі да м'юзіклаў, сніліся вялізныя ганарары за дэкарацыі, сніліся… Я з Зорыкам сядзеў за адным сталом, але не спаў, маляваў сабе ціхеньнка. "Марголін! Я сказаў — Марголін!!! — крычаў выкладчык камуніст Яўхімчык, — Адамчык, пабудзі Марголіна!" Мой локаць біў у Зорыкаў бок. "Што?" "Марголін, ты ўчора гарэлку жэр? Ну не можаш ты, Марголін, піць гарэлку, пі кефір!" "Не піў я ўчора!" "Адамчык, Марголін піў учора? Марголін, дыхні на Адамчыка! Што, піў?" "Здаецца, не піў!" "Вон пайшлі, абое!!!" Мы сыходзілі. "Ну з Марголіным усё ясна, а ты, Адамчык, мне на іспытах адкажаш за ўсе нацыяналістычныя банды вашай Навагрудчыны. Мала я вас там…" Мы сыходзілі ад гісторыі КПСС, ад змагара з нацыяналістамі Яўхімчыка, ад палітыкі мы ішлі ў свет свайго мастацтва, да аголеных жанчын і тэатральнай сцэны. Ці думалі мы, што на сцэну аформленую Зорыкам прыдуць тэрарысты, што гледачы м'юззіклу "НОРД ОСТ" ператворацца ў закладнікаў, што "мала я вас там пастраляў" прагучыць на ўвесь свет? Не канешне. Мы ішлі ў хлебны піць каву за 14 капеяк і гаварыць пра вечнае мастацтва. напiсаў Адам Глобус 24.10.2002, 12:23
2002. Зорык і прароцтва Іду з Уладзімірам Сцяпанам па праспекту Скарыны… Зорык Марголін стаіць. "Ну што, Зорык, будзе з тваім тэатрам?" Мат… "Тэлефаную я музыкантам у аркестровую яму, а яны мне… На твае дэкарацыі узрыўчатку вешаюць… Ды х… з імі, з дэкарацыямі… Галоўнае, каб вы жывымі засталіся… Наўрадці, тут паўсюль цеткі ходзяць паабчапляныя дынамітам, падарвуць яны нас…" Мат… "Паеду ў Маскву, шкада людзей… Што будзе, што будзе? Факін раша!!!" Гэтым разам ні кава ні гарэлка нам не дапаможа. Мы трацім сяброў на вачах ва ўсяго свету, а свет застаецца раўнадушны. "Ніхто не кінецца нікога ратаваць…" — напісаў у пару нашай агульнай мастакоўскай маладосці Уладзімір Сцяпан, і меў рацыю. напiсаў Адам Глобус 24.10.2002, 18:42
1977. Нямцоў і прыбіральня Курыў я у інстытуцкай прыбіральні, глядзеў праз вялікае акно, як будуюць метро на праспекце. Дзесяткі мужыкоў шчыравалі ў катлаване колеру засохлай крыві. Яміна нагадвала вялізарную рану з чалавекаабрыснымі чарвякамі… "Валодзя, не куры ў прыбіральні, не рабі палітычную кар'еру і больш малюй," — сказаў у маю спіну выкладчык малявання Віктар Нямцоў. З таго часу я не палю ў клазетах, грэбую палітыкай і малюю шотодня. напiсаў Адам Глобус 25.10.2002, 11:57
Адам Глобус: 1990. Імерманіс і сэкс Паважаны дэтэктыўшчык Анатол Імерманіс … "У мае восемдзеят акрамя сэксу і літаратуры мяне нічога не цікавіць. Калі шчыра, хвалюе адно — сэкс!" Пасьля неаднаразовых маіх наездаў: "хопіць паліць" адзін (таксама каля-80ці-гадовы) каліфарнійскі дзядуля адказаў мне гэтак: "У маім жыцьці засталіся толькі чатыры задавальненьні: глядзець футбол, гутарыць у Эспэранта-чаце, паліць і мастурбаваць. Ты што ж, хочаш пакінуць мне толькі тры?!" Наконт паленьня я да яго больш не чапляўся. напiсаў Зьмiцер Лапцёнак 25.10.2002, 13:09
1987. Ядзя і мяч Бываюць учынкі, за якія сорамна ўсё астатняе жыццё. Такое прыкрае здарэнне адбылося са мною і Ядзяю ў маленечкай двухпакаёўцы на вуліцы Янкі Маўра. Ядзі было чатыры гады. Сядзеў я за сталом і спрабаваў нешта там пісаць пра свой мікрараён. Я дачка ў суседнім пакоі кідала ў сцяну мяч. Жонка гатавала вячэру. Я раз гукнуў да Ядзі, каб не бухала ў сцяну, другі, трэці… Бух ды бух, бух ды бух. Пайшоў я ў варыўню, схапіў нож перапэцканы ў цыбулю, злавіў мяч і раскроіў яго напалам. Мяч быў цёплы, колер меў ружова-цялесны. Выйшла так, што я зарэзаў амаль жывую любімую істоту на вачах у дачкі і жонкі. Так, я бараніў свой спакой, сваё права на суверэннасць і творчасць. Ці варта было так вось рэзаць цацку? Ці ж я думаў пра гэта. Ядзя расплакалася і жонка за дачкой пачала плакаць. Я з дому сышоў, басцяцца па мікраге, думаць. І вось што прыдумаў: калі трапляю ў падобныя варункі, дык уяўляю, як тым перапэцканым ў цыбулю нажом рэжу сваю правую нагу, каб кроў, каб праз боль спыніцца, і не парэзаць чужога. напiсаў Адам Глобус 26.10.2002, 14:17
2001. Сапач і прышчэпка Тэлемайстрыца Тацяна Сапач, ідучы па сонечнай Вільне, скардзіцца: "Я тваёй жонцы распавядаю, што ў дзяцінстве перажывала за свой шырокі нос. Каб ён стаў вузейшы і прыгажэйшы, насіла прышчэпку. Тады я закахалася ў Васю Бычка, а той любіў толькі пінг-понг. А я ж думала, што ён з-за шырокага носа на мяне ўвагі не звяртае. Вось такая я была табурэтка з прышчэпкаю. Нос пасля экзекуцыі рабіўся сіні, як сліва. Жонка твая "ага-ага" і ўсё фатаграфуе. Ёй мой нос з прышчэпкаю не цікавы…" "Ёй не цікавы, а мне цікавы," — Суцяшаю Тацяну, якая некалі даўно-даўно друкавала вершы, а яшчэ даўней кахала пінгпогдзіста Бычка. напiсаў Адам Глобус 27.10.2002, 14:51
2002. Дубавец і Інтэрнэт Сяргей Дубавец — гэта Анатоль Сыс толькі ў Інтэрнэце, з усёй ягонай, выбачаюся, ягамосцю. Карацей… Дубавец — віртуальны Сыс. P.S. Тут па Менску чутка папаўзла, што я свой зборнік "Скрыжаванне" за вялікія грошы прыдбаў у Сыса; а насустрач вапаўзла іншая плётка, нібыта ўсе вершы Сыса былі напісаны ў Гомлі Тацянай Сапач і адрэдагаваны Дубаўцом. напiсаў Адам Глобус 28.10.2002, 23:35
В Україні створюється неофіційна сторінка про Андрея Хадановича: dzvinkaxxv.narod.ru/antkhadan.htm напiсаў Lyubomyr 01.11.2002, 16:00
Давядзецца і пра Хадановіча пісаць. напiсаў Адам Глобус 01.11.2002, 20:19
1999. Цудзік і гаўбец Аматар вясковых краявідаў Мікола Цудзік моцна піў. Адпаведна кола сяброў сціснулася да класічнай тройкі — Цудзік, карціншчык Суша і пясняр Сыс. З-за бесперапынных п'янак у сям'і Цудзікаў ушчаліся перманентныя сваркі. Пад час аднаго скандалу Мікола выйшаў на гаўбец выпаліць цыгарэту. Папаліў, упаў з гаўбца і забіўся. Здарылася тое якраз пасля вялікай выставы ў Палацы мастацтваў, якую Мікола зладзіў на сваё пяцідзесяцігоддзе. напiсаў Адам Глобус 01.11.2002, 21:00
2002. Фінбербер і краты Аркестрант Міхаська Фінбербер закратаваў вокны. Музыкам святла не трэба, яны і ў суцэльнай цемрадзі могуць панаствараць, панаскладаць і папанапісваць. І каму справа да кратаў на чужых вокнах? Эх, каб быў першы паверх, дык і спраў не было б. А то ж трэці. Вось усім і дзяруць вочы Міхаськавы краты. І так задралі, што адна дзявуля, пацягваючы нятанны шампусік, спыталася ў кавалера: "А ты наварочаныя краты на трэцім паверсе звычайнага жылога дома бачыў калі небудзь?" Кавалер выгнуўся паўлінам, разгарнуў хвост самапыхі і засьпяваў: "Ха-а-а, гэта мой карэфан Фінбербер закратаваўся!" "Няўжо ты ведаеш Фінбербера? — гарэзьніца пачала падзьюджваць заляцальніка, — Ну, калі вы сябры-песняры, дык патэлефануй яму і скажы, што краты спілавалі, і яны валяюцца на зямлі…" Кавалер ажывіў сотавікі, свой і аркестрантаў. "Вуй!" — адказала слухаўка фінберберавым галаском, калі пачула пра краты і зямлю. Пасля шматзначнага і ўсеабдымнага "вуй" паплылі гудкі. Узбуджаны кавалер ушчыкнуў магутнае дзявуліна сцягно. "Па-жар-та-ва-ла я-я-ааааа!" — прасаліравала аматарка прыколаў. Мужчына перанабраў Фінбербера. "Каб ты так жыў і так хварэў, як я! — ушчуваў аркестрант, — У мяне слабое і хворае сэрца! Мне зусім нельга хвалявацца! Я ў санаторыі. Два тыдні лекавання пайшлі кату пад хвост!!!" "Міша, ты краты свае перанясі ў сярэдзіну кватэры. Людзі не будуць бачыць і не перастануць цябе турбаваць у санаторыях…" Фінбербер паўтарыў ноту "вуй" і абарваў сувязь. напiсаў Адам Глобус 02.11.2002, 19:03
2001. Валеватнік і Маскоўскі кніжны кірмаш Лонданскі дантыст зрабіў Генчыку Валеватніку такія клёвыя часовыя пратэзы, што той забыўся пра іх нетрываласць. Ну стаяць сабе і стаяць. Хто з нас без прымусу да стаматолага пабяжыць? Вось Валеватнік і адкладаў візіт да доктара і дааткладаўся, ёханы бабай. Бяда прыйшла нечакана і зноўку на кніжным кірмашы. Толькі не на Лонданскім, а на Маскоўскім. Абароцісты гандляр аўтарскімі правамі — спадар Спальчыкаў зладзіў сустрэчу паміж кнігагандлярамі Злотым з Валеватнікам ды прадстаўніком штатаўскага выдавецтва "Book & book" спадаром Хілам. Валеватнік хацеў прыдбаць у штатніка правы на кніжкі… Здагадайся з аднаго разу. Правільна! Пра здароўе, пра 4 групы крыві, пра ідэальную паставу, пра зрок і зубы. Ну якое здароўе без зубоў?! Сабраліся перамоўцы за вялікім паліраваным сталом. Генчык перад пачаткам падрыхтаванай прамовы вырашыў пакашляваннем прачысціць горла. Хваляваўся Валяваватнік. Без хвалявання пра грошы толькі дурань гавораць. Кашлянуў ён разок, кашлянуў другі, а як трэці разам кашлянуў, дык зубы і выскачылі і паскакалі па дзераву лакіраванаму наўпрост да амерыканскага праваўладальніка цудоўных кніжак пра здароўе місцера Хіла. Гена зрабіў каменны твар, устаў, сагнаў выкашляныя разцы са стала ў падстаўленую лодачкай далонь, сціснуў кулак і моўчкі прасядзеў усе перамовы. Хітры Злоты выгандляваў у наіўнага Хіла процьму кніжак, пэўна той пашкадаваў сцятае сэрца Валеватніка. На гэтым маскоўскія злыгоды менскіх кнігагандляроў і скончыліся, светлая паласа пайшла. напiсаў Адам Глобус 02.11.2002, 21:40
2002. Мамы 01.11.2002 памерла маці Анатоля Сыса. Светлая ёй памяць. Мае спачуванні Анатолю. Мая мама ў бальніцы Хуткай дапамогі. напiсаў Адам Глобус 03.11.2002, 12:16
Глобус любіць дачку, жонку і маці ў сваіх тэкстах. Калі ён піша пра гэтых трох жанчынаў, ён проста мілы… напiсала Ўжо ня дзевачка... 03.11.2002, 22:43
Пасьля гэтага можна напляваць, што ён ня любіць шмат каго… напiсала Ўжо ня дзевачка... 03.11.2002, 22:46
1993. Васючэнка і людскасць Чаму маё пакаленне наскрозь патрыярхатнае? Мужчынскасць, мужнасць, моц — нашы каштоўнасці. Адсюль: і хамства, і грубасць, і простасць. Самы асцярожны празаік з "тутэйшых" — Пятро Васючэнка ў апавяданні "Аптэкаркі" напісаў: "Бо Ў ДЗЯЎЧАТКАХ, як мне падалося, БЫЛО й нешта сапраўднае, ЛЮДСКАЕ, хаця яно надта квола прабівалася праз іхняе недарэчнае крыўлянне". Чаму людскае і чалавечае ў жанчыне яго дзівіць? напiсаў Адам Глобус 04.11.2002, 13:44
Спачуваньні сп. Сысу, хоць якія словы могуць суцешыць. Вытрымкі Вам, сп. Глёбус, і здароўя Вашае матулі. Мы-ж дасварымся іншым разам. напiсаў Navum 04.11.2002, 15:07
1996. Ахроменка і газеты Трылерыст Слава Ахроменка (Бутырскі, Волкаў, Томсан…) у спрыяльны дзень мог лёгка наляскаць 50-80 старонак захапляльнага чытва. За спрыяльнымі днямі надыходзілі крытычныя. Творчы крызіс навальваўся на Ахрома. Слава пакутваў. Крызісы і пакуты, як вядома, абвастраюць разумовы пошук; а хто шукае, той знойдзе. Слава знайшоў выйсце ў старых газетах панакіданых у ванным пакоі. Звычка такая была ў Ахроменкі — кідаць прачытаную прэсу у лазенцы. Чарнушныя тэксты пра жыццё крымінальнага свету лёгка клаліся ў аснову шматлікіх дзюдзікаў і баевікоў. Галоўнае ў жыцці — знайсці крыніцу харчавання, і якая розніца творчае гэтае жыццё ці звярынае. Ідэя — перафастрыгоўваць газеты ў кнігі — мне спадабалася. Запрасіў я дзяўчатак-бібліятэкарак, якія з дапамогаю ксераксу і нажніц вырабілі трыццацітомную энцыклапедыю пра катастрофы і злачынствы. Дзякуючы крытычным дням у творчасці майстра новых рускіх трылераў Уладзіслава Ігаравіча Ахроменкі (Рышада Нуры Хлуса), атрымаўся праект з шалёным камерцыйным поспехам. P.S. Слава, выпіваць з вамі небяспечна. Як сказаў ваш-наш сябра — Валодзя Рэкшан: "Стары вы ўжо, малады пісьменнік!" Наогул, я п'ю мала, і не ад сквапнасці, як вы (Хлус і Юр) напісалі, а ад любові да іншых праяў жыцця. Не марнуйце час на пустацветныя размовы, заводзце старонку-галінку і пішыце "Здані і пачвары - 2" ці яшчэ што весялейшае і геніяльнейшае. Пачвараў, як і сУчаснікаў, навокал процьма, і ўсе яны чакаюць партрэтаў з вашых рук. напiсаў Адам Глобус 05.11.2002, 19:27
Адаме, ну тык як у анекдоце: "Прыйшоў паручык Ржэўскі і ўсё спаскудзіў!" напiсаў Раман Кардонскі 05.11.2002, 19:39
Да Глёбуса. 1. Мае спачуваньні. Магу нават падказаць, што Ніне Ўладзімераўне прынесьці ў шпіталь, як крыху акрыяе. Запісы Брамса. Яшчэ з 1987 года памятаю, што фартэпіаннага Брамса яна любіць. А музыка лечыць, сам ведаю. Перадайце ёй прывітаньне і зычэньне як мага хутчэй паправіцца. 2."Наогул, я п'ю мала, і не ад сквапнасці, як вы (Хлус і Юр) напісалі, а ад любові да іншых праяў жыцця…" Менавіта ад сквапнасьці. Трыллерыст Ахром напiсаў Hlus 05.11.2002, 20:42
А вось мне, з боку паглядзеўшы, дзіўна неяк. Бо, калі-б у мяне маці жыла-б у Бостане й патрапіла ў шпіталь, то я-б зь ёй час-бы праводзіў, а ня высьвятляючы асобы за нікамі. Але-ж гэта мабыць таму, што я пра свае пачуцьці да мамы ня крычу на ўвесь сьвет. Хлусу: А чаму-б Вам і запраўды не адведаць спадарыню Адамчык у шпіталі? Ці для гэтага трэба Глёбуса дазвол? Ну а тым, хто ня можа, з адлегласьці напрыклад, прапаную проста памаліцца за яе выздараўленьне, дый у царкве сьвечку паставіць й ня толькі для яе, але для сваей маці, таксама. Ці часта мы ўспамінаем у малітвах сваіх матак і бацькоў? А спачуваньні, - як я быў упэўнены, - выказываюцца калі чалавек адыйшоў у лепшы сьвет. Бачыце, як знаёмства зь пісьменьнікамі разбурыла мае вясковыя стэрэатыпы… напiсаў Раман Кардонскі 05.11.2002, 23:42
1962. Баба Броня і казка пра дзедаву дачку Дзедава хата. Цёмна. Не сплю, варочаюся на ільняной прасцінцы. "Валодзя, чаму не спіш?" — баба Броня гладзіць мяне па галаве. "Не спіцца…" "Давай я табе казку раскажу. Слухай… Была ў дзеда дачка, і ў бабы — дачка. Купіў дзед бычка Трацячка. Выправіла баба дзедаву дачку пасвіць бычка і дала ёй пук верацён і пук кудзялей, каб у полі дзедава дачка нітку ссукала, палатно саткала, выбеліла і дадому гатовае прынесла. Навязала дзедава дачка бычка Трацячка ў полі, а сама села побач і плача. "Што ты плачаш?" — пытаецца бычок у дзедавай дачкі. "Дала мне мачыха пук верацён і пук кудзялей і загадала прынесці з поля гатовае палатно". "Не плач. Я ўсё зраблю". З'еў бычок Трацячок пук верацен і пук кудзялей а высраў скрутак белага палатна. На другі дзень баба дала дзедавай дачцы дзесяць пукоў верацён і дзесяць пукоў кудзялей, а сваёй дачцы наказала пільнаваць. Высачыла тая, што не дзедава дачка палатно прадзе і беліць, а бычок высірае. На трэці дзень баба паслала ў поле сваю дачку пасвіць бычка Трацячка і дала ёй сто пукоў верацён і сто пукоў кудзялей. Загадала бабіна дачка бычку Трацячку з'есці сто пукоў верацён і сто пукоў кудзялей. З'еў бычок Трацячок сто пукоў верацён і сто пукоў кудзялей і стаіць. Зазірнула бабіна дачка бычку Трацячку пад хвост, думала выйдзе з-пад хваста палатно. А бычок Трацячок абасраў бабіну дачку з галавы да ног. Прапала сто пукоў кудзялей і сто пукоў верацён. Загадала баба дзеду зарэзаць бычка Трацячка. Пайшоў дзед нож вастрыць, каб зарэзаць бычка. А дзедава дачка пабегла да Трацячка, абняла яго за шыю і плача. "Не плач, дзедава дачка, а мяне паслухай… Калі зарэжуць мяне і скажуць табе панесці на рэчку і там памыць мае вантробы, ты знойдзеш у іх залатое зярнятка. Пасадзіш яго каля хаты. З залатога зярнятка вырасце залатая яблыня з залатымі яблыкамі, яны дапамогуць табе…" "Спі, заўтра дакажу, як залатое зярнятка дапамагло дзедавай дачцэ і звяло са свету бабіну дачку…" "Не хачу спаць, хачу даслухаць, як залатое зярнятка звяло са свету бабіну дачку". "Зарэзаў дзед бычка Трацячка. Панесла дзедава дачка на рэчку вантробы, памыла іх і знайшла залатое зярнятка. Пасадзіла дзедава дачка залатое зярнятка каля хаты. Вырасла з таго зярнятка залатая яблыня з залатымі яблыкамі. Ехаў царэвіч на белым кані. Убачыў залатыя яблыкі і захацеў пакаштаваць. Яблыня узняла свае галіны высока-высока. Не змог царэвіч дастаць ніводнага яблычка. Папрасіла дзедава дачка яблыню, каб тая нахіліла галінку. Пакаштаваў царэвіч залатое яблыка і закахаўся ў дзедаву дачку. Пасадзіў яе на каня і паскакалі яны ў палац жыць. Праз дзевяць месяцаў нарадзіўся ў іх сын Салівон. Запрасіў царэвіч на хрэсбіны Салівона ўсіх сваякоў. Баба з дзедам прыйшлі і бабіну дачку прывялі. Пакуль госці гулялі, баба і бабіна дачка схапілі дзедаву дачку, прывязалі на шыю камень і ў рэчку ўкінулі. Расплакаўся Салівон, цыцкі захацеў. Пабеглі госці салівонаву мамку шукаць і пачалі гукаць… Салівон плача, цыцку просіць! Салівон плача, цыцкі хоча! Пачула дзедава дачка, як плача яе сын Салівон, і адгукнулася… Я бягу-бягу падбягаю, камень грудзі мае прыціскае, раса вочы мае выядае…" "Баба? Як гэта раса вочы выядае7" "Гэта не тая раса, што зранку на траве, а тая трава, што на дне рэчкі расце і нібыта змеі зяленыя па пяску сцеліцца…" "Далей…" "Пачулі госці голас дзедавай дачкі. Выцягнулі яе з рэчкі. Накарміла яна цыцкаю сына Салівона. А злую бабу і бабіну дочку царэвіч разадраў на баране! Спі!" І я спаў на белай ільняной прасцінцы. напiсаў Адам Глобус 06.11.2002, 11:28
казкі, гэта тое, без чаго я сябе не ўсьведамляю. я проста загінаюся, калі пазбаўляюся магчымасьці прыпасьці да крынічак лубочнага сюру.. дзякуй, адаме напiсаў holzteller 06.11.2002, 11:57
На загінайся, калі ласка, Хольц міленькі, бо хто-ж нам тады Літару мадэраваць будзе… напiсаў Раман Кардонскі 06.11.2002, 16:25
1962. Баба Броня і казка пра лісічку На стале талерка з забеленай фасоляю. "Валодзя, бяры лыжку і еш," — баба Броня сядае побач і заглядае мне ў вочы. Набычваюся: "Не хачу". "Фасоля мякенькая, у печы пастаяла. Паглядзі на яе, нібыта цукеркі… Ты будзеш есці, а я казку раскажу. Еш і слухай… Жылі дзед і баба. Скончылася ў іх яда. Выправіла баба дзеда рыбу лавіць і наказала нікога на воз не садзіць. Запрог дзед каня і паехаў на рэчку. Налавіў рыбы цэлы мяшок і дахаты вяртаецца. Даганяе дзеда лісічка і просіць: "Дзед, падвязі мяне да леса". "Не падвязу, мне баба наказала нікога на воз не садзіць". "Усё больш не буду, жывот забаліць". "Пабаліць і перастане. Еш і слухай… "Ты, дзед, нікога і не пасадзіш, калі адну маю лапку падвязеш. Можна я адну лапку на воз пакладу, замерзла ў мяне лапка". "Ну кладзі сваю лапку". Паклала лісічка лапку на воз, крышку прабегла і далей просіцца: "Дзед, ты такі добры і паслухмяны, можна я другую лапку на воз пакладу?" "Ат, кладзі і другую". Ну дзе дзве лапкі лісічкіны леглі, там і чатыры апынуліся. Толькі хвост дзед не дазволіў класці на воз. І дарма не дазволіў, бо лісічка хвастом замятала ў снег рыбу, якую паціху выкідала з прадранага мяшка. Як выпатрашыла лісічка мех, дык падзякавала дзеду і шуснула ў лес, каб вярнуцца і паесці смачнай рыбы. Прыехаў дзед пад хату, а баба на падворку чакае: "Налавіў?" "Ого, шмат налавіў!" — глянуў дзед на воз, а там пусты і дзіравы мех ляжыць. "Ты каго, дзед, падвозіў?" "Нікога. Адну лапку лісічкі, надта ўжо прасілася". "Ну і сядзі галодны, калі бабу сваю не паслухаў. Хай тваю рыбу лісічкі ядуць". Вось і ўсё. Бабу трэба слухаць і фосолю трэба есці. Пад'еў і бяжы гуляй, каб жывот не балеў". І я бег на рэчку да хлопцаў гуляць у вайну. напiсаў Адам Глобус 08.11.2002, 15:46
1965. Баба Броня і казка пра Васільку Дождж. "Баба Броня, я пагуляць пайду?" "Куды ты такім дажджом пойдзеш? У хаце пасядзі, а я казку раскажу… Быў у маці сынок, звалі Васілёк. Любіў Васілёк рыбу лавіць. Прывядзе яго маці на возера, пасадзіць у чаўнок і накажа: "Сынку Васільку, плыві і рыбу лаві, толькі да берагоў не падплывай, бо вядзьмарка схопіць цябе, панясе і з'есць. Толькі калі я цябе паклічу, ты да берага плыві". Так і павялося. Прыходзіла маці і клікала: "Сынку Васільку, плыві на беражок, дам табе піражок". Прыплываў чаўнок на беражок, і маці частавала сынка піражком і вяла дахаты. Прачула вядзьмарка, што Васілёк рыбу на возеры ловіць. Прыйшла, схавалася за вярбу і гукае: "Сынку Васільку, плыві на беражок, дам табе піражок". А Васілёк адказвае: "Не паплыве мой чаўнок на беражок, бо ў маёй маці голас тоненькі, а ў цябе, вядзьмарка, — тоўсты". Пабегла вядзьмарка да каваля і папрасіла распляскаць язык, каб голас патанчэў. Распляскаў каваль вядзьмарскі язык, і голас патанчэў. Прысунулася старая вядзьмарка на возера, схавалася за дрэва і кліча тоненькім голасам: "Сынку Васільку, плыві на беражок, дам табе піражок". Прыплыў чаўнок на беражок. Схапіла вядзьмарка Васілька, закінула на плечы і панесла, каб у лесе засмажыць і з'есці. Несла, несла, стамілася і сраць захацела…" "Баба Броня, я таксама у прыбіральню хачу". "Схадзі, толькі дзедаў пінжак накінь, каб не змокнуць". Злётаў я ў прыбіральню і лёгкі вярнуўся. "Пасадзіла вядзьмарка Васілька на пень, а сама побач сраць села. Пачаў Васілёк прасіць пень: "Расці, расці пень. А каб ты, ведьма, не высралася!" "Што ты там гаворыш?" "Прашу Бога, каб табе лёгка сралася". " Ну прасі". Прасіў Васілёк пень, і той вырас пад самае неба. Высралася вядзьмарка і бачыць, што Васілёк сядзіць не на пні, а на высокім дрэве. Пачала вядзьмарка скакаць, каб Васілька дастаць. Не змагла даскочыць. Пачала дрэва грызці. Зубы пакрышыла, а дрэва не перагрызла. Пабегла да каваля, прынесла секеру і кажа: "Сячы сякера па палену!" А Васілёк папраўляе: "Не па палену, а па калену!" Секанула вядзьмарка сабе па калену, раззлавалася і пакульгала да каваля па пілу. Прынесла пілу і пілуе. А Васіёк паглядзеў на неба, каб у неба папрасіць паратунак. Ляцелі па небу качкі. Пачаў Васілёк качак прасіць: "Качкі, качкі, скінце мне па пёрку, каб я крылы зрабіў і да маці паляцеў". Кінулі качкі па пяру, зрабіў Васілёк крылы і да маці паляцеў. А вядзьмарка не бачыла, што няма Васілька, і пілавала дрэва, і перапілавала. Павалілася дрэва на вядзьмарку, і забіла яе". "Баба Броня, дождж скончыўся". "Абувай боты і ідзі". І я ішоў на вымыты дажджом двор. напiсаў Адам Глобус 09.11.2002, 13:12
1967. Прабаба Маня і вайна Кот з'еў рыбу… Мы — Толік Кісель і я — налавілі карасёў, прывезлі іх у бідончыку, які паставілі на ганку. Пакуль мы снедалі, кот перакуліў бідончык і зжэр карасікаў. Толік злавіў кацяру, запхаў у капронавую сетку, павесіў сетку на плот і пачаў лупцаваць зладзюгу скураной папругай. Я, канешне, і лавіць дапамагаў, і сетку на плот мы чаплялі разам, і лупіў бы кацяру пасам, каб не прабаба Маня. Яна пачула душашкамутальныя галашэнні нашага коціка, прабегла, насварылася, спыніла экзекуцыю, загадала выпусціць жывёлу і сказала: " Ня ўсіх дурных вайна пабіла!" Гэты сказ мы — я і Толік — паўтаралі безьліч разоў, заліваючыся смехам, бо што-што, а вайна ну ні як не магла нас пабіць. Вайна засталася ў далёкім мінулым, а наперадзе квітнела безваенная вечнасць, мы ў гэта верылі, чамусці. напiсаў Адам Глобус 11.11.2002, 12:08
1987. Дурэйка і прасталыткі Студэнт Дурэйка марыў стаць палітыкам, але ў легендарныя асобы трапіў іншым чынам. Дурэйка вынайшаў спосаб, як дваццаціпяцірублёвую прастытку трахнуць за пяцёрку. Дурэйка апранаўся па-святочнаму і падыходзіў да рэстарацыі "Журавінка". Падыходзіў позна, за хвілінаў дваццаць да закрыцця, калі тамтэйшыя прасталыткі канчаткова гублялі надзею зняць кліента. Праклінаючы змарнаваны вечар, прастытуткі вывальваліся з "Журавоў" і напорваліся на Дурэйку, які прапаноўваў самай прывабнай дзявулі 20% ад яе таксы. Ніводная не адмовілася, але ўсе, як адна, прасілі не распавядаць пра сваё фінансавае падзенне. Дурэйка доўга трымаў слова, а потым, стаўшы паліткруцялём, дазволіў сабе ўжываць прасталытак за поўны кошт і распавядаць ім пра прыгоды маладосці, праз што і набыў вядомасць. напiсаў Адам Глобус 11.11.2002, 21:04
2002. Ленін і плагіят Паэта Ленін пастарэў, і яго пацягнула на прозу. Пээту пацягнула не на сваю, а на маю прозу. Ленін узяў тры крыніцы: маіх "сУчаснікаў" і "Менскіх вар'ятаў" ды "Здані і пачвары" Хлуса з Юрам. З трох крыніц і спісаў свой опус "Здані пабач". Галоўны рэдактар часопіса "Студэнцкая думка" — Іра Віданава апублікавала плагіят у нумары 9-2002. Шчыра прызнаюся, прыемна, калі з цябе плагіяцяць. Але хрэнова, калі перапісваюць і імправізуюць пасрэдна. Ленін піша пра гасцей з украіны… Ведаю я тых гасцей, яны ў мяне дарогу спыталі ў Малінаўку, там іх сваякам перасяленцам-чарнобыльцам кватэры падавалі. Ленін ёсць Ленін, яму што палешукі, што яцвягі, што хахлы ўсе на адзін савецкі твар. Майго суседа, з сумнавядомым прозвішчам Захаранка, паэта пераназваў Дзедам у цяльняшцы, але гэта даравальна, а тое што Захаранка чытае толькі свае вершы, а не плагіяціць фальклор, як думае Ленін, недаравальна. Карацей… Кожны плагіятар у першаю чаргу — вучань, а вучня трэба біць, каб добра вучыўся. Лепш за ўсіх з трох першакрынічанцаў б'ецца Хлус. Ён і будзе гасіць Леніна. Юр будзе караць Віданаву. Ну а мне застаецца гвалт над Крупскай, якая хаваецца за нікам Джэці і саўдзельнічае ў зладзействах. Вядома, пакаранне стане мастацкім, а не фізічным актам. Дрыжыце зладзюгі! Дзікае паляванне пачалося! Мы прыйдзем! Вы пакралі нашы першародная творы. Мы адпомсцім! Па старонках часопісаў і газет, па экранах манітораў скача нашае паляванне і будзе скакаць вечна! напiсаў Адам Глобус 17.11.2002, 22:19
Спадзяюся, што нам пра вынікі паведамяць і "трафэі" паляваньня прадэманструюць… напiсаў Раман Кардонскі 17.11.2002, 23:29
1968. Баба Броня і печкуры Баба падпальвае керагаз і ставіць на яго патэльню. Па чорнаму споду патэльні з патрэскваннем разбягаецца скрылік масла. Печкуры выкочваюцца ў муку, кладуцца ў шапатлівыя алейныя карункі і залацеюць проста на вачах. Печкуроў усяго тры. "Галоўнае — ты іх сам злавіў," — кажа баба. Праз бабіна "сам" пачынае праступаць мая "самасць", маё сапраўднае "я". Галоўнае не смажаныя печкуры, не чорная патэльня, блакітны не керагаз… Галоўнае — сам. У большасці людзей сваё "я" з'яўляецца праз люстэрка. Вось ён — адбітак мяне, вось і я сам. Да мяне "самасць" прыйшла праз ловы, смажанне і паяданне залатых печкуроў з чорным хлебам. напiсаў Адам Глобус 18.11.2002, 11:35
1966. Баба Броня і камень Любімым сынам у дзедавай сям'і быў малодшы з трох братоў — Ян. Дзеля Яна дзед з бабай пасадзілі сад, дзеля яго пачалі будаваць дом у ябланевай засені. Калі зрабіўся падмурак, суседзі напісалі скаргу, нібыта наш новы дом загародзіць ім сонца. Дзяржава ўзяла бок суседзяў, бо наша вёска апынулася ў спісе неперспектыўных. У такіх вёсках забаранялася будавацца. Каб скаргі не было, дык не прыехаў бы бульдозер і не пакрышыў бы падмурак. Прыпёрся, насмуродзіў сінім дымам і, зламаўшы плот, патрушчыў цэментовыя брусы. Бульдозер з'ехаў, а ўзрадаваная суседка на ўсю вуліцу ўсхваляла Бога і кляла нашых сваякоў да пятага калена. Баба Броня падняла з зямлі камень і пусціла ў голаў суседкі. Тая змоўкла, павалілася на дарожны пыл і ляжала, пакуль не прыехалі міліцыянты. Баба Броня сказала, што суседка сама сабе разбіла галаву, каб нас абгаварыць, бо разбуранага падмурка ёй замала. Міліцыянты вырашылі правесці следчы эксперымент, бо сведкі меліся з абодвух бакоў. Асноўнае пытанне, на якое мусіў адказаць эксперымент: ці магла баба Броня дакінуць такі вялікі камень з таго месца, дзе стаяла, да таго месца, дзе павалілася суседка. Колькі разоў мянты не спрабавалі дакінуць камень, ні разу не дакінулі, пра тое каб пацэліць у лоб гаворкі не вялося. Гэтым разам улада стала на бок бабы Броні. Толькі радасці не было. Дзе ж ты парадуешся, калі твой плот, твой сад, твой падмурак пабурылі, а твой любімы сын змушаны з'ехаць ад цябе назаўсёды. напiсаў Адам Глобус 19.11.2002, 23:56
2002. Чалавек з акрываўленай галавой Разглядаю малюнкі на сцяне кальварыйскага касцёлу, што у Менску. Дзіўныя малюнкі, нехта намаляваў белай фарбаю фактуру кары. Намаляваў кіпцястай лапаю. Намаляваў хутка. Размаляваў сцены ад карнізаў да падмуркаў. Я паварочваюся да людзей, якія стаяць за плотам, на могілках, і кажу: "Маляваў не чалавек! Чалавек так не зможа намаляваць кару!" "Гэта маляваў чалавек," — пярэчыць незнаёмец з акрываўленай галавою. Пералажу праз плот, да людзей, на могілкі. Пада мною ломіцца штыкеціна. Саскочыўшы з плоту на зямлю, адчуваю палёгку. Мне болей не страшна. "Папраў плот," — кажа чалавек з акрываўленай галавой. Я выпростваю трэснутую штыкеціну. Яна нібыта жывая і зрастаецца на вачах. Прачынаюся і паўночы не магу заснуць. У ваччу стаіць акрываўленая мужчынская галава. Раніцай тэлефануе цешча, я падрыхтаваўся прымаць віншаванні, сягоння дачцэ спаўняееца дзевятнаццаць гадоў. Замест віншаванняў цешча кажа, што ў цесця пасярод ночы здарыўся інсульт. Ёсць рэчы і з'явы, да якіх не магчыма падрыхтавацца самому; і тады нехта іншы рыхтуе цябе. напiсаў Адам Глобус 25.11.2002, 12:19
1994. Ніканаў і расейскі мат Мат, мат, мат… Паўсюль. А ў нас прынцыпы: у беларускай мове мату нямашака, мат — чыста маскальская з'ява. Толькі надараюцца сітуёвіны, калі без мацюкоў у тэксце ну ніяк не абыйсціся… Іду, гуляю па Маскве, бачу прадаецца "Хуёвая кніга" Аляксандра Ніканава. Разгарнуў і чытаю ў анатацыі: "Ахуіцельна цікавая кніга…" Зазірнуў у пасляслоўе намастачанае Віктарам Шэндзеровічам: "Ні хуя сабе — кніжка называецца! Таксама вырашыў, блядзь, здзівіць…" Набыў, прачытаў і выснову зрабіў: кніга хуёвая, як і ўся сучасная расейская літаратура — поўная хуйня. І не хуй, блядзь, піздзець пра заебацельскую рашэн культуру, такой хуйні можна нарабіць дахуя і асабліва ўябываць не трэба. P.S. Гэты эпізод згадаўся мне пасля прачытання форума "Культавая кніга", які я старана вёў амаль паўгода, пакуль на яго не прыйшлі носбіты расейскіх мацюкоў. Толькі гэта зусім не азначае, што я пакіну свой форум. напiсаў Выдавец 25.11.2002, 22:05
1978. Цішын і генеральскі мундзір Кепскі той мастак, які не марыць напісаць вялікую карціну. А як ты намалюеш вялікую карціну, калі ў цябе майстэрня 3 на 3 метры? Значыцца, кепскі той мастак, які не марыць пра вялікую майстэрню. Ігар Цішын марыў, ну і я марыў, бо задумалі мы намаляваць палатно памерам 9 на 3. Майстэрню Ігар знайшоў, тэхнічны паверх у інтэрнаце, які належыў транспартнікам, розным там трамвайшчыкам і тралейбуснікам з аўтобуснікамі. Яны сказалі, што атдадуць паверх, калі нехта з гары ім загадае. Ігар успомніў цесця свайго аднакурсніка Султанава. Выпіў Ігар з Султанавым, і за чаркаю прыдумаўся падарунак-хабар для генерала-сілавіка. Султанаў прынёс цесцяву форму і фатаздымкі ўзнагародаў і твараў. Мундзірчык быў яшчэ той, шкада, мне замалы, а на Цішыне сядзеў як на яго пашыты. Цішын меў твар Сакрата, было досыць весела глядзець і маляваць генерала з тварам Сакрата-Цішына. За парадны партрэт міліцыянт дапамог мастаку атрымаць тэхнічны паверх. Толькі пісаць карціну 3 на 9 мы перадумалі. Так заўсёды бывае: ад дабра шукаеш дабра, ад вялікага прэшся да большага, пакідаючы на цяжкім шляху парадныя партрэты генералаў. напiсаў Саўдзельнік 28.11.2002, 17:55
2002. Абламейка і доўгі язык Тэолаг-прапагандыст Сяргей Абламейка любіць канстатаваць. У адным з ягоных канстатаванняў прачыталася… "Кароткі розум — доўгі язык. Гэта абавязкова". Мяне, уладальніка доўгага беларускага языка, гэта здзівіла. Такая сакраментальная думка-канстатацыя магла заляцець толькі у галаву супрацоўніка радыё, бо самыя даўжэзныя і натрэніраваныя языкі менавіта ў іх, у Абламеяк. Хто сумняецца… А вось пра розум доўгаязыкіх я маю іншае меркаванне. Язык да Кіева давядзе, вядома, а доўгі язык можа давесці і да Прагі, і да Масквы, і да Вашынгтона, і да белага дома пад сінім небам. Так што, неабавязкова: кароткі язык — вялікі розум. напiсаў Саўдзельнік 28.11.2002, 18:58
1998. Малішэўскі і куртка Пазаўсёднаму гула і каліхавала ў "Траецкім прадмесці" пятнічная п'янка. За доўгім сталом я напіваўся побач з Сярожкам Малішэўскім. "Закалябалі мастакоўскія зграі! Хіба мастак павінен весці зграйны лад жыцця? Мастак — асоба, і мусіць жыць асобна. Асабліва мяне задзяўблі твае беларусЫ з пагоняаааааааамі…" — наязджаў на мяне Сярожка. "А як мяне задралі белАрусы з пагоооонамі!" Сцямнела, акенца з гарэлкаю зачынілася. Мы рушылі даганяцца. Каля карлікавага помніка інсітнаму мастаку Язэпу, нас наведала анархічнае жаданне пратэставаць. Маё жаданне зняважыць сімвал аматарскага мастацтва было мацнейшае. Я вандаліў, а Сярожка стаяў на шухеры, чакаючы сваёй чаргі на акцыю. Куды ён глядзеў? Пра якое мастацтва думаў? Чаму не заўважыў мянтоў, што падрулілі да мяне і сказалі: "Ну даеш, не каб пайсці пад мост і ціха зрабіць справы, як усе людзі робяць. Уяўляеш, што табе будзе, калі ў пратаколе напішам "сцаў на помнік культуры", пасадзяць". "А калі прыбяру? Адпусціце?" "Як ты прыбярэш? Рукамі?" "Хай прыбірае…" Зняў я куртку і выцер лужыну. "Што ты дома пра куртку скажаш?" — пацікавіліся мянты. "Прыдумаю па дарозе". На мосце Малішэўскі роспачна выдыхнуў: "Шкада курткі". "Мне зусім не шкада! Хочаш табе прэзентую?" "Неэээээээээ!" Куртка паляцела ў Свіслач, а я задумаўся над актуальным пытаннем, дзе б гэта рукі памыць. P.S. Показкі пра здарэнне каля карузлікавага помніка Язэпу пераказваюць розныя людзі, чым памнажаюць маю скандальную легендарнасць, за што я ім вельмі ўдзячны. P.P.S. Дома пра куртку я расказаў праўду, як заўсёды. напiсаў Саўдзельнік 28.11.2002, 20:37
Геніяльны ход, Адам. напiсаў Палівач 28.11.2002, 21:22
гісторыя пра куртку не цааалкам прадстаўлена нашай увазе… што было ў кішэнях? напiсала Tekla 29.11.2002, 02:11
!999. Талочка і 2 па 100 Ёсць такія сабутэльнікі, я якімі прапіваюцца ўсе грошы, да апошняга, прыхаванага на чорны момант, даляра. Якраз такі сучарачнік — Міхась Талочка. Як збярэмся, то ўжо гульнём: і па барах, і па лазьнях, і па бардэльерах. У самы нечаканы момант, а такія моманты заўсёды нечаканыя, грошы сканчаюцца… Сядзім мы ў вары "Сняжынка". 2 па 50 і таматны сок. 2 па 100 і таматны сок. 2 па 100 і мініралка. 2 і 100 і разыходзімся. Хопіць, трэці дзень п'ем, апошнія 2 па 50, апошнія, апошнія… У мяне грошы скончыліся. А ў мяне яшчэ пазаўчора абнуляваліся кішэні. Золотца, у нас бабкі скончыліся, накапай 2 па 30 грамаў . А як вы заплоціце, калі грошы ёк? Сунуў я руку ў кішэнь і дастаў жменю празерватываў. Здурэў, я што ў касу прэзікі пакладу. Налі ім 2 па 100, а гандоны мне прынясі, спатрэбяцца. Як вам, хлопцы, пашанцавала, што наш гаспадар добры. Ты заўсёды ў кішэнях прэзікі носіш? — спытаў Талочка пасля знаёмтва з гаспадаром бара "Сняжынка". Канешне… Схлусіў я, не міргнуўшы вокам. напiсаў Саўдзельнік 30.11.2002, 14:23
1993. Краўчанка і букет Паэт Сыс любіў свой дзень нараджэння. Гасцей запрашалася поўная кватэра. Пілося, ялося, спявалася і паэзія чыталася. Такія вершы гучалі, што ўсім плакалася ад радасці. Артысты, журналісты, мастакі, дівакі і міністры… Зарыфмаваўся. Прабачаюся, выбачаюся. Міністр быў адзін. Міністр замежных спраў — Пётар Краўчанка — падарыў Сысу найвялікшы букет і самую ёмістую бутэльку віскі. Не ўсё так кепска, калі міністры… Зноў, загіпербалізаваўся. Калі міністр дорыць паэту кветкі, не ўсё так кепска, як газеты пішуць і тэлівізія паказвае. Як казаў Сыс: "Надта хочацца верыць, надта хочацца верыць…" ……………………………………… 2002. Мама і зімовае паліто Валодзя, як ты ходзіш?! Такі холад, а ты ў лёгкім палітончыку. Дзе твая дублёнка? Ма-а-ам, дублёнка знасілася, я хутка хаджу, мне цёпла. Памерай бацькава паліто, яно цёплае, у яго футравая падбіўка. Ма-а-ам… Год прайшоў. Мы з бацькам так радаваліся, калі куплялі гэтае фінскае паліто. Паглядзі, які акуратны каўнер. Тата яго амаль і не панасіў. Памерай. Яно мне будзе замалое. Памерай. Толькі памерай. Мне будзе прыемна паглядзець на цябе ў бацькавым паліто. Я ж казала, што падыйдзе. А тваё паліто я ў шафу павешу, як пацяплее, ты прыйдзеш і памяняеш бацькава на сваё. Ма-а-ам, вось грошы вазьмі. Ага, будзем лічыць, што гэта за паліто. напiсаў Саўдзельнік 02.12.2002, 22:36
1975. Сарока і бабы Спрачацца на скрыню каньяку ў асяродку вечнап'яных скульптараў лічылася найвышэйшым пілатажам. Кастусь Сарока вечна спрачаўся… Хочаш паглядзець, як дзве бабы паб'юцца? Як ты зробіш, каб бабы ды пабіліся? Проста, магу зараз зрабіць. Яны ўзапраўду біцца будуць? На поўным сур'ёзе! Не зможаш! Змагу! Не зможаш! Спаранём на скрыню каніны? Давай!.. Спрэчнікі ехалі на Камароўскі кірмаш. Сарока выглядаў на аўтобусным прыпынку бабу з вялікай торбаю, падыходзіў, падсаджваўся каля торбы і чакаў. Калі нейкая разэля сядала каля яго з іншага боку, ціхенька прасіў: "Я па-маленькаму злётаю, а ты папільнуй торбу". Кастусь сыходзіў і хаваўся. Разэля пільнавала. Падыходзіў аўтобус. Баба хапала торбу і кіравалася да дзвярэй, а ёй напярэймы ляцела разэля. Цёткі счэпліваліся ў бойцы. Сарока выйграваў каньяк. Калегі-скульптары асуджалі жорсткае сэрца, але пройгрыш атдавалі заўсёды. Такому не атдай, даражэй выйдзе ў сто разоў. напiсаў Адам Глобус 03.12.2002, 23:20
2002. Нацэўскі і падабенствы Помнікава-могільнікавы мастак Міша Нацэўскі падобны да Ван Гога. У знешніх рысах ён пачаў адшукваць падабенства духоўнае, паперамалёўваў сабе сланечнікі і партрэты з парэзаным вухам. Убачыў тыя пошукі Руслан Вашкевіч, адпусціў бараду і намаляваў Мішку, рыхтык Вінцэнт. Змастачылі яны выставу vincent van gogh memorial house у галерэі "Зямля людзей". На адкрыццё сабраўся народ. Цікава на жывога Ван Гога-Мішку паглядзець. Нейкі мастацтвазнай сказануў, што каб зразумець сутнасць праекту, трэба быць крышку падобным да індуса. Можа лепей да яўрэя? Паспрабаваў удакладніць я. На што Воўка Цэслер запярэчыў. Я і так падобны, а ты са сваімі набрыяліненымі валасамі падобны да Кірка Дугласа. Боб-гарох! Да Спартака я падобны, а не Кірка Дугласа, які ў кіно граў ролю Спартака. Які час. Не малюем, а перамалёўваем, не пішам, а спісваем, не спяваем, а пераспёўваем усе ўсіх. Імправізацыі, варыяцыі, копіі, алюзіі, каментары, цытаты, запазычанасці, плагіяты, крадзяжы вобразаў — суцэльны постмадэрністычны боб-гарох. P.S. Воў. Чо? Цішын, боб-боб-боб, у сваім Брусэлі таксама панамалёўваў Ван Гога! Міш, хуценька фарбуй Гагена. Я не падобны да Гагена! Боб з ім, з падабенствам. P.P.S. Валодзя, я спадзяюся, ты на выставе час не згубіў? Руслан, боб-гарох, калі знойдзеш мой час, абавязкова вярні. напiсаў Адам Глобус 07.12.2002, 12:35
2002. ХХХ і крадзёж Пакуль я ў Менску займаўся несапраўдным Ван Гогам, у Амстэрдаме ХХХ з паплечнікамі скраў два сапраўдных краявіда спадара Вінцэнта. ХХХ трапіў у музей праз дах. З рэчавых доказаў засталася адно лесвіца каля музейнай сцяны. Пачалося следста. Ведаючы амстэрдамскіх паліцыянтаў, спачуваю ХХХ. Лепш бы ён у Мішкі Нацэўскага набыў падробку. напiсаў Адам Глобус 09.12.2002, 21:39
2002. Харэўскі і поўня Вялікі знаўца краявідных прыгажосцяў — Сяргей Харэўскі сядзіць у Вільні і расхвальвае архітэктурныя вабноты нашае Літвы. Прыўзносячы баракальную Вільню, Сяргей паціху-патроху прыапускае канструктывіскі Менск. Вільня прыгажэе і прыгажэе, на думку Харэўскага, а Менск занепадае і занепадае. Я чакаю, калі краявідазнаўца скажа, што віленская поўня ўдвая прыгажэйшая за менскую. Ён скажа, няма сумневаў, хоць мне цудоўна відаць з майго менскага вакна, што менская поўня ўтрая прыгажэйшая за віленскую. напiсаў Саўдзельнік 10.12.2002, 13:22
ПОЎНЯ І Я Самыя прыгожыя поўні — у Беларусі. Асабліва на Поўнач ад Віцебску, на пачатку траўня й прыкладна зь верасьня на кастрычнік. Калі камяні ў Дзьвіне аліваюць шара-шызым срэбрам, калючыя зарасьці дзікае ажыны нешта абяцаюць, а па-над ворывам кладзецца дыямэнтавая імжа. Няма камроў, кветак, людзей. І за кожным ценем старых дрэваў мрояцца пэрсанажы з Баршчэўскага. А поўня вялізарная. Яна шматкроць адбіваецца ў самых пяшчотных і брутальных рухах вады. У поўнай Поўні цішы плёхнулася выдра ці вадзяны пацук з поўнымі шчокамі. Рака плыве й кольцаў на ёй не відаць. Але вада гучыць. Плёхканьнем, верашчаньнем ціхім і змоўклым, шумавіньнем вакол, вечнага нібы, камяня. Адыйдзі ад вады й тваю душу запоўніць поўніцай спакой. Прывідныя цені алешыны, мігценьне асінавага лісьця, інфэрнальныя павароты фальгі пяціпалых явараў. А па над усім — самая цёплая ў сьвеце Поўня. Нібы начнік , пад якім у чужым гатэлі за чужыя грошы чытаеш беларускую кнігу… Самая лепшая Поўня ў Менску — калі спрабуюць падключыць фантаны ў Купалаўскім парку. Калі лёгка маўчаць з дзяўчынаю, то пабачыш тады, як шнуруюць кажаны ўпоперак Месяца, ловячы першых хрушчоў. Нат паліць ня хочацца. Бо недзе ад ракі цягне водарам набрынялых пупышак туяў. напiсаў Ня-удзельнік 10.12.2002, 19:06
XXX - гэта гэрб Амстэрдаму. напiсаў kremien 10.12.2002, 23:26
1978. Хобатаў і поп-арт Фарбамяшальнік Лёня Хобатаў зляпіў з пластыліну акуратненкую вітушку чалавечага гною. Каб рукатворнае лайно мела большае падабенства з нерукатворным, ён размаляваў скульптурку алейнымі фарбамі ў бліскуча-брунатны колер. Шэдэўр малой пластыкі паклаўся пасярод калідора ў тэатральна-мастацкім інстытуце. Пераканаўчасць вобраза падкрэслівалі: пакамечаны газетны шкумат і старыя кеды без матузкоў. Каб твор не адразу згінуў у нябыце, Хобатаў наведаўся на кафедру мастацтвазнаўства і запрасіў вучоных выкладчыкаў азнаёміцца з поп-артычным шэдэўрыкам. Мастацтвазнаўцы пазырылі на вітушку, пасля чаго дамачка ў акулярах, падобная да кобры, выказала вердыкт: "Хобатаў, ты — дурань!" Лёня, незадаволены адзнакаю, схапіў рукамі мяккую скульптурку і змяў у круглы камяк. Так з'явіўся і знік першы і апошні твор Хобатава зроблены ў стылі поп-арт. напiсаў Саўдзельнік 11.12.2002, 16:38
Хобатаў і Арт Лявон адзін з самых навучаных і таленавітых сучасных мастакоў і дызайнераў. Пра ягоны клясны жывапіс пісаць трэба доўга, але станцыю мэтро "Няміга", што ён аздобіў, ведаюць, бадай, усе. Нешта мінорнае ўжо было закладена ў праект… напiсаў astravy 11.12.2002, 20:42
Хобатаў і мастацкія ўплывы. Лёнік шмат часу правёў у адной майстэрні з Кірушчанкам і Маціевічам…Калісці была выстава гэтых 3-х мастакоў, якая ўстрымалася як выстава аднаго чалавека.Калі не бачыць подпісу пад палатном, то і не згадаеш, хто аўтар.Аднолькавая шэра-брудная гама.Поўная адсутнасць індывідуальнасці.Вось гэта талент!Ну хто яшчэ з мастакоў пагадзіцца на такое? Кажуць, калі майстэрню А.Малішэўскага атрымаў, змяніў стыль. напiсала nata 11.12.2002, 21:43
Калі Харэўскі вядзе госьця па Вільні (пад Поўняй ці Сонцам), празь некаторы час шпацыра-экскурсіі ўзьнікае ўражаньне, што ўся навакольная прыгажосьць, уся веліч і захапляльная невытлумачанасьць Места Вільні ўзьнікла дзякуючы яму — Сяргею Васілевічу Харэўскаму. напiсаў Віленскі Кот 12.12.2002, 18:26
Для справядлівасьці варта зазначыць, што ў адрозьненьне ад Дона, Харэўскі да Менску больш ляяльны. "Да-а-а, прыгажэе горад Менск", — часьцяком любіць паўтараць Харэўскі. Іншая справа, што яму няўтульна гуляць пад Менскай Поўняй. Я сам стаўся сьведкам і удзельнікам такога здарэньня. Ідзем з Харэўскім яснай ночкай — разгаварываем. Ажно, бах — у пуза руля "калаша". Мянтоўскі патруль акаліў, і давай высьвятляць у Харэўскага ці "не ліцо лі он кавказской національнасьці". І такое зь ім здараецца больш-менш перманэнтна і пры сьвятле дня. Ашчаджайма Харэўскага! напiсаў Менскі Кот 12.12.2002, 18:33
"За што мяне жанчыны любяць?" — спытаўся Харэўскі, і аблізнуў бровы. напiсаў Відавочца 12.12.2002, 20:39
2002. М., В. і галава агульнай жонкі Мастак В… Пакіну яго без прозвішча. Чаму? Пазней зразумееш. В. набраўся гарэлкі, распрануўся і лёг у ванну з цёплая вадою. Гаючая вадкасць так адрэлаксавала цела, што яно зрабілася бязважкім. Гной пакінуў вантробы. Змесцівам кішок В. зрабіў малюнкі на сценах лазенкі. Калегі, знайшоўшы непрытомнага В., сказалі: "Вось ён — сапраўдны мастак! Трацячы розум ён малюе ўласным гноем!!!" Некалькі разоў я спрабаваў праверыць праўдзівасць гісторыіі пра мастака В., якую мне распавёў мастак М. Высвятлілася… М. закахаўся ў дзяўчыну, ажаніўся і сыйшоў у войска. Прыехаўшы на пабыўку, ён доўга званіў і стукаў у свае дзверы, якія нарэшце адчыніў яму В., да гэтага моманту — найлепшы сябра. Давялося вяртацца ў войска галоднаму. З таго часу мінула шмат гадоў. У М. новая сям'я. У В. гэтаксама зусім новая сям'я. Толькі няма на свеце іх агульнай былой жонкі. Яна, едучы ў машыне з чарговым каханкам, трапіла ў аварыю, і ёй адарвала галаву. Вось таму я не называю прозвішчаў удзельнікаў трагедыі і не зусім веру ў сапраўднасць гісторыі пра маляванне лайном. напiсаў Саўдзельнік 12.12.2002, 22:23
1971. Хмялеўскі і КПЗ Разглядаў старыя фотаздымкі і спыніўся на партрэце Васіля Хмялеўскага. Вусаты прыгажун ажыў і сказаў: "Раскажы гісторыю пра мяне, бо людзі забыліся, што жыў-быў Васька Хмялеўскі, чэмпіён Беларусі па вольнай барацьбе". Згадвалася рознае, але спыніўся я на камеры папярэдняга знявольвання — КПЗ… Васіль Хмялеўскі зрабіў у сутарэннях шматкватэрнага дому майстэрню-бункер. З мастакамі так заўсёды, ці то на гарышча залезуць, на паддашкі розныя, ці ў сутарэнні-лабірынты спусцяцца. Галоўнае, каб нет так, як у людзей. Абсталяваў Хмялёўскі сутарэнні лямпамі дзённага святла, мальбертам і канапаю, на самаробныя стэлажы кніжак панастаўляў. Дзверы навесіў цяжкія, дошкі ў дзве столкі ішлі. У гэтым бункеры працаваў-маляваў, толькі не доўга. Прыйшоў аднойчы Васіль, а дзверы наросхрыст… Бядлам паўсюль. На канапе мужык спіць. Хацеў Васіль пабудзіць гада. Той не будзіўся, спаў вечным сном. У спіне нябожчыка чарнелі ліпкія дзіркі ранаў. Перапэцканы мёртвай крывёю, Васіль Хмялеўскі заваліўся ў атдзяленне міліцыі. Яго засунулі ў камеру. Пакуль мянты разбіраліся што да чаго, Васіль тры дні прасядзеў у турэмным змроку. Той зяленкавата-чарнільны змрок быў потым на вялікім палатне. Стрыжаныя на лыса мужчыны стаялі пад маленечкім мыльна-белым, закратаваным акенцам. У трох кутках карціны ззялі аранжава-лімонныя літары К, П ды З. У ніжнім левым кутку чырванеў подпіс ВАСЯ. Няма той карціны. У 1994 годзе памёр Васіль Хмялеўскі. Мянты так і не знайшлі забойцу невядомага мужчыны. Толькі вось фотапартрэт папрасіў распавесці гісторыю, і я згадаў 3 літары: КПЗ. напiсаў Адам Глобус 13.12.2002, 16:36
1999. Разанаў і пустата Літаратар з вялікай літары Алесь Разанаў выдаў кнігу выбранага ў серыіі "Беларуская проза ХХ стагоддзя", прынамсі так напісана на вокладцы залатымі літарамі. Хто толькі не ўпісваў сваё імя ў белліт залатымі літарамі! Нарэшце і Разанаў упісаў. Трэба было ў "Беларускую паэзію ХХ стагоддзя", а выйшла ў прозу. Мастакі не даглядзелі, каб іх дзяцей чэрці няньчылі. Дарэчы, пра прозу… Наймаднейшым празаікам у той 999 год на постсавецкай прасторы лічыўся Пялевін, аўтар романа "Чапаеў і пустата". Пэўна, каб не адстаць ад моды, Разанаў уставіў у кнігу верш пра Чапаева… Як не можа быць… Ты што мне не верыш? Каб маіх унукаў чэрці пазабіралі, калі ілгу. Вось табе цытата: Калі ўскіпіць густое лісце і цемры ўздыбіцца правал, нясі мяне, як нё калісьці, як нёс Чапаева, Урал. Гэта не ўсё, яшчэ і такое: Нясі мяне ў сваіх далонях, ласкавы бацюхна Урал!.. Во якая выдатная пустата, розным новамодным і хутказабытым Пялевіным, каб іх чэрці чыталі, і не снілася. Літаральная пустата ад літаратара з вялікай літары. напiсаў Адам Глобус 13.12.2002, 21:41
Уся літаратура — пустата зь вялікай літары. Маю на ўвазе ня гэтую літару, а Літаратуру. І Дастаеўскі вар'ят, і Караткевіч алькаголік, і той ідыёт, і гэты. Толькі вы ўсе, рабяты, нармальныя і напоўненыя, не пустыя. Дарэчы, згадаў яшчэ адну пустату, на расейскай мове (з майго, сабачага): Ах, шаўка, знаць ана сільна… напiсаў don 13.12.2002, 23:23
2002. Разанаў і хайку Хто з сУчасных паэтаў не любіць хайку? Хто з паэтаў, якія пішуць хайку, не чытае Басё? Хто, чытаючы і перачытваючы Басё, не напісаў варыяцыю на матыў вершы пра крумкача: *** На голым суку крумкач уладкаваўся. Восеньскі вечар. Гэты крумкач не дае спакойна спаць тысячам і тысячам паэтаў. Сярод тысяч і тысяч ёсць і тутэйшыя. Вось Алесь Разанаў склаў такую імправізацыю: *** На скрынцы для смецця цярпліва сядзіць крумкач. Раніца ўвосень. Такі шлях у паэзіі… Ёсць Эзоп, а ёсць Лафантэн з Крыловым, паціху-патроху прабіваецца і тутэйшае, кшталту Пякучкі-Крапівы, і гэта не можа не цешыць нашы грэшныя душы. напiсаў Адам Глобус 14.12.2002, 12:36
1997. Ліс і бензазапраўка У прыгажуні Алены Ліс бензазапраўкі не было, яна мелася ў яе мужа. Круты пацан вышываў на "харлеі", быў пры справах, пры нафтапрадуктах і пры бабле. Толькі Алена з тых жанчын, чыё жыццё хутка мяняецца, як у герояў показак. Дзяржава вырашыла крышку прытармазіць рост капіталаў у гаспадароў бензакалонак. Ну і пачалося… Матацыкліст-харлеіст даведаўся, што арышты з абшукваннямі кватэр адбываюцца з 6.15 да 7.15. Штодня пацан ускокваў а 6 і да 8 сядзеў на ложку ў позе лотасу, чакаючы мянтоў. Калаціўся, як авечы хвост, так, што сямейны ложак ходарам хадзіў. Алена не магла выспацца з-за калатуннага мандражу. Каханне — добра, нафтадаляры — выдатна, але ж паспаць хочацца. Давялося разбегчыся ў розныя ложкі, па розных кватэрах. Між іншым, пасля разводу харлеіст вельмі выгодна прадаў аўтазапраўку, толькі прыгажуня Ліс так і не вярнулася ў набрынялы страхам сямейны ложак. напiсаў Адам Глобус 14.12.2002, 14:09
2002. Разанаў і хай Разоў дзесяць мне замаўлялі напісаць пра Алеся Разанава. Адмаўляўся. Адкладаў. Аджартоўваўся. Бо адны, як Галубовіч, лічаць Разанава геніям, іншыя, як Дубавец, "сланом" (Чаму не "каралеваю"?!) у сучасным літпрацэсе… У мяне да творчасці Алеся Сцяпанавіча супярэчлівае стаўленне, бо ён належыць да пакалення дысідэнтаў богаборцаў, якія крочаць па жыцці "з фігаю ў кішэні". Тэксты такіх аўтараў перагружаны алюзіямі і намёкамі, неяснасцямі, цёмнымі месцамі, алхімічнасцю і, зноў жа, богаборніцтвам… *** Што будзе з намі? — клінам свет. Што будзе з ім? — няўжо дарэшты?.. Гасподзь не ведае як след, Гасподзь вядзе эксперыменты. Зразумела, прынамсі мне, што не Гасподзь вядзе эксперыменты, а Разанаў Алесь Сцяпанавіч эксперыментуе і ў сваім праграмным творы "Эксперымент" піша: А маладому сняцца усмешкі і руччы… Адчайна мітусяцца спакойныя ўрачы. Загінем — не загінем, бадай, не ў гэтым сэнс… Работу, што пакінем, наступны данясе. Разблытваць сэнсы гэтых мітуслівых радкоў я не буду. Хай іх у акадэміі навук разблытваюць. Хай там паслухаюць Разанава і зробяць, як ён сказаў: Хай над табой агнямі Прэсні палаюць ягады рабін. Паўстань, распніся, уваскрэсні і немагчымае зрабі! Не фокуснік я і не эксперыментатар, зрабіць немагчымае не магу, як не магу на чорнае сказаць белае. Хай мудры, як чарапаха, эсэіст вылузнецца з панцыра канфесійных ўмоўнасцяў і знойдзе станоўчы пачатак у такіх радках: Хай вершаць езуіты пабоішчы і тло, каб скрозь былі забыты і розум, і святло… Хай.. напiсаў Сучаснік 14.12.2002, 16:10
1999. Разанаў і Някляеў Што адбываецца? "Мы ідзём тварамі адзін да аднаго, а сутыкаемся патыліцамі," — кажа мне Разанаў пра Някляева. Мне чуецца жахлівы гук удару чэрапа аб чэрап. Як выродліва выглядаюць адносіны між паэтамі… Якая сабачая зьвяга ўшчынаецца навокал… Дзе этыка? Дзе эстэтыка? Дзе сумленне? Дзе прыстойнасць? Сыпле рытарычнымі пытаннямі калялітаратурны бамонд. І толькі дасведчаныя ведаюць, што паэты любяць паэтаў, а іншая любоў іх не суцешыць. напiсаў Адам Глобус 14.12.2002, 16:48
Як па-беларуску будзе "present" (noun) (настоящее)? Не сучаснасьць жа? напiсаў цікаўны 15.12.2002, 04:50
2002. Гермянчук і смерць На пахаванні журналіста Ігара Гермянчука ўспомпілася пытанне стоікаў… Няўжо ты не ведаў, што тваё дзіця смяротнае? Ведаў. Як ведаю пра смяротнасць сяброў. Менавіта каля труны Гермянчука ўбачылася і адчулася смяротнасць Айчыны. І што? Хай даруюць мне сябры-паэты, на іх хаўтуры не пайду. На пахаванні Бацькаўшчыны мяне таксама не будзе. напiсаў Адам Глобус 15.12.2002, 23:53
2002. Дынька і Нобелеўскія прэміі Сяргей Ясенін прыдумаў спакусу для чыноўнікаў. Расея, разбуранасць і няпэўнасць, імперскія ўзнагароды адыйшлі, саўдыпаўскія — не прыйшлі. Чынавенства засталося без цацак — ордэнаў, медалёў і ўзнагародаў. Таму Ясенін зазіраў сваімі блакітнымі вачыма ў чынавенскую душу і мякенькім галаском казаў: "Ды за такі ўчынак, Ва-а-а-ам, ордэн трэба даваць!" Чыноўнік мякчэў і падпісваў паперы. Нарэшце, сябра Ясеніна — імажэніст Анатоль Марыенгоф не вытрымаў і абурыўся: "Сяргей, ты гэтаму кіраўніку трэці раз свой ордэн чапляеш!" "Ордэнаў шмат не бывае!" — парыраваў апошні вясковы паэт. Пэўна ж, не бывае і шмат Нобеляўскіх прэмій. Асабіста мне іх выдаваў Андрэй Дынька. За вершы, за прозу і авансам за ненапісаны раман "Еўрапеец". Па-ясенінску шчодрай рукой Андрэй даў прэмію і Юрыку Андруховічу, і Аксанцы Забужка, даў Быкаву з Разанавым, гэта з тых, пра каго я чуў на свае вушы. Раздаючы Нобеляўскія прэміі, Андрэй стаў кіраўніком Пен-цэнтру. Пісьменнікі, як і чыноўнікі, лёгка спакушаюцца ўяўнымі цацкамі. Ну хто з пісак адмовіцца ад Нобеля? Сартр? Адзін на сотню? Забыць, не ўспамінаць. Пагрэшнасць, выключэнне, якое падкрэслівае дыскурс. Праехалі. Таму і пішу, што прамінулі. Асабіста мне чацьвёртая Нобелеўская без патрэбы, хопіць трох. Ну а хто не паспеў атрымаць, той спазніўся, і давядзецца пачакаць новага спакушальніка. напiсаў Саўдзельнік 16.12.2002, 19:05
2002. Зніч і святая вада Артадаксальны паэт — Зніч(Алег Бембель) заўсёды вылучаўся з натоўпу сваімі апранахамі. Па акадэміі навук ён тупаў у салдацкіх ботах і ватоўцы. Цяперака разгульвае па доме літаратараў у сутане. Камічна выглядае сцэнка, калі Зніч, падабраўшы прыпол, бяжыць па лесвіцы. Яшчэ больш смешна было мне слухаць развагі Бембеля пра ваду. Маўляў, прыязджалі ў Жыровічы "немчыкі", бралі святую ваду на аналіз і прызналі добрай. А каб "немчыкам" не ўпадабалі ваду з жыровіцкай крыніцы? Не буду кабкаць. Пра аналізы немцаў Алег распавядаў у тэлеперадачы "Лёс чалавека". Асабліва парадаваў эпізод, калі Зніч напаіў праверанай вадою маладзенькую дзяўчыну. Пакуль дзеўка сёрбала вадзічку, за кадрам гучала музыка — шчымлівы матыў з фільма Джэферэлі "Рамэо і Джульета". Калі дзяўчо сапраўды нагадвала Джульету, дык Алег ніяк не цягнуў на Рамэо. У свае 63 ён — рыхтык кароль Лір. У наступнай сцэне Лір-Зніч, пагладжваючы сівую, пакалмачаную ветрам, пухнатую бараду, праспяваў пра свой цэлебат і сваіх чатырох дачок. А я, бачыў Бог, пачырванеў. напiсаў Назіральнік 17.12.2002, 23:21
2002. Адэля і снег Таня Дубавец перадала мне валізу з цёплымі рэчамі для дачкі Адэлі. Маразы-халады, а дзіця неапранутае ходзіць. Прывёз я тую валізу з Вільні ў Менск, сустрэў Адэлю на трамайным прыпынку, атдаў перадачу і пытаюся: "Адэля, снег ідзе, чаму ты без хусткі ходзіш?" "Ай, у нас, у ліцэі, яшчэ ўсе ходзяць з голай галавою". "Малайцы, і няма каму сказаць, каб у шапках хадзілі?" "Няма". "Дык я табе, замест бацькі, скажу: хадзі ў шапцы". Калі пачынаюцца халады, галоўнае — глядзець, каб дзіця цёпла адзявалася, астатняе неістотна, зусім. напiсаў Адам Глобус 18.12.2002, 23:25
Зніч і святая вада. <А я, бачыў Бог, пачырванеў> (Назіральнік). Вось і я пра тое-ж думкаў, калі на іншым форуме аб Зьнічы запытаўся. Далей не працягнуў, бо сабака той, Дон, нешта фрейдысцкае загнуў.. А мне сапраўды няўцям, як адначасна атрымоўваецца модлы чытаць і дбаць аб выданьні вершаў эратычных. Не благіх, зрэшты, параўноўваць няма з чым асабліва, і напісаных, бадай, да жыцьця сьвятарскага, але ўсё адно неяк.. не па-хрысьціянску яно. Не па-сьвятарску. напiсаў Navum 19.12.2002, 17:28
па-першае, брат мікалай бембель не сьвятар, а інак. для таго, каб стаць сьвятаром, яму трэба спачатку стаць манахам… па-другое, вы бембеля мала бачыце… і нічога пра яго ня ведаеце, так што ня трэба гэтых ярлыкоў разьвешваць "не па-хрысьціянску" і г.д. ня трэба судзіць… тым больш няправа… напiсала Ўжо ня дзевачка... 21.12.2002, 23:31
1965. Баба Броня і казка пра ваўка Зімовы вечар. У хаце залатое святло лямпачкі, а за шыбамі глыбокая сінеча снежаньскіх халадоў. "Баба Броня, раскажы мне казку". "Пра каго?" "Пра зіму". "Добра, слухай казку пра ваўка… Жылі дзед і баба. Жылі не бядавалі. Мелі скварку і да скваркі. На Куццю нагатавала баба розных прысмакаў, і селі яны з дзедам за святочны стол. Толькі яны сабраліся павячэраць, як у шыбу нехта грукае. Калядоўшчыкі… Кажа баба. Хто там?.. Пытаецца дзед. Гэта я — воўк! Атдай, дзед, каляду, бо я бабу павяду!.. Цэлы мех гасцінцаў напакаваў дзед ваўку, і той пабег у лес. Селі дзед з бабай за стол, зноў чуецца пад вокнамі… Атдай, дзед, каляду, бо я бабу павяду!.. Сабраў дзед усё, што ў хаце было, і атдаў ваўку. Ледзь пацягнуў воўк дзедавы падарункі. Залезлі дзед з бабай на печ. Сядзяць, маўчаць, доўга маўчалі, а потым баба кажа… Воўк усё забраў, але ж мы з табою засталіся жывыя і здаровыя, гэта ж добра… Атдай, дзед, каляду, бо я бабу павяду!.. Што ты да нас прычапіўся, воўк? Ідзі калядуй у другія хаты! Няма ў мяне больш нічога!.. Узбунтаваўся дзед. А воўк схапіў бабу, закінуў на спіну і бягом у лес. Застаўся адзін дзед у пустой хаце. Ні скваркі, ні да скваркі, ні бабы… Хай бы ўжо і мяне воўк забраў!.. Толькі дзед так падумаў, як з'явіўся воўк схапіў дзеда і ў лес павалок. Вось і ўся казка". "Баба, а каму іх пустая хата дасталася?" "Нікому не дасталася, бо не было ў тых дзеда з бабай унука. Каб у іх гадаваўся ўнук, дык не даў бы ён ваўку хату рабаваць. І хата перайшла б да яго. Наша хата дастанецца табе. Ты ж ваўка прагоніш?" "Праганю…" напiсаў Адам Глобус 23.12.2002, 11:52
Да зусім ня дзевачкі. Адносна што сьвятар, дык ЛіМ падаў яго як айца. Гэта — сьвятар? Што ня маю рацыі ды ня ведаю — дык пытаюся й выказваю меркаваньне, думку то-б то. А ты-б, мілая, як ведаеш, падказала, ці што. Суцэльныя спэцыялісты, прасьці, Госпадзі. напiсаў Navum 23.12.2002, 14:32
2002. Дынько і дачка 20.12.02 у Андрэя Дынько нарадзілася дачка. Мае цёплыя віншаванні. Віншую Андрэя, Аляксандру і Якуба. напiсаў Адам Глобус 23.12.2002, 22:37
1989. Цой і графаман Сашка На стадыёне "Дынама", перад выступленнем "Кіно" падрульвае да мяне графаман Сашка. "Цоя ўбачыш?" "Усе ўбачаць…" "Ты з ім пагаварыць можаш?" "Магу… Пра што гаварыць?" "Скажы, музыка ў яго выдатная, а тэксты — слабыя. Я магу даць свае вершы, магу заплаціць, каб спяваў мае словы…" "Сам гавары". "Не пускаюць, а ў цябе пропуск, я ведаю. Цяжка пагаварыць?" "Не. Давай вершы". Сруктак паперы з графаманскай пісанінаю я выкінуў у сметніцу. З Цоем пагаварыў… Ён спытаў, ці будзе дождж? "Не…" Даджу не было, а графаман Сашка з'явіўся — падпільнаваў мяне пасля канцэрту. "Пагаварыў?" "Ага… Цой сказаў, падумае". напiсаў Адам Глобус 25.12.2002, 15:47
2002. Суша і BOOS Алесь Суша адчыніў краму адзежы BOOS. Выдатная крама насупраць помніка Дзяржынскаму Ф. Э., што ў Менску. Выдатная адзежа з Няметчыны. Выдатны банкет быў зладжаны ў адрапараваным гатэлі "Мінск". Выдатна апранутыя госці. Выдатна апрануты Алесь. Толькі ён не падобны да боса, а нагадвае актора з амерыканскага кіно 30-х гадоў. Зрэшты, і гэта выдатна… Дэпрэсія, музыка, віскі, танцы, ракавыя жанчыны і водар дарагіх цыгарэт. напiсаў Адам Глобус 26.12.2002, 22:41
Цікава было б пра Глёбуса й Вайцюшкевіча. З-за якога кампакту бойка была ў "Рабі Т'юздэй"? напiсаў сУчасьнік 27.12.2002, 17:22
1998. БАРТОСІК І ПАЛІЦЫЯ Бард Зьміцер Бартосік прыехаў у Вільню на "блакітнакрылай птушцы" — запарожцы з старымі савецкімі нумарамі чорнага колеру. Была зіма, было халодна. Зьміцер трохі выпіў, а зранку сядаць за руль было ці-то ляніва, ці-то ня можна. Таму "зэпара" Зьміцер пакінуў на стаянцы, а да Менску паехаў цягніком… А вярнуўся ў Вільню Бартосік ужо вясной, калі зьявілася першая зеляніна. І знайшоў Бартосік паліцэйскую квітанцыю з папярэджаньнем, што за несанкцыяванае кіданьне жалезнага лому пасярод места Вільні пагражае яму — уладальніку — штраф. Бартосік руку ў кіншэню сунуў, у адну, другую-трэцьцю, а ключыкі ў Менску! і Напісаў Бартосік на адваротным баку папярэджаньня прыблізна наступны тэкст: "Дзядзенькі паліцыянты, даруйце, калі ласачка, я забыўся ключы, але ў наступны прыезд абавязкова забяру сваю машыну". напiсаў пасажыр 27.12.2002, 17:34
1999. БАРТОСІК І МІЛІЦЫЯ Літоўскія паліцыянты паверылі Бартосіку — не штрафавалі. Але й на Шматпакутнайбацькаўшчыне Зьмітру шанцуе да добрых "дзядзенек міліцыянтаў". Аднойчы вялікая — у палову чалавечага росту — сасулька ляснулася проста на "зэпар". Зьміцер дагэтуль шкадуе свайго лупатага сябра. Але давялося перасесьці на чырвонага колеру, спартовую мадэль "Audi" 1981 году выпуску. Едзем з Бартосікам зь Вільні. Усе 140км ад мяжы да Менску праз кожныя пяць кілямэтраў стаяць "даішнікі" (пазьней даведаліся, што чакаўся праезд Лукі кудысьці на Гарадзеншчыну). І ўжо ў самім Менску, калі заставался некалькі соцень мэтраў да рэдакцыі, нас такі спынілі. падстава для штрафу такая, што не спыніліся сваечасова, думалі ня нам сыгналяць. Мент глядзіць дакуманты, моршчыца: "Што за бардак: правы гомельскія, нумары літоўскія, прапіска Менская!.. Плаціце міліён". — "Эх, так многа!" — "Дзе працуеце?" — Бартосік працягвае пасьведчаньне "Нашай Нівы". "Што за газэта? Апазыцыйная? Лукашэнку ня любіце?". — "Ага". — "Ну тады давай пяцьсот тысяч". напiсаў пасажыр2 27.12.2002, 17:48
1997. БАБКОЎ І ГУЗІК Заходжу аднойчы у рэдакцыю "Нашай Нівы". За сталом сядзяць тры багатыра: Ігар Бабкоў, Адам Глёбус і Сяргей Дубавец. (…) Праз некаторы час у якасьці жарту (да размовы прыйшлося) прапанаваў вылічыць паводле даты нараджэньня які раз хто жыве згодна будыскай сістэмы (максімум 12разоў). Высьветлілася, што Глёбус жыве ўжо адзінаццаты раз, Дубавец восьмы, а Бабкоў усяго толькі першы. "Бальшуны" пасьмяяліся над "малым", ды й забыліся на усходнія "мудрасьці". Мінае месяц ці два, сустракаю Бабкова на праспэкце. Стаім, размаўляем пра тое-сёе. Раптам заўважаю, што Бабкоў круціць мой гузік. Я пра гэты жэст хіба ў кніжках чытаў. Жэст азначае, што чалавек штосьці хоча сказаць, але ня можа наважыцца. Ажно раптам Бабкоў ці ня выкрыкнуў: "Гэта ня праўда, што я жыву першае жыцьцё!" напiсаў Халдзей 27.12.2002, 17:59
1997. ШМАТПАКУТНАЯ "ЗУБРОЎКА" Аднойчы кінадакумэнталіст В.К. і журналіст С.К. прыселі на аўтобусным прыпынку, што побач з "Акіянам". Было позна, пляшка "Зуброўкі" ў кішэні, і жаданьне абмеркаваць супольны творчы праект. Толькі сабраліся адкаркаваць пляшку, як спыняецца таксоўка. Выходзіць мужык, і кажа: "Братаны, давайте выпъем. Так нужна компания!" І працягвае пляшку "Абсалюту" 0,7. Сядзяць, выпіваюць, нармальна размаўляюць ажно пакуль не зайшло пра беларускую мову й ейную будучыню. Скончылася тым, што мужыка паслалі куды далей разам зь ягонай амаль пустой пляшкай: "Валі ў сваё Іванава, мудак маскальскі". Не пасьпелі адкаркаваць сваю пляшку, як падыходзіць другі мужык. У руках пяць пляшак "Старога Замку", на твары — прага кумпаніі. Пагаварылі душэўна. "Вот вы по-белорусски говорите, а я свою дочку забрал из белорусского класса. Ничего путного из этого не будет". Ясна, мужыка адправілі гуляць. І вось нарэшце адкаркаваная "Зуброўка". І ў той жа момант спыняецца міліцэйская патрульная машына. Выходзіць лейтэнант з аўтаматам на плячы: "Мужыкі, ну вы даеце! Я ўжо дзявяты раз міма вас праязджаю, а вы ўсё п'еце й п'еце!". напiсаў сУбяседнік 27.12.2002, 18:27
А.Г. "ракавыя жанчыны" У сэнсе рАкавыя? Ад назвы сэксуальнай позы ці што? напiсаў Палівач 28.12.2002, 14:20
1996. Вайкуле і мытнікі Прылятаю ў Маскву. Бягу на кантроль. Памежнікаў праскокваю хутка, а на мытніках аблом. Паперадзе стаіць Лайма Вайкуле з тузеням валізаў, валізак, пакункаў і мяхоў. Мытнікі лыбяцца і прымушаюць Лайму распакаваць багаж. Я ж думаў, яны не будуць даглядаць фатальную жанчыну расейскай сцэны. Маракаваў, што ракавая Лайма толькі ўсміхнецца, і мытнікі выструняцца… Як я памыліўся! Хвілін 40 яны корпаліся ў трантах Вайкуле, перамацваючы станікі і майткі. Адзінае суцяшэнне, добра, што мытнікі з памежнікамі не ведаюць мяне, бо вядомасць не заўсёды працуе на карысць, а можа быць і проста пагібельнай. напiсаў Адам Глобус 28.12.2002, 17:07
2002. Арлоў і мандарыны Паехаў Вова Арлоў у Каталонію, каб паглядзець, ці бываюць чарвівыя мандарыны. Ну а там усяго ўсялякага, рознага, размаітага… Не да мандарынаў. Вярнуўся Вова з экскурсіі і кажа: "Ты выдатна разумееш, што Далі зусім не дзеля таннага эпатажу заклікаў зруйнаваць цэнтар Барсэлёны, узьвёўшы на ягоным месцы "горад будучыні". У створаных Гаўдзі дэкарацыях Далі рызыкаваў выглядаць акторам другога пляну". "Ты чаго, Вова? Сальвадор любіў Антоніа і сотні разоў фатаграфаваўся і фімльмаваўся на фоне архітэктурных шэдэўраў Гаўдзі. А зруйнаваць прапаноўвалася "гатычны квартал" — гнілое, смярдючае, праклятае месца, дзе і сягоння поўна злодзеяў, наркотаў, п'янтосаў, эмігрантаў-тэрарыстаў, турыстаў-шпацырыстаў, прастытутак і жабракоў. Футурыстычны парыў маладога Далі можна толькі вітаць. Іншая рэч, што "гатычныя" кварталы непераможныя. У такім, выклятам Богам, месцы што не збудуй, праз год-другі яно ператворыцца ў трушчобы. Таму давядзецца табе, Вова, ехаць у Каталонію яшчэ раз, каб спраўдзіць мае словы і ўсё ж адказаць на пытанне, ці бываюць чарвівыя мандарыны". напiсаў Адам Глобус 29.12.2002, 11:51
Субяседнік, В.К. — Віктар Корзун? С.К. — Севярын Квяткоўскі? напiсаў Цікаўны 29.12.2002, 13:31
1999. Стаянаў, Алейнікаў і беларусы Стваральнікі тэледзебілак пад назваю "Гарадок" — Алейнікаў са Стаянавым заходзяць у самалёт, сядаюць, уздыхаюць, азіраюцца па баках і сцішваюцца. Ілля Алейнікаў дастае тоненькі пачак баксаў і пачынае дзяльбу. Юрыю Стаянаву ідуць старыя і размаляваныя банкноты. У жыцці "гарадчукі" такія самыя, як і ў тэлевізары. Пакамечанатвары Алейнікаў — галоўны, тваравіты Стаянаў — ініцыятыўны… "Юр, давай такое пакажам, Юр, Юр, давай гэта здымем, Юр, Юр, Юр, мне показку новую распавялі…" Рот у Стаянава не закрываецца. І раптам, ён на ўвесь самалёт як крыкне: "Ю-ю-ю-ю-юр!!! Давай пра беларусаў сюжэт змастаколім! Я ў Менску бачыў…" "Не! — абсякае Алейнікаў, — Пра беларусаў яшчэ нельга!" Пасажыры з рэйса "Менск-Масква" злосна паглядалі на тэлекомікаў. Блазны змоўклі, але незадаволенасць беларусамі прыхавалі. P.S. Гэтую сцэну я згадаў, калі напярэдадні перапісу насельніцтва ў Расеі круцілі тэлеролік, дзе Алейнікаў са Стаянавым ігралі перапісчыкаў. "Ну не магу я ягоную нацыянальнасць запісаць!" — стагнаў Ілля. "Чя-а-аму?" — выкабеньваўся Юра. "Гэты негар кажа, што ён — БЕЛАРУС!!!" напiсаў Адам Глобус 30.12.2002, 12:52
Сядзім, панімаш са Стаянавым і Алейнікавым, выпіваем. - А што, брат Алейнікаў, - кажу я, папляскваючы таго па плячы, - якой вы нацыянальнасьці будзеце? - Евболы мы, - адказвае яўрэй Алейнікаў. - Так, так, евболы, - падтаквае балгарын Стаянаў. - Ну, налівай. :) напiсаў Палівач 30.12.2002, 19:57
2000. НА-НА і канапкі Была ў мяне завядзёнка піць у самалёце, калі з Масквы вяртаўся. Так нагаворышся, так насварышся, так нанэрвуешся за дзень, што бутэлька 0,7 віскарыка выглядала лекамі. Сядзеш на сваё 13 месца ў салоне 2, адкінеш стол, раскладзеш… Во! Галоўнае закуска. З-за яе і паслаў я на тры рускія літары спявакоў з групы "НА-НА". Пасля рэгістрацыі заскочыў я ў буфет, а тамака чарга, невялікая ў 3 мужыка. Пастаяў я і толькі хацеў замову зрабіць, як у мяне з-пад локця высоўваюцца фарбаваныя галовы нанайцаў і кажуць: "Мы цэлы дзень не елі…" "А я што еў?!" "Мы толькі буцікі з рыбкай возьмем…" Прадавачка заняла мой бок, і я забраў усю рыбу, 11 канапак. Адкінуў я столік у самалёце расклаў канапкі, разліў віскарык… "Я таксама рыбу люблю, — дзівіцца мой заўсёдны супалётнік Юра, — Нашто столькі?" "Ат, злосць узяла. Нанайцы, тыя, што ў хвасце сядзяць, фарбаваныя, без чаргі ў буфет лезлі, рыбы хацелі, а я ўсю забраў. Хай булкамі сухімі душацца". Мы выпілі за ўзлёт, за паліграфію, за кнігі, за… не памятаю за што, за рыбу, за булкі ды групу НА-НА… Харошы быў палёт. напiсаў Адам Глобус 30.12.2002, 22:09
2002. Мама і падарунак На Каляды вячэраў у мамы. Яна зварыла халоднае. Было смачна, асабліва ўдалай атрымалася белая поліўка з часныком і грэцкімі арэхамі… Я ўжо стаяў апрануты ў дзвярах, калі пачуў: "Валодзя, пастой… Вось перадай маёй любімая ўнучцы…" "Ма-а-а, Ядя ня есць шакала-а-адныя батончыкі!" "Гэта не шакалад, гэта халва…" 2003. Мама і настрой У мяне цудоўны настрой. У мамы дзень нараджэння. І ў мяне выдатны настрой, цудоўная мама і простыя абавязкі: купіць кветкі і павіншаваць маму. напiсаў Адам Глобус 05.01.2003, 14:52
Адаме, павіншуй, калі ласка, сваю маму і ад мяне таксама. Ды перадай яшчэ вялікую падзяку, што нарадзіла цябе. Зусім накш пасьля працы Бязьлепкінай ты для мяне цяпер выглядаеш… напiсаў Раман Кардонскі 05.01.2003, 15:35
!980. Хацкевіч і пытанні На чацьвёрты курс да мяне ў групу прыйшоў давучвацца Гена Хацкевіч. Праз які тыдзень ён паклікаў выйсці на калідор, дзе шэптам спытаўся: "Адамчык, як ты змог з такімі мудакамі тры гады ў адной майстэрні прапрацаваць?" "Цяжка… Асабліва невыносна было выслухоўваць парады туябняў наконт мастацтва. Біўся… Ты працуеш, а ён пішчом шчэміцца паміж табой і карцінаю. Я ў пысу… Толькі бойкі-сваркі ніякай карысці не даюць. Хаця… Каб не біўся, не агрызаўся, не пасылаў іх "на хрэн" першыя паўгады, а пры першай магчымасці не нагадваў пра іх свінячае месца ў загарадцы, было б значна цяжэй. Так што, Гена, калі хочаш заставацца чалавекам, заганяй жывёлу ў хлеў". P.S. У Акадэміі мастацтваў, разам са мною ў групе вучыліся: Крук, Слон, Нэгора, Блін, Хац, Гаваза(Хахол) і Тамара Іванаўна Карэлкіна, мая першая жонка і мама маёй старэйшай дачкі Вольгі Ўладзіміраўны. На пятым курсе я сабраў свае пэндзлі і сышоў у акадэмічны адпачынак, разам з жонкаю. Сакалоў, Пятроў, Крукаў, Шараяў, Гавазюк і Хацкевіч біліся і дасварваліся без нас. P.P.S. У сеціва ходзяць па задавальненні і кампліменты, як у лес па грыбы і ягады. Як і ў лесе, шукаючы пад папараццю "бабку", напорваешся на гадзюку; так і ў нэце, адкрываючы форум, нарываешся на чужую злосць і дуроту. Ператварэнне інтэрнэт-лясоў у паркі яшчэ наперадзе… Толькі ці застануцца ў нэтпарках "бабкі" з гадзюкамі… Пытанне! напiсаў Адам Глобус 07.01.2003, 15:26
2003. Мядзведзь і 11 000 000 Выбег з працы, і такі мароз на вуліцы, што вушы пад шапкаю агнём запалымнелі. Убіўся я ў аўтобус поўны развяселенага народу. Разагрэтыя гарэлкаю бабы пачалі дасцёбвацца да мяне… Гэй, ты, у чорнай шапцы, што не вясёлы?! З Новым го… Чорт! З Ражаством, цябе, Хрыстовым! Паехалі з намі на Кастрычніцкі пляц скакаць і гарэлку піць!!! Моўчкі выбіўся я з абдоймаў тых футравых баб, саскочыў з аўтобуса і даў нырца ў метро. Стаю, чакаю электрычку, народ разглядаю. Побач дзядзька стаіць, на мяне пазірае. Твар знаёмы, дзе бачыў? Ёкалыманэ, гэта ж — гонар нацыі, кумір майго спартовага дзяцінстыва, барэц Мядзведзь. Я ж пра яго фільм хацеў зняць. Сапраўдны пераможца, трохразовы алімпійскі чэмпіён, вольны барэц… Пад фільм са сціплай працоўнай назваю "Аляксандр" можна мільёнаў 10-11 талераў назбіраць. А якую прэм'ру можна забабахаць у палацы спорту! Чэмпіянат, паказальныя выступы барцоў сумо, "Кніга Гінэса", канцэрт Песняроў… Берлінскі фестываль, прыз "Мядзведзь"… Думаць пра мільёны я люблю, я заўсёды пра іх думаю, а пра кіно я сабе думаць забараніў. Няма ў нас рэжысёраў, няма рэжысёраў — няма кіно, няма чаго й думаць у той бок мастацтва. Таму з пляцу Перамогі мы пайшлі ў розныя бакі; Мядзведзь — у завулак Бранявы, а я — на вуліцу Чырвоную. напiсаў Адам Глобус 09.01.2003, 15:09
2002. КІРОЎЦА І ПАСАЖЫРЫ "Асьцярожна, дзьверы зачыняюцца, наступны прыпынак канцавы — Вакзал", — паведаміў суворы голас кіроўцы аўтобусу "тройкі". Я ведаю, што на канцавым Вакзале заўжды шакаляць здаравячкі-кантралёры. Падязджаем. Зусім замагільным голасам кіроўца кажа: "Паважаныя пасажыры, мы набліжаемся да канцавога пункту маршруту. Пры выхадзе кожны абавязаны мець у руках праяздны дакумэнт". Ніхто ня кінуўся да кампостэраў, але маўчаньне зрабілася татальным. Спыніліся. Паўза. Дзьверы нарэшце адчыняюцца, кіроўца: "Всем спасібо, все свабодны". Пасажыры выбухаюць рогатам. "Ізноў вясёлыя патрапіліся — гэта нэрвы. Заплаці за праезд, і едзь спакойна". напiсаў Дзядзя Вася 09.01.2003, 17:52
Цікава, а ці часта ў Менску кажуць "прыпынак канцавы"? Я чуў нават у бел/моўным запісе, што круцяць у аўтобусах: "Наступны — канцавая". напiсаў Petroni 09.01.2003, 19:04
На "тройцы" "канцавую" выправілі. А ў рэальнасьці кіроўца казаў трасянкай. напiсаў Дзядзя Вася 10.01.2003, 16:26
2003. Ядзя і піва Учора, вярнуўся з працы і яшчэ на лесвічнай пляцоўцы пачуў прытарны водар індыйскіх палачак. Заходжу ў кватэру: "Ядзь, ты напаліла палачак? Якога ражна? Ты ж ведаеш, не люблю я дымны смурод…" "А ты ведаеш, як смярдзелі півам Саша і Сірожа? Яны прыйшлі да мамы фатаграфавацца і прыцягнулі баначнае піва. Пілі і фатаграфаваліся. Уся студыя, а потым уся кватэра прапахла гнюсным пы-ы-ывам. Ненавіджу смурод піва!" "Магла б сказаць Міхалку з Хацкевічам, гэтым, бляха муха, Сашам і Сірожам, што піва ў студыі не п'юць". "Яны прысунуліся з адкаркаванымі бляшанкамі. І што я скажу, калі ў нашай дарагой мамачкі такая работа — зорак фатаграфаваць?!" "Міхалок з Хацкевічам — зоркі? Ты-ы-ы міня-а-а кінула-а-а — песня? Добра, я ім сам скажу, гэтым камбайнёрам эстрадным…" "Тат…" "Што-о-о?" "Ды не чапай ты іх…" "Добра, а ты давай кватэру сваю праветрывай". Дзякуй Богу, што у мяне не адна кватэра. напiсаў Адам Глобус 12.01.2003, 12:30
1978. Хмялеўскі і ўставанне Аматар моцнага віна і слабога полу — Васіль Хмялеўскі распавёў гісторыю… На танцах зняў я дзеўку. Кучаравая, белая, жывое барока, дупа круглая, вочы гараць, губы чырвоныя, вочы блакітны, жывапіс Рубенса, а не дзеўка, Прывалок я баракальную танцорку ў сваю майстэрню. Выпілі мы вермута. Яна да мяне, я да яе, а ён не ўстаў. Не падняўся ў мяне. Яна расхвалявалася, заперажывала, суцяшаць пачала… Бывае, не бяры да галавы, супакойся. А мне ўсё адно. Не ўстаў і не ўстаў, мне толькі выпіць яшчэ захацелася. Выпіў я і спаць лёг. А на другі дзень, недзе пад вечар, я так захваляваўся з-за неўставання, так разчуліўся, што зноў налізаўся да бяспамяцтва. Гэта ж са мною першы раз, каб на дзеўку ды не падняўся. напiсаў Адам Глобус 12.01.2003, 16:49
1998. Кімы і партрэт "Маё прозвішча лёгка запомніць, КІМ — камуністычны інтэрнацыянал моладзі, ДОН — назва рэчкі, О — захапленне… Кім Дон О! Я займаюся пытаннямі культуры ў амбасадзе Карэйскай Народнай Дэмакратычнай Рэспублікі, што ў Маскве. Знаходзіцца наша амбасада на вуліцы Мінскай. Бачыце колькі супадзенняў, таварыш Уладзімір. Можна я буду так Вас называць?" "Можна, чаму ж не". "Мы запрашаем Вас, таварыш Уладзімір, у амбасаду. Мы вас сустрэнем у аэрапорце. Абавязкова паведамце нам калі будзеце ў Маскве…" Ну хто ад такога запрашэння адмовіцца? Хто не хоча паглядзець на іншы парадак і лад. Ну і культура — мая тэма. Старажытна-карэйскіх паэтаў я з маладосці чытаў і цытаваў. Размова, якая чакала мяне ў амбасадзе, тычылася кнігі "Генералісімусы". Выдаў я такую кнігу, а таварыша Кім Ір Сэна не ўключыў, бо не ведаў, што ў 1992 годзе ён быў уганараваны званнем Генералісімуса КНДР. На сустрэчы з таварышамі Кім Дон О і Кім Тхэ Хэн я атрымаў пачак кніжак і часопісаў пра таварыша Кім Ір Сэна, а яшчэ бутэльку гарэлкі з гадзюкай. За гэтыя падарункі я паабяцаў зрабіць на вокладца кнігі каляровы партрэт таварыша Кім Ір Сэна. "Ці сур'ёзна Вы, таварыш Уладзімір, паставіцеся да сварэння партрэта таварыша Кім Ір Сэна?" "Сур'ёзна, таварыш Кім Тхэ Хэн!" "Мы Вам верым! Калі мы гаворым з Вамі, у нас няма адчування што мы знаходзімся на тэрыторыях ахопленых буржуазнымі ідэямі!" Пасля такіх слоў давялося пастараца, калі расфарбоўваў і змяшчаў на вокладку малады твар карэйскага генералісімуса. Гадзюку я не з'еў, гарэлку не дапіў, бо на смак яна нагадвае спірт з рыбіным тлушчам. І хоць таварыш Кім Дон О казаў, што гарэлка тая добра ўплывае на патэнцыю, больш за адну чарачку выпіць я не мог. Пасля такой чарачкі дні са тры на спіртное глядзець цяжка і на жанчын таксама. Не мой гэта напой і не мая культура, хоць партрэтам таварыша Кім Ір Сэна таварышы Кім Дон О і Кім Тхэ Хэн засталіся задаволеныя і вельмі. P.S. Прозвішчы праўдзівыя. Адзінае ў чым не маю пэўнасці: ці правільна пішу Хэн і Сэн, бо расейцы пішуць Хен і Сен. напiсаў Адам Глобус 13.01.2003, 17:13
Колькі дзён таму - па піва хадзілі, дык за суседнім столікам С.Шушкевіч вячэраў з двума дзядзькамі. Келіх піва на ўсіх - і той не дапілі :_( напiсаў т 13.01.2003, 19:33
2003. Халілава і ліст Выцягнуў з паштовае скрынкі ліст і насцярожыўся. Такая на ім адрэса: РД горад Буйнакск вуліца 40 гадоў Савецкага Дагестана 73/2 Халілава Зайнаб З. Сіні дзвухгаловы арол на капэрце намалёваны. На круглай пячатцы зноў-жа Буйнакск пазначаны. Ну я тут якім бокам улез? У Дагестане не быў. Сярод знаёмых чачэнцаў няма. Тэрарыстаў і падарваныя дамы ў Буйнакску бачыў толькі па тэлевізіі. Зрэшты, чаго гадаць. Адкрыў капэрту і чытаю: "Паважаны рэдактар. Просім вас выслаць нам 4 кнігі "Сучасная энцыклапедыя фельдшара". Будзем чакаць. Калектыў медыкаў". І ўвесь ліст. Сумна. Высылаць кнігі бессэнсоўна, не дойдуць. І нічым я тым медыкам, той Зайнаб, што напісала ліст почыркам вучаніцы з 5 класы, дапамагчы не змагу. напiсаў Адам Глобус 14.01.2003, 22:28
2002. Макарава і пернікі Цестамес з Кемерава — Юля Макарава даслала мне ліст, у якім прасіла выслаць ёй магічныя рэцэпты, каб зжыць са свету дырэктара хлебзавода. Гэты дырэктар, каб зямля яго не насіла, намерыўся выгнаць з працы ўсіх жанчын, каму за 40. Бо яны, на ягоную паганую думку, кепска робяць сваю справу. Спадарыня Макарава напісала, што выдатна месіць цеста для пернікаў, што яе пернікі найсмачнейшыя ў Кемерава, што жыве яна без мужа, а сын вярнуўся з Чачэнскай вайны бязрукім інвалідам, і ніхто яго на працу не бярэ і не возьме. Юлі толькі-толькі споўнілася 40, а дырэктар папярэдзіў, што звольніць. Спадарыня Юля паліла свае, вычасаныя апоўначы, валасы і сыпала попел у дырэктарскія кішэні. Вупыр-дырэктар хварэў, але нядоўга. Тады Макарава вылеплівала з хлеба ляльку падобную да дырэктара, парола яе іголкаю, плявала на яе разжаванымі запалкамі і спускала яе ў каналізацыю. Гэты рэцэпт, вычытаны ў кнізе "10 000 парадаў па магіі і чарадзейсву", чамусці зусім не падзейнічаў на жорткага кіраўніка. Каб дапамагчы жанчыне, я напісаў паштоўку, у якой раіў набыць іншыя кнігі свайго выдавецтва "Самавучыцель. Рукапашны бой" і "Як выжыць у сучаснай турме". Але ў апошні моман перадумаў адсылаць паштоўку, бо зразумеў: цестамес з залатымі рукамі — Юля Макарава і без маёй паштоўкі знойдзе выйсце. напiсаў Адам Глобус 15.01.2003, 19:40
1999. Чыкалін і вера Прыдбаў вашу кнігу "Гараскоп на кожны дзень 1999". Чытаў. Верыў. Спадяваўся. Прадказанні спраўджваліся. Пакуль не надышло 14 жніўня. Я — сабака, народжаны пад сузор'ем шалі. 14 жніўня атрымаў заробак і прачытаў прадказанне: " Прамотвайце грошы смела — Вы атрымаеце кругленькую суму!" Хвігу з маслам я атрымаў. У трох кіёсках я набываў квіткі аднаразовае латэрэі. Ні разу, ні капейкі не выйграў. Спусціў, праматаў увесь заробак, а кругленькай сумы не пабачыў. Не веру, не спапдзяюся, не чытаю і больш ніколі не набуду ваш гараскоп. Спагнаць з вас прайграныя грошы мне не ўдасца. Але можа нехта іншы вас пакарае, бо 14 жніўня для скарпіёнаў вы напісалі: "Вашы задумы абавязкова ўвасобяцца ў рэальнасць. Рызыкуйце, і вы зробіцеся сапраўдным багацеям". Падман, адразу відаць. Жадаю вам не трапляць на вочы сваім чытачам, нешаноўны галоўны рэдактар выдавецтва "Сучасны літаратар". Больш не ваш чытач — Ягор Чыкалін з Растова. P.S. Колькасць кніжак па гараскопам з кожным годам толькі павялічваецца ў маім выдавецтве. Вераць. Спадзяюцца. Чытаюць. І гэта не можа мяне не радаваць. напiсаў Адам Глобус 16.01.2003, 12:42
Уладзімер, самы час ужо index біяграфічны ствараць тваіх гэрояў. Хоць бы й самы сьціслы. Бо ўжо як пайшлі Кімы, Халілавы, Макаравы дык не дасі рады хто кім ёсьць. Не кажу ўжо пра крыптонімы. Зрэшты, пра многіх тутэйшых зь мінулага стагодзьдзя ўжо трэ прыгадваць ды тлумачыць кім былі. напiсаў пэрсанаж 16.01.2003, 14:10
2003.Петрыкевіч і торт Карэктар "Нашае Нівы" Сяргей Петрыкевіч любіць кіно, а дзяліцца грашыма ня любіць. Вось задушыцца, а ня дасьць рубля на агульную party: "Я лепей у кіно схаджу, на ільготны сэанс, за гэтыя грошы". Аднак у "НН" прыпалі запар два дні з днямі народзінаў: у панядзелак у дваіх супрацоўнікаў, у аўторак — у аднаго. Раз у панядзелак былі два дні нараджэньня, дык і торцікі стаялі два. Паклікалі есьці тыя торцікі й Петрыкевіча. Не адмаўляючыся, ён паклаў сабе ад абодвух ня самыя маленькія кавалкі. У аўторак, натуральна, торцік быў адзін. Петрыкевіч пахадзіў вакол яго, прыгледзеўся, ацаніў і з уздыхам зазначыў: "А сёньня, відаць, тым, хто "на халяву", і ня хопіць…" напiсаў Petroni 16.01.2003, 19:30
Пэтроні Гэта шчэ што!.. Я аднойчы прыносіў у НН свае вершы (пры дзейсным Дубаўцы), дык бачыў, як Дынька хадзіў па рэдакцыі ў касьцюме й басы. напiсаў Грамафон 16.01.2003, 20:54
2003. Вова і хадункі Набылі мы хадункі, каб унук Вова як хутчэй навучыўся хадзіць. Ён і пайшоў… Спачатку напаў на вазон упрыгожаны навагоднімі цацкамі, пабіў шкляны шар, добра — не парэзаўся. Потым падкаціўся да магнітафона і руку, па самы локаць, засунуў у шчыліну, куды касеты ўстаўляюць. Ледзь выцягнулі. Пасля таго, як дайшоў ён да скрыні з абуткам і пацягнуў у рот чаравік, давялося перапыніць першы занятак хаджэння ў хадунка па кватэры. А за гэты перапынак мусілі мы папрыбіраць усе рэчы на вышыню, недасяжную для вовіных ручак. напiсаў Адам Глобус 17.01.2003, 12:02
2003. Жак Ле Гоф і сярэднявечча Жак Ле Гоф у кнізе “Цывілізацыя сярэднявечнага Захаду” піша, што сярэднявечнае грамадзтва было грамадзтвам змроку, ночы, цемры, слыху, дотыку, але не зроку. Гэтую, вельмі распаўсюджаную, памылку шмат хто пераносіць у свае разважанні і не парупіцца зірнуць на творы гатычнага і раманскага стыляў. Нават неспрактыкаванае вока дылетанта павінна ўбачыць каляровую насычанасць тагачасных вітражоў і гармонію колеразлучэнняў на алтарных абразах. Ні ў эпоху Адраджэння ні пазней творцы не змаглі пераўзысці майстроў сярэднявечча. Менавіта готыка і раманскі стыль склалі падмурак еўрапейскай, адпаведна і ўсёй сучаснай, цывілізацыі. Толькі цемрашал і невук можа абвяргаць бяспрэчныя каштоўнасці Еўропы; і сумна, што падобнае барбарства квітнее якраз на еўрапейскіх палетках. напiсаў Адам Глобус 17.01.2003, 15:25
2003. Дымбоўская і ўрабленне У суседнім двары жыве старая Дымбоўская. Каб у старой было іншае прозвішча, гэта нічагуткі не змяніла б у гісторыі. Але яе прозвішча — Дымбоўская, і яна выкідае лайно праз акно. Старая жыве на 5 паверсе і шпурляе ўласны гной праз фортачку. Дабро ляціць з 5 на 4 і падае на гаўбец. Бывае, што гаўно далятае і да зямлі, а здараецца і не далятае, і застаецца на гаўбцах 3 і 2 паверхаў. Суседзі абураюцца. Маюць падставы. Яны гневаюцца і скардзяцца на каргу Дымбоўскую. Прыходзіць участковы, каб навесці парадак з лайном. Дымбоўская, старая Дымбоўская, ёй палец у рот не кладзі, нават калі ты мент пры выкананні, яна адкажа, як адрэжа… Люблю водар кветак, даглядаю клумбу пад вокнамі, каб кветкі раслі і красавалі, ім патрэбна ўгнаенне. Найлепшае ўгнаенне — чалавечае лайно. І няма такога закону, каб забараняў урабляць кветнік… Вось якая Дымбоўская жыве і красуе над суседнім кветнікам. Прыгажосць. напiсаў Адам Глобус 18.01.2003, 17:17
2003. Сцяпан і грошы "Іду праз пляц Перамогі, а насустрач — наш паэт, Леанід Галубовіч. Лёня, ты куды?.. У саюз пісьменнікаў, спраўдзіць, ці памёр Глобус… Хто памёр? Кажуць: Глобус, у Нашай Ніве напісалі… Быць таго не можа, я бачыў яго пазаўчора, пра… Ну не стаў я з Галубовічам пра нашы грошы гаварыць… Вось і я так думаю, але схаджу і спраўджу… Лёня пайшоў, а я прачнуўся. Хацеў табе пазваніць, але цябе нідзе ні было, і я затэлефанаваў Максіму. Распавёў пра сон, а Клімковіч кажа… Фігова, Глобус нам столькі грошаў вінны, не дай Бог памрэ, трэба яго знайсці. Я знайшоў. Як там грошы?" — Сцяпан змоўк у чаканні. "Нармальна. Грошы будуць. Сягоння панядзелак? У сераду знойдземся". Такі расклад, у чужым сне памерці не дадуць. Пазыкі, вінавацасці, абавязкі трымаюць у гэтым жыцці, і ў тым, як высвятляецца, таксама. Жыву, пакуль некаму грошы вінаваты?! напiсаў Адам Глобус 20.01.2003, 11:16
003. Гец і святло У снах, прынамсі ў маіх, святло моцна розніцца са звычайным дзённым святлом. Яно мае іншую шчыльнасць, яно нібыта вадкасць, нібыта кроў. Таму і заперажываў я моцна ў сваім сне, калі раптоўна згасла ў кватэры святло. Я да аднаго выключальніка, да другога… Шчоўк-шчоўк, лясь-лясь… Адно іскры зырка-сінія сыплюцца. Я на калідор, дзе шчыток. Там у цемры голас суседа — генерала Геца: "У цябе таксама пагасла… Нясі лесвіцу…" Навобмацак, знайшоў я лесвіцу. Паставілі. Гец палез да шчытка… Святло мірганула так асляпляльна, што я прачнуўся з рэззю ўваччу. У ранішнім паўзмроку яшчз хвіліну лёталі блакітна-зялёныя кропачкі рэштак майго сну, а потым пазнікалі, як і не было. напiсаў Адам Глобус 21.01.2003, 14:40
1997. Асінская і крыжаванкі Такіх лістоў я атрымліваю мала. Каму з нас хочацца пісаць пра ўдзячнасць?.. Ліст такі… "Вырашыла Вам напісаць, каб сказаць некалькі слоў удзячнасці. У нашай Грузіі вайна. Калі яна скончыцца ніхто не ведае. Я жыву ў Тбілісі, на праспекце Руставелі… Калі Вы былі ў Тбілісі, хадзілі па нашым праспекце, дык ведайце: яго больш няма. У нас няма вады, няма газу і электрычнасці. Увечары я запальваю свечку і разгадваю крыжаванкі. Ведаеце, якая гэта пакута не знайсці патрэбнага слова. Бавае, што я начамі не сплю ўсё спрабую атгадаць-успомніць слова. Нібыта яно, тое слова, нейкім чароўным чынам выратуе мяне ад усіх нястачаў. Вядома, што мучуся я не з-за крыжаванак, але так лягчэй, калі гэтымі крыжаванкамі закрываешся ад вайны. А як цудоўна спіцца, калі ты дарэшты разгадваеш складаную і заблытаную крыжаванку, Вы проста не ўяўляеце. Ваша кніга "Вялікі даведнік па складанню і рашэнню крыжаванак" дапамагае мне жыць. Дзякуй Вам. Напэўна Вы не зразумееце мяне, і я пажадаю Вам ніколі не апынуцца на маім месцы. Спадяюся на тое, што простая ўдзячнасць патрэбна кожнаму…" Подпіс пад лістом "Вера Асінская". Такія лісты мне дапамагаюць працаваць. Чамусці, мне вельмі лёгка ўявіць сябе на месцы Веры. Можа таму, што больш як месяц я пражыў на праспекце Руставелі, і якраз тады быў узарваны оперны тэатар на тым праспекце. Грузіны спрабавалі забіць свайго старшыню КДБ, свайго першага сакратара кампартыі, свайго будучага прэзыдэнта Шаварнадзэ. Было спякотнае лета 1977, калі я пабачыў выбух бясконцай Каўказскай вайны. напiсаў Адам Глобус 22.01.2003, 16:38
2002. Вольскі і карчмар Надыйшоў час карчмара. Ён — карчмар у дарагім гадзінніку і мяккіх чаравіках сядзіць на галоўным праспекце са шклянкаю віскі ў прыпухлай руцэ. Карчмар — кароль жыцця. Таму буяе расквечанымі нотамі карчомны рок. Страўнік вышэй за мазгі, куфаль піва бліжэй да сэрца за партбілет, карчма побач, бібліятэка далёка, пляшка сягоння, кніга заўтра. Вылузнуцца з акалічнасцяў амаль немагчыма. Выбітны рок-мен — Вольскі спявае пра алкагольны напой — крамбамбулю ў пракураных барах. Такі час, такая ў Лявона песня, ахвяраваная карчмару. напiсаў Адам Глобус 22.01.2003, 18:17
Але ўсё ж такі які талент Глёбус! Змусіў ня толькі ўсіх чытаць свае "ачарніцяльскія" опусы пра сУчасьнікаў, але і пісаць. Такое ўражаньне, што ўся "Літара" паціху ператвараецца ў вялізны статак дробненькіх глёбусікаў. Але ж да Глёбуса ўсё адно не дацягнуць: эпігонства! Вось ужо, як нехта зазначыў, ні Дона, ні Бабкова не чуваць. Змрочна, сумна, нудна… Ня хочацца болей у гэтым удзельнічаць! напiсаў Petroni 22.01.2003, 18:22
Эх, каб нашы сучаснікі… Барадулін Каб жа Барадулін – пераносчык лірыкі Лоркі ў матчыну мову – нарадзіўся ў Мадрыдзе, ды стаў бы самабытным мыйшчыкам вітрынных шыб. Ездзіў бы на працу на матаролеры, выставіўшы наперад клінок сівой барады-іспаньёлкі, і ўтрапёна газаваў — гучна папёрдваў на шырокіх скрыжаваннях. Зянон Калі б лёс вызначыў Зянону жыць у Бухарэсце, ён працаваў бы штатным фатографам у паліцыі, а ў час звяржэння дыктатур першы сфатаграфаваў бы труп Чавушэску для гісторыі. Дубавец Во каб жа нацыяналіст Дубавец быў бы сапраўдным маскалём і працаваў на імперыялістычную ідэю, дык вокамгненна ператварыў бы Беларусь з Віленшчынай у Паўночна-Заходні край. А так, ён пакутліва арганізоўвае адваротны працэс. Мулявін Каб лёс дазволіў песняру Мулявіну бытаваць у Лондане, ён стаў бы швейцарам у пяцізорачным гатэлі, прагульваўся б па ганку ў малінавым камзоле і ціха насвістваў у бухматыя вусы песенькі бітлоў… Касіў Джон канюшыну Паглядаў на дзяўчыну. Ёка Она жыта жала І на Джона паглядала. Ці ты Джон? Ці ты не? Спадабаўся ты мне… Марцаў Нарадзіўся б рэдагавальнік Пятрусь Марцаў не ў Мінску, а ў сталіцы мадэрнізму Барелоне, не займаўся б й ён інфармацыйным фіглярставам, а стаяў бы за барнай стойкаю ў тапасе “Qu-Qu”, варыў café ruso і café irlandés, наліваў WHISKIES ды VODKAS. Жыраваў бы Пятрусь у нармалёвым жыцці… П’яных падманваць лягчэй, чым цвярозых. І не прыдумляў я такое, а ўбачыў бармана з тварам Марцава, толькі не светлавалосага, а чарнявага і без бародкі. Цэслер Эх, каб дызайнер Цэслер нарадзіўся з яйца, якое б барадатае было тое яйцо, у рукі не ўзяць! Бяляцкі Вось бы бацькі змагара за правы чалавека Бяляцкага не прывезлі свайго сына ў Беларусь, а пакінулі ў Расеі. Ён бы атабарыўся ў Сочы, працаваў выратавальнікам на прляжы, каля марпорту, ляжаў пад парасонам у дарагіх плаўках і зрэдку сапраўды бараніў людзей ад стыхіі. Быкаў Па ўсім відаць, што ваенізаваны пісьсеннік Васіль Быкаў мусіў мець нямецкую нацыянальнасць, мусіў ваяваць на ўсходнім фронце, мусіў прайграць вайну, мусіў пісаць пра лёс простага салдата, мусіў жыць у Берліне і атрымаць Нобелеўскую прэмію замест Гюнтэра Граса, ці замест Генрыха Бёля, ці проста рана памерці ад ранаў, як геній Борхерт. Тые, хто прайграе на вайне, часцей выйграюць у літаратуры. Алексіевіч А калі б шукальніца праўдадзікунства Алексіевіч засталася жыць у хлебадайнай Украіне, дык усё адно прыязджала б у Беларусь, і на чыгуначным вакзале гандлявала б наперчанымі шматкамі сала. Смяялася б на поўны рот, і не думала б які твар у вайны, жаночы ці мужчынскі, бо абое рабое і любяць яечню з салам. Акудовіч Быў бы філосаф Акудовіч грамадзянінам Чэхіі, а не Беларусі, дык капаў бы магілы на Пражскіх могілках. Рэальнае далакопства прыносіла б добрую колькасць кронаў і гарэлкі моцаю ў 51о. Валянцін разабраўся б хто ёсць, а каго няма, хто можа глынуць спірытусу, а каго тым спіртам можна толькі абмыць. А халоднымі раніцамі, на жыдоўскіх могілках, каля сінагогі ён бы складаў вершы пра кветкі, якім паадломлівалі сцябліны, ратуючы букеты ад злодзеяў. Бабкоў Парыж, а не Гомель, мусіў выхоўваць Бабкова. І вырас бы не паэталагічны мысляр, а прадавач з найшыкоўнейшай крамы дзіцячых цацак. Не пісаў бы Ігар артыкулы ў энцыклапудыі, а заахвочваў бацькоў набываць сваім пестунам караблікі. Дзятва Парыжу абагаўляла б Бабкова. А дакладныя копіі “Тытаніка” зробленыя ў маштабе 1 да 1000 разыходзіліся б з Ігаравых рук сотнямі. Камоцкая Рок-баранэса Кася па ўсіх прыкметах даўно павінна была перабрацца ў Дэлі. Яна спрабавала пераехаць у Вільню, але выбрала памылковы вектар. Касю чакае Індыя, дзе самаахвярна жыла і памерла Маці Тэрэза. Месца вакантнае. Беларускі ні чым не горшыя за албанак. І рокерша пераўвасобілася б у сястру міласэрнасці – Маці Касю. Ты чуў, як яна вымаўляе “бе-е-едны”? Мёд! Гоіць без лекаў. Арлоў і Сагановіч Аўтары дзіцячай гісторыі Беларусі са сваімі сярэдневечнымі бародамі кепска ўпісваюцца ва ўрбаністыку Менску. А ўсё з-за таго, што мусілі жыць і працаваць на Алясцы. “Ага-га!” – крычаў бы Арлоў, “Угу-гу!” – адгукаўся б Сагановіч. А белахвостыя лайкі неслі б іх па бяскрайніх снягах. А дыяманты-льдзінкі зіхацелі б на вусах, бародах і бровах Сагановіча і Арлова. Фядута Запойны чытач расейскай літрычы пазаімшэлых часоў і аматар пахарчавацца на фуршэтах – Фядута колькі не спрабаваў знайсці адпаведнае сваёй ладнай паставе месца, а так і не знайшоў. Месца было побач, рукой падаць ад Гародні, дзе камсамоліў таварыш Ф. – на Беластоцкай бойні. Там бы ён лупіў токам кабаноў, жэр штодня свежаніну. А тушы замардаваных жывёлін ільсніліся б у таўсценных фядутавых акулярах. Віннікава Экс-банкірэса Віннікава, якая ў слізкіх інтэрв’ю спрабуе апраўдаць уласнае разманьдзяйства, на посце галоўнага фінансіста Беларусі, выклікае ў паспалітых агіду. Невядома, нашто яе садзілі ў турму, а яшчэ больш не ясна, нашто выпускалі. А каб жа, каб жа яна зазірнула ў аб’ектыўнае люстэрка, дык убачыла б, што яе месца ў грамадскай прыбіральні, у зашклёнай будачцы. І сядзела б яна там спакойна, і разумела б, што грошы пахнуць, і што іх сапраўды можна абменьваць на шматок мяккай паперы. Азаронак Тэлекарыкатурыст Азаронак нарадзіўся не ў свой час, і не ў сваёй краіне. Спазніўся небарака. Эх, каб туды, дзе ствараўся СССР, дзе складаў дрындушкі Дзям’ян Бедны, дзе можны было не толькі папісваць, а і пастрэльваць… Там бы ён закрасаваў на паўнаметражную шырыню і даўжыню… А так, адно шматкі ды кавалачкі. напiсаў Адам Глобус 24.01.2003, 16:17
Змусіў ня толькі ўсіх чытаць свае "ачарніцяльскія" опусы пра сУчасьнікаў, але і пісаць… Вы, Пэтроні, памыліліся. Нікога я не змушаў, не спакушаў, адно паказаў форму. Усе прымерваюць яе на сябе. Адным завялікая, другім замалая, трэцім падыходзіць. Прапануйце іншую форму. Іх шмат нават на Літары. Хайку, грэгерыі, жахалкі, лірычныя вершы, танка, фрашкі, эсэ, дэтэктывы… Дзе ёсць акрэсленая форма, там ідзе стваральны працэс, а дзе формы нямашака, там мармытанне, балбатня, зьвяга, брэхі і лаянкі. напiсаў Адам Глобус 24.01.2003, 19:58
2003. Мулявін і кампакт Пайшоў я забіраць кампакт са сваімі песнямі… Юра Цыбін — вялікі аматар беларускай рок музыкі сабраў і запісаў на CD 12 кампазіцый на мае словы. Чаму не? Настальгія па мінулым часам. І мы таксама былі маладыя, любілі біт і рок-н-рол. Пісаў я песні з “Песнярамі”, “Сябрамі” і “Новым небам”. Чытаў вершы са сцэны… Забіраю дыск, слухаю віншаванні, а Юра кажа: “Галоўнае, ты жывы і здаровы”. “Ну, жывы, ну здаровы?! А што здарылася?” “Нічога… Я проста так… Адчуванне нейкае…” “Ведаеш, Юр, усім хлопцам і дзеўкам трэба раздаць па 10 кампактаў… Барткевічу там, Варашкевічу, Касі Камоцкай, Мулявіну…” “Раздамо, канешне, якія праблемы. Ты прэзентацыю будзеш рабіць?” “Не ведаю, падумаю… Ты мяне з гэтым “жывы, здаровы” растроіў…” “Не хацеў, прабач… А з падарункамі ты правільна прыдумаў”. Толькі правільна ў жыцьці не бывае, на наступны дзень памёр Мулявін. напiсаў Адам Глобус 28.01.2003, 17:25
1977. Шараеў і біфштэксы Малявальшчык з Магілёва Рыгор Шараеў паспрачаўся на скрынку каньяку, што за 3 гадзіны з’есць 15 біфштэксаў з яйкам і картапляным пюрэ. 2 тыдні Рыгор рыхтаваўся: галадаў потым наядаўся, зноўку пасціўся і пасля жэр, як не ў сябе. І ўсё ж Шараеў спрэчку прайграў. З’еў толькі 9. Астатнія яйкі з мясам даелі гледачы. 1977. Крукаў і алей Афармляльнік з мястэчка Рось Мікола Крукаў паспрачаўся на пляшку гарэлкі і смажанага гусака з чарнаслівам, што вып’е з рыльца паўбутэлькі сланечнікавага алею. Выпіў. Званітаваў, але пачастунак паймеў. 1980. Хацкевіч і танец Мастак з Менску Гена Хацкевіч пайшоў у заклад, што выйдзе на праспект насупраць будынку КДБ, стане пасярод вуліцы на выспачцы бяспекі, распранецца да пояса і станцуе ўпрысядкі. Пакуль гарэла чырвонае святло, Гена танчыў. Міліцыянт зрабіў выгляд, што не бачыць непарадку. Хацкевіч зарабіў за кароткатэрміновы танец 10 савецкіх рублёў, чвэрць стыпедыі. 1985.(?) Іваны і дзіркі Паспрачаліся менскія карціншчыкі Іван Стасевіч з Іванам Масленікавым з-за калідорчыка перад майстэрнямі. Кожны панамалёўваў столькі карцін, што ў майстэрню не змяшчаліся. Вось і забіўся калідор палотнамі. Так забіўся, што не прайсці — не павярнуцца. Адзін Іван сказаў другому, каб той прыбраў сваю “мазню”. Другі пакрыўдзіўся і пальцам папрабіваў дзіркі ў карцінах крыўдзіцеля. І тут жа-ж пабачыў такіе ж дзіркі ў сваіх палотнах. Апагеем сваркі сталася абзыванне аднаго і другога беларускага Івана “жыдам”. Былі суды, але ў судах праўды няма. 1985.(?) Іваны і дзіркі Паспрачаліся менскія карціншчыкі Іван Стасевіч з Іванам Масленікавым з-за калідорчыка перад майстэрнямі. Кожны панамалёўваў столькі карцін, што ў майстэрню не змяшчаліся. Вось і забіўся калідор палотнамі. Так забіўся, што не прайсці — не павярнуцца. Адзін Іван сказаў другому, каб той прыбраў сваю “мазню”. Другі пакрыўдзіўся і пальцам папрабіваў дзіркі ў карцінах крыўдзіцеля. І тут жа-ж пабачыў такіе ж дзіркі ў сваіх палотнах. Апагеем сваркі сталася абзыванне аднаго і другога беларускага Івана “жыдам”. Былі суды, але ў судах праўды няма. 1985.(?) Іваны і дзіркі Паспрачаліся менскія карціншчыкі Іван Стасевіч з Іванам Масленікавым з-за калідорчыка перад майстэрнямі. Кожны панамалёўваў столькі карцін, што ў майстэрню не змяшчаліся. Вось і забіўся калідор палотнамі. Так забіўся, што не прайсці — не павярнуцца. Адзін Іван сказаў другому, каб той прыбраў сваю “мазню”. Другі пакрыўдзіўся і пальцам папрабіваў дзіркі ў карцінах крыўдзіцеля. І тут жа-ж пабачыў такіе ж дзіркі ў сваіх палотнах. Апагеем сваркі сталася абзыванне аднаго і другога беларускага Івана “жыдам”. Былі суды, але ў судах праўды няма. 1981.(?) Савіцкі і стрэлы У вайсковай вучэльні мастакі ладзілі выставу. Вайскоўцы прапанавалі ім пастраляць. Нехта з мастакоў жартам сказаў, што найвялікшы беларускі мастак – той, хто лепш за астатніх страляе. Мікола Селяшчук расказваў, што Міхаіл Савіцкі пацэліў 10 з 10, астатнія і блізка не наблізіліся. напiсаў Адам Глобус 29.01.2003, 11:45
Які дзіўны "глюк" з Іванамі выйшаў. Трэба напісаць у Дамавікамерон аповяд пра Глюкавіка. напiсаў Адам Глобус 29.01.2003, 11:48
Глёбус заманаў! Жыві й жыць давай іншым… напiсаў kviat 29.01.2003, 19:52
2003. Хадыка і кроў Сніцца мне сон… Іду па беразе спакойнага мора з сябрам. Гаворым пра мора, пра ягоны спакой. Глянуў на далягляд і жахнуўся. Там узьнялася шэрая хваля памера з пяціпавярховы дом. Кінуўся я бегчы ад яе. Спачатку ляцеў па пяску, потым караскаўся на нейкія скалы-камянюкі, з іх скакаў на дах будыніны, з якой глядзеў, як вада паглынае наваколле… Прачнуўся. Апаласнуў твар халоднай вадою і адчуў, як з носу выпадае кавалак крыві. Яркі, акуратны, кавалак упаў у бліскуча-белую чарупіну. Змыў я кроў, і ўспомніў заўсёдны вараз свайго настаўніка — Алега Хадыкі: “Трэба працаваць так, каб кроў з носу пайшла!” Пайшла. А пра самае важнае забываеш спытацца ў настаўніка. Што рабіць, калі кроў пойдзе? Зрэшты, тут і так усё ясна… Трэба яшчэ раз памыцца ледзяной вадою і далей працаваць. Дарэчы, ледзь не забыўся сказаць, сябра мой, з якім ішоў я ў сне, там і ўтапіўся. напiсаў Адам Глобус 29.01.2003, 20:45
Што ж табе, Квецік Ясны, не жывецца? Ты ж свабодны… Ці нешта муляе, мо сумленне? Бывае такое, варункі ўсялякія, абставіны, нястачы. Каго каго, а цябе, Севярын, я не чапаў. Пішы фрашкі, але глядзі, каб яны не ператварыліся ў аповесць "Кася і Я". Хаця і ў такой аповесці знойдзецца чытач. А маё можаш не чытаць, як я не слухаю твае радыёперадачы. напiсаў Уладзімір Вячаслававіч 29.01.2003, 20:53
І дарма Ўладзімер Вячаслававіч "Свабоду" ня слухае. Можа б у ягоных творах пасьля гэтага было б больш жыцьця. напiсаў Зьмяюка Віртуальны 29.01.2003, 21:01
Радасць мая, удакладні пра жыццё… Чыё жыццё цябе цікавіць? Намякні, будзь котачкай. А я напішу, пра ўсіх напішу, пра жыццё фінансавае і патаемнае… напiсаў Адам Глобус 29.01.2003, 21:10
Вы напішаце, я не сумняюся, бо не пісаць вы ня можаце. Толькі пра жыцьцё ў вас выйдзе нежыцьцёва. напiсаў Зьмяюка Віртуальны 29.01.2003, 21:13
І дарма Ўладзімер Вячаслававіч "Свабоду" ня слухае… Ня слухаю, бо кепска чуваць. Я чытаю сайт "Свабоды", і што я там прачытаў: (Сокалаў-Воюш: ) “Як выглядае музыка беларускіх рок-гуртоў у параўнаньні з музыкай гуртоў ЗША? Чым яны падобныя і чым не падобныя?” (Сурвіла: ) “Беларускі рок ні ў чым ня горшы ад року краінаў Захаду, дзе ён нарадзіўся. Тое, што музыка "выглядае", абміну. Стыль у Сяржука такі. Па сэнсу гэты фрагмэньцік паказвае ўсю недасьведчанасьць суразмоўцаў. Абсурд нейкі. Хіба так можна пытаньне ставіць? Хіба так можна адказваць? Не пісаць я магу. Гэта старая показка такая… Што ты можаш рабіць? Магу пісаць на "Свабоду", магу не пісаць на "Свабоду". Магу чытаць, магу не чытаць. Я — магу, а ты — не. напiсаў Адам Глобус 30.01.2003, 15:57
2001. Някляеў і вульгарызмы Хацелася сказаць: “Някляеў і ВУЛЬВАрызмы”. Стрымаўся. Ня гэтым разам. Уладзімір Някляеў заўсёды быў дысыдэнтам, любіў ён нецэнзуршчыну, у ягоным творы “Наскрозь” ленінская электрыфікацыя ўспрымаецца як электраФІКАЛІзацыя ўсяго СССР. Выграбаем конскія яблыкі з дому Шуфлямі і качэргамі… Сацыялізм — ня догма. Сацыялізм — энэргія! Плюс (!) электрафікацыя ўсёй дзяржавы, Каб зводдаль было відно: Хто служыць і робіць дзяржаўную справу, А хто вырабляе ГАЎНО. Брава, Уладзімір! Брава, Някляеў! Што дадаць? Хіба перапісаць на свой капыл найлепшую эпіграму любімага паэта Някляева і амаль беларуса — Яўгена Яўтушэнкі. Ты — Уладзімір, я — Уладзімір. Ты ня з імі, я ня з імі. Ты — гаўно, і я — гаўно. Я цяпер, а ты даўно. напiсаў Адам Глобус 30.01.2003, 16:32
2003. Мулявін і пярсьцёнак Пачатак такі… Машына кранулася, набрала хуткасць, уехала ў лес, на павароце выляцела з дарогі, урэзалася ў дрэва… Дэтэктывы так пачынаюцца. Кіно запаўняе нашую свядомасць. Таму чалавек у машыне мусіў загінуць. Калі глядзець на свет вачыма кінаглядача… У мяне іншае вока. Чалавек не загінуў. Ён трапіў у бальніцу. Я ведаў яго. Гаварыў з ім. Пісаў пра яго… Вось і патэлефанавалі з газеты… Напішыце… Пішу… Такая была гісторыя… Пайшоў я на кацэрт. Купіў квіткі, запрасіў дзяўчыну. Беленькая, светлавокая, ружовашчокая дзяўчына была ў мяне. Ёй 19, мне 20. Самы ўзрост хадзіць на канцэрты. Ну-у-у музыка там, песні, цемра ў залі… Можна дзявочую руку пагладзіць. Можна і пацалаваць дзяўчыну, можна і … Толькі тым разам я руку гладзіў… А ў дзяўчыны на пальцы пярсьцёнак быў. Выдатны пярсьцёнак, залаты, бацькамі падораны. Ёсць беларуская завядзёнка: на паўналецце залатыя рэчы дарыць. Вось быцькі назбіралі грошаў, набылі пярсьцёнак і падаравалі сваёй любімай дачушкі. А яна надзела яго на канцэрт. Такі быў час, калі на музычныя канцэрты апраналіся, як у тэатар. Нават я апрануў адзіны касьцюм. Сядзім мы пры поўным парадзе. Гладзім рукі адно аднаму, музыку слухаем. Так нам добра, што так добра не павінна быць. Вось і здарылася непрыемнасць: пярсьцёнак зляцеў з пальца і ўпаў на падлогу. І каб жа на падлогу, а то дакаціўся да шчыліны і ў тую шчыліну праваліўся. Канцэрт праходзіў у палацы спорту. Каб пасадзіць болей слухачоў-глядачоў, паміж сцэнаю і трыбунамі выстаўляліся дашчыныя прыступкі, а на іх стаўляліся крэслы. Пад гэтыя прыступкі і паляцеў пярсьцёнак. Дзяўчына мая ў слёзы. Сапраўды, шкада падарунка. Паабяцаў я яго дастаць. Дачакаліся мы заканчыння музычных нумароў. Гледачы-слухачы пакінулі палац. А я ўгаварыў наглядчыцу, каб пусціла мяне ў залю. Палез я пад тыя прыступкі, а тамака — пыл, павута, сьмецце рознае. Лазіў, поўзаў, мацаў, але ж пярсьцёнак знайшоў. Касцюмчык, ліха на яго, страціў парадны выгляд. У гэтым перапэцканым і памятым касцюмчыку, з залатым пярсьцёнкам у кішэні, я пайшоў да сцэны. Хацелася на музыкаў зблізку паглядзець. Яны ходзяць, шнуры скручваюць, перагаворваюцца пра сваё, будзёнае. Простыя людзі, у простых касцюмах. На вуліцы сустрэнеш і не пазнаеш… Выйшаў я з палацу, надзеў пярсьцёнак на палец сваёй прыгажуні, і мы пайшлі цалавацца, мілавацца і там рознае брыдкае і маладое… Гэта я да таго, што чалавек, які сядзеў за стырном “мерседэса”, які ўрэзаўся ў дрэва, тады іграў свой канцэрт… Ён 30 гадоў свае канцэрты іграў. І роўных яму не было. Геній ён. А тут, як сказалі мянты — ня справіўся з кіраваннем. Усё думалі, што адразу памрэ, а ён не сканаў, ён выжыў. Толькі, калі пайшла інфармацыя, што акрыяў, устаў з ложку і сеў у інвалідны вазок, калі ўсе уздыхнулі з палёгкаю, вось тады ён і памёр. Мне патэлефанавалі і папрасілі напісаць пра яго. Я і ўзгадаў гісторыю з пярсьцёнкам… Тады я пабачыў яго зблізку, як зараз цябе. Пазней, мне пашанцавала выступаць з ім на адной сцэне. Дзякуючы яму, я зразумеў нашто мы спяваем, вершы там розныя пішам, карціны малюем. Гэта каб нехта ў свае 20-19 прыходзіў на канцэрт, гладзіў ручку, губляў пярсьцёнкі, знаходзіў іх, радаваўся, і потым было маладое і шчасьлівае, і ўсё такое… Каханнем яно завецца. напiсаў Адам Глобус 30.01.2003, 23:05
2003. Графік і сякера Графік верыць у Бога. У сваім паважным веку малюе цэрквы і святых. Малюнкі ён развешвае ў краме “Праваслаўная кніга”. Жонка мастака верыць у святасць свайго мужа. Толькі навокал віруе будзёны свет, дзе вернікі ходзяць па адных вуліцах з атэістамі, а цывільныя ездзяць у адным аўтобусе з вайскоўцамі… Мяне цікавіць гэтая гісторыя, бо канфлікт звязаны з кнігаю.Укладанне кнігі пра беларускіх графікаў даручаецца чыноўніку, той сціплы чыноўнік адлюстроўвае на старонках выдання размаітую палітру мастакоўскіх дасягненняў. Жонка прававернага графіка абураецца. Яе муж — святы, а ў кнізе паказаны, як звычайны мастак. Апошнімі словамі, яна бэсціць чыноўніка па тэлефоне і называе яго “быдлам”. Яе святы муж хапае сякеру, вылятае з кватэры, ляціць у двор… Варта зазначыць, што і графік і чыноўнік жывуць у адным доме, знакамітай будыніне падоранай дзяржаваю белмастакам. Перад пад’здамі стаяць лаўкі. Гэтыя лаўкі і сячэ сякера графіка. “Каб рознае быдла не сядзела!!!” Страсці па кнізе. І такое ёсць. Зразумець не магу. Бо чыноўнік не робіць шкода, наадварот, калі сын святога графіка кідае жонку з дзіцем, чыноўнік атдае сваю майстэрню пад жытло ўнуку амбітнага графіка. Атдае, бо пакінутая жанчына — дачка жонкі чыноўніка ад першага шлюбу. Ці варта пасля гэтай гісторыі спакушацца на добрыя ўчынкі?.. Робіш-робіш дабро, а на цябе ляцяць з сякераю. Супакойвае толькі той факт, што ў горадзе шмат лавак, можна сесці і падумаць перад тым як рабіць дабро. напiсаў Адам Глобус 31.01.2003, 12:30
Шаноўны Адам Глёбус! Чаму вышыя творы апошнім часам нагадваюць прыкладны матэрыяла для псіхолага-пачаткоўца? Перафарбоўваеце, перкройваеце жыцьцё іншых,прыўкрашваеце сваё. Што ў Вас на душы? Металалом? напiсала Speranza 07.02.2003, 17:50
прыўкрашваеце сваё… Дзе? Прыклад. напiсаў Адам Глобус 07.02.2003, 23:43
Што ў Вас на душы? Металалом? Ага, залаты металалом у маёй душы… напiсаў Адам Глобус 08.02.2003, 13:01
2002. Харэўскі і фотаальбом За каваю мастацтвазнаўца, Сяргей Харэўскі, распавёў мне пра сваю маму, якая надоечы наведала сына ў Вільні. Сяргей, як толькі ён умее, накрыў сьвяточны стол, пачаставаў маму, а пасля вячэры даў ёй фотальбом. Паглядзела сяргеева маці той альбомчык і спытала: “Сярожа, чаму ты на ўсіх фота п’яны?” Ну-у-у, а калі ёсьць нагода сфатаграфавацца, тады, калі і за стол святочны сесці. Кампазіцыйна яно так і атрымліваецца. Спрачацца з Харэўскім я не мог, ні тады ні пазней. Такія прынагодныя мы застаемся не толькі на фота; у літаратуры, у кіно, у песнях, у казках, на гравюрах і палотнах мы ўсе п’янаватыя, хто больш, хто менш. Ці дапаможа нам змяніцца заўвага мамы Сяргея Харэўскага? Не, вядома. напiсаў Адам Глобус 10.02.2003, 12:31
Паважаны Глёбус,а Вам ад залатога металалома на душы добра ці дрэнна? Ён не перашкаджае, не забівае? напiсала Speranza 10.02.2003, 18:34
Нармальна ў мяне ўсё. Спакойна, ціха, самотна — так, як я люблю. напiсаў Адам Глобус 10.02.2003, 23:55
Глёбус,Вы прыўкрашваеце сваё — маці, дачку, жонку,сябе… СУчаснікі — фон для таго, каб выглядаць добра. напiсала Speranza 11.02.2003, 10:11
сУчасьнікі — жыцьцё, у якім плыве мой час. Маці, жонка, дачка бліжэй да мяне за розных астатніх. Слова "прыўкрашваць" не маё. Я фарбую. напiсаў Адам Глобус 11.02.2003, 10:54
Значыць самае істотнае — у выбары фарбы? напiсала Speranza 11.02.2003, 11:04
Фарбуеце? А зафарбоўваць і перафарбоўваць не даводзіцца? напiсала Speranza 11.02.2003, 11:10
Адам Глобус. ДЗЕД напiсаў Адам Глобус 11.02.2003, 12:20
Фарбуеце? А зафарбоўваць і перафарбоўваць не даводзіцца? Ну а як жа ж… Толькі кроў не перафарбуеш. Голас крыві, ён — непадробны. Або чуеш яго, або застаешся глухі. напiсаў Адам Глобус 11.02.2003, 12:30
А магчымасьць крывавай помсты не палохае? напiсала Speranza 11.02.2003, 12:37
1966. Жураўская і парада На вуліцы Чарнышэўскага, дзе мы жылі ў пісьменніцкім доме, стаяў зялёны двухпавярховы барак. На першым паверсе таго, абшаляванага вузенькімі дошачкамі, бараку раскашавала сям’я Жураўскіх: маці, бацька і тры сыны. Бацькі пілі, сыны хуліганілі. Прынамсі так лічылася, што Журы хуліганілі. Насамрэч былі яны простымі хлопцамі, нават у бібліятэку да маёй мамы хадзілі. Ну і не паздавалі ў тэрмін нейкія там прыгодніцкія раманы. Мама з каляскаю, у якой спаў мой брат, падыйшла да Жураўскай і толькі павіталася, толькі пра кнігі нагадала, як тая злосна-злосна загаварыла: “Ты ў сваю каляску болей глядзі, а за маіх сыноў не хвалюйся. Калі яны бралі кнігі, дык вернуць!” Раманы прыгодніцкія Журы прынеслі. А у нашай сям’і надоўга прыжыўся выраз “Ты ў сваю каляску (талерку, шклянку, кніжку, газету, калыску…) глядзі”. напiсаў Адам Глобус 11.02.2003, 15:38
Болей у сваю кніжку глядзі… Добрая парада для пісьменьнікаў. напiсаў hary 11.02.2003, 16:39
Во, Hary ажыў! А мастацтвазнаўцам якія (хіт)парады? напiсаў Сабутэльнік 11.02.2003, 16:47
1995. Ахроменка і цукерка Прыйшоў да мяне ў госці камерцыйны раманіст Славік Ахроменка. Так, па-прыяцельску, без папярэджання, з пляшкай гарэлкі ў кішэні і з чарнавокім хлопчыкам. “Вось які ў мяне цудоўны сын!” Стаяла сонечная летняя раніца, якую я пашкадаваў змарнаваць на п’янку. Таму запарылася гарбата. Славіку заманулася прадэманстраваць здольнасці сына. Звычайнае бацькоўскае жаданне. “Глеб, скажы! Як тваё прозвішча?” Хлопчык быў у тым пяшчотным узросце, калі толькі вучышся гаварыць уласнае прозвішча і дамашняю адрэсу. Замест чаканага “Ахроменка” я пачуў цяжкавымаўляльнае армянскае прозвішча глебавай мамы. Славік спахмурнеў, дастаў загадзя падрыхтаваную цукерку і паўтарыў пытанне. “Ахроменка,” — нарэшце сказаў Глеб і забраў слодыч. Можа гэты факт і застаўся б нашай чыста мужчынскай таямніцаю, каб Славік не паўтараў фокус з цукеркаю перад Максімам Клімковічам ды іншымі, зусім чужымі людзьмі. напiсаў Адам Глобус 11.02.2003, 23:00
А мастацтвазнаўцам якія (хіт)парады? Сабутэльнік, ты мяне дзівіш. Напісаў жа я крыху вышэй. У свае фотаальбомы ім трэба глядзець часцей, і далей па барадулінскаму вершу… напiсаў Адам Глобус 11.02.2003, 23:09
Глёбус, 1. Прозьвішча маёй былой жонкі — Ісканян, яно, здаецца, вымяўляецца не цяжэй за "Адамчык". 2. Максім Клімковіч днямі тутай напіша, што пра гэта думае. 3. А ты рыхтуй бізун для жонкі… Гэта я пра Лену Бяляеву і Пілота (Вову Лапо). Такая вось будзе ў нас мужчынская таямніца. 4. А будзеш і надалей на помнікі ссаць — падпільную. Запытайся ў Батонэ (Сіўчыкава, калі хто ня ведае, што гэта такое), колькі яму зубы каштавалі наўзамен тых, што я яму выбіў. напiсаў Cлава Ахроменка 11.02.2003, 23:36
А Вы , Глёбус, нягледзячы на парады Жураўскай хвалюецеся за ўсіх. Нават за сына Ахроменкі. напiсала Speranza 12.02.2003, 12:21
Сабутэльніку ды Глщбусу Ну праца такая ў мастацтвазнаўцаў — несупынна й штодня альбомы гартаць. Ды й пісаць па колькі радочкаў на памяць. А што да ўласных фота… то гэта трэба быць хіба Бабковым, каб у іх глядзецца, сачыць каб, барані Бог, дзе "ня тое" праскачыла. напiсаў hary 12.02.2003, 12:30
Ахроменку На маю паштовую скрыню прыйшоў ліст і, здаецца, гэта ад вас. На жаль, з-за некарэктнай кадзіроўкі (у вас, відаць 2000-ны віндоўс, а ў мяне 98-ы), я ня здолела яго прачытаць. напiсала ODA 12.02.2003, 19:55
Запытайся ў Батонэ (Сіўчыкава, калі хто ня ведае, што гэта такое), колькі яму зубы каштавалі наўзамен тых, што я яму выбіў. Зубы Сіўчыкаву выбіў ня ты. Ён сам няскладна скочыў праз планку на занятках па фізкультуры. Ты наогул баязьлівае і палахлівае стварэньне. Пералік тых, хто цябе біў даволі вялікі. Біў цябе бандыт Калтовіч, якога ў Польшчы застрэлілі. Ягорка біў цябе смертным боем, калі ты лекаваўся ў "Навінкак". Ягорку памятаеш? Магу ягоную адрэсу даць. Біў цябе Валодзя Сіўчыкаў. Біў Валодзя Лысенка. Лёнік Тарасэвіч таксама хацеў цябе пабіць за хлусню ў "Ніве", толькі ты ўцёк з Беласточчыны. Жонка з Ялты (Ісканян кажаш) і жонка з Баранавіч цябе білі п'янага. Лупілі цябе і мянты, шмат разоў. Я біць цябе не збіраюся, гэта зробяць і без мяне. Твая хлусьня мяне так не раздражняе, як яна злавала вышэй названых асобаў. Ты слава не баец, ты — пакрыўджаны лёсам літаратар, які страціў веру ў свой талент. напiсаў Адам Глобус 12.02.2003, 21:00
з-за некарэктнай кадзіроўкі Ня любіць цябе тэхніка, Слава, раней не любіла і цяперака ня любіць. напiсаў Ул. В. 12.02.2003, 21:06
1969. Кісялёў і камень Як так здарылася, што я стрымацца не змог?! Злосць перайначвае свет. Боль спарадзіў тую злосць. Мы кідаліся шышкамі. Атрад падзяліўся на “зялёных” і “сініх”. Мы лёталі па лесе і цалялі адны ў адных сасновымі шышкамі. Нехта пацэліў мне у галаву. Вуха запякло. Я нахіліўся, убачыў камень, схапіў і шпурлянуў. Круглы глыж рассек брыво Валерку Кісялёву. Крык. Кроў. Важаты прыбег. Валерку павялі ў медпункт. Атрад сабралі, пашнуравалі. Пачалося следства… Камень знайшлі. Хто кінуў? Ніхто. Маўчаць усе. Каб не пачырванець, я думаў пра таго, хто мне ў вука заехаў. Ну не бачыў я яго, можа і мяне ніхто не ўгледзіў. Пакаралі ўсіх, забралі на два дні атрадны футбольны мяч. Перажылі два дні без мячыка. Як я перажыў і тое, што Валерка распавёў сваёй маці, загадчыцы медпункта, што каменем кінуў я. Паслухаў я мараль. Колькі тых мараляў мне перачыталі… А вось імгнене, калі рука замест шышкі хапае камень, не забываецца ніяк, яно ўсё недаруецца самому сабе. напiсаў Адам Глобус 21.02.2003, 15:44
1959. Галіноўская і палец З дзіцячай паэткай Нінай Галіноўскай і яе мужам паэтам Яўгенам Крупенькам наша сям’я жыла ў адной камуналцы. У нас — прахадны пакой, а ў іх — асобны. Я толькі-толькі пачаў хадзіць, а таму перасоўваўся ўздоўж сценак. Cкладана было з дзвярыма. Іх на адзін пакойчык зашмат: у варыўню, у прыбіральню, на вуліцу і да Крупенькі. Гэтыя дзверы мяне і пакаралі. Яны былі адчыненыя, а я ўставіў руку паміж дзвярыма і касяком, у гэты момант Ніна зачыніла свой пакой. Мізінец на левай руцэ зламаўся. Як я крычаў! Хацеў бы такое забыць, дык не забываецца. Я стаў нібыта маленькі-маленькі, а расціснуты палец зрабіўся вялікім, у стакроць большым за мяне. Вінаватай прызналі нянечку, якая толькі тыдзень глядзела мяне. Няннку прагналі. Ну як ты прызнаеш вінаватай Нінку, калі з ёю трэба далей жыць у камуналцы. напiсаў Адам Глобус 26.02.2003, 22:03
1963. Кулемін і вершык Аматар чыніць розныя здзекі над сябрукамі — Воўка Кулемін, ледзь не штодня прыдумляў новыя правілы паводзінаў на нашай вуліцы. Забаранялася крыць рускім матам, забаранялася пукаць, забаранялася казаць слова “не”, выціраць саплю кулаком зноў жа забаранялася. Гэтых забаронаў было безліч на нашай Другой Ленінскай. Калі нехта парушаў забарону, Кулемін дурным голасам крычаў на ўсё Койданава: Драка, драка, дракачы! Налятайце, палачы! Хто на драку ня прыдзёт, Таму хужай пападзёт! Хлопцы збягаліся на кулемінаў кліч. Агучваўся грэх. Верш чытаўся далей: Выбірай із трох адно: Дуб, качан ілі пшано… Усе цудоўна ведалі працяг гнюснага вершыка: Дуб? Бі ў зуб! Качан? Бі ў шарабан! Пшано! Бі ўсё раўно!!! Моцна ніхто нікога не біў. Гэта быў акт прыніжэння. Зграя супраць асобы. Кулеміну падавалася, што менавіта ён кіруе зграяй. Толькі на кожнага Воўку Кулеміна знаходзіцца Воўка Бакіноўскі. Ён быў слабейшы, але хітрэйшы. Ён падгаварыў вуліцу падлавіць Кулеміна на “граху” і лупіць пасапраўднаму. І падлавілі, і адлупілі так, што вершык назаўсёды знік з нашай Другой Ленінскай. напiсаў Адам Глобус 01.03.2003, 17:37
1959. Ян і попел Шмат разоў я спрабаваў узгадаць які небудзь эпізод, якое маленечкае здарэнне ці гісторыю, каб апісаць свайго дзядзьку Яна. Не згадваецца і ўсё. Нейкія бляклыя карціны, непраясненыя постаці… Нечакана згадаў. Ідучы па вуліцы, каля чыгуначнага вакзалу, курыў сабе цыгарэтку "барклай". Вецер быў моцны, такі, што здзьмуў попел мне ў вока. Забалела, запякло. Тру вока і згадваю, як дзядзька Ян прыехаў да нас у госці. Ён малады, у белай кашулі, з папяросай на губе, узняў мяне на рукі. Папяроса акурат пацэліла мне ў вока. Я зарумзаў. Мама з татам пачалі сварыцца на Яна. Мне стала яго шкада, больш чым сябе. напiсаў 1959 01.03.2003, 19:38
2002. Наварыч і палешукі Празаік народжаны ў глыбінях беларускага Палесся — Алесь Наварыч(Трушко) так апісвае заняткі сваіх землякоў: "На супрацьлеглым беразе ракі, нізкім, забалочаным, жылі "шасціпальцыя" — так у мястэчку называлі палешукоў. Казалі, у іх ступаках па шэсць пальцаў, каб зручней па балоце хадзіць. Палешукі тыя ўзімку і летам гарэлі-свіціліся агнямі, куродымілі вогнішчамі, — нешта рабілі на сваіх балацявінах, і калі з'яўляліся ў мястэчку, беглі-шукалі, дзе б гэта завязаныя ў хусткі грошы памяняць на валюту". У той аповесці, з якой прыводжу цытату, я так і не даведаўся, чым жа займаліся шасціпальцыя, але пэўна ж нешта рабілі, калі ў іх грошай поўныя хусткі, а не хустачкі. Не даведаўся, бо аповесць не пра палешукоў, а пра каханне, таму і называецца "Дама з сабачкам…" Каб аповесць Наварыча называлася "Сабачка Баскервіляў", напэўна інфармацыі пра балотных шасціпальцых палешукоў было б болей. Тады б Трушко(Наварыч) апісаў мочку вуха сапраўднага шасціпальцага палешука. Яна, калі верыць анрапалагічным доследам Алеся Трушко, даўжэйшая і буйнейшая за мочкі бульбашоў, хахлоў і пшэкаў. Яшчэ мочка палешука ніколі не прырастае да сківіцы, як у габрэяў. Па вуху можна беспамылкова адрозніць шасціпальцага, ад усіх іншых, нават калі ён не прамовіць ніводнага слова на ятвяжскай(палескай) мікрамове. Не верыць Алесю няма аніякіх падставаў, прынамсі ў мяне. напiсаў 2002 10.03.2003, 22:22
2003. Клімк@віч і нараканні Абаронца сэксменшасцяў — Вераніка завітала з Масквы ў Менск. Сустрэўшы старых знаёмых — Ахроменку і Клімк@віча, яна не адмовілася прапусціць піва. За півам пілася гарэлка. За гарэлкаю ў галаве Сімачкі Клімк@віча ўзнікла ідэя запрасіць сабутэльнікаў на прагляд уласнаробнага тэлефільма. Ну які прагляд без паддачы? Жонка Сімачкі — Ірка адмовілася піць, яна і фільм глядзець не стала. Яна сказала, што пайшла спаць. Ахроменка піў і глядзеў кіно пра абаронцу Берасцейскай крэпасці, пра герая вайны, пра бацьку Сімачкі. А сам Сімачка апынуўся ў абдоймах Веранічкі. Як пазней распавяла жонка: “Яна на яго ўжо ўзлезла!!!” Калі Вераніка ўзлезла на Клімк@віча, якраз і заскочыла жонка. Ахроменка, хоць і быў моцна даты, а паспеў спрытна шуснуць за дзверы. За ім паляцела ў начную цемрадзь і Вераніка. Зляканы Сімачка прасіў у жонкі даравання: “Ір, ты ж ведаеш, у мяне ўсё адно нічога б не атрымалася!” Ірка і слухаць яго не жадала, таму Сімачка выправіўся ў тую ж ноч, што і сабутэльнікі. Пасля гэтага неўдалага прагляду кіно Ірка хадзіла па сябрах і прасіла: каб дапамаглі Клімк@вічу, каб уладкавалі на працу, каб адвучылі піць з Ахромам і загульваць з цёткамі. P.S. Калі я расказаў Ахрому пра нараканні Іркі, ён пайшоў у поўную непрызнанку: пілі каву і глядзелі фільм. Так дык так. напiсаў 2003 12.03.2003, 00:03
1996. Ахроменка і хлусня Затэлефанавала мне студэнтачка з кансерваторыі Ісканян, якая зрабіла глупства — выйшла замуж за Слаўку Ахроменку. “Валодзя, скажыце Славіку, каб ён перастаў хлусіць. Ён маніць без усялякае патрэбы. Ён падманвае ўсіх. Гэта ператвараецца ў нейкую паталогію. І я, і ягоная мама, і ўсе навокал стаміліся ад няпраўды. Вы проста скажыце яму, каб не маніў. Ці парайце, што з гэтым зрабіць…” Мне згадалася, як Кім Шастоўскі, што выкладаў у мяне жывапіс, сказаў пра Ван Гога: “Ён усе свае недахопы ператварыў у здабыткі”. “ Ведаеш, выправіць гэтую рысу характара амаль немагчыма, але яе можна выкарыстаць у стваральных справах. Хай ён болей піша розных выдуманых гісторый…” Гэта зусім не суцешыла Ісканян, і яна кінула Слаўку, сказаўшы на развітанне: “Ты не можаш купіць мне “мерседэс”, ты не можаш звазіць мяне на адпачынак у Егіпет, ты не можаш са зброяю ў руках бараніць армянскую зямлю ў Карабаху… Ты можаш толькі падманваць! Такі муж мне непатрэбны”. P.S. Пасля тых размоў Уладзіслаў Ахроменка ўзяў сабе псеўданім Францішак Хлус. Ён узаконіў сваё поўнае права на хлусню. P.P.S. Ад падобнай хваробы пакутуюць многія. Але гэта не бяда, у нашае мове шмат слоў, якія можна выкарыстаць у псеўданіме: Манюка, Падманнік, Перахлус, Няпраўдзін… Вось і Сяргей Харэўскі рыхтуецца ўзяць падобны псеўданім. Калі мне Таня Сапач сказала, што Харэўскаму нельга давяраць, я адразу і не паверыў, а ле час усё паставіў на свае месцы, а ,што не паставіў, тое паставіць, абавязкова. напiсаў @ 12.03.2003, 11:27
Ахроменка Першы раз гісторыю пра наёмных бандытаў я пачуў ад скульптара Ўладзімера Жбанава. Пэўна, я б забыў інцыдэнт, каб да мяне не завітаў былы сааўтар Ахроменкі Ўладзімер Лысенка. Ён з Чарнігава. Ахроменка жыў у яго. Яны разам пісалі раманы. Аднаго разу Ахроменка атрымаў грошы за раман і забыўся ці не пажадаў аддаваць абгавораную частку ганарару Ўладзімеру. Той сам зьезьдзіў у выдавецтва, але дамовіўся, што будзе працаваць адзін. Ахроменку такія паводзіны «нэгра» не спадабаліся. Ён наняў «бакланаў». Тыя праламалі жалезным прэнтам чэрап Лысенкі. Чалавек месяц праляжаў у рэанімацыі. «Бакланаў» знайшлі й арыштавалі, а вось Ахроменка спакойна разгульвае па менскіх вуліцах. Вось якія літаратары вядуцца ў Беларусі! І яшчэ… Лысенка сказаў, што Ахроменка рыхтаваў забойства свайго літагента Сіўчыкава. Лысенка тады адгаварыў Ахроменку. Цяпер спыняць Ахроменку няма каму. напiсаў @ 12.03.2003, 13:32
Дацэнка і Ахром Аднаго разу вядомага пісуна Віктара Дацэнка запыталі, ці не навязвалі каго ў сааўтары."Пішу сам" — адказаў Віця, — "хапіла аднаго вопыту з Ф. Бутырскім. Спрабаваў дапамагчы аўтару-пачаткоўцу разкруціцца. Цяпер зарокся. Ёсьць новая прымаўка:"За дабро адкажаш". Са спадаром Ахроменка, які хаваецца за псеўданімам Бутырскі так і здарылася. Але Бог яму суддзя." напiсаў @ 12.03.2003, 13:47
Дзеці. Сапраўдныя дзеці. Такія ж жорсткія і дурныя.Вось ужо і Харэўскага прыблыталі. Гей, манюка.Падрабязнасці, цікавыя толькі дэбільным тэлеманам.Якая розніца хто ў каго смактаў? Звычайныя справы. Вось толькі навошта жанчын у вашы брудныя разборкі ўцягваць? Га, Глобус? Га, Хлус? напiсаў незадаволеныя 12.03.2003, 17:08
"Хто сам бязгрэшны, хай першы кіне ў яе камень…" Дарма яны не прынялі Хрыста. А Мірык — малайчына. Адзіны тут разважны чалавек. напiсаў небаец 12.03.2003, 19:15
небаец, а Мірык тут дзе? напiсаў незадаволеныя 12.03.2003, 19:51
Пардон, але нікі дзеля таго й створаныя… Не мая, скажам так, справа. Спытайцеся ў Кардонскага, ён у нас дэтыктыў. напiсаў небаец 12.03.2003, 20:03
Кардонскі замежны дэдыктыў. Таму разбіраецца ў ніках, як беларускі парсюк у апельсінах. Няма тут Мірыка. Адны Валодзі з Уладзіславамі. напiсаў незадаволеныя 12.03.2003, 20:17
Хай бы Валодзі з Уладзіславамі ваявалі (калі ўжо ваююць) адзін супраць аднаго. А то ўзяліся за жанчын. Пакуль што жонак, а там пойдзе далей — дачка, маці… такі беларускі мужчынскі характар — не любіць і абараняць жанчын, а выкарыстоўваць любым чынам — як зброю, прыкрыцьцё і шмат іншага.Ці ёсьць недзе ў сьвеце такія слабыя мужчыны ці толькі ў нас? напiсала Speranza 12.03.2003, 21:51
Незадаволеныя таксама балансуюць на мяжы прыстойнасьці й непрыстойнасьці. Што таксама можа каго-небуць незадавальняць. Гэта й ёсьць праява слабасьці мужчынаў, на якую наракае шаноўная Speranza. напiсаў небаец 12.03.2003, 21:59
Жанчыны вартыя беражлівых адносінаў. Выкарыстаньне жанчын, як зброі, сьведчыць не толькі пра слабасьць, але і пра баязьлівасьць. Бо слабы — не заўсёды баязьлівец. напiсала Speranza 12.03.2003, 22:07
Небайцоўскі клюб напiсаў тутака. 12.03.2003, 22:14
Якіх беларускія бабы панарадзілі, такія і ёсьць мужчыны. Маглі б і лепшых панараджаць. Народзяць абы што ад абы каго і плачуць. Дурныя ў нас бабы. напiсаў Феміна 12.03.2003, 22:36
Глёбусу засталося толькі з усіх гэных эпізодаў склеіць раман, сюжэт якога я яму даўно ўжо падказаў. напiсаў S. Mrożek 12.03.2003, 23:01
Глёбус, а ты хораша пачуваесься ў нашым краі ? Ты мне скажы: якая ў нас цяперака бацькаўшчына: свая ці чужая ? У сэнсе: манкурты навокал ці аўтэнтычныя люццы РБ ? І ці пазбыліся мы Панскага прыгнёту ? Здаецца, над табой гэнага прыгнёту нямашака, дык во я і думаю - чы не дзеля таго шчырыя паўстанцэ паноў замачылі тупымі мачэтэ, каб ты мог вольна самавыяўляцца ? напiсаў Абрэмбскі 12.03.2003, 23:04
Навошта бабам плакаць… У бабы што ні дзіця - то й поспех. Гэта ў мужчыны могуць быць няўдалыя дзеці, а ў жанчыны - ўсе харошыя. Бо істота біялагічная. напiсаў Біяхімік 12.03.2003, 23:07
Усё ж-такі невыпадковая была мая здагадка, чаму паны-прыгнятальнікі страляліся ў рот. Народ у нас такі. Ўрот усё ўрэмя. Існуе, значыцца, такая рэч, як Справядлівы Сялянскі Мінет. Ужо 100 год ён пануе на шчаслівай, вольнай зямлі. напiсаў Этнакультуроляг 12.03.2003, 23:22
Да сярэдзіны XVII стагодзьдзя галоўнай перашкодай для пераўтварэньня Парыжу ў сапраўдную каралеўскую сталіцу, пра што марыў яшчэ Францыск I, і якое распачаў Карл IV, сталі так званыя “двары цудаў” – напаўбамжоўні, насельнікі якіх жылі “адной ба-альшой сям’ёю”. Кожны вечар, калі вярталіся з працы ўсе вары, махляры й баньдзюганы, насельнікі разам балявалі ў двары. Самы буйны “двор цудаў” месьціўся на Сэн-Дэні ў раёне пасажу дзю Кэр і налічваў пракладна 500 мінісем’яў. Там дык ужо дакладна кожны ведаў, хто каго чым, хто ў каго што й хто каму куды. Зьнішчылі тыя гадзюшнікі толькі пасьля таго, як у 1667 годзе стварылі прэфектуру паліцыі, офіс якой месьціўся на Ке д’Арфеўр. І гэта нягледзячы на тое, што напачатку насельнікі “двароў цудаў” сустракалі паліцыянтаў з прэнтамі й мушкетамі ў руках. А ўсё дзякуючы вынаходніцтву легендарнага лейтэнанта Ла Рэйні. Ён казаў так: “Я мог бы вас усіх саслаць на галеры. Але мне вас шкада… Таму даю вам роўна гадзіну, каб вы ўсе ўбраліся адсюль прэч. Аднак папярэджваю: шасьцёра з апошніх дванаццаці атрымаюць па 20 год катаргі, а яшчэ шасьцёра пойдуць на шыбеніцу”. Паколькі Ла Рэйні заўсёды трымаў слова, звычайна так шмат часу не патрабавалася – ужо праз паўгадзіны рабочыя пачыналі руйнаваць баракі. У нас таксама быў некалі Чорны Радзівіл. Аднак цяпер мы жывем у “двары цудаў”. Такое ўражаньне, быццам некаторыя іншага жыцьця сабе й не ўяўляюць. напiсаў Штабс-капітан 13.03.2003, 01:15
Манкурце, а што ты маеш супраць нашага шчырабеларускага мінету? У цябе колькі дзяцей? Часцьвёра? Глядзі, сам не застрэлься… напiсаў Чорны бусел 13.03.2003, 12:15
2003. Харэўскі і астранамічная лічба “Што з Харэўскім?” — спытаў у мяне паважаны пісьменнік Ул. “П’е!” “Даўно?” “Даўно! Некалькі гадоў, я яго не бачыў цалкам цьвярозым”. “А то я думаю, што з ім здарылася… Тэлефануе мне, кажа, што ў Вільні жахлівая бура прайшла. Такая страшная, што ў яго дах знесла. Цяпер патрэбны грошы, каб накрыць дах. І называе астранамічную лічбу. Я паверыў. Бяда ў чалавека. Свой. Трэба дапамагаць. Як ён без даху, пад адкрытым небам жыць будзе? Ён жа не астраном, каму тое неба заўсёды ў радасць. Я параіў патэлефанаваць да цябе, бо астранамічную лічбу, пры ўсёй павазе і спачуваннях, сабраць не змагу. Ён сказаў, што ты дакладна не дасі. Гэта мяне крыху насцярожыла. Такая бяда, катастрофа, можна сказаць, а ты скнарыш. Вырашыў я да знаёмага віленчука патэлефанаваць, можа і ў яго дах сарвала. Не было ў Вільні буры, сказалі мне. І яшчэ доўга перапытвалі, у каго дах знесла… Дык кажаш, п’е?” “І нічога не робіць”. “Шкада, таленавіты ж хлопец, наш чалавек…” “Не кажы… Колькі нашых праз гэта галовы пагублялі?! Сыс, Дышлевіч, Федарэнка, Асташонак… “ “А ты не?” “Я не”. “Правільна, Вова, не дачакаюцца ад нас, не дачакаюцца!” напiсаў @ 14.03.2003, 12:01
І ў Вовы дах не на месцы. Таму ён так часта мяняе кватэры. напiсаў Porto 14.03.2003, 13:04
2002. Грынуэй і залаты хлопчык Найярчэйшая зорка постмадэрнізму ў кіно — Пітэр Грынуэй сядзеў у фатэлі, смактаў віскі з вялікай, поўнай лёду шклянкі і разважаў пра сумленне. Рэжысёр і сумленне, як для мяне, рэчы несумяшчальныя, а таму было цікава паслухаць. Пасля доўгіх тырад, постмадэрнізт згадаў даволі драматычны эпізод. Напачатку кар’еры яму даручылі зрабіць маленькі фільм, які мусіў паказваць жахі наркаманіі. Хлопчык-артыст нюхаў клей, і твар яго скажаўся. Хлопчык нюхаў алей наліты ў цалафанавы мяшэчак, а таму і ў дзесятым дублі твар не скажаўся да патрэбнай пачварнасці. Тады прадзюсэр не вытрываў і пагнаў Грынуэя па клей. І той пабег, і прынёс, і хлопчык нанюхаўся, і твар перакрывіўся да патрэбнае выразнасці. Фільм знялі. Грынуэй запэўніў прысутных, што яго мучыць сумленне, што больш ніводнага разу ён не заганяў артыстаў у падобныя сітуацыі. А як яму верыць? Як можна верыць чалавеку, чый занятак вымагае каварства. Падобны эпізод ёсць у гісторыі мастацтва. Легендарны Леанарда да Вінчы, калі ладзіў карнавал, пафарбаваў хлопчыка ў залаты колер. Карнавал працягваўся некалькі дзён. Пра залатога хлопчыка, які быў патрэбны толькі ў самым пачатку фіерыі, усе хутка забыліся. Хлопчык памёр. Ёсць два варыянта прачытання гэтых здарэнняў. Хлопчыкаў прыдумалі мастакі, каб давесці свету, што мастацтва насамрэч вымагае ахвяраў. Хлопчыкі былі ў сапраўднасці, і мастакі нічым не адрозніваюцца ад вайскоўцаў, што з лёгкім сэрцам ахвяруюць чужым жыццём, дзеля сваіх сумнеўных мэтаў і ідэалаў. Я схільны прыняць першы варыянт. І не таму, што ён больш гуманны, а таму, што манументальнае мастацтва, да якога належаць і парады з фэстамі і кіно з тэлебачаннем, фінансуецца крыважэрнымі кіраўнікамі, якіх вельмі цешыць нават уяўная смерць залатых, срэбных і цынкавых хлопчыкаў. напiсаў Адам Глобус 15.03.2003, 18:37
2003. Карбалевіч і прапанова Шмат гадоў Валер Карбалевіч імітуе аналітычную дзейнасць, ён нібыта аналізуе падзеі, нібыта піша нібыта артыкулы, я спрабаваў іх чытаць, спрабаваў разумець… Пустаслоўе. Апісанні падзей 12 сакавіка зусім бездапаможныя. А як гучаць апошнія словы Карбалевіча: "…трэба нешта мяняць”. Глыбокая думка — трэба нешта мяняць. Што? Дзе? Калі? Карбалевіч не ведае, і ніколі не ведаў. Трэба нешта мяняць на радыё "Свабода", калі там аналітыкі гавораць: "… трэба нешта мяняць". P.S. Калегі Карбалевіча — Марына Бяляцкая і Алег Карповіч перайшлі са "Свободных новостей" у "Беларусь сегодня". Можа і Карбалевічу трэба нешта змяніць і перайсці ў якую "Рэспубліку". напiсаў Слухач "Свабоды" 15.03.2003, 23:23
2003. Міхалкоў і альбом У Расеі святкавалі дзевяностагоддзе апявальніка мянтоўскага жыцця і стваральніка дзяржаўных гімнаў — Сяргея Міхалкова. Прэзідэнт Пуцін прывёз патрыарху савецкага вершаскладання ордэн і падарунак. Мяне заўсёды цікавілі крамлёўскія падарункі. Я нават магу ўявіць чалавека, які рыхтуе гэтыя каштоўныя рэчы. Каб зрабіць добры падарунак чалавеку, у якога ўсё ёсць, трэба галаву паламаць. Гэтым разам Падаруннік падрыхтаваў альбом з фотаздымкамі. Выдатны альбом. Здымкі апрацаваныя, выгладжаныя, можна сказаць, выпешчаныя майстравітай рукой. Міхалкоў сказаў, што ніколі не любіў фатаграфавацца, ніколі не збіраў фотакарткі, таму вельмі ўдзячны за такую ўвагу. Сапраўды, увага вялікая, калі Падаруннік ведаў наперад, што ў Міхалкова нямашака фотаальбома. Але Падаруннік не здагадваўся пра іншае… Міхалкоў тыцнуў пальцам у свой партрэт і сказаў: “Во якая кабеліна!!!” Зрэшты, што тутака заганнага? Гэта ж не Пуцін сказаў, не прэзідынт Расеі, а паэт дзевяностагадовы, якому ёсць пра што згадваць. Адно шкада, напэўна Падаруннік зарачэцца рабіць фотаальбомы, а то фоткі справакуюць яшчэ каго небудзь на нерэгламентаваныя выказванні. Ёсць такая якасць у фота: вяртаць азарэнне. напiсаў 2003 16.03.2003, 15:12
1971. Лазовік і пісталет Толік Лазовік меў выдатны пугач. Толік сам змайстраваў пісталет і вельмі ганарыўся цацкаю. Страляць у дрэва хутка надакучыла, і мы пайшлі на паляванне. Непадалёк ад элеватара, пад мостам вяліся сытыя галубы. Я выганяў птушак, а Лазовік страляў. Не пацэліў ніразу, адно рукі паапякаў. Мы памяняліся ролямі, ён палез пад мост выпорваць галубоў, а я мусіў іх збіваць каменьнямі, бо страляць з самапала было небяспечна. Руля скрывілася і магла ўраз разарвацца. Каменьмі я лёгка прыбіў тры галубка. Зварылі мы іх на вогнішчы ў саганчыку, але з'есці не змаглі, бо кепска выпатрашылі, і мяса было горкае ад жоўці, што палын. напiсаў 1971 18.03.2003, 21:16
2003. Брыль і пазногці Не палянуюся і выпішу цытату… Любіць так пахвальваць сябе наш Янка Брыль. Ну то й я не палянуюся. “ А ведаеце, таварыш, у нас быў адзін, дык ён мог і на нагах пазногці паабгрызаць. Разуецца і абгрызае сам сабе. Палец за пальцам, палец за пальцам. Шчацельна так, акуратна”. Выдатная гнуткасць у герояў Брыля. Такія акурацісты могуць і адсмоктваць сабе чэлясы і вылізваць похвы, падумалася мне. 2003. Брыль і некралог “У газеце, дзе вы надрукуеце мой некралог, няхай таксама будзе недзе побач жывы, таленавіты артыкул…” — так пачынае сваю нататку Янка Брыль. Разумны чалавек, дбае нават і пра месца свайго газетнага некралогу. І за мёртвым у яго ідзе жывое і таленавітае. Усё правільна і асабліва дакладна зроблена канцоўка нататкі: “…пра несмяротнасць сапраўднай паэзіі”. Толькі вось чыёй паэзіі? Барадуліна? Не. Разанава? Не. Янкі? Так. Янкі Купалы… А хто напіша? Ды няма розніцы, галоўнае — цытат, вершаў, паэзіі як мага больш трэба змясціць. напiсаў 2003 26.03.2003, 14:16
2003. Харэўскі і кухарства Мастацтвавед, які творы Рэпіна і Антокальскага прыўлашчваў да беларускага мастацтва, распачаў працу над сайтам прысвечаным харчаванню. Калі пагадзіцца з думкаю: чалавек ёсць тым, што ён ясі, можна б было і ўхваліць гэткі праект. Але, добра ведаючы прыхільнасці Харэўскага, я мушу сказаць: чалавек у большай ступені тое, што ён п'е, чым тое, як закусвае. Адсюль і вынікае мой спадзеў, што талент Сяргея Харэўскага разгорнецца напоўніцу менавіта ў рэцэптах ачышчэння самагонкі. напiсаў 2003 27.03.2003, 21:49
1996. Чхарцішвілі і харакіры Бываюць такія тэлефонныя размовы, што надоўга псуюць настрой. Вось і званок перакладчыка Чхарцішвілі не дадаў радасці. “Вы не мелі права… Вы сапсавалі тэму… З такімі, як вы, я ніколі працаваць не буду…” “А хто вы? І што здарылася?” “ Я пераклаў творы Юкіо Місімы, а вы, без усялякага на тое дазволу, перадрукавалі іх у сваёй бяздарнай кнізе “Катастрофы свядомасці”. А такім, як вы, той дазвол я б ніколі і не даў…” “Мы не перавысілі памер дапушчальны пры цытаванні”. “Вы мусілі мяне папярэдзіць…” Чхарцішвілі яшчэ доўга-доўга абураўся. Які скандальны чалавек, падумалася мне тады. Пэўна, за тэатралізаванымі абурэннямі ён хавае сапраўдную прычыну сваёй злосці. Так і было. Грыгоры Чхарцішвілі з цэху перакладчыкаў вырашыў перайсці ў гурт эсэістаў. Ён выбраў душараздзіральную тэму і паціху складаў кнігу “Пісьменнік і самагубства”, а тут выйшла наша Энцыклапедыя Злачынстваў і Катастроф пра рэлігійныя, рытуальныя, пабытовыя і самыя розныя самазабойствы. У гэтай чортавай кнізе Чхарцішвілі пабачыў не толькі канкурэнцыю, ён знайшоў у ёй уласны пераклад. Раз’юшыўся, але, як чалавек адэкватны, вырашыў узяць грошы, з умоваю, што мы іх вышлем па пошце. На маскоўскім галоўпаштамце я адстаяў чаргу і, калі пачаў запаўняць бланк, забыў як гэтага Чхарцішвілі па бацьку. Шалвавіч ён, Шалвавіч, Шалвавіч! Успомніў толькі праз гадзіну, і давялося наноў адстойваць чаргу. Калі Шалвавіч з эсэіста і агностыка, перайшоў у дэтэктыўшчыкі і драматургі, ён пераназваўся ў Барыса Акуніна, забыўся ці зрабіў выгляд, што забыўся, на крыўды і падпісаў дамову на супрацоўніцтва з нашым выдавецтвам. Народ палюбіў ягоных герояў з манернымі імёнамі, кшталту Эраст і Пелагея. І на хвалі народнай любові Грыгоры Шалвавіч плаўна пераплыў у кінасцэнарысты. Нашы шляхі разыйшліся, але, сустракаючы слова “харакіры”, я часам згадваю Чхарцішвілі з ягоным перакладам кнігі самаахвярнага патрыёта-самазабойцы, які дзеля росквіту Радзімы забіў сябе. напiсаў Адам Глобус 27.03.2003, 23:30
2003. Сурвіла і народ Старшыня Рады БНР Івонка Сурвілла не разумее, што БНР гэта — народная рэспубліка. Каб спадарыня Івонка тое разумела, яна б у звароце да Ўсебеларускага сходу інтэлігенцыі не супрацьпаставіла народ і частку народа, якая называецца інтэлігенцыяй. Чытаем: «Вы маеце тое разуменьне беларускай праблематыкі і тыя магчымасьці зьмяніць курс гісторыі, якія, на жаль, недаступныя для ўсіх слаёў насельніцтва Беларусі». Каб так было ў рэальнасці, дык пераважная большасць беларусаў не назвала б роднай моваю беларускую, і жадала б страты дзяржаўнасці. Такога няма. Пра змену курсу гісторыі ў Сурвіллы зусім наіўнае бачанне. Змяніць курс можа толькі большасць, а інтэлігенцыя ніколі не была і не будзе большасцю. Таму дарма Сурвілла ўскладае вялікія спадзевы на меншасць і кажа: «Сход ваш важны ня толькі дзеля новай пагрозы дзяржаўнасьці Беларусі, але і дзеля ролі, якую ВЫ І ТОЛЬКІ ВЫ ( вылучыў А.Г.) здольныя адыграць у беларускім вызвольным руху». Нібыты яна не бачыць партыяў — БНФ, КХП, Грамада, БПС. Нібыта ў тых партыях галоўную ролю мусіць выконваць інтэлігенцыя. З такім палітычным досведам нельга узначальваць урад, нават калі той урад у выгнанні. напiсаў 2003 28.03.2003, 18:05
2003. Свірын і парнаграфія “Парнаграфія знойдзе цябе сама,” — напісаў Ілля Свірын. Мяркуючы па ягонай пісаніне, парнаграфія знайшла Свірына. І ён вырашыў яе перамагчы ў інтэрнэце з дапамогаю судоў, дзяржаўных законаў і “кропкавых удараў” па сайтах. “І тады нешта абавязкова зменіцца — у лепшы бок, “ — разважае наіўны Ілля. Я амаль паверыў у шчырасць змагарнага парыву Свірына, пакуль не прачытаў пра асноўную мэту барацьбы. Не маральнасць, не чыстыя намеры рухаюць барацьбітом з парнухай, ён хоча забраць у распаўсюднікаў порна іх прыбыткі, іх грошы. Якая дурата! Якая недальнабачнасць і абмежаванасць! Ды не за грошы і не дзеля прыбыткаў утвараюцца порнасайты, а дзеля ўласнага задавальнення аўтараў. Таму змагацца з імі можна толькі адным чынам — прапаноўваць больш цікавыя рэчы. А шукаць грошы там, дзе іх ніколі не было, занятак для ідыётаў, і ні паліцыянты з сабакамі, ні пракуроры з кампутарамі тут не дапамогуць. Таму, можна сказаць: парнаграфія знайшла Свірына і атрымала перамогу над ягонай свядомасцю. P.S. Каб зразумець Іллю, трэба ведаць, што ён атрымлівае стыпендыю ад ПРБ Лукашэнкі. Грошы дадзеныя Свірыну, як маладому таленту, трэба адпрацоўваць. Трэба, але не так, бо артыкулы Іллі у газеце “Культура” пачалі нагадваць занатоўкі сектанта. напiсаў 2003 30.03.2003, 21:59
1989. Андраюк і Пагоня Зрабіў я вокладку для канцэптуальнага зборніка. Назва сімвалічная ТУТЭЙШЫЯ. Малюнак быў адпаведны: вершнік змагаецца са шматгаловым крылатым цмокам. Колеры — бел-чырвона-белыя. Паклікаў мяне галоўны рэдактар выдавецтва “Мастацкая літаратура” — Серафім Андраюк і кажа: “Зборнік прапусцілі, а вокладку давядзецца перарабляць. Што рабіць?” “Колер памяняем з чырвонага на пурпурны. Замест мячы наш рыцар будзе ўздымаць галінку з лістамі. Слова “тутэйшыя” возьмем у двукоссе”. “Перарабляй”. Перамаляваў і перафарбаваў я Пагоню, а цмок, які нагадваў гербы нашых усходніх і заходніх суседзяў, застаўся не перароблены. Замест ваяўнічага латніка атрымаўся маляўнічы паэт. Яго цэнзура прапусціла. Кніга выйшла, і сорак маладых пісьменнікаў давялі ўсім, што пачаўся новы час для беларускай літаратуры і для Беларусі. напiсаў 1989 02.04.2003, 21:53
1977. Шадыра і сякера У вёсцы Пруднікі, што на Віцебшчыне, археолаг Вадзім Шадыра раскопваў гарадзішча, каб знайсці сякеру з бронзавага веку. У сякеру не ўпіралася. Знойдзецца не знойдзецца — бяды няма. Упіралася ў мацярык. А мацерыком у археолагаў называецца зямная парода, што ляжыць пад культурным напластаваннем, у Беларусі гэта зазвычай пясок і гліна. Культурны пласт — чорны, як чарназём. 10 сантыметраў тлустай зямлі адпавядаюць стагоддзю жыцця людзей на замчышчы або гарадзішчы. Вадзім зрабіў акуратны раскоп глыбінёю 90 сантыметраў, акуратна зачысціў пяшчаны мацярык. Я замаляваў бакавыя адхоны. Знаходкі склаліся ў кардонныя каробкі. Можна было засыпаць раскоп і ехаць на новае гарадзішча, толькі нехта ўночы выкапаў пасярод нашага чыстага раскопу яміну. Вясковыя дзеці. Дарослым вяскоўцам археалагічныя цацкі не цікавыя. І было дзіва, бо за пяском зноўку ішла ў глыбіню чоная, культурная зямля. Каб дайсці да праўдзівага мацерыка, давялося заглыбіцца на 3,5 метры. З калодзежа і ўдзень можна было ўбачыць зоры. Гэтае здарэнне з несапраўдным мацерыком, з калодзежам у чарназёме і дзённымі зокамі, я звычайна згадваю напрыканцы цяжкай работы. Здаецца, зрабіў усё, дайшоў да канца, да мацерыковай безжыццёвасці, а зорак не відаць. Значыць не выканаў, не зрабіў, не скончыў… Усё спачатку. P.S. Тым разам Вадзім Шадыра не знайшоў старажытную сякеру, пра што і сказаў: “Адмоўны вынік — таксама вынік”. напiсаў 1977 04.04.2003, 15:59
1968. Гагарын і непатрэбнасць Як Юра Гагарын злётаў у космас на караблі “Усход”, мне помніцца даволі цмяна, бо сапраўднымі героямі заставаліся сабакі — Белка і Стрэлка, што апынуліся ў космасе раней за чалавека. Галоўнае, я чакаў вяртання сабак на Зямлю і не верыў, што жывёлы навечна застануцца ў безпаветранай і халоднай прасторы. А вось трагічную смерць першага чалавека-касманаўта, я запомніў добра, бо жанчыны нашага мястэчка плакалі і шкадавалі Юрачку, а мужчыны крыва пасміхаліся і казалі, што не трэба п’яным лётаць на самалёце. Згадалася гэта ўсё, калі сябра Сцёпа паспрабаваў згадаць цытату: “Расейцы дадалі ў сусветную культуру тры рэчы: балалайку, дугу і… Забыў. Нешта…” “Самавар?” “Не”. “Матрошка, але яна з Японіі”. “Не, не матрошку… А заканчвалася думка так: рэчы эфектныя, але цалкам нікчэмныя”. “А хто напісаў пра дугу і балалайку?” “ Спачатку я думаў на Булгакава, а потым згадаў — Алеша”. Каб не пакідаць думку незавершанай, я і ўплішчыў туды Гагарына. Ну што можа быць большай непатрэбшчынай за палёты ў космас і эксперыменты на людзях? Балалайка, дуга і Гагарын. Вось сімвалы твае, Расея. P.S. “Касманаўт” у якасці сіноніма да “алкаголік” і “алканаўт” я пачуў ад Раманюка-малодшага. Дзяніс так настойліва ўводзіў гэты сінонім, што можна было падумаць, ён яго і вынайшаў. Слоўца прыжылося. Можа і сапраўды Гагарын быў даты, калі здзяйсняў апошні трэнеровачны палёт? Раз так, дык яго гераічнае загінанне было крышку лягчэйшае. напiсаў 1968 06.04.2003, 13:19
2003. Шуба і жаданне Расказвае мне гісторыю настаўнік біялогіі, Казіміравіч… Не паверыш, у восьмым класе вяду ўрок, на другой парце сядзіць Саня Шуба і бубніць. Санёк, што ты бубніш? Узяць бы нож і зарэзаць гэтых бля@ей. Каго? Ён пальцам паказвае на дзяўчатак з першай парты. Акуратныя дзяўчаткі, Света і Анжэла. За што, Санёк, Анжэлу і Свету рэзаць будзеш? Ненавіджу!!! Вось і маем. Гэтага Шубы тыдзень у школе не было. Ён за 200 баксаў у алкаголіка-інваліда купіў “запарожац”. Адрамантаваў, пафарбаваў і катаўся па вуліцы Гікала. Інвалід працверазеў і пачаў машыну назад патрабаваць, казаў што заявіць на Саню, маўляў той угнаў “запарожац”. Баксы, ясны свет, прапіліся. Тады Санёк разагнаў “зэпар” і ў сцяну ўплішчыў! Не мне, дык нікому! Гэта цэнтар, школа з матэматычным ухілам, восьмы клас. напiсаў 2003 06.04.2003, 14:11
2003. Брыль і раман Апошнім часам, раман, як форма, выклікае ў мяне гідлівасць. Каб высвятліць прыроду гэткай рэакцыі, я звярнуўся да творчасці народнага Брыля, чый раман “Птушкі і гнёзны” вывучаюць у школах. Пачатак быў такі: “… Тады яе, нашай любай і страшнай Зямлі, яшчэ ніхто не бачыў зводдаль, у блакітным ззянні. (Аўтар улічыў вопыт сабак Белкі і Стрэлкі, якія пабачылі Зямлю з касмічных вышыняў.) Самотная, яна паволі, вусцішна круцілася ў чорнай бездані, загадкава паслухмяна і вельмі дакладна паварочвала да святла то адзін, то другі бок жывога глобуса, мокрага ад крыві і шурпатага ад руін…” Мяркую, сабакі , пабачыўшы Зямлю ў блакітным ззянні, больш не зведалі яе шурпатасцяў і крывавай макрэчы. Ну то кінем сабак у космасе і вернемся да "гнёздаў" з героям Руневічам. “…мой Алесь Руневіч, паблытаўся трохі ў “талстоўстве”, і стаў, як усе, савецкім чалавекам,” — Брыль пра Руневіча. Насамрэч у талстоўстве Алесь не блытаўся, гэта аўтар захапляўся Лёвушкай Талстым. І, як Лёвушка, паралельна з раманам пісаў дзённічак, дзе ёсць і такое: “ Толькі што закончыў пераглядаць, правіць белавік маіх “Птушак і гнёздаў” падрыхтаваны да перадруку. Дзве папкі — многа гэта ці мала? Здаецца часамі, што вельмі многа і добра, глыбока і шчыра…” Брыль піша пра сябе каханага, пра свой раман, пра Руневіча партызана і чалавека. А далей блытаніна: “Міжвольна думаю тут, у вёсцы, пра свой раман. Цяпер — ад паху бульбянішча. Уцёкі. Пах бульбы — не проста пах, а пах жыцця. Такая даацэнка вартасці адбывалася на грані жыцця і смерці, калі ён, Руневіч, быў адарваны ад роднага, у няволі, мог кожны дзень загінуць”. Якая танная хлусня. Як гэта галоўны герой можа загінуць у сярэдзіне рамана?! Як гэты савецкі чалавек, Руневіч, наогул можа загінуць, без волі на тое Брыля-аўтара? Падман на падмане. Няма ніякага Руневіча. Ёсць самазакаханы Брыль, які выдумляе сабе рамантычную аўтабіяграфію, прадае яе за раман, і сам пачынае верыць у сапраўднасць навыдумляных падзей. Ад гэткай бязглуздзіцы мяне і адварочвае. напiсаў 2003 06.04.2003, 22:37
Чаму Глёбуса ў апошні час так цікавіць Брыль? Спадарства, калі мы зразумеем гэта, мы лепш зразумеем сёньняшняга Глёбуса. Адам, вы кажаце пра "самазакаханасьць" Брыля, пра тое, што ён "выдумляе рамантычную аўтабіяграфію". Пасьміхаюся, чытаючы гэтыя вашыя словы. Віншую, нарэшце вы знайшлі ў класічнай беларускай літаратуры свае карані! Адам Глёбус мусіць напісаць раман. напiсаў Paval Abramovich 08.04.2003, 12:21
Раман пра піратаў! Я б за такую кніжку да 50 даляраў адшкадаваў бы. Толькі каб там ілюстрацыі каляровыя былі… напiсаў Заякот 08.04.2003, 12:33
2002. Бероўз і дзякуй Дзякуй — наш выраз. Калі беларус кажа “дзякуй”, ён робіцца найсапраўднейшым, найшчырэйшым, ідэалагічна падкаваным і запатрабаваным чалавекам і грамадзянінам. Чытаю: “Дзякуй за кантынент, абрабаваны і запаскуджаны. Дзякуй за вынішчэнне ваўкоў. Дзякуй за налепкі “Забі підара ў імя Хрыста”. Дзякуй за сухі закон і вайну супраць наркотыкаў. Дзякуй за краіну, дзе нікому не дазваляецца займацца сваёй справай. Дзякуй за нацыю стукачоў… так. Дзякуй за ўсе ўспаміны… ну, паглядзі на свае рукі… з табою вечная праблема, ты заўсёды быў аморфны. Дзякуй за найвялікшую здраду апошняй вялікай чалавечай мары”. Гэта пра нас? Вядома. Млосна? Паскудна? Чаму дзячыць Уільям Бероўз? Дзячыць ЗША. Ён дзячыць сваёй краіне. Ён вучыць мяне дзячыць маёй. Дзякуй, спадар Бероўз. Дзякуючы табе, разумею — няма розніцы паміж РБ і ЗША, паміж Еўропай і Амерыкай. Дзя-куй, дзя, куй, куй… напiсаў Адам Глобус 08.04.2003, 15:30
Дзякуй, спадар Адамчык, за вашую творчасьць. напiсаў Заякот 08.04.2003, 16:21
Абрамовічу - "Чаму Глёбуса ў апошні час так цікавіць Брыль? Спадарства, калі мы зразумеем гэта, мы лепш зразумеем сёньняшняга Глёбуса". Не трэба быць Фрэйдам, каб зрумець. Трэба крыху (зусім крыху — часам чытаць кнігі) ведаць гісторыю беларускай літаратуры. І Янка Брыль і бацька Глобуса — Вячаслаў Адамчык (вельмі добры празаік) пісалі раманы пра адзін і той жа перыяд — Заходнюю Белаурсь у міжваенны час. Толькі посьпех творы Брыля мелі большы. напiсаў Араты 09.04.2003, 11:37
Араты, прызнайцеся шчыра, вы сваяк Брыля? напiсаў Заякот 09.04.2003, 12:05
Такі самы, як Вы, Заякот, сваяк Глобуса. напiсаў Араты 09.04.2003, 13:43
Лічыў бы гонарам мець сваяком моднага пісьменьніка, але… напiсаў Заякот 09.04.2003, 13:54
Звярніцеся, Заякот, можа ён Вас і ўсынавіць. Глобус добры. напiсаў Араты 09.04.2003, 14:02
Араты кажа: "І Янка Брыль і бацька Глобуса — Вячаслаў Адамчык пісалі раманы пра адзін і той жа перыяд — Заходнюю Беларусь у міжваенны час. Толькі посьпех творы Брыля мелі большы". Відаць, Глёбус адчувае, як і многія з нас, што літаратурны талент ягонага бацькі, ня меншы за талент Брыля, дасюль застаецца без належнай увагі. Пры дапамозе сродкаў пісьменьніцкай крытыкі і метадаў эсэістыкі, Адам шукае сакрэт посьпеху і трываласьці на літаратурным Алімпе Янкі Брыля, каб зразумець, чаму Адамчыкі ня першыя. Аднак на сёньняшні дзень, як мне здаецца, Глёбус усё ж стаў у нацыянальнай літаратуры тым, кім быў у ёй у 60-80-я Брыль. Засталося адно: перасягнуць Брыля. І бацьку. Адам, напішы раман нам. Прадэманструй уім свой унутраны сьвет у адзінстве, дай глябальную панараму твайго пісьменьніцкага космасу. Некаторыя з літаранцаў думаюць, што я назойліва патрабую ад цябе нейкай пухлай таміны, але ж мы абодва ведаем, які ён – сучасны еўрапейскі раман. Я не патрабую, я прашу і голас мой пакуль гучыць як са дна калодзежу. Гэта цяжкі труд – ствараць раман, і Брыль тут, можа, ня самы лепшы дарадца, у яго, як і у цябе добра атрымліваліся мініяцюры. Аднак ты – па сваім узросце, сваіх пісьменьніцкіх "дадзеных", у адным кроку ад яго (рамана). Не марудзь. І не хавайся за аўтабіяграфію, "літаратурны радавод". Выйдзі са штольні. Бо ты насамрэч даўно адзін. P.S. Цяпер у Дзяржынскай бібліятэцы ёсьць усе твае кнігі. напiсаў Paval Abramovich 09.04.2003, 16:13
Бабкоў у кароткай бібляграфічнай зьвестцы напісаў прыблізна наступнае: Ігар Бабкоў, філёзаф, выдавец, жанаты маю дваіх дачок, пішу раман". напiсаў хоку 09.04.2003, 16:32
Для Бабкова, без сумневу, напісаньне рамана –этап у жыцьці, лёсавызначальная дата. Таму ў зьвестцы гэтаму факту нададзеная асаблівая ўвага. Калі тут маецца на ўвазе новы раман (не "Адам Клакоцкі…"), дык я вітаю яго! напiсаў Paval Abramovich 10.04.2003, 12:51
2002. Андрэева і суд Удава аранжыроўшчыка падала на музыкаведку Андрэяву ў суд за знявагі. Андрэява напісала, што той аранжыроўшчык піў, а жонка давяла ў судзе… Зрэшты, пра іншае: разборкі ў судзе пачалі падабацца пакрыўджаным і прыніжаным. Нібыта, выйграўшы справу ў нашым судзе, ты перастаеш быць злодзеям, п'ніцай і бандытам. Каб так было на самой справе, пакрыўджаная ўдава мусіць не прыйшла б да мяне. Ёй трэба была не судовая, а маральная перамога. Суцяшаць удаву і зневажаць музыкаведку ніяк не ўваходзіла ў мае творчыя планы. Адзінае, што я ведаў дакладна: аранжыроўшчык быў геніяльны, а мітусня, што пачалася пасля ягонае заўчаснае смерці, нічога не дадасць і не адыме. У яго не адыме, а ў мяне… Удава трапіла ў бальніцу. Яе дачка прыйшла і папрасіла аплаціць лекі. Аплаціў. І што? А вось што… Дзякуючы музычнаму крытыку Андрэевай, я пазнаёміўся са спадчынаю аранжыроўшчыка. Дзённікі, малюнкі, песні… Цікава, бо ў іх адлюстроўваеецца аголеная гісторыя ансамбля "Песняры". напiсаў 2002 10.04.2003, 13:00
Цікава, чаму Глёбус падпісваецца нікам "2002"? напiсаў 2003 10.04.2003, 13:13
Таму, што ён на такіх, як ты гуй забіў. напiсаў Ledu 10.04.2003, 22:05
Чытайце ў НН як газета за Глобуса выбачаецца. Зноў напаскудзіў у Сучасніках. напiсаў Н&Н 10.04.2003, 22:55
2003. Махач і дыямент У пашпарце ён не Махач, іншае прозвішча запісана ў ягоных дакументах. Бывае, што чалавек мяняе прозвішча, каб лягчэй жыць. Так і гэты прыгажун памяняў. Толькі для мяне ён, як быў Махачом, так і памрэ Махачом. Мы з ім разам раслі. Іду я паўз дом, дзе мы раслі, і бачу, што замест шыбы ў вакне прыгажуна стаіць дыкта. Ён не жыве ў той кватэры, але маці ягоная тамака. У маці прыгажуна замест шкла — фанера. Мяне скаланула. Як так? Прыгажун зарабляе тысячы і тысячы, а ў ягонай старой маці вакно застаўлена шэрай дыктаю. Я яго сустрэў, я ў яго спытаў. “Ага, зашклю”. Хрэн зашкліў. Яму і так лёгка жыць. Ён пляваць хацеў, што ў доме, што пасуседству з палацам прэзідэнта, вакно забіта фанераю. Бог з ім, з тым прэзідэнтам, проста ўсе там ходзяць і бачаць ягонае сляпое вакно. Такі ён, мой знаёмы — Махач. Калі маці ягоная памяняла фанеру на шкло, у прыгажуна стала кепска з грашыма, зусім кепска, бо з тэлівізіі выперлі. Амаладжэнне кадраў праводзілі, і прыгажуна выкінулі на сметнік. Я сустрэў яго ў ювілірнай краме. У неваксаваных чаравіках ён стаяў каля вітрыны з дыяментамі. Я спытаў. “Дыямент для каханкі купляю”. “На апошнія грошы?” “Будзе што згадваць”. Вось такі Махач, прыгажун з дыяментам для чарговай каханкі і фанераю ў матчыным вакне. напiсаў Адам Глобус 10.04.2003, 23:17
Нашаніўцы ў апошнім нумары (№14) сапраўды "прыкрылі шчытамі" сьпіну Глёбуса, які абразіў жанчын, і зазначылі, што ягоны твор – літаратурны, рэчаіснасьць у ім пераасэнсаваная. Мана! Заклікаю ўсіх, каму Глёбус нахаміў у "Сучасьніках", адкрыта супрацьстаяць пісьменьніку і друкаваць аргументаваныя абвяржэньні. Не дамо, каб літаратурай, як і нашай дзяржавай, кіравала Хамства і Цынізм. Тое, што робіць на гэтым форуме Глёбус, ня створана па канонах постмадэрнізму, ня ёсьць "аголеная" рэалістычная літаратура альбо яшчэ нейкі супер-пупер-новы-жанр, які можна аднесьці да мастацтва. Адам перайшоў мяжу літаратурнага хуліганства, гэтак папулярнага ва ўсім сьвеце, і гуляецца са словамі і людзкімі душамі зусім па-сатанінску. Гэта маё глыбокае перакананьне. напiсаў Paval Abramovich 11.04.2003, 10:05
Нават такі мутант як Заякот расхацеў, каб яго ўсынавіў Глобус. напiсаў Араты 11.04.2003, 15:04
Мне зусім не шанцуе з крытыкамі. То нейкі заакіянскі Юрэвіч убачыць некрафіла, то нейкі койданаўскі Вудзі Ален падслепаватым вокам угледзіць сатаніста, а яшчэ ж дурнаваты Раман прагне раманаў… Божа, укладзі розум у галовы тых, хто збіраецца мяне крытыкаваць. Божа, выратуй мяне ад бяздарных і брахлівых чытачоў. Божа, дай ім тое, што яны просяць у мяне, бо ў мяне няма таго, што яны просяць. напiсаў Адам Глобус 11.04.2003, 17:27
Гэта ўсё ж лепш, як убачыць сапраўднае: хваравітыя амбіцыі графамана. напiсаў Сабак 11.04.2003, 17:34
Сьвіньні аруць лычом… напiсаў Заякот 11.04.2003, 17:41
Інструкцыя для маіх крытыкаў: 1. Калі пішаш крытыку ў ЦРУ, трэба абазваць мяне фашыстам, антысімітам, нацыстам, сатаністам, расістам, праваслаўным і хворым. 2. Калі пішаш крытыку ў ФСБ і КДБ, трэба абазваць мяне нацыяналістам, жыдам, касмапалітам, підарам, анархістам, католікам і графаманам. 3. Калі пішаш крытыку ў МУС, трэба сказаць, што я — злодзей, хлус, аферыст, блядун, міліёншчык і сквапнік. 4. Калі пішаш крытыку ў Інтэрнэт, трэба пісаць штодня і пра ўсё вышэй сказанае. Жадаю посьпехаў, мае дарагія і танныя крытыкі. P.S. Укладаючы зборнікі і шукаючы прадмовы, заўважыў: што лепшыя словы пра Пушкіна сказаў Гогаль, а найлепшае пра Чэхава напісаў Мерэжкоўскі. Калі няма адпаведнасці талентаў, дык няма разумення. P.P.S. У асобных рэдакцыях новым журналістам адразу выдаюць спіс прозвішчаў, пра каго нельга пісаць і гаварыць. Чаму? Іх замнога ў інфармацыйнай прасторы. Чамусці ў гэтыя спісы трапляе мой псеўданім. А вось прозвішчы рэдактароў, што нібыта формуюць гэтую прастору, я зашыфрую: О. Б. Э. Р. А. напiсаў Уладзімер 12.04.2003, 12:25
1968. Гагарын і непатрэбнасць Як Юра Гагарын злётаў у космас на караблі “Усход”, мне помніцца даволі цмяна, бо сапраўднымі героямі заставаліся сабакі — Белка і Стрэлка, што апынуліся ў космасе раней за чалавека. Галоўнае, я чакаў вяртання сабак на Зямлю і не верыў, што жывёлы навечна застануцца ў безпаветранай і халоднай прасторы. А вось трагічную смерць першага чалавека-касманаўта, я запомніў добра, бо жанчыны нашага мястэчка плакалі і шкадавалі Юрачку, а мужчыны крыва пасміхаліся і казалі, што не трэба п’яным лётаць на самалёце. Згадалася гэта ўсё, калі сябра Сцёпа паспрабаваў згадаць цытату: “Расейцы дадалі ў сусветную культуру тры рэчы: балалайку, дугу і… Забыў. Нешта…” “Самавар?” “Не”. “Матрошка, але яна з Японіі”. “Не, не матрошку… А заканчвалася думка так: рэчы эфектныя, але цалкам нікчэмныя”. “А хто напісаў пра дугу і балалайку?” “ Спачатку я думаў на Булгакава, а потым згадаў — Алеша”. Каб не пакідаць думку незавершанай, я і ўплішчыў туды Гагарына. Ну што можа быць большай непатрэбшчынай за палёты ў космас і эксперыменты на людзях? Балалайка, дуга і Гагарын. Вось сімвалы твае, Расея. P.S. “Касманаўт” у якасці сіноніма да “алкаголік” і “алканаўт” я пачуў ад Раманюка-малодшага. Дзяніс так настойліва ўводзіў гэты сінонім, што можна было падумаць, ён яго і вынайшаў. Слоўца прыжылося. Можа і сапраўды Гагарын быў даты, калі здзяйсняў апошні трэнеровачны палёт? Раз так, дык яго гераічнае загінанне было крышку лягчэйшае. P.P.S. Калі напружыцца, калі ёсць жаданне дарабіць распачатае, раней ці пазней тое зробіцца. Так і тут. Сцёпа згадаў трэцюю непатрэбную рэч, што вынайшлі расейцы: мацернае слоўца з трох літар. Як я не здагадаўся?! Ажно крыўдна стала. Але ж і мая троіца — балалайка, дуга і Гагарын — добра гучыць. напiсаў 1968 12.04.2003, 23:08
1995. Аксёнцаff і касавокасць Філ Аксёнцаff ад нараджэння быў касавокі. І не так, каб крышку, а моцна. Калі адно вока глядзела на цябе, дык другое пазірала на ягонае пераноссе і некуды ў недасягальныя глыбіні арганізма. Філ перажываў, ён пакутваў, ён пісаў вершы, рабіў траіх дзяцей, гандляваў кампактамі і марыў выправіць вочы. Нарэшце мара здзейснілася. Мары маюць такую звычку — здзяйсняцца. “Як?” “Што?” “Бачыш, у мяне роўныя вочы”. “І што, мяне і твае ранейшыя не раздражнялі”. “Правільна, я думаў выпраўлю касавокасць і стану іншым. Не. Я быў малады і касавокі, цяпер я стары і з роўнымі вачыма, толькі ў душы я застаўся касы. Знешне яно выпраўляецца, а там, куды глядзела маё крывое вока, я застаўся такім жа, толькі пастарэў”. Мне стала шкада знішчанай хірургам касавокасці. А Філ не супакоіўся, ён ніколі не супакойваўся, ён паехаў у Канаду шукаць касавокую маладосць. напiсаў 1995 14.04.2003, 10:41
"Укладаючы зборнікі і шукаючы прадмовы, заўважыў: што лепшыя словы пра Пушкіна сказаў Гогаль, а найлепшае пра Чэхава напісаў Мерэжкоўскі. Калі няма адпаведнасці талентаў, дык няма разумення". Паспрабуем прадоўжыць ланцужок: "Лепшыя словы пра Брыля сказаў Глёбус"… Адам, я чытаў у "Нашай Ніве", якім брудам Вы палівалі Гогаля, Дастаеўскага, Лімонава і іншых. Сапраўды, дзе няма адпаведнасьці талентаў, там няма разуменьня! Праўду Вы кажаце! Пісьменніцкая крытыка – гэта вельмі страшэнная рэч. Камяні, якія шпурляеш у другіх літаратараў, могуць абрынуцца табе на галаву. Тут пра маральнасьць забывацца ня трэба, пра Алеся Адамовіча жыцьцёвы і духоўны подзьвіг. Таму ніхто і не ўспрымае сур'ёзна словы Глёбуса пра Брыля, бо людзі хочуць чытаць інтэлектуальнае, пра "добрае, вечнае", густ выхоўваць, а не тое, як нехта некаму насс..аў кудысьці, "ягонага тату пакрыўдзіў" (так, здаецца, пісаў адзін з літаранцаў). Таму будуць чытаць тое, што сказаў Гогаль пра Пушкіна, Мерэжкоўскі – пра Гогаля, а Павіч – пра Петравіча. Друкуйце, Глёбус, друкуйце іншых клясікаў, а мы, беларусы, і нашы дзеці будзем чытаць. Не ведаючы, што Ластоўскі сказаў пра Коласа, Гарэцкі – пра Бядулю, а Стральцоў – пра П. Труса. А калі Вам крытыкі мясцовыя не падабаюцца, якім Вы ні капейкі не заплацілі за артыкул, як у Маскве, дык хто вінаваты ў гэтым, акрамя Вас? Пушкіну і Гогалю не трэба было пра этыку паводзін тлумачыць, пра запаветы біблейскія. Яны пісалі, таму што не маглі не пісаць, пісалі, як жылі, і жылі як пісалі. Душы імелі, талент агромністы. Ім не раўня сучасны французскі пісьменьнік Мішэль Уэльбек, аўтар скандальнага, сусьветна вядомага рамана "Платформа", галоўны герой якога кажа, што мусульманства – гаўно рэлігія, прычым матуля Уэльбека вызнае гэтую рэлігію; гэта не літаратура, а кан'юктура, камерцыя, публіцыстыка, "чорныя" многім у Еўропе не падабаюцца, паліткарэктнасьць гэная дастала, тут пахне "скандальчиком-с преогромным", "деньжатами", дый і вершы Уэльбека так сабе. А ў мамы заўсёды можна прабачэньне папрасіць, на тое яна і мама, каб дараваць нам, балбесам. Аднак Вы, Глёбус, чаму падаеце ў сваіх "творах" ("Сучасьніках")сапраўдныя імёны (вяртаю Вас да № 14 НН), Вы ж, здаецца, мастак, а не журналіст, навошта вам голыя факты, якія вы "крыху" дадумваеце? Я магу пра Вас і артыкул сур'ёзны напісаць, аргументаваць, так скажам, сваю пазіцыю, спакойна, без выкрыкаў, але "чувства переполняют", крыўда, спрадвечная беларуская крыўда душыць. Не на Вас, паверце. Вы ж, Глёбус, не Міхась Стральцоў, які моўчкі кіргізаў перакладаў, талент руйнуючы, моўчкі любіў Гарэцкага, моўчкі дараваў зло цэкоўскім пацукам, моўчкі кахаў, моўчкі вершы складаў, моўчкі згасаў там, у лякарні… Вы Глёбус з прэтэнзіяй вялікай, ганарлівасьці, пыхі ў Вас – на цэлы беларускі народ, вы на віду хочаце быць, літаратуру з камерцыяй паяднаць. Гэта здорава, я шчыра кажу. Менавіта Вы пераадолелі комплексы беларускіх пісьменьнікаў, іх заганы, іх няўпэўненасьць у абранай працы (узгадваю белпісьменьнікаў у "Крыніцы" ў турэцкіх швэдарах і зношаных пінжаках), вы даказалі, што літаратура павінна прыносіць рэальныя грошы… Аднак ці памятаеце Вы, сучасьнік Уэльбека, што поруч з Вамі жыў Міхась Стральцоў? напiсаў Paval Abramovich 14.04.2003, 12:50
1991. Сямаш і аблокі Сямаш сказаў так: “Я п’ю, каб не ўдзельнічаць…” Падобнае можа сцвярджаць кожны, хто п’е. Але Сямаш вынайшаў дадатковы кайф. Загнаўшы ў сябе порцыю гарэлкі, ён ішоў на пагорак, клаўся на спіну і ганяў аблокі. Каб не блытаць адну хмурынку з другой, ён даваў ім імёны. А потым сачыў як яны зліваюцца ў любоўных абдоймах. Каханне аблокаў цешыла Семаша. Ён спрабаваў і мяне падсадзіць на аблочны кайф. Не падсеў, бо ўдзельнічаю. напiсаў 1991 14.04.2003, 12:51
Паспрабуем прадоўжыць ланцужок… Не спрабуй, не атрымаецца. Аднак ці памятаеце Вы, сучасьнік Уэльбека, што поруч з Вамі жыў Міхась Стральцоў? Канешне помню. У мяне з памяццю нармальна. Помню, што па панядзелках на Літару прыходзіць Павел, якому я тры разы казаў, што панядзелак цяжкі дзень, і я заняты іншымі справамі. А яшчэ я памятаю, што шмат разоў пісаў пра дзядзьку Мішу, і ён два разы пісаў прадмовы да маіх вершаў і рэдагаваў кнігу "Парк". Як скончу чытаць Брыля, перачытаю Стральцова. І ніколі Міхась Лявонавіч не маўчаў, каб ты ведаў, але што ты ведаеш акрамя маіх пастоў на Літары… Каб Стральцоў убачыў твае пра яго развагі, скрывіўся б і сказаў: "Стары, перачытай Цютчава. Ён хоць і служыў цэнзарам хмы-хмы, а вершыкі складаў геніяльныя. Так вось, Стары". напiсаў Вучань Стральцова 14.04.2003, 13:25
Глобус, а чаму цябе так цікавяць фізічныя недахопы самых розных людзей? напiсаў Араты 14.04.2003, 13:40
Адам, я з жахам думаю пра тое, што Вы напішаце нам пра Стральцова. Мо, лепш не перачытвайце яго? І яшчэ: 1. Ваш ментарскі тон робіць Ваш шкоду, тоже мне дед из Ясной Поляны – босые ноги в сырой землице, щи в бороде, – "детки послушайте, шо я вам еще скажу про боженьку, Филиппок, ты опять обоссался!" 2. Вы адказваеце фрагментарна на мае пытаньні і ў панядзелак, і ў аўторак, і ў пятніцу. 3. Усё. Я пішу артыкул пра Вашу творчасьць. Згадзіла мне на лобным месцы лясы тачыць сам з сабою. напiсаў Вучань Чарнышэўскага 14.04.2003, 14:50
2001. Груша і ўёпкі Мастак-афармляльнік — Міхась Груша меў знатны нос. З такім гарбатым носам добра было б глядзецца на манеце, а хадзіць па заводцкаму раёну ў Менску — кепска. Да носа чапляліся ўёпкі. Яны б чапляліся да чаго іншага, але нашто ўёпкам іншасць, калі тырчыць нос. Нарэшце Міхасю так абрыд уласны шнобель, што ён зрабіў пластычную аперацыю. Замест гарбатага дышля з’явілася кірпатая піпачка. Груша супакоіўся, але не надоўга. Задаволены вынікамі пластычнай хірургіі, ён імплантаваў сабе зуб. З падноўленым носам і навюткім клыком ён перабраўся праз акіян, у лацінскі квартал Брукліна. У гэтым чортавым квартале і выпаў зуб. Ён выпаў не сам. Груша рукамі дапамог. Правяраў, ці моцна трымаецца. Даправяраўся. З клыком у кішыні Міхась пераляцеў акіян і прымусіў менскіх стаматолагаў паўтарыць аперацыю. Каб не лётаць праз акіян з-за кожнага зуба, Груша застрахаваў сваё здароўе ў Нью Ёрку. І правільна зрабіў, бо новы нос не любіў кандыцыянераў, ён цёк. Насмарк — сур’ёзная хвароба, калі ён хранічны, а ты мастак-афармляльнік, і соплі падаюць на малюнкі. Груша абразаў нажом паперу, калі пачуў, што зараз кропля абарвецца з носу і пляснецца на гатовы шэдэўр. Маэстра выцер нос кулаком. Ды так няўдала, што замест адной смаркачовай кропелікі, на малюнак пасыпалася процьма крывавых. Міхасю стала кепска, бо вайструшчым лязом ён адхапіў ладны кавалак мяса. Абліваючыся крывёю і слязмі, Груша заляцеў у бальніцу, дзе яго завялі ў аперацыйную і папрасілі хвіліначку пачакаць. Пакутнік гадзіну сцякаў рознакаляровымі вадкасцямі, пакуль прыйшлі хірургі. Перад тым, як зашываць рану, яны спыталіся: ці памятае Міхась сваё імя, ці помніць у колькі ён з’явіўся ў бальніцы, ці ведае якая зараз гадзіна. Знябожаны Груша адказаў на ўсе пытанні, і дактары ўвобмільг зшылі нос. Бяда чакала Міхася на выхадзе з бальніцы, бо там яму растлумачылі, што ягоная страхоўка дзейнічае напрацягу першай гадзіны пасля здарэння, а потым не дзейнічае. Давялося адваліць за аперацыю тры тысячы грыноў. На сваім носе Міхась Груша высвятліў, што амерыканскія ўёпкі, нічым не лепшыя за еўрапейскіх, а наперадзе яго чакала 11 верасня, каб на сваёй скуры зведаць усю паскуднасць афра-азіяцкіх уёпкаў. напiсаў 2001 14.04.2003, 23:05
Дык чаму усё ж такі, Глобус, цябе так цікавяць фізічныя неадхопы і фізіялагічныя асаблівасьці іншых людзей? напiсаў Араты 15.04.2003, 14:38
1994. Сітчыкаў і Дракула Раманіст Сітчыкаў адхапіў заказ. Радасны паляцеў шрайбаць. Опус мусіў асвятляць чорнае жыццё графа Дракулы. Ну што можа быць прасцей за напісанне раманца пра трансільванскага вупыра, калі ёсць кіно Копалы і аповесць Стокера, па якой той фільм зняты. Адна мелася ўмова: каб тварэнне Сітчыкава адрознівалася ад твораў папярэднікаў, ягоны граф-людасек надзяляўся эратычнасцю. Не так, каб адразу ікламі горла прадзіраць, а яшчэ крыху любошчамі пазаймацца, а потым крывішчу ссаць. Сітчыкаў прыдумаў, што Дракула займеў шматтомную бібліятэку і быў заўзяты чытач. Праз кожныя 50 новараманных старонак герой спраўна падыходзіў да кніжнай шафы, здымаў з паліцы фаліянт, сядаў у фатэль і чытаў Камасутру. Чытаў сітчыкаўскі Дракула запойна, таму опус атрымаўся натрэць зроблены з тэкстаў бессмяротнага Ватсьяяны, а на дзве траціны з пераапрацовак Стокера. Вось такі раманец, напампаваны Камасутраю, забабахаў Сітчыкаў. напiсаў 1994 16.04.2003, 21:56
2003. Брыль і N. Брыль імкнуўся пісаць праўдзіва. Калі сумленны літаратарар пачынае друкаваць рэальную прозу, а не навысмоктваную з пальца бздуру, ён сутыкаецца з лямантам прататыпаў. Яны пазнаюць сябе і равуць дзікімі галасамі: што ў творы іх партрэты, і тыя вобразы ілжывыя і абразлівыя. Раз’юшаных прататыпаў не бянтэжыць алагічнасць уласных сцвярджэнняў. Калі гэта яны, значыць напісана праўдзіва, а калі непраўдзіва — не яны. Каб унікнуць помстлівай злосці, Брыль называў іх N. Таму самае зыркае, самае запамінальнае, самае вобразнае ў прозе Брыля напісана пра N. Калі б выбраць усё пра гэтага N., выйшла б дзіўная прыпавесць пра сУчасніка, пра героя брылёўскіх часоў. Толькі ніхто не будзе тое выбіраць, а тым больш выдаваць. N. застанецца стаяць там, дзе стаіць, як помнік невядомаму салдату. напiсаў 2003 16.04.2003, 23:29
2003. Дубовік і бронза Скульптар Дубовік мне кажа: “Іду на бацькаву магілу і кожны раз халадзею ад думкі, вось падыду, а галавы бронзавай няма. Крадуць. Так хацелася паставіць бронзавы бюст, зрабіў, а цяпер шкадую, бо панясуць, ні сёння дык заўтра”. У мяне таксама быў намер упрыгожыць татаву магілу бронзавым хлопчыкам, такім маленькім цнатлівым Адамчыкам, што сядзіць на валуне. На шыі ў таго хлопчыка мусіў вісець замест крыжыка ключ. Воўка Жбанаў зляпіў эскіз па маіх малюнках. Мы з ім добра выпілі з той нагоды. А нараніцу я адмовіўся ад помніка, бо ў словах Дубовіка зеўрыла жорсткая праўда — ні сёння дык заўтра зломяць і панясуць. Адмовіўся я лёгка, але пытанні засталіся. Хто зломіць? Куды панясе? Спачатку я здагадаўся куды злодзей павалачэ скрадзеную бронзу, дзе ён яе схавае, каб следу не знайшлі. Ён затарабаніць яе на пераплаўку да скульптароў, каб тыя адлілі з яе новыя помнікі. Адпаведна, адказваць на першае пытанне бессэнсоўна, бо выканаўца зладзейства — постаць малацікавая. Заварожвае кругазварот бронзы ў помніках. Учора бронза была ў абліччы дыктатара, сягоння ў целе каня, заўтра у паставе хлопчыка з ключом ад райскай брамы, пазаўтра… І так бясконца. Не трэба цешыцца ілюзіямі, што адлітыя ў метале скульптуры прастаяць стагоддзі. Скульптуры, як і людзі, смяротныя, і гэта надае ім яшчэ большую цеплыню і ачаравальнасць. напiсаў 2003 17.04.2003, 12:06
"Ньюрэдактар Пятровіч патлумачыў радаёжурналісту Дубчыку, як будзе рабіцца ньючасопіс "Дзеяслоў". А што табе,Глобус, тлумачылі, калі пракацілі-пракінулі з часопісам "Всемірная література" твайго братца? НЕ займелі тады часопіса,не сталі рэдактарамі? Цяпер зайздросьціце! напiсаў Араты 29.04.2003, 17:48
979(?). Стральцоў і сукенка Першая жонка пісьменніка Міхася Стральцова — Галіна распавядала маёй маці: “Выпадкова сустрэла Міхася ў прадуктовай краме. Выбівала чэк, і ў мяне дробязь высыпалася з кашалька. Прысела, падбіраю капейкі, а нейкі мужчына прысеў побач і дапамагае. Падамаю галаву, і ён падымае… Міша?! Мы гадоў пяць не бачыліся, а замест прывітання чую… Я казаў — не насі ты чырвоную сукенку, чырвоны табе зусім не пасуе. Ссыпаў дробязь мне на далонь, устаў, павярнуўся і пайшоў. А я так і засталася сядзець пасярод крамы…” P.S. “сУчаснікаў, як і бацькоў, не выбіраюць,” — кажа Сцяпан. “Застаецца выбіраць сУчасніц,” — уздыхае суразмовец. 1973. Астроўская і мацюкі На занятках па жывапісу Генка Чэх абліў бруднай вадою Наташку Астроўскую, мянушка — Птушка. Абліў і правільна зрабіў, бо Птушка чырыкала і трындзела, не давала засяродзіцца. Наташка заверашчала, залапатала, замахала рукамі і паляцела да дырэрктара скардзіцца. Барадаты, аднарукі, суворы дырэктар прытупаў у нашу майстэрню: “Кажы пры ўсіх, што здарылася!” Птушка лыпнула круглымі вочкамі і сказанула: “У нас Адамчык мацюкаецца!” “Каб у цябе язык аблез, блядзюга дурная, “ — падумалася мне. “Няўжо?” — здзівіўся дырэктар. Дзеўкі, каб выратаваць Чэха, захіталі патламі. Дырэктар прымусіў мяне паабяцаць, што забудуся на ўсе мацюкі, і зваліў. “Табе ён ніхуя не зробіць, за цябе заступяцца, а Гену маглі выгнаць,” — апраўдвалася Птушка, а мне было прыкра. 2002. Мальвіна і сіняя вопратка Сямейнае шчасце? Раніцай каву гатую, гляджу, каб не ўцякла. Да Майго прысунуліся сябры-пінгвіны. Ім гарыць выпіць. Смага іх круціць. Мой бубніць: “Дзе мая кава? Ну дзе мая кава?” Забубніў. Схапіла я турку і ў морду гарачай кавай лінула. “Аёй! Вочы выпаліла!!!” Закруціўся на месцы Мой і верашчыць: ”Сядеш! Скалечыла мяне. Сведкі ёсць!” Стаю і думаю, сапраўды пасодзіць. Пінгвіны за яго пойдуць у суд. Мяне арыштуюць. Трэба вопратку сінюю падрыхтаваць, бо у камеру лепей у сінім прыходзіць. Тут Мой жаласлівым голасам кліча: “Мо-о-оля, хадзі сюды…” Падыходжу. А ён не бачыць… “Мо-о-оля, ты дзе?” “Тут я”. Нашто азвалася? Мой мне кулаком у твар як уябеніць! Павалілася і ўзрадавалася: хуй мяне пасодзяць… “Ты мяне ёбнуў, а я табе каваю плюхнула!!!” Да пінгвінаў дайшло, што памірыліся мы, яны і сыйшлі. Засталіся мы ўдваіх. Я з разьбітай мордаю, і Мой з апаленым тварам. Тыдзень дома прасядзелі. У Майго скура з морды злезла, а ў мяне фінгал з-пад вока сыйшоў. Гэты тыдзень і быў самым шчаслівым у нашым жыцці. Вось такое яно — сямейнае шчасце. 1978. Зіна і крытычны дзень Работніца з будоўлі Зіна даведалася, што можна “нічога не рабіць” і грошы атрымаць. Нічога не рабіць — стаяць голай пасярод пакоя пакуль цябе студэнты намалююць. Якая работа? Тоўстая Зіна ўзвышалася на подыюме. Мастакі жывапісалі магутнае цела. Зініна похва жыла сваім рытмам. Па беламу сцягну плыла цёмная кроў. Яна дацякла б да лыткі, каб не выкладчык. Ён зайшоў, пабачыў крытычны дзень ва ўсёй жывапіснасці і гукнуў: “Зой!” “Што?” “Чаму без трусоў?” “Як? Вы казалі “абнажонка”?!” “У такі дзень трэба ў майтках стаяць!” “Ніхто не гаварыў”. Зіна не пакрыўдзілася. Яна прылюдна падмылася і нацягнула цёплыя рэйтузы цялеснага колеру. Дух крытычнай крыві некалькі дзён ніяк не выветрываўся з майстэрні. 2003 -1911(?) Святлоўская і прывід Гісторыю мне распавялі нядаўна, але здарылася тое яшчэ да першай сусветнай… Соня Святлоўская служыла ў пані пакаёўкаю. Пані хварэла і немагла напоўніцу выконваць жончыны абавязкі. Пан — відны мужчына паціху таптаў маладзенькую кухарку. Праз гэта пані страшэнна перажывала, а суцяшэнне шукала ў харчах. Таму, калі яна памерла, дык ніводная святочная сукенка на цела не налезла. Давялося разрэзаць чорны аксаміт і зрабіць устаўкі з простай белай прасціны. Рабілася ўсё спехам. Было страшэнна горача. Цела нябожчыцы расплывалася і цякло проста на вачах. Праз дзевяць дзён кухарка паклікала Соню да сябе ў ложак. Баялася спаць адна. Кухарка легла да сцяны, а Соня з краю. Пасярод ночы прыйшла пані ў чорнай сукенцы з белымі ўстаўкамі. Яна пералезла праз знямелую Святлоўскую, села конна на мужаву палюбоўніцу і пачала драць яе валасы. Выдраўшы ледзь не палову рыжых кудзераў, пані зпаўзла з ложку і выйшла з пакойчыка служак. Кухарка похапкам апранулася і ўцякла з панскага дому. Раніцай Соня пераказа пану бачанае і атрымала разлік, а яшчэ 15 залатых рублёў за маўчанне. Толькі хто ж гэта змаўчыць пра здарэнне з прывідам?! Соня распавяла пра яго дачцэ, тая — унучцы, а ўнучка — мне… Унучка ўжо адзін раз пашкадавала пра свае расповяды мне, моцна так пашкадавала, так моцна, што пачала публічна казаць, што яна нічога не гаварыла. Гэтым разам я змяніў імя і прозвішча яе бабы, якая працавала ў пана і рабіла белыя ўстаўкі ў чорную сукенку. P.S. Воўк сабак не баіцца, але звягі не любіць. P.P.S. Сапраўдная Соня Святлоўская нарадзілася 10 траўня 1893 года, а памерла 20 верасня 1911. Яе пахавалі на Вайсковых могілках у Менску, там каля царквы і стаіць акуратны помнічак з белага мармуру, на якім выбіты словы “Да будзе воля твая”. 1974. Люда і раман Гарбатая Люда пісала раман. Прынамсі, менскія хіпі казалі, што Люда раман піша. Пагалоска пра раман сыходзіла ад самой гарбаценькай хіпушкі. Яна тэлефанавала сябрам і знаёмым пасярод ночы і паўтарала адзін сказ: “Раман пішу. Пра цябе напісала…” Хіпі хваляваліся, бо чорт яе ведае, што гэтая нябога накрэмзала. Ніхто таго рамана не чытаў, ніхто не бачыў нават рукапісаў, але за Людкай замацавалася мянушка — Раманістка. Высвятлілася, што можна стаць раманістам, не напісаўшы ні радка, дастаткова абтэлефанаваць знаёмых і сказаць: “Раман пішу”. P.S. Калі Люда памерла, бацькі замовілі кароценькую труну. Ну колькі трэба той труны для карліцы. Памыліліся… Карліца пасля смерці выпрасталася. Горб прапаў. Труну давялося перазамаўляць і браць звычайную. Так што гарбатага магіла выпраўляе, без усялякіх метафараў. P.P.S. Людзін раман шукалі, але не знайшлі. Бацькі наогул здзівіліся пытанню пра раман, бо ніколі не бачылі, каб іх дачка, як скончыла школу, хоць раз нешта-нейкае пісала. “Яна і ў школе амаль нічога не пісала, — згадваў бацька, — Яе шкадавалі, тройкі ставілі проста так”. 2003. Ірусік і парфум Ірусік мяняла мужоў, як парфум. Яна выбірала найлепшых, а яны псававаліся: дурнелі, бяднелі, співаліся і выветрываліся. Ірусік сябе глядзела, захоўвала прывабнасць і спакуслівасць. У Ірусіка быў такі выгляд: хоць зараз на вяселле. Таму не дзіўна, што ў цягніку “Масква-Варшава” яе аднакупэйнік прапанаваў спачатку каньяк, а за чаркаю і sex. Ірусік не спакусіўся б, каб не адна акалічнасць. Аднакупэйнік быў прафесійным шпіёнам, ён ведаў таямніцы хуткай вербоўкі. Прапанаваўшы sex, ён, не чакаючы адказу, выклаў з дыпламату тры флакона з парфумам і загадаў выбраць водар будучай блізкасці. Ірусік спынілася на CERRUTI IMAGE. Шпіён пайшоў галіцца і асвяжацца, а падвяселеная жанчына вырашыла, што і ёй варта браць у дарогу некалькі розных водараў. 1994. Святлана і конь Святлана неўзлюбіла каня. Было за што… Той каштаваў 20000 даляраў, меў мянушку Дэкамерон і патрабаваў штомесячнай сумы ў 250 баксаў за дагляд. За такія грошы можна справіць новую машыну, але муж захацеў каня. Каб жа толькі каня, ён загадаў жонцы навучыцца скакаць на Дэкамероне. Света навучылася ездзіць на кані. Калі не слухаўся, яна спрытна біла стэкам па яйцах. Дарма… Аднойчы Дэкамерон, пабачыўшы стэк у руцэ гаспадыні, разхваляваўся і ў парыве помстлівай злосці адкусіў цыцку, адарваў зубамі скуру разам з мяшэчкам селікону, незваротна сапсаваў пластычнахерургічную прыгажосць. Дэкамерона выправілі на жывадзёрню, дзе забілі токам. Святлана засталася жыць з адной цыцкаю. Не так гэта проста — паслухацца мужа і сесці на каня. 2003. Арлоў і археаптэрыкс Мой сябра і палечнік па змаганню за вольную бацькашчыну — Уладзя Арлоў выдаў кнігу “Краіна Беларусь”. Шмат дзіўнага я даведаўся з яе, але найдзіўнейшае — археаптэрыксы жылі на Беларусі. Мяне яшчэ з дзяцінства хвалявала пытанне, дзе жылі найстаражытнейшый пташкі памерам з галубка. Ароў падказаў — у нас. Яшчэ з кнігі “Краіна Беларусь” я дазнаўся, што неандэртальцы былі падобнымі да паэта Мінкіна, краманьёльцы — да Арлова, аўстралапітэкі маюць крэўную сувязь з беларусамі, а дыназаўры разгульвалі па нашай краіне. Змястоўная кніга. P.S. Пасля прачытання “Краіны…” я прапаноўвыў Арлову на падобных выданнях ставіць псеўданім Археаптэрыксаў. Гучыць! Амаль як Амфітэатраў. Гісторык Археаптэрыксаў… Уладзя думае. 2003. Галя і твары Званок. “У мяне ў ламбардзе золата на 96 тысячаў па дзяржаўным кошце. Калі я не выкуплю золата, я згублю свой твар!!!” “Твае праблемы”. “Скаціна, я раздзяру твой твар, размалюю…” “Ідзі ты нахуй…” Не па-людску? Можна адзін раз дапамагчы наркаманцы. Можна другі раз даць грошы вар’ятцы. Можна трэці раз выправіць яе фінансавае становішча і папярэдзіць: “Бог любіць Троіцу”. Ніякай удзячнасці ад Галі не чакаю, але твар мне штодня патрэбны на працы. 2003. Таццяна і цемра “Як там наш Вася?” — пытаюся пра знаёмага, які стрэліў сабе ў галаву і страціў зрок. “Цяжка. Прыйшла да яго. Ён дзверы адчыніў і кажа “праходзь-праходзь”, а сам, не запаліўшы святла, пайшоў у чарнату. Стаю на парозе, перад цемраю, куды сышоў Вася, і так мне зрабілася горка-страшна, хоць ты ўцякай, і слёзы з вачэй пакаціліся. Для яго святла нама і ніколі не будзе. Ні святла, ні выключальніка”. 2003. Ліда і паверхі Ліда варыла рыс. Яна любіла раніцай з’есці лыжку рысавай кашы. Яе муж таксама любіў снедаць кашаю, але Ліда падала на развод, суд мусіў адбыцца праз тыдзень, так што кашу варыла толькі для сябе. Ліда з мужам дажывалі апошнія дні ў адной кватэры. Яны разыходзіліся і раз’язджаліся. Яны даўно перасталі сварыцца, амаль адразу ж, як падалі на развод. Яны досыць мірна на агульнай жыльлёвай плошчы дажывалі апошніія дні. Муж папрасіў у Ліды лыжку кашы, і яны селі снедаць. “Я ўчора вяртаўся дамоў з каханкай… Ты яе не ведаеш. Раптам у пад’ездзе падумалася: як трахацца, калі ты за сцяною спіш? Мы злюбіліся на прыступках, у пад’ездзе…” “А на якім паверсе ты яе трахнуў?” “Паміж першым і другім. А што?” “У мяне такое ж здарылася пазаўчора. Толькі я кахалася на пляцоўцы паміж другім і трэцім паверхамі…” “Давай падзелім паверхі. Твой — другі, мой — першы…” “Дамовіліся”. І Ліда і яе муж ілгалі, нікога ў іх не было, і яны пра гэта цудоўна ведалі. З-за падманаў, хлусні, ілжы яны і развяліся і раз’ехаліся. 2003. Сыс і сабака Паэт Анатоль Сыс працягвае піць — не навіна. Сабака цапнуў паэта за вока — не дзіва. П’яны Сыс палез да цюцькі цалавацца, а той укусіў, ды так хвацкі, што вока на лоб вылезла. Цяперака паэт падобны да цыклопа. Аднавяскоўцы і браты па алкагалізаванай крыві цешацца: сабака застаўся жыць. Сыс не забіў кусачага звяругу, бо лічыць сябе вінаватым. Нахалеру было лезці п’яному да сабакі з пацалункамі?! Сунуўся і маеш чырвонае вока на лобе! Вось ён — гуманізм. 2003. Карпейчык і цукерка Чаму выкшталцоны чалавек у наш час працуе настаўнікам у школе? Заробак мізэрны, сацыяльны статус нікчэмны і перспектыў на хуткія змены да лепшага не відаць. А ён выкладае біялогію, садзіць кветкі на клумбах і выстаўляе адзнакі адпаведныя ведам. Яшчэ ён любіць простыя цукеркі. Здаецца, ягоны вобраз жыцця знітаваны не з вялікі ідэаламі, не з вераю ў неабходнасць адукацыі, а з любоўю да танных ласункаў, і з’едзеная па ходу цукерка вызначае як паводзіны так і перакананні. У Сашы Карпейчыка школьная душа — бяспрэчная каштоўнасць ў часы пераменлівасцяў. 2003. Тата і нехта Каб нехта прапанаваў: “Выбяры любога з мёртвых, каго хацеў бы пабачыць жывым: у доказ маёй праўды і тваёй будучай вялікай улады ён з’явіцца зараз і пройдзе перад табою!” Я б нікога не назваў, а толькі папрасіў прабачэння ў таты, што не паклікаў яго. 2002. Тома і пацук Прыгажуня Тома, тая што ўтрымлівае агенства топ-мадэляк “Тамара”, захацела завесці сабачку. Яшчэ больш за Тому набыць шчанюка заманулася мужу — Іохханну. Друг чалавека каштаваў 10000, і гэтую цану прасілі за самага брыдкага з сабак. Давялося браць пацука за 1800. У сэкс-сімвала Беларусі, а Тамара — сэкс-сімвал, не знайшлося 10000 на сабачку. Здараецца і такое. Іохханн палюбіў пацука так, што і ў госці ходзіць з ім. Мне што, а вось наш кот Чарлі не любіць пацукоў, таму, калі прыходзяць Тома з Іохханнам, дык пацуку ўвесь вечар даводзіцца сядзець на плячы Іохханна. Тым часам мой Чарлі сумуе ў зачыненай і цёмнай прыбіральні. 2003. Янкоўскі і паралелі Чакаючы пасадкі на рэйс “Менск-Масква”, назіраў за народным артыстам СССР — Янкоўскім. Чалавеку за семдзесят, а цікаўнасць да жыцця не згубілася, наадварот: і ў прыбіральню зазірнуў, і з буфетчыцай пажартаваў, і ў краму “дуціфры” ўшчаміўся. “У вас рэйс ні міжнародны,” — спрабавала абурыцца прадавачка. “Я толькі паглядзець…” Які ён — савецкі артыст — няўседлівы, і ўсё яму трэба ведаць і ўсё яму хочацца пабачыць і памацаць, і ўсіх жанчын ахмурыць, нераўнуючы Джэймсу Бонду. Толькі Расціслаў Янкоўскі не Штон Конэры… Чаму не? Рэчка Волга ў савецкім кіно лёгка выконвала ролю рэчкі Місісіпі. Грышка Мелехаў — Рэт Батлер, можна сказаць. “Браненосец Пацёмкін” — “Тытанік”. Хіба не? 2002. Салей і сусед Стаю ў двары, падрульвае сусед: “Стаі-і-іш?” “Жонку чакаю”. Пра тое пра гэтае… “Ну і-і-і дзе-еэ жонка?”. “З хакеістам фоткі перабірае. Яна сфатаграфавала, і ён выбірае, якія здымкі вялікімі надрукаваць”. “Няма ў нас хакеістаў! Я табе, як спартовец кажу: хакея ў нас няма-а-а!” Сусед — спартовец, у панядзелак і чацьвер гуляе ў міні-футбол з мясьнікамі з Камароўкі, а па суботах у лазні парыцца з міні-футбалістамі. Калі пра спорт завязваецца гаворка, спыніць яго немагчыма. Тут Салей з пад’езда выйшаў разам са сваёй амерыканскай прыгажуняй. Сусед на ўвесь двор: “Няма ў нас хакеі-і-іыстаў! Можа ты скажаш, што гэта, пляя-яадзь, Салей?!” “Салей!” “Чаму адразу не сказаў?” “Сказаў, хакеіст…” Так паўсюль: пісьменнікі гавораць — бракуе літаратуры, артысты — няма тэатраў, спявачкі — музыкі нямашака. Чым ніжэй узровень, тым грамчэй крычыцца “няма-а-а”. Міні-фудбалісты, мікра-літаратары і дробна-палітыкі яшчэ парады даюць: як пісаць, як маляваць, як дзяржаву будаваць. Пля-я-яа… 2003. Кася і апраўданні “…не апраўдваю сябе. Не разумею шукальнікаў апраўдання сваім ўчынкам. Сяргеі, Валодзі, Лявоны, Алесі шукаюць новыя абгрунтаванні сваім памылкам. Не знаходзяць, але і памылкі не прызнаюць. Эксперыменты над уласным жыццём працягваюцць. Падманваюць сябе, хлусяць іншым. Нагрувашчваюць зман на зман… Я дачцэ кажу: ”Ня ўры!!!” Адзінае, што патрабую, каб не ілгала. Адзінае, чаму варта паспрабаваць навучыць, да чаго варта прывучыць — праўда. Яе даруюць, якой бы горкай не была… Гучыць дурбальствам, самаапраўданнем. Не хачу, не…” P.S. Запішаш і падумаеш: дарма занатаваў. Каму трэба? Ні-ко-му! Перачытаеш… Можа і прыдасца якому самотніку? Хай будзе… І закідваеш у нэт. 2003. Дубавец і замежнік Чытаю ў Сяргея Іванавіча такое: «Здавалася б, якое простае пытаньне: Што ў Беларусі паказаць замежніку? А паспрабуйце адказаць. Нават самыя эрзацныя прапановы раптам не прыдадуцца. Нясьвіскі замак Радзівілаў згарэў, у Вязынцы ўнікальная прырода пайшла пад шанхай дачных сотак, мэмарыял у Хатыні даўно патрабуе рамонту, у Курапатах… Ну не паказваць жа акты вандалізму як галоўную прыкмету краіны. У сёньняшняй перадачы я меўся падвесьці вынікі мінулых пяці з паловай гадоў, на працягу якіх выходзіла ў этэр "Вострая Брама". Але каб не пералічваць усіх набыткаў, вырашыў зьвярнуцца да гэтага простага, на першы погляд, пытаньня – што ў Беларусі паказаць замежнікам? Аказалася, пра ўсё, што прапанавалі ў адказ іміджмэйкеры краіны, мы неаднойчы гаварылі ў нашых перадачах. Можа быць, гэта і ёсьць галоўны вынік пяцігадовае працы». Дзіўлюся. Я ж думаў, Сяргей дбае пра нас — суайчыннікаў і супляменнікаў, пра долю Бацькаўшчыны-Мацькаўшчыны пячэцца. А ён пяць з паловай гадоў, як тая рыба ды на лёдзе б'ецца, так і ён, здаецца, перажывае пра цікаўнасці замежнікаў. Спытаўся б у мяне. Я б адразу, без падрыхтоўкі… Гуй беларускі трэба прадэманстраваць замежніку. Беларускую сраку, дулю з макам і беларускі кулак трэба сунуць пад самы замежны нос. Каб бачыў, ведаў і адчуваў той замежнік нашую красу і сілу, нашую волю і моц. напiсаў Адам Глобус 13.06.2003, 12:45
2003. Яўген і час Ч Менскі букініст — Яўген збірае кнігі пра сатану. Такі лёс у збіральнікаў старых выданняў: раней ці пазней сярод дарагіх і каштоўных, сярод рэдкіх і таямнічых кніг яны знаходзяць тэксты пра д’ябла і пачынаюць іх цягнуць да сябе дамоў. Праўда! Бо кнігі пра ўладара цемры даражэзныя, унікальныя і вельмі спакуслівыя. Яўген трымае свае чорныя кніжкі ў вялікай скураной сумцы, пад ложкам. Трымае пакуль не настае час Ч. Галасы пачынаюць запалохваць Яўгена, шэпчуць каб пазбавіўся ад кніжак цемрашальскіх. Яўген шкадуе свой чортаў скарб, але і галасы дапякаюць. Даводзіцца Яўгену абвязваць валізу вяроўкамі і тарабаніць сатанінскія сутры да сябра. “Хай ў цябе сумка пастаіць… Не магу я кнігі пра д’ябла ў сваёй хаце трымаць…” Калі галасы аціхаюць, Яўген вяртаецца па д’яблаў скарб. P.S. “Жэнік, а колькі кніжак та прачытваеш за месяц?” — пацікавіўся я ў чарнакніжніка. “30-40…” “Няўжо?! Я прачытваю 1-2, больш ніяк не атрымліваецца. Праглядаю-прагортваю шмат, а каб прачытаць, каб зразумець, каб нешта там выпісаць, а тое-сёе перачытаць, месяц сыходзіць…” “А ў мяне дзень!” — ганарыста бліснуў антрацытавымі вочкамі чарнакніжнік. Мне зрабілася лёгка, бо не чытае ён кніжак, не чытае ні пра сатану, ні пра дзяцей ягоных. P.P.S. Сябра менскага чарнакніжніка сказаў мне, што і валіза і кнігі пра д’бла, сабраныя Яўгенам, пахнуць воцатам. “Чаму воцатам?” “Чорт іх ведае…” напiсаў Адам Глобус 13.06.2003, 12:49
Вялікае, як і дробнае, бачыцца на адлегласьці. напiсаў мікра-літаратар 13.06.2003, 20:48
Замест дробнага, натуральна, ня бачыцца нічога. напiсаў мікра-літаратар 13.06.2003, 20:50
2003. Таня і пятніца 13 Хто з дзяўчатак не гадаў на рамонках. Бярэш кветку і абрываеш пялёсткі, першы пялёстак — “любіць”, наступны — “не любіць”, астатні-апошні чароўны пялёстак скажа праўду: ці любіць вас каханы, ці ўсё ж не любіць. Найпростыя гаданні будуюцца на “так” і “не”, на цотным і няцотным, на чорным і белым. Можна, канешне, спачатку пералічыць пялёсткі, а потым пачаць абрываць. Толькі ці стане тое дзеянне гаданнем, ці гэта будзе навукаю? Хутчэй ні тым ні іншым, містычнасць прападзе і веданне пра колькасць пялёсткаў на асобнай кветцы не назавеш навуковым адкрыццём. Змарнуеш кветку. А хто не спазнаў прыгажосці кветкі, той марна пражыў жыццё, прынамсі так лічылі ў старажытным Кітаі. Тут я згодны з мыслярамі краіны вогненых цмокаў, бясконцай пустаты і бязмежнай чысціні. Таму і пішу “Я позна кладуся, я позна ўстаю, бо люблю начны Мінск, пусты і чысты, вымецены і падмецены”. І што тут не зразумелага, і як тут нешта пераблытаць? Таня пераблытала, замест “люблю” напісала “не люблю”. З-за гэтай блытаніны чорнае зрабілася белым, чорт апрануўся анёлам, птушкі не захацелі лётаць, ахвяры зрабіліся катамі, а каты… Наша Таня перапалохалася, нарабіла перэпалаху, зперапуду напісаўшы разумную рэч: “ …калі Глобус — постмадэрніст, дык Купала — чысты ўжо мадэрніст, і не менш…” Чысты ці нечысты, гэтыя вызначэнні на Таніным сумленні. Купала — мадэрніст, як і ўсё ягонае нашаніўскае пакаленне. Колас, Багдановіч, Гарун — мадэрністы. У культуры 20 стагоддзя ёсць мадэрністы і постмадэрністы, астатняе — халтура, палітмутата і аматарства. P.S. Ціха, Танячка, не плач, не патоне ў рэчцы глобус-мяч. P.P.S. Таццяна Андрэйчанка, аўтарка публікацыі “Пуціны ў вечнасці жыцця: постмадэрнісцкі варыянт” у тыднёвіку ЛіМ за 13 (пятніца) чэрвеня 2003, раю вам настойліва: цытаты трэба пераправяраць па першакрыніцам. 2003. Алёна і могілкі У маёй сяброўкі Алёны памёр бацька. Некалькі гадоў чалавек хварэў, і, адпакутваўшы напоўніцу, выправіўся у далёкі свет. Сваякі вырашылі адвезці нябожчыка ў крэматорый, а вурну падхаваць у сямейнае месца на Кальварыі. Наведваць крэматорый зусім не хацелася, таму я адразу паехаў на могілкі. Вырашыў і татаву магілу адведаць. Падыходжу… Дзве скураныя барсеткі стаяць на татавай агароджы, а на суседнім помніку ўзвышаюцца бутэлькі — гарэлка ды мініралка “Мінск-4”. Над бутэлькамі, схіліўшы захмялелыя галовы, стаяць два мянты ў цывільным. Успамінаюць пра трагічны лёс калегі-братана, які нарваўся грудзямі на бандыцкую кулю. Лінуў дождж. Я пазбіраў раскіданыя ветрам кветкі і паставіў у слоік. Моўчкі выпіў з мянтамі паўшклянкі жалобнай гарэлкі і патэлефанаваў Алёне. Цела забралі, а прах абяцалі аддаць праз два тыдні. Падхаванне адклалася. Выйшла сонца. Мяне ахапіла беззмястоўная радасць, і я пайшоў на метро. 2002. Маня і чаравічкі Маня — яшчэ тай танцорка. Любіць дупай крутнуць ды жвава паскакаць. Хіба заганнае жаданне? Клькі мы ператанчылі і не палічыць. Тэлефануе Маня: “Прыязджай!” “Праца, людзі, абавязкі, сустрэчы…” “Кінь ды едзь!” Пакінуў, паехаў, а вантробы граюць адзін матыўчык “дарма-дарма-дарэ-э-эмна”. Інтуіцыя праўду падказвала. Маня адна ўжо выпіла бутэльку каньяку падораную хабараносцамі. Развесялілася, узлезла на стол і танцавала. Калегі-праваадстойнікі любяць Маню. Хоча скакаць на стале?! Хай скача! Простых скокаў не хапіла, яна дзеля забаўкі выклікала мяне. Яна сядзела на стале, я — на крэсле. Яна паставіла босую нагу мне на калена, тупнула і забрахала: “Не люблю больш цябе! Цяпер я сплю з ім…” Босая нага хістанулася ў бок хлапца, што зверавата пазіраў з кутка. “Маня, ідзі дамоў. Калі хочаш, я цябе правяду. Табе трэба паспаць”. Мая прапанова падзейнічала на хлапца са злоснымі вачыма. Ён сцягнуў басаногую Маню са стала і павалок у другі кабінет. “Атрымаў?! Атрымаў!!!” — запракінуўшы белавалосую галаву, крычала мне Маня на развітанне. Я глядзеў на яе чорныя, некалі падораныя мною чаравічкі, што валяліся пад сталом і думаў: “Адтанцавалі мы з вамі, дарагія мае”. напiсаў Адам Глобус 15.06.2003, 14:54
2003. Вераціла і валуны Лысая гара… Завёўся на той гары Вераціла. Прыпёрся, прыцёрся, прыжыўся і занятак сабе прыдумаў — варочаць валуны. “Нашто грады капаць, нашто дрэвы садзіць, нашто кветкі вырошчваць? Дурня! Валуны каля дома — сад камянёў!” Спярша Вераціла абсадіў валунамі дамок Максіма Клімковіча. Цяперака перацягвае камянюкі з палёў на падворак Леаніда Дайнэкі. Лысая гара — чортавы гулі, д’яблавы забаўкі. Дарослыя людзі ўсе, з сівізною ў валасах, літаратары прызнаныя, а так вось час бавяць. напiсаў 2003 15.06.2003, 23:20
2003. Света і камень Маміна сяброўка, Света, прыйшла да нас у госці. Маці кепска сябе адчувала, але збіралася ісці на могілкі, прыбіраць татаву магілу. Света працуе медсястрой, таму, зірнуўшы на маму, пачала адгаворваць і забараняць ёй ісці на Кальварыю. Яны ледзь не пасварыліся. Света заявіла, маўляў яна сама прыбярэ капец. Тады ўжо мама пачала забараняць Свеце ехаць на могілкі. Света не паслухалася, з’ездзіла, прыбрала, кветкі паклала, а нараніцу тэлефануе і ледзь не плача: “Слава прыйшоў да мяне ў сне і накрычаў: кепска я прыбрала і камень не абцёрла ад пылу. А я добра ўсё памыла, акуратна прыбрала…” “Ну, хто праўду казаў? Мне трэба было схадзіць да яго…” — і мама паехала на Кальварыю, хоць там і прыбрана было. P.S. Мне хочацца каб татава магіла як хутчэй зарасла травою забыцця, высокімі, мяккімі і зялёна-зялёнымі пёрамі. Мо гэта ў хвіліну слабасці? напiсаў Адам Глобус 16.06.2003, 22:49
2003. Хлопец О.О. і 00 На якія толькі рэчы не прасяць грошы?! На партыю, на газету, на часопіс, на кнігу, на кватэру, на крэмацыю, на касцёл, на царкву… Ахвяраваў. А жабракам не падаю. Але якраз жабракі і здзіўляюць сваім вынаходніцтвам. Учора, на вуліцы Камсамольскай хлопец, назавём яго О.О., папрасіў ў мяне 45 рублёў на прыбіральню. Як адмовіць? Хлопцу трэба ў 00. Квіток каштуе 200, ён просіць меней за чвэрць, можна кінуць, каб не нарабіў у порткі. Не кінуў, паглядзеў на О.О. ўважліва, прыдзірліва і зразумеў: такі на абробіцца, такі датрывае, такі назбірае і на квіток, і на два, і без мяне. напiсаў Адам Глобус 17.06.2003, 14:17
Чаму ў творах Глёбуса, зьмешчаных на Літары дапускаюцца маты? Гэта супярэчыць усім нормам. І ў той жа час на галінцы "Сучасьнікі" зьнялі два маіх бяскрыўдных каментары. Сэнс аднаго з іх быў ў тым, што Глёбуса на тым сьвеце чакае тое, што ён робіць людзям пры жыцьці. Не даў чалавеку 45 рублёў на туалет, значыць, яму зробяць яму тое самае — будзе цярпець. напiсаў Араты 17.06.2003, 15:14
1996. Коўзусь і плявок Валодзя Коўзусь заўсёды імкнуўся зрабіцца найпершым. Атрымлівалася. Ён лепей за астатніх маляваў у тэатральна-мастацкім інстытуце. Такі малявальшчык раз на дзесяць гадоў з’яўляеецца. Па-ангельску Валодзя размаўляў лепш за іншых на мастацкім факультэце. На гітары граў найгучней за ўсіх на манументальным атдзяленні. Любіў Вова падкрэсліць уласную лепшасць. “Я ў дзіцячым садку дакладней за ўсіх пляваў. — Выхваляўся Коўзусь. — Гарбату ставілі на стол у металёвых падшклянніках. Усе падшкляннікі былі гладкія, і толькі адзін з рэльефным маскоўскім крамлём. Усім праглася піць з крамлёўскага падшклянніка. Як ім завалодаць? Мы ляцелі да сталоў і плявалі. Хто трапіў, той і мае. Я амаль заўсёды трапляў з самай вялікай адлегласці”. Не сумняюся, вока ў Коўзуся найдакладнейшае. З такімі талентамі не прападзеш, але зрабіцца першым у сталіцы складана, таму Валодзя з’ехаў у Гародню, дзе імгненна зрабіўся галоўным мастаком. Ягоныя роспісы мелі той сваеасаблівы і непадробны выгляд, у якім аматары бачаць пяшчотна-ружовы кіч, а профі — вытанчанасць, інтэлектуалізм і майстэрства. Гародня хутка зрабілася зацеснай для Коўзуся і ён выправіўся ў Нью Ёрк, дзе малюе парадныя партрэты заможных, вельмі заможных і казачна заможных амерыкосаў. “Мае партрэты будуць лепшымі ў Штатах,” — запэўніваў Валодзя перад адлётам. Дзе ён цяпер? На што плюе? Не ведаю, але пацэльвае, несумненна. напiсаў Адам Глобус 17.06.2003, 16:49
1997. Орда і зуб Зуб забалеў, ды так — ні спаць, ні жыць. Пасунуўся я да доктара. Марудна ішоў, думаў: мо пройдзе, мо супыніцца галаваразломны боль. Не, торгаў, ныў, свярбеў і зноў торгаў да чарноцця і блакітных зарачак уваччу. Саджуся ў крэсла, а доктар кажа: “Бясплатна зуб зраблю, ты ў нас — гонар нацыі!” “Які гонар?!” “У газеце напісалі”. “Там яшчэ сказана: я — пазор нацыі”. “Блюзнерства. Я далёкі і ад палітыкі, і ад нацыянальнага. Я — стаматолаг. Брат цікавіцца гісторыяй, беларушчынай, на перыёдыку падпісвае; тое-сёе праглядаю. Магу, дзеля беларускай справы, зуб паэту запламбаваць добрымі матэрыяламі і бясплатна, каб брату сказаць: у беларускі рух і я зрабіў невялічкі ўнёсак”. Валеры Орда вылекаваў і запламбаваў мне зуб найлепшым чынам, а грошы не ўзяў. Давялося, дзеля нашае справы, перадаць кніжку вершаў для брата доктара Орды. напiсаў Адам Глобус 18.06.2003, 12:23
2003. Алеся і вада Шукальніца шчасця — Алеся выбралася ў Польшчу на заробкі. Праца знайшлася, і кватэру, каб эканоміць пянёнзы, дзяўчына здымала ўскладчыну з сяброўкамі. На сходзе кватарантак вынеслі пастанову: хадзіць у прыбіральню па-чарзе, а змывае наробленае апошні наведнік ватэрклазета. Менавіта калейка ў прыбіральню прымусіла Алесю вярнуцца на Радзіму. Такая была астатняя кропля ў яе шматпакутных вандраваннях па замежжы ў пошуках доўгага рубля. І зразумела… Каму прыемна змываць лайно за іншымі, нават за грошы? напiсаў Ledu 18.06.2003, 15:40
Добры занятак, Глёбус. Я буду пісаць табе. Так мы і будзе разумець адзін аднаго — толькі ты ды я. напiсаў Араты 19.06.2003, 11:16
1973. Дяшко і палатно Калі юнак вучыцца, ён захапляеецца працамі старэйшых майстроў. Каб навучыцца маляваць, трэба вучыцца змалёўваць, перамалёўваць, капіяваць, падрабляць стылістыку і манеру, тэхніку і кампазіцыю вялікіх мастакоў. Саша Дзяшко падпаў пад абаяльнасць краявідаў Шышкіна. На здаравенным палатне ён старана выпісаў сасновы бор, а там, дзе Шышкін стаўляў медзьвядзёў, Дзяшко папастаўляў быка з каровамі. Паглядзець на імправізацыю паводле Шышкіна сабралася ўся мастацкая вучэльня, і не таму, што Саша зрабіў нешта надзвычайнае, а таму, што ў гісторыю трапіў… Палатно было вялікае, каб такое прывезці з дому ў вучэльню, трэба садзіцца ў начны аўтобус, у апошні-прадапошні, калі пасажыраў нямашака. Саша лез у такі аўтобус, сунуў у яго свайго Шышкіна загорнутага ў тоўсты цалафан, каб не абадраўся ці дзе не абшмараваўся. За гэтым занятка яго накрылі мянты: “Што? Куды? Чаму пасярод ночы? Разгортвай, паказвай… Дзе ўзяў? Украў? Сам намаляваў? Гэта ты намаляваў? Зараз дубінай як дам…” Біць Дзяшко не білі, завялі ў пастарунак і пратрымалі да раніцы. Патэлефанавалі ў вучэльню. Дырэктар з выкладчыкамі вызвалілі Дзяшко з мядзьвежых лапаў пільных праваахоўнікаў. Вучэльня радасна гула і вітала постшышкініста. А Саша Шышкіна разлюбіў і больш ніколі не маляваў рамантычных краявідаў з сасновым борам. напiсаў 1973 19.06.2003, 11:31
Ліст да звера-суайчынніка Што ты ведаеш пра дзяцей? Ты прахопліваўся сярод ночы, калі дзіця плача? Ты прыціскаў яго да грудзей, каб атдаць яму ўсё-усё, жыцьцё, душу, кроў, абы сцішылася, абы супакоілася, абы жыло. Ты, звер-суайчыннік, у бацькоўскую магілу зазіраў? Ты ведаеш, як загусае, спыняецца кроў у блізкага чалавека? Не… Ты лезеш, прымазваешся, прылепліваешся да мацнейшага і плывеш каля яго. Ты ставіш факты з ног на галаву, пляткарыш і кусаеш руку, што хлеб давала. Ты — звер-суайчыннік, які падмануў самога сябе. Цяпер перачытай: *** А што табе, Глобус, тлумачылі, калі пракацілі-пракінулі з часопісам "Всемірная література" твайго братца? Не займелі тады часопіса, не сталі рэдактарамі? Цяпер зайздросьціце! *** Звярніцеся, Заякот, можа ён Вас і ўсынавіць. Глобус добры. Нават такі мутант як Заякот расхацеў, каб яго ўсынавіў Глобус. Перачатаў? Пе-е-ерачыта-а-аў. Сорамна? Чырване-е-еш? “А магчымасьць крывавай помсты не палохае?” Ты тутака не мяне зняважыў, а іншых, у запале, хацеў у мяне пацэліць, а прамазаў. Я — добры, я дарую. Мне твае выбачэнні не трэба, як і табе мае, спадзяюся. Бывай, мой пяшчотны і ласкавы звер-сУчаснік — Хэраўскі. напiсаў Адам Глобус 19.06.2003, 14:13
Я не Харэўскі напiсаў Араты 19.06.2003, 14:32
Дзе напісана "Харэўскі"? У цябе? Мой Харэўскі апісаны быў раней. А цяперака гутарка ідзе пра Хэраўскага. Будзь уважлівы. напiсаў Адам Глобус 19.06.2003, 15:13
А табе патрэбна мая ўважлівасьць? напiсаў Араты 19.06.2003, 15:40
Я буду вельмі ўважлівы да цябе, Глёбус. напiсаў Араты 19.06.2003, 17:25
А я нічога не зразумеў… Калі вы, Адаме, думаеце, што Араты мяне пакрыўдзіў ці зьняважыў, дык не. Ён жа ня ведае, хто такія заякоты. Ён можа нават думае, што гэта ад "заяц" і "кот", таму і кажа пра мутанта. Няглыбака арэ (думае). напiсаў Заякот 19.06.2003, 18:35
Ты не Падбяроскі. напiсаў Адам Глобус 19.06.2003, 19:31
2003. Клінаў і падушка Мастак-партызан Артур Клінаў выправіўся на выставу ў Францыю. Разам з Клінавым скараць глядачоў і глядачак папёрся давалі вялікі атрад культурдзеячоў: Акудовіч, Барысевіч, Анціпенка, Выдронак ды іншыя пралескі нашай культуралагічнай прасторы. Жонка Артура прымусіла мужа ўзяць у дарогу падушку, каб латвей кімарыць у аўтобусе. Клінаў падушку ўзяў, не хацеў, але лаяцца з жонкаю не выпадала. Хто гэта сварыцца з жанчынаю, пакідаючы яе адну?! Дурань. Клінаў — разумнік, гэта ён прыдумаў запхаць у падушку трохлітровую бутэльку віскі. У краме на мяжы на Артура зрабіла напад непераможная сквапнасць. Ён толькі пабачыў цану трохлітровіка з віскаром, як сквапнасць схапіла партызана-жывапісца за кадык. Артыст здаўся і ўзяў пляшку ў палон. Але шафёр аўтобуса папярэдзіў, што ў салоне непавінна быць ніякіх бутэляк. Тады пляшку і ўсунулі ў падушку, каб усю дарогу атрад мог прыкладацца да рыльца ды падмацоўвацца вогненай вадою. Выстава і канцэрт прайшлі на ўра. Асаблівай папулярнасцю карысталіся партызанскія гандоны, калі ў Беларусі яны каштавалі 0,1 еўра, дык у Францыі прадаваліся за 2 і адляталі са свістам. Падушку Арцік не прадаў, бо партызаны-патрыёты сябровак не выдаюць. Падушка вярнулася на Радзіму, як гераіня показак. P.S. Зрабіўшы аналіз падарожжа, Артур Клінаў прыйшоў да высновы: у партызанска-мастакоўскім атрадзе не стае важнага агрэгата — перанаснога самагоннага апараціка. Партызан мусіць патыхаць самагнётам, а не смярдзець крамным віскаром. Ідуць працэсы па вырабленню змеявікоў ды іншых цацак. Мастак-самагоншчык Пушкін дае мастаку-партызану Клінаву каштоўныя парады. Наступны паход белпартызанаў на Хранцыю будзе паспяховы, а хто сумняеецца ў моцы белсамагону. напiсаў Адам Глобус 23.06.2003, 21:31
1978. Хадыка і рытуал Як пагана ў нас з жалобнымі рытуаламі, проста жахліва. Наведаеш камбінат, дзе труны з крыжамі вырабляюць, і тыдзень адыйсці не можаш, трунары сняцца і крыжаробы мрояцца. А было ж інакш. Мне Алег Хадыка распавядаў, а яму — мама… Да вайны, у часы росквіту новай эканамічнай палітыкі, у Менску, на вуліцы Савецкай, насупраць міліцыі мясцілася крама “Рытуал”. У вялікім вітрынным вакне стаяў акварыюм, а ў ім плавала самотная чорная рыбка . Праз тое акно можна было ўбычыць маладую белатвараю жанчыну з доўгімі цёмнымі валасамі. Яна, уся ў чорным, сядзела на крэсле за невялікім сталом і чытала. Жанчына прымала замовы на правядзенне найлепшых у Менску пахаванняў. Яна агучвала лічбу, ты мог атрымаць найлепшае ці адмовіцца. Жанчына ў чорным не гандлявалася і не дазваляла гандлявацца іншым. “Так” або “не”. Установа “Рытуал” квітнела. Знікла яна ў час, калі пачаліся рэпрэсіі, калі разгарнуўся генацыд беларускага народу, калі ўсе магілы і могілкі зрабіліся брацкімі. P.S. Калі памірае блізкі мне чалавек, я ў думках наведваю краму “Рытуал”, кажу жанчыне ў аксамітнай сукенцы “так” і доўга гляджу на самотную чорную рыбку. напiсаў Адам Глобус 24.06.2003, 22:51
2003. Быкаў і “добра” Тата казаў, што я ўражлівы, і не трэба мне хадзіць на пахаванні, ды розныя зборы народу. Ведаю і пазбягаю, як магу, моцных пачуццяў. А тут начытаўся пра смерць Васіля Быкава, наглядзеўся на мітусню дзьвуногіх жучкоў-магільшчыкаў і прыбачылася… Парк пасля залевы. Сонечнасць і парнасць. Па алеі крочыць Быкаў. Прайшоў. Стаю. Зноўку Быкаў ідзе ў сваім заўсёдным скураным пінжаку. Зірнуў запытальна і знік. Я з месца крануцца не магу, паспрабаваў, не атрымалася, аслупянеў я. Быкаў трэці раз падыходзіць. “Вы там майму бацьку прывітанне перадайце”. “Добра,” — схіліў галаву Быкаў і прапаў у зялёнай сонечнасці і смузе. напiсаў Адам Глобус 25.06.2003, 16:37
2003. Брыль і жнівень Прачыталася такое: “…мой жнівень, як быццам я сам выбраў яго для нараджэння”. У мяне верасень. Пэўна, чалавек мае вялікую ласку не толькі да месца нараджэння а і да пары свайго прыходу на белы свет. Цікава было б сабраць дванаццаць літаратараў па месяцах іх з'яўлення, і выбраць з твораў апісанні прыроды ў наймілейшы іх сэрцу час. Брыль — жнівень “не толькі ў красе, але і ў багацці”. Вячаслаў Адамчык — лістапад з “хмурым днём позняе восені” “нашае нішчымна пяшчанае зямлі”… напiсаў Адам Глобус 27.06.2003, 22:06
2000. Студнік і жонка Байкаскладальнік Іван Студнік пасля ганарару выпіваў з сябрукамі. Калі пойла скончылася, і сабутэльнікі скінуліся на чарговую пляшку, Студнік грошыкаў не даў. “У цябе ж ёсць?!” “Трэба на жонку пакінуць”. “Абыдзецца твая жонка!” “Я не абыдуся, бо без грошаў ня дасць”. “Жонка без рубля не дае?” — п’янтосы ўзбадзёрыліся. “Як гэта жонка і не дае за так?” “Яна жонка ці не жонка? Калі жонка, павінна даваць!!!” Студнік наліўся злоснай чырвонасцю: “Вось, я вам паверыў! Вам жонкі даюць за так! У вас больш складана, а ў мяне прасцей. Кладу рублі на сервант, яна раскідае ногі на ложку. Прап’ю заробак, не падпусціць”. За праўдзівае слова таварышы напаілі Студніка да паўсмерці, і па дарозе дамоў ён згубіў паперкі прыхаваныя на сэкс. напiсаў Адам Глобус 27.06.2003, 22:59
1995. Дзямідоўскі і гітара Музыка Антон Дзямідоўскі пакутваў праз жончыны здрады. Нарэшце трыванне скончылася, перажыванні абярнуліся ў злосць, а горкая злоснасць выспеліла план помсты. Антон узяў жончын пашпарт і з сяброўкаю, крышку падобнай да жонкі, схадзіў у суд, дзе аформіў развод. На гэтым Дзямідоўскі не спатоліў прагу помсты, ён заслаў сяброўку ў міліцыю, дзе жонку выпісалі з менскай кватэры з нагоды яе нібыта вяртання ў роднае мястэчка. Шчаслівы і самаўпэўнены Антон паведаміў жонцы, што яна больш не жонка і не жыхарка сталіцы. Жанчына адказала наступным жэстам: схапіла даражэзную гітару і шпурлянула ў вакно з шостага паверха. На тым і разышліся. У гэтай гісторыі найбольшае шкадаванне ў мяне выклікае лёс гітары разбітай аб зямлю. напiсаў Адам Глобус 28.06.2003, 22:40
Як жывеш, Глобус? напiсаў Араты 30.06.2003, 17:16
А ты як, Мужчына? напiсаў A 01.07.2003, 17:48
Вучуся граць на губным гармоніку. Вось засвоіў песеньку "Кузьнечык". Цяжка даюцца пераходы з мажору ў мінор. напiсаў Араты 01.07.2003, 19:22
2003. Сідарэвіч і паніхіды Праглядаючы ўрывак з кнігі ўспамінаў Анатоля Сідарэвіча “Асноўны тэкст і зноскі” зачапіўся вокам за сваё прозвішча : “…У мяне даўно не было такога ўзрушэньня, як на пахаваньні Адамчыка. Вячаслаў Уладзімеравіч (ягонае цела) быў абсалютна не падобны на сябе жывога, якім я яго ведаў. Каб ня жонка ягоная, ня дзеці, я б каму чужому і ў іншых абставінах ні за што не паверыў, што гэта — Адамчык. Я нешта пісаў аднаму майму адрасату пра гэта. Тады ў жніўні 1987-га, у мяне было ня меншае ўзрушэньне. Я нешта пісаў Ігару Дзядкову ў Маскву. Раніцай у дзень пахаваньня я зразумеў, што мне лепш ня йсьці на грамадзянскую паніхіду. Мне не хацелася бачыць памочнікаў, якія — я гэта ведаў — абавязкова прыйдуць, каб вынесьці Мішу. Але, мусіць, я больш баяўся бачыць мёртвага Міхася Стральцова. Калі я згадваю Вячаслава Адамчыка, ягоны вобраз — вобраз жывога чалавека — як бы засланяецца вобразам таго, каго я бачыў у дамавіне. Стральцова я памятую жывога”. Быў я на тых пахаваннях, дагэтуль ад іх чорна на душы. Але мяне цікавіць якраз тое праўдзіва-рамантычнае, што абмінае Анатоль Сідарэвіч. Як стварыць візуальны вобраз пісьменніка, як замацаваць у свядомасці адзін з партрэтаў, каб ён паціху-патроху засланіў сабою астатнія. Я выбраў найлепшы татаў здымак і пачаў прапаноўваць усім выданням друкаваць менавіта яго. Я спрабую тлумачыць і пераконваць, як гэта важна і патрэбна. Слухаюць праз раз. Але ў мяне хопіць настойлівасці закрыць маладым і натхнёным тварам той жахлівы вобраз убачаны і згаданы Сідарэвічам. Безумоўна, магу памыляцца, магу не дарабіць пачатае, але штуршок я зрабіў у правільным накірунку. P.S. Сягоння на праспекце Скарыны-12 замацавалі мемарыяльную дошку ў гонар майго бацькі “у гэтым доме жыў…”. Бронзавы профіль на белым мармуры. “Шыкоўная дошка,” — сам сябе пахваліў архітэктар. “Memoriale — памятны запіс, тое, на што звычайнаму чалавеку цяжка глядзець,” — згадалася мне. P.P.S. Memoriale — яшчэ і дзённік, тое, што простаму чытачу не варта і чытаць. напiсаў Адам Глобус 01.07.2003, 22:47
2003. Ахром і плагіят Ёсць істоты, да якіх я стаўлюся з пагардаю. Абгрызеныя пазногці, саладжавы пах нямытага цела, апушчанасць, мітуслівасць у ваччу з-за страху сутыкнуцца з крэдыторам. Ад сустрэчы з такім смярдзюком ажно перасмыкне. А ён яшчэ лыбіцца, лісьлівіцца і працягвае бутэльку піва, прапануючы глыток пойла. У курыцы мазгоў больш, чым у такога боўдзілы. Тыповым прадстаўніком апушчэнства зрабіўся і Славушок Ахром. Зрэшты, чаму зрабіўся? Такі ён і быў — злодзей і прайдзісвет, які слова не можа сказаць, каб не спіз@зець, дня не пражыве, каб нешта-нейкае не спіз@зіць. Праца літаратурнага мурына прымусіла яго кніжкі гартаць, ён гартаў і выпісваў з Паўстоўскага, з Купрына… Ён завёў у кампутары файлы з назовамі: дождж, вецер, лес, возера, мора, неба… Калі літгерой літмурына трапляў пад дождж, дык Паўстоўскі “пісаў” за Ахрома цэлымі абзацамі. Рэдактары лавілі плагіятара на гарачым і гналі з выдавецтва. Але выдаўцоў, што друкуюць паўграфаманію процьма, прынамсі значна болей, чым уважлівых чытачоў класікі, вось апушчэнец і зарабляе на піва, перафастрыгоўваючы Купрына з Паўстоўскім. напiсаў Адам Глобус 02.07.2003, 00:02
2000. Камоцкая і паэзія Нэт поўніцца непраўдзівай інфармацыяй. Чытаю і пра сябе: "Для НН (рок-гурта Новае Неба) пiшуць прадстаўнiкi "новай беларускай лiтаратурнай фармацыi" — Адам Глёбус, Анатоль Сыс, Iгaр Бaбкоў, Тацьцяна Сапач,"… Няпраўда, дурбальства (Касіна слоўца). Ні Сыс, ні я не пісалі для НН. Мы вершы пісалі, Кася Камоцкая спявала. Далей такое: "У iнтэрвью 1997-98 гадоў Кася ўвесь час адзначала, што беларуская паэзыя перажывае не самыя лепшыя днi, чым тлумачыцца доўгае маўчаньне НН." Дурня поўная. Якія дні ў паэзіі? Крытычныя? Паэзія вінаватая? Што замінае танцору? Ясна! Што замінае спявачцы? Не самыя лепшыя дні… " Ты вершы пішаш? " — пыталася ў мяне Кася. «Хайку пішу». «Ясна з табою ўсё… Каб не я, ніхто б тваіх вершаў і не ведаў!» «Ну, дзякуй, Кася! А я ж, грэшны, думаў інакш, памыляўся. Паэтаў праслаўляюць не вершы а спевы; літаратуру робяць не пісьменнікі, а крытыкі, якія ведаюць пра крытычныя дні паэтыкі. Во як!» P.S. Гаворкі тыя вяліся на п'яныя галовы, а пішацца гэта ў цвярозасці, таму такое дзівацтва і атрымліваецца. напiсаў Адам Глобус 04.07.2003, 20:59
2003-1953. Разалья і забойства Перабіраю сямейныя архівы і знаходжу дакумент: “ Пасведчанне аб смерці. ПЯ № 367759 Гр. Шайбак Разалья Пятроўна. Памёр(ла) 23. 02. 1953 г. Прычына смерці: Пералом костак чэрапа, пералом хрыбетніка…” На пасведчанні татавай рукою зроблены надпісы алоўкам. Першы: “Забіла вайсковая машына, п’яны афіцэр за рулём”. Другі: “Нарадзілася Шайбак Разалія Пятроўна 3 лістапада /ст. ст./ 1887 году”. Пэўна, сваякі перадалі бацьку гэтае пасведчанне, каб ён паспрабаваў нейкім чынам пакараць савецкага вайскоўца, які забіў на дарозе старую жанчыну. Спадзяванні не спраўдзіліся. Забойца застаўся непакараны, прынамсі за тое злачынства на дарозе. Цяпер, праз 50 гадоў, шукаць і помсціць бессэнсоўна, але і забывацца на такое не выпадае. напiсаў Адам Глобус 06.07.2003, 13:40
2003. Батакова і “на сайт” Акварэлістка — Іра Батакова — вялікая аматарка нэтгутарак прыйшла да мяне ў госці. Сядзелі мы з белым віном і абмяркоўвалі свае і чужые паводзіны ў сеціве. “Большасць інтэрнэтграфаманаў прыходзіць у сеціва каб паздзеквацца з людзей, асаблівую асалоду яны атрымліваюць, калі схаваўшыся за нікамі, пачынаюць напад на вядомую асобу, што ставіць свой подпіс пад постынгамі. Мэта такіх нападаў — давесці апанента да стану “а пайшлі вы ўсе на хуй”. Як ні дзіўна, але гэткай мэты ананімшчыкі дасягаюць даволі лёгка, і таму, хто ўсіх паслаў, нічога не застаецца як стаць такім жа ананімшчыкам з мянушкаю Мефіста ці Эсміральда…” — развагі Іры цяклі лёгка і нязмушана. “Паслаць на хуй, гэта як ляснуць дзвярыма, а ў мяне правіла — акуратна зачыняць дзверы. Вобразы весніц, брам, дзвярэй — мае любімыя, таму і не могуць розныя нікчэмныя нікаманы дацкаваць мяне да “а пайшлі вы…” — пярэчыў і выхваляўся я, — “А што ты пішаш, калі дастануць?” “Пасылаю на сайт. А не схадзіў бы ты на мой сайт!” “Ходзяць?” “Не”. 2003. Анжэла і вяселле Пяцігадовая Анжэла абдымае мамку за шыю і шэпча пытанне. “Ты сама, у Светы спытай”. “Цётка Света, ты цяжарная?” “Так, я цяжарная”. “Цётка Света, а чаму ты нас на сваё вясельле не запрасілі?” “Анжэла, маё вясельле было восем гадоў таму назад”. “Цётка Света, і ты толькі праз восем гадоў стала цяжарнай?” Анжэлкіна мамка разружавелася і пагнала дачку гуляцца з лялькамі. напiсаў Адам Глобус 09.07.2003, 22:53
Што ў вас, новых у інтэрнэце за комплексы наконт нікаў? Мне здаецца, што беларуская інтэрнэт тусоўка проста яшчэ не зрабілася дастаткова дарослай, каб сурёзна паводзіць сябе ў сеціве. Як дзеці, знайшлі сабе забаўку,павыдумляюць сабе нікаў ды сварацца. Ёсьць жа пэўныя правілы паводзінаў.Калі ніхто ня кажа што нешта забаронена, дык гэта ня значыць, што ўсё дазволена. Этыкет застаецца этыкетам. Будзь ласка, паводзь сябе зь людзьмі так, як належыць, няма розьніцы ці то ў сеціве, ці то ў рэале. Нашто пасылаць іх на свае сайты, лепей проста ігнараваць, не паддавацца на правакацыі. Хай яны грызуцца з падобнымі дя сябе. напiсаў kremien 10.07.2003, 12:19
2003. Шугалей і вершы У нетрах інтэрнэту адшукаўся раман “Гэта я — Васька Шугалей, або як я стаў артыстам, і што гэта такое!” Ёсць у тым раманцы і пра мяне колькі радкоў. “ В середине зимы 1990 года по Минску разнеслась весть о проведении крупногабаритного музыкального фестиваля «Тры колеры-90». (…) Все было сделано с размахом и помпой. Для судейства оргкомитет пригласил десять человек – от представителей Государственной филармонии до независимых рок-критиков, одним из которых был Адам Глобус (в то время белорусский Артем Троицкий, позже – один из самых крупных издателей-пиратов на всем бывшем пространстве Советского Союза).” Ну дзякуй, Васька, дзякуй, Шугалей. Не забыўся, нават цытатку з майго артыкула ўплішчыў у раман: "Позволю себе еще раз процитировать белорусскую прессу тех времен: Открытия, без них нельзя. Открытия – обыкновенное, повседневное и обязательное на каждом рок-фестивале дело. Надо открыть — и откроем. На этот раз нашли, открыли, услышали, выдвинули: а) Новый жанр — рок-клоун — Вася Шугалей с группой Ы.Ы.Ы., правда, группа Ы.Ы.Ы. это слишком громко. Есть только несколько музыкантов, которые скверно подыгрывают Васе. А сам Шугалей – открытие: Я бу-бу цябе ў губу, Ты бу-бу мяне ў губу. Я так болей не магу, Я хачу бу-бу ў бу-бу! Читает Вася… Васю надо видеть! Отличная клоунада, если не переберет! Вот так-то, бля! “ Сапраўды, бля, ёсць што згадаць, бля. На другім фестывалі Ваську на сцэну не пускалі, бо ягоны гітарыст паказаў усім гледачам сраку голую. Васька да мяне: “Выпусціце на сцэну”. “Добра, зраблю, а ты выйдзеш і скажаш: чытаю вам геніяльны верш Глобуса, а потым паваліш сваё ы-ы-ы”. І Васька выйшаў: Дзевачка ноччу злавіла таксі. Ціха шафёр ёй сказаў: “Адсмакчы”. Доўга смактала бедная Зіна. Месяц ад Зіны смярдзела бензінам. Вершык пра Зіну я напісаў разам з Воўкай Сцяпаненкам. А Васька выкрыкваў са сцэны такое: Я знаю, ты – міліцанерка, Цябе люблю я, нету сіл, Но любіш ты міліцанера, Хоць ён а том і не прасіл. Скажы, мне праўда не ў навінку, За што ты любіш так яво? Еслі за чорную дубінку, Ты не відала маяво! І яшчэ: Наша Таня громка плачат – Два мянта забралі мячык. Ціша, Танячка, ня плач, Всё равно не атдадут! І яшчэ: Піздата жыць в Амерыке, А можа і ў Явропе. В адной уверен эврыке – Гоўно далжно жыць в жопе! І яшчэ: Ты стаіш і кусаеш губы, А в глазах – абіда і боль. Слышыш, шол бы пасцал за вугал, Сераглазы ты мой король! І яшчэ Шугалея несла і несла, і знесла ў Маскву разам з «Бі-2» і «Ляпісам Трубяцкім». Там ён і тусуецца, і роман напісаў і старыя вершы панаўстаўляў, бо новыя вершы ў Ваські горшыя за старыя, як і ва ўсіх нармальных і ненармальных паэтаў. напiсаў Адам Глобус 11.07.2003, 23:18
1999. Надашкевіч і келіх віна На праспекце Скарыны сутыкнуўся з Ігарам Надашкевічам — найстаранейшым апрацоўшчыкам дэталяў на карцінах. “Ты дзе цяпер?” “У Няметчыне, кветкі малюю. Усе здзіўляюцца, што нас так добра вывучылі маляваць”. “Ты свае кветкі малюеш, ці чужыя?” “Свае”. “А я б у Няметчыне маляваў за малых галандцаў, ці за германскіх рамантыкаў”. “Вышлюць з краіны”. “А ты тут малюй і туды высылай”. “Я прывык да Германіі”. Дапілі мы каву і развіталіся. Мне згадалася, як у гады нашага навучэнства ў акадэміі Надашкевіч усхваляў мастака-міліянера: “Уяўляеш, у яго мільёны, а ён на маленькім палатне піша нацюрморт — келіх з віном, талерка, а на ёй яблык і нож. Ён малюе выключна для сябе. Яму не трэба прадаваць карціны. Ён выдаў альбом з рэпрадукцыямі, там толькі невялікія нацюрморты. Вось бы так жыць і маляваць, дзеля асалоды, дзеля задавальнення, з вялікай павагаю да рамяства і майстэрства”. Міліянерам Надашкевіч не стаў, але астатняе ў яго атрымалася. Галоўнае ж, захацець. напiсаў Адам Глобус 13.07.2003, 17:49
Сыс Нататкі пра тутэйшага паэта *** Ад успамінаў пра Анатоля Сыса можна захмялець. *** З Сысам мяне знаёміць Шніп. Завочна. Анатоль дасылае з войска вершы Шніпу. Той ходзіць і паказвае. Мне Сысава паэма пра Цётку не падабаецца. Пра гэта яму кажу пры першай сустрэчы ў скверыку, каля стадыёна “Дынама”. Сыс яшчэ не пакутуе на зорную хваробу, заўвагі ўспрымае *** Ёсць у чалавека такая здольнасць, як параўноўваць адно з адным, а ёсць яшчэ здольнасць блытаць аднаго чалавека з другім. Часам, мяне блытаюць і параўноўваюць з Сысам. І большасць параўнанняў — не на маю карысьць. Сыс — геній, пакутнік, душа-чалавек. Сыс чуе адваротнае. Глёбус — заможны, жыве як хоча і піша што захоча. Здатнасць людзей падштурхоўваць іншых да сваркі і бойкі раздражняе. Імкнуся не рэагаваць, не атрымліваецца. І ў Сыса не атрымліваецца. *** Першы раз я б’юся з Сысам каля прыёмнай першага сакратара Саюза пісьменнікаў Ніла Гілевіча. Я рыхтую дакументы Таварыства маладых літаратараў “Тутэйшыя” і разам з паэтамі Сцяпанам і Шайбаком прыношу да Гілевіча, які, між іншым, за вочы называе Анатоля не Сыс, а Шыз. Перад прыёмнай немаведама адкуль узнікае Сыс. “Куды гэта Вы сабраліся?” “Дакументы нясём”. “Дай я гляну”,— Сыс спрабуе выхапіць у мяне тэчку з паперамі. Не даю. Мы счэпліваемся і валімся на падлогу. Сыс пасля войска здаровы, як мядзведзь. Сцяпан з Шайбаком нас раздзіраюць. Да Гілевіча ідзём разам. Таварыства “Тутэйшыя” набывае больш-менш легальны статус. *** Бард Сокалаў-Воюш на паседжанні “Тутэйшых” абвяшчае: хто з Толікам вып’е, таму ён не падасць рукі. Заяўляе такое, маўляў спойваюць тут Сыса, і з’язджае ў Амерыку. Сыс як піў, так і п’е. А каму патрэбны той заакіянскі поціск? І ўсе ў ахвотку п’юць з Сысам. Ён п’е з усімі, але застаецца самотны… Я змярцвеў, хоць чуў вакол прамовы пра каханне, адраджэнне, мову, тосты за Радзіму усе адно за самоту піў сваё віно, — прызнаецца Анатоль у вершы “Самотны”. *** У вершах Сыса цячэ алкаголь. Дакладна. Але ў голасе Анатоля той алкаголь утрая мацнейшы. Сыс чытае свае вершы дзіўным, шаманскім, лацінаамерыканскім голасам. У выкананні Анатоля вершы Алеся Аркуша слухаюцца, як геніяльныя. А заўважаю я гэткую прыродную якасць падчас чытання вершаў Таццяны Сапач. Дзякуючы артыстызму і голасу Толік можа газетнаму тэксту надаць значнасць эпічнай паэмы. *** Літфонд выдзяляе грошы на падрыхтоўку зборніка “Тутэйшыя”. Грошы атрымлівае Сыс. Рыхтуе-рэдагуе зборнік Сяргей Дубавец. У фае Дома літаратара здараецца сварка. Сыс мусіць перадаць грошы Дубаўцу. Але Сыс ёсць Сыс, грошы аддае, але пачынае ставіць умовы. Тое трэба так рабіць, а гэтае — гэтак. Усе кажуць, ды супакойся ты, Сысяра, Дубчык зробіць добра! Не супакойваецца, распаляецца, абразы вярзе на Дубаўца. Той выцягвае з кішэні пачак грошай, шпурляе іх у чырвоны сысаўскі твар і ціха так гаворыць: ”Ды задавіся ты гэтымі грашыма. Мы зборнік, калі на тое пойдзе, у Лондане выдадзім, і без цябе”. Рублі я збіраю і ўсоўваю Дубаўцу. Зборнік выходзіць у Менску. Пачынаецца ён вершам Сысы, але не Анатоля, а Сержука… Ноч. Павуціьне сноў. Дзень. Павуцінне спраў. Скажаш, нібыта ўкраў Некалькі нечых слоў… *** Сыс дастае з кішэні пачак аматарскіх фотакартак. На блякла-шэрых паперках можна, калі захацець, пабачыць голых цыцкастых дзевак і плячыстых хлопцаў, якія забаўляюцца каля грузавіка на беразе шырокай рэчкі. Здымкі рабіліся на Сысавай радзіме, у Гарошкаве, на беразе Дняпра. “Добра вы ў сваім Гарошкаве час бавіце. Хацеў бы і я далучыцца,”— жартую. А Сыс на поўным сур’ёзе: ”У мяне правіла: я да дзевак з жанатымі не хаджу”. Ходзіць ці не ходзіць, не ведаю. Я з ім, дакладна, не хаджу. *** Называць Сыса “Анатоль Ціханавіч” прыдумвае Барадулін. Ён нібыта падкрэслівае Сысаву адметнасць, а з іншага боку, ведаючы недарэчнасць у беларускай культуры гэтых рыгоравічаў, іванавічаў, васілевічаў, прыкалваецца з Анатоля ў сваім непараўнальным барадулінскім сарказме. Так ён прыдумвае называць улюбёнага Сысава паэта Разанава “самабытным паэтам”. *** З Богам, з Царквою, з Вераю Сыс вызначыцца не можа, як і ўсе мы — тутэйшыя… Я стаю на крыжы беларускіх дарог І не бачу дзвярэй, за якімі ёсць Бог, — кажу я. У гэтай краіне не маю я Бога, У шчэнт разапселі яго святары: дзе церні павінны насіць — носяць рогі, які ж тады Бог, калі служкі — звяры… — адказвае Сыс. *** У бары “Мутнае вока” з жонкай і рэжысёрам Панамаровым адзначаем пачатак экранізацыі п’есы Купалы “Тутэйшыя”. Па законах бараў да нас за стол падсаджваюцца нязваныя госці: знаёмы Панамарова і Сыс. Сябрук рэжысёра напіваецца так, што нічога не застаецца, як завесці яго дамоў. Дзякуй Богу, жыве ён побач, на вуліцы Янкі Купалы. Вяртаемся мы і бачым тузаніну ў кустах. “Гэта ж мая жонка з Сысам б’ецца!” — крычу Панамарову і кідаюся разнімаць. Сысава кашуля падраная на лахманы. “Я табе яшчэ вочы павыдзіраю!” — крычыць мая жонка на разьвітанне. “А чаго біліся?” “Ён пачаў казаць на цябе розную брыду, што ты з б… гуляеш. Я сказала яму заткнуцца — ды не затыкаўся”. *** Выбадковая сустрэча з Сысам у пыльным двары. Менск з тыдзень пакутуе ад спёкі. “Ведаеш, пра што думаю?”— пытаецца Сыс. “Ну?” “Добра было б мець вядро сухога белага віна. Сядзець у цяньку, каля рэчкі, і ціхенька цадзіць-цадзіць… Як прапанова?” “Не хачу. Віно, а тым больш белае, не люблю. Ды і зараз гадзіна дня. Якое віно?!” *** На дзень нараджэння Сыса я спазняюся настолькі, што гасцей не заспяваю. Закуска, выпіўка і п’яны Сыс на ложку. Выпіваю, закусваю, гавару з імяніннікам. Раптам у Сысы пачынаецца прыпадак агрэсіі. Ён выхоплівае з-пад падушкі пісталет і пачынае раўсці, што застрэліць мяне. Страху не чую. Кідаюся на Толіка і выдзіраю зброю. Ён пачынае выпрошваць цацку назад. Дулю з макам. Сыходжу з пісталетам у кішэні. Пазней зброю даводзіцца вяртаць, бо пісталет не Сысаў, а нейкай рускамоўнай паэткі. Той паэтцы я і аддаю цалафанавы пакет з пісталетам. Вяртаю ў бары Дома літаратара, а выпіць з ёй і Сысам адмаўляюся. Хопіць, навыпіваўся. *** Іду па пероне. Раптам крык: ”Глё-о-обус! Глё-о-обус! Гэта я — Сыс!” Аглядаюся, на суседнім пероне махае рукамі Анатоль. “Я да маці на дзень нараджэння еду. У падарунак карціну вязу. Дай пяць мільёнаў на гарэлку!” Сыс саскоквае на рэйкі і бяжыць па шпалах да мяне. Грошы даю, са шкадаваннем ахвярую белмільёны. *** Сядзім, выпіваем — Федарэнка, я і Наварыч. У прайгравальніку круціцца кампакт-дыск “Вольныя танцы. Слухай сваё”. Камоцкая выводзіць песню пра белую лебедзь на словы Сыса. Вочы Наварыча вільгатнеюць, ён змахвае слязу. Вось яны, разбураныя спадзяванні. Кампакт з сумнай лебеддзю дару Наварычу. На мяне песні так не ўздзейнічаюць, а тым больш на словы Сыса. Падман. Кранаюць. напiсаў Адам Глобус 15.07.2003, 16:36
2002. Алесь і мензурка У Алеся свой бар. Мы сядзім каля стойкі і выпіваем. Размова пра вечнае, пра грошы. "Ты верыш людзям?" — Алесь запівае пытанне каньяком. "Хацеў бы сказаць "веру", а не скажу," — запіваю адказ віскі. Барманка хуценька напаўняе чаркі. "Я людзям не веру. Сваёй барманцы ў вочы гляджу і не веру". — "Тваёй барманцы і я не веру". Барманка смяецца на ўсе 32 жамчужыны. "Дай мерную мензурку". — Барманка сумелася. "Чуеш, мензурку давай". Алесь пералівае каньяк у чарку з рыскамі: "45, а мусіла быць 50". "Даруйце, звычка". "Ты верыш людзям?" — "Цяперака я не хачу верыць гэтай шкляной мензурцы". напiсаў Адам Глобус 15.07.2003, 21:48
Пра Сыса добра, і пра барчык. А вось папярэдне была недакладнасьць. "У iнтэрвью 1997-98 гадоў Кася ўвесь час адзначала, што беларуская паэзыя перажывае не самыя лепшыя днi, чым тлумачыцца доўгае маўчаньне НН." Дурня поўная. Якія дні ў паэзіі? Крытычныя? Паэзія вінаватая? Што замінае танцору? Чытаем у "Нашай Ніве" за 1998 №24 (121), стр.14: Адам Глёбус "Ня я пішу вершы, а вершы пішуць мною. Я толькі запісваю словы, радкі, сказы. Быў час, калі гэтыя радкі й словы складаліся ў вершы. Цяпер яны складаюцца ў афарызмы, нататкі й апавяданьні. А паэзія пакінула мяне. Ды й ня толькі, зрэшты, мяне. Яе вялікасьць паэзія пакінула маіх аднагодкаў. Прымусіць яе вярнуцца няма ніякай магчымасьці". І далей: "Адно, што застаецца, гэта быць гатовым да яе вяртаньня. Я гатовы". Во гэна шчырэй траха. напiсаў Цытатчык 17.07.2003, 02:27
А дзе пра верш, які Вова купіў у Толі? напiсаў Пеця 17.07.2003, 10:49
2003. Арына і рабочыя У маёй знаёмай Араны бацька памёр. Я так распачынаў нататку, але што рабіць, калі людзі паміраюць і паміраюць. Каб вынесці труну з шостага паверха ў двор і паставіць у аўтобус, Арына запрасіла сваяка, а той паклікаў рабочых з мясцовай прадуктовай крамы. Звычайны расклад. Рабочы ён і ёсць рабочы, прыйшой зрабіў і пайшоў, атрымаўшы належны заробак. Рабочы, як ніхто іншы ведае: грошы — час, а час — грошы. Таму рабочыя і ўлезлі ўсе шасцёра ў ліфт, каб хутчэй, а праседзілі ў тым ліфце тры гадзіны, нават не прасядзелі, а прастаялі. Ліфт спачатку іх падымаў, а потым перадумаў і спыніўся. З-за дуроты рабочых, Арына ледзь паспела труну ў крэматорый здаць. P.S. Не хацеў казаць пра неўрачыстасць стаяння ў ліфце, ат сссскажу. Адзін з рабочых абцурыўся. Ён гучна крычаў у ліфтавай шахце: “Сікаць, сікаць, сцаць хачу-у-у!!!” Астатнія смяяліся. А заціхлі ўсе разам. напiсаў Адам Глобус 17.07.2003, 20:24
Во гэна шчырэй траха. напiсаў Цытатчык 17.07.2003, 02:27 Гэта падтасоўка. Ёсць такі жанр журналістыкі — падтасоўка апытанняў. Хіба не? Хіба Вольскі, які пісаў адмыслова для Касі, не паэт? Паэт. І Анімпод — паэт. Мне прыемна, што Сыса ты ставіш вышэй. Але, даруй хлопча малы, шчырэй траха з крытычнымі днямі спявачкі. напiсаў Адам Глобус 17.07.2003, 20:38
А дзе пра верш, які Вова купіў у Толі? напiсаў Пеця 17.07.2003, 10:49 Удакладні, будзь коцікам. Што за верш? напiсаў Адам Глобус 17.07.2003, 20:41
1997-98 гады у белпаэзіі належаць Адамовічу, які Славамір. напiсаў Простатак 17.07.2003, 21:14
2003. Т. і снег у Івянцы Вінаватасць. Адкуль бярэцца адчуванне сораму, пачуццё вінаватасці? Бог ведае. А вось жа адчуў я сябе прысаромленым і вінаватым у мястэчку Івянец. Нібыта мусіў нешта сказаць, штосці зрабіць. Што? Невядома. У Івянец я прыехаў з-за Іры. Закахаўся ў Іру. Бывае. А ў яе — сяброўка. Сябры — ворагі кахання. Сяброўка па мянушцы Анціп патрабавала ўвагі. Тое ёй дай, гэтае прынясі, тутака дапамажы, тамака зрабі. І рабіў, і насіў, і дапамагаў, і даваў, дзеля Іры, зразумела. У Івянец паехаў з Анціп, бо Іра папрасіла. У траіх мы мерзлі ў аўтобусе. Вываліліся на снег, і я пабачыў мястэчка Івянец. Касцёлы, могілкі, дамкі, крамкі, сады, сонца, мароз і снег, снег, снег… Анціп фатагравала. У яе дыпломная праца была такая – мадэрнізаваць і асучасьніць мястэчка. Футурыстычны праект. Ідэальны горад. Месцы працы, месцы адпачынку, асяроддзе, ансамбль, ланшафты, збудаванні… Мне гэта было непатрэбна. Мне падабалася Іра. З такім поспехам, я мог апынуцца і Баранавічах ці Бабруйску, але прыехаў у Івянец, дзе мяне і ахапіла пчуццё вінаватасці. Каму я што вінен у Івянцы? Нікому і нічога, здавалася. Паабяцаў зрабіць Анціпчыку пару малюнкаў. На вялікіх планшэтах панамалёўваў касцёлы і будынкі грамадзянскай архітэктуры, усё ў залатых і сонечна-зялёных колерах. Анціп атрымала выдатны бал. Мы святкавалі, пілі і танчылі. Спаць я лёг з Іраю. І забыўся я на той Івянец на доўгія часы. І пра вінаватасць нібыта навыдумляную гэтаксама не згадваў. За гэтыя часы вельмі шмат чаго памянялася. Іра мая з'ехала спачатку ў Віцебск, адтуль у Вільню, дзе мы пабачыліся апошні раз, дзе яна выйшла замуж за афіцэра КДБ, дзе дачка ў іх нарадзілася. З Вільні Іра перабралася ў Берлін, з дачкой але без афіцэра. Архітэктуру яна пакінула і гандлюе мэбляю. У мяне пра Іру засталіся найлепшыя ўспаміны. Зусім інакш з Івянцом. Мяне туды нібыта нехта клікаў, але клікаў пад настрой. І аднаго разу я выпіўшы зранку шклянку віскі паехаў з жонкаю ў Івянец. "Чаму ў Івянец? Што ты там згубіў?" Пра Іру я расказваць не стаў, як і пра няўцямнае пачуццё вінаватасці. Сказаў пра сваякоў. Некалі там жылі мае сваякі з Александровічаў. Вінцэнт Леапольдавіч – родны дзядзька маёй баба Ядзі. У яго было два сыны – Толюсь і Генусь, якія загінулі пад час вайны. Мая мама казала, што яны былі такія прыгожыя, што, яе цётка Вікця, каб захаваць прыгажосць у сям'і сваіх сыноў назвала Анатоль і Генадзь. Як, хто і чаму загінуў, я не ведаў. Вайна і вайна. Загінулі на вайне, хто што пра яе ведае, хто ж праўду скажа. Магіл я іх не знайшоў, пагуляў па Івянцы, дапіў бутэльку віскі і дамоў вярнуўся. Толькі пачуццё вінаватасці не знікла, а наадварот узмацнілася. Днямі зайшла да мяне мама, нейкая агаломшаная, нібыта крышку і не ў сабе, і распавяла гісторыю пра Івянец. Знаёмы публіцыст Т. падарыў ёй часопіс, дзе побач з дзённікамі нашага таты, былі выдрукаваны і ягоныя ўспаміны пра савецкую партызанку. Публіцыст пісаў: як трынаццацігадовым хлапчуком ён пайшоў у “рускія” змагары, як паляваў на “польскага” партызана, які вылез са снежнай магілы і ўцёк, бо “недастрэлілі!..” Публіцыст Т. даволі падрабязна абмаляваў тое “злачынства на сумленні НКВД”. Недастрэленага хлопца не злавілі. Пакінуўшы “босы след на снезе”, ён знік “у заснежаных хмызняках”. Гэтым часам, пасярод ночы нехта пагрукаў у дзверы Вінцэнта Александровіча. Ноч. Вайна. Адчыняць? Не адчыняць? Не адчынілі. Ды і грукалі ж адзін раз. На раніцу, бацька з маці знайшлі на ганку мёртвага сына, абмерзлага, босага, у крыві. Маці звар'яцела, бацька праз тое гора спіўся і памёр, так што ўся іх сям'я не дажыла да канца вайны. Ну то ж вайна. А ў мірны час мы жылі з публіцыстам Т. пасуседству. Выхаваны, далікатны ён заўсёды быў побач. Ягоны сын гуляў са мною ў адным двары. Наш тата любіў узяць чарку з тым Т.. Што цяпер? Хто вінаваты? Сусед наш удзельнічаў у забойстве нашага сваяка. Як далей жыць? Помсціць? Каму? Дараваць? Я ж тых Генуся, Толюся з Вінцэнтам і не бачыў ніколі. А Т. тутака, побач жыве, піша, успамінае след на снезе. Яму і пячэ, і баліць, а праўда пра вайну недавыказанай застаецца. Цяпер я ведаю чаму. Але чаму ў Івянцы я адчуваю сябе вінаватым? Не ведаю. Толькі здагадваюся. напiсаў Адам Глобус 17.07.2003, 22:14
2003. Кісліцына і малако Каб крытыкі мелі чыстыя рукі, халоднае сэрца і ясны розум… Каб крытыкі нараджаліся на васпе Крыт, дзе тэарытычна мог панаваць матрыархат, а інтэр’ернасць светаўспрымання магла быць інтэрактыўнай… Каб інтэрдзяўчынкі чыталі “Паэтыку”… Каб у роце раслі грыбы… Каб літаратура лекавала літаральна… Я б паверыў Ганне Кісліцынай, што крытыка жаночая справа. А так, яе blonde attack — мяне разчаравала. Ганна пацэліла ў малако. Жаночая справа — цаляць у мамалако. Сягоння жанчыны спрабуюць стаць мужчынамі, імкнуцца падмануць прыроду. Яны чапляюць на жывот пас шахіда. Яны кажуць, што ў вайны жаночы твар тэрарысткі. Яны верашчаць, як Ліда Ланч: “У мяне заўсёды быў мужчынскі характар. Большасць мужыкоў не вытрымліваюць двубой. (…) Ніколі не адступаць. Прымаць выклік і дзейнічаць, як мужчына”. Але, як мужчына — не мужчына. Шахідкі з вайны робяць тэатар. Іх смерць тэатральная, лялечная і непатрэбная. Калі Ганна скажа attack, у яе атрымаецца “а так”. Вядома, і так, і гэтак, і вось так. P.S. Міколка Барынаў — кок, які некалі быў пісьменнікам, сказаў: “Не накладай кайф на кайф: калі каўтнуў гарэлкі, не куры травы; калі курнуў, не засаджвай іголку ў вену…” Так і карціць спыніцца і параіць сабе: “Не пішы крытыку на крытыку”. А так прыемна — кайф ды на кайф, каб вынік не пралічваўся і жыццё зноў зрабілася непрадказальным, як смерць, і смачным, як мамалако. напiсаў Адам Глобус 22.07.2003, 11:29
1988. Сыс і Гітлер Тэлевизия, студыя 600 квадратных метраў, Сыс пасярод цёмнага памяшкання. Рукі ўскідвае і гарлае: “Я – беларускі Гітлер!!!” “Сціхні, Сысяра!” – сіпіць на яго Сцяпан. “Вось выйду ў эфір, пракрычу на ўсю Беларусь – я беларускі Гітлер. Народ здурэе…” “Ты ўжо здурэў, ідзі спі”. Сцяпан злуецца. “Сасцалі?!” – Сыс лыбіцца. “Пайшоў прэч, рознарабочы, ідзі цягай свой тэлекабель…” Сыс звальвае. Мы застаемся. Мы здымаем кіно, экранізуем “Падзенне” Альбера Камю. напiсаў 1988 23.07.2003, 16:09
"Гэта падтасоўка. Ёсць такі жанр журналістыкі — падтасоўка апытанняў." Што значыць "падтасоўка"? Гэта ж і па радыё гучала. напiсаў ???!.. 23.07.2003, 16:35
Ня я пішу вершы, а вершы пішуць мною. вершы пішуцца, а ня пішуць, мною… Удакладненьне для таго, хто здымаў тэкст са стужкі. Для глухіх. Для разумных. Не прыкідайся наіўным. Матэр'ял зроблены на замову, пад пэўную думку, пэўнага чалавека. Абагульненьне зроблена груба. Праблемы аднаго пакалення наклаліся на ўсю літаратуру, на паэзію. Праблемы Касі і мае з Бабковым і Сысам не даюць падстаў рабіць выснову, што "беларуская паэзыя перажывае не самыя лепшыя днi". Вось у чым соль. Як гаварыў Сакрат — пакуль кліент не памёр нельга пэўна сказаць дзе ў яго лепшыя, а дзе горшыя дні. напiсаў А.Г. 23.07.2003, 17:20
Для улыбки так важны 32 ж…, м…, чу… жены! напiсаў слоган 25.07.2003, 13:27
2003 Сыс і паэт Толькі Сыса можна называць - Паэт. Колькі я іх бачыў на сваім вяку, тых, што саманазываліся паэтамі, тых, каго іншыя абвяшчалі паэтамі. Але з гэтых тысячаў вершаскладальнікаў і рыфмаплётаў, лірыкаў і версіфікатараў, перакладальнікаў і песеннікаў, эпікаў і трагікаў толькі Анатоль - паэт. Паэт без дадатковых азначэнняў, без лішніх словаў, без допускаў і без удакладненняў. Паэт? Сыс! Усе астатнія, каго я бачыў, чуў, з кім гаварыў і ў каго вучыўся, былі паэтамі і … яшчэ кімсьці. Крапіва – сацыялсатырык. Танк – грамадзянін. Дзяргай – аскет. Вялюгін – майстар. Гілевіч – фалькларыст. Караткевіч – нацыяналрамантык. Барадулін – блазнаваты пакутнік. Стральцоў – сомотнік. Разанаў – рацыянальны містык. Галубовіч – вясковец. Мінкін – запазычальнік. Арлоў – стыліст. Бабкоў – выкладальнік. Адамовіч – правакацыяніст. Хадановіч – эрудыт. Ніхто нават не спрабаваў наблізіцца да чыстых паэтычных паводзінаў. Наадварот, усе толькі дадавалі да сваёй паэтычнасці нейкія рысы. Сыс адсякаў ад сябе ўсё непаэтычнае, разам з непаэтычным ён пазбавіўся і ўсяго чалавечага, але застаўся паэтам. Каб жа я мог параўнаць Сыса з Купалам ці Багдановічам, ці з Багрымам… Каб я мог даверыцца іншым. Але ў паэзіі я нікому не веру. У паэзіі можна верыць толькі уласнаму лірычнаму пачуццю. Таму паўтару, што ў жыцці бачыў аднаго паэта - Сыса, астатнія складалі ды складаюць вершы. напiсаў 2003 30.07.2003, 23:25
2003. Белы і спадчына Назіраю з бурлівай дзейнасцю палітнекарэктнага культуролага Алеся Белага і прыходжу да маласуцяшальнай высновы. Калі чалавек мае актуальныя ідэі, здатныя паўплываць на масавую свядомасць, дык нейкая магутная рука пачынае падсоўваць яму спакусьлівыя кавалкі мінуўшчыны. Творца, сам таго не заўважаючы, патанае ў мінулым, ён выходзіць з рэальнасці ў фантастычныя гепатэтычныя рэканструяванні тла. Ён блукае нават не па могілках, а пад могілкамі. Ягоная мова робіцца нібыта навуковаю, а насамрэч птушынай – не зразумелай. Пазалеташняя праблематыка так захоплівае свядомасць Белага, што ён пачынае асноўны свой час праводзіць у прыдуманым 1903 годзе. З'яўляецца неадэкватнасць у выказваннях, у меркаваннях і высновах. Гаспадар той рукі, што падмяніла сучаснасць мінуўшчынаю, задаволена ўсміхаецца, бо пахаваў яшчэ адзін патэнцыял. Тым часам Алесь працягвае лічыць грошы ў злотых і перапісваць чужыя радкі: “Дай мне булку на паўзлоты, ды прыпраў мне селядца…” Ён ужо не адчувае смаку жыцця, не бачыць няўежнасці свайго прадукту. Яму ўтульна ў лёхах навыдумлянага. напiсаў 2003 30.07.2003, 23:37
2003. Акудовіч і Інтэрнэт Сустракаю Валянціна Акудовіча ў падземным пераходзе пад пляцам Перамогі. Чамусьці з Акудовічам неспадзяваныя сутэкненні адбываюцца ў падземных пераходах. Мы закурылі і пачалі абмяркоўваць вандроўкі ў глабальнай сетцы. “Інтэрнэт варта было б прыдумаць толькі дзеля таго каб, разумныя людзі яшчэ раз пабачылі колькі вакол іх неразумных. Нават у такой абмежаванай прасторы, як беларускамоўны нэт, дурань сядзіць на дурні, піша дурню і спрачаецца з дурнямі”. Давялося пагаджацца. “Валодзя, як ты можаш з імі размаўляць?” – “Спакойна. Большасць допісаў ігнарую, агрэсіўную меншасць выкарыстоўваю для запаўнення пустотаў, што ўтвараюцца паміж маімі творамі…” Валянцін спяшаўся на лекцыю. Акудовіч заўсёды спяшаеецца, як і ўсе сапраўдныя мысляры, ён бяжыць за думкамі, што ляцяць і ляцяць паперадзе яго. напiсаў 2003 30.07.2003, 23:40
2002. Булгакаў і пагібель Была показка ў СССР: “Ідзе мастак, а за ім двое мастацтвазнаўцаў у цывільным”. Дзе смяяцца? Тлумачу тым, хто не жыў у Саюзе. Пад мастацтвазнаўцамі ў цывільным трэба было ўбачыць супрацоўнікаў КДБ і зайсціся дысідэнскім пахіхікваннем. Показка згадалася, і ўбачылася яе нясмешнасць і нават трагічнасць, бо ніякіх кэдэбістаў не было, а меліся адно мастацтвазнаўцы. На аднаго мастака некалькі крытыканаў, тых, хто пільна сачыў, каб у асяродку творцаў не завялася шкодная ідэалогія. У падобнай сітуацыі хадзілі пісьменнікі, за якімі гужам цягаліся віжаватыя крытыкі. Менавіта крытыкі прыхапілі ў СССР літаратурную ўладу, яны вырашалі каго застрэліць, а каго пакідаць на пакуты. У савецкіх крытыкаў рукі ў крыві, застрэліць яны хацелі ўсіх літаратараў без выняткаў. Літаратараў пазабівалі. У беларускім саюзе пісьменнікаў засталося 12 чалавек. Крытыкі выжылі, паракінуліся ў літаратуразнаўцаў і панапісвалі гісторыю растраляных літаратараў. Ну то ж гісторыя, рэтраспекцыя з тэндэнцыйным поглядам пісакі на літпрацэс. А што дзень сёняшні прынёс? Крытыка страціла ўладу? Так. А што бывае з тым хто страціў ўладу? Раз’юшваецца ён і піша з жорсткай злосцю, блытаючы медычныя і літаратуразнаўчыя тэрміны : “Так, безумоўна, пісьменьніцкае асяродзьдзе сур’ёзна хворае. Нібыта прадчуваючы свой хуткі адыход у нябыт, беларускія пісьменьнікі яшчэ дзесяць-дваццаць гадоў таму масава атдаваліся ўсім магчымым чалавечым заганам: прагнасці да дармовых грошай, машынаў і кватэраў, славалюбству, данасіцельству і запойнаму п’янству, асабістай пысе і небасяжным амбіцыям, а таксама неўтаймоўнай распусце, якая выражалая ў бязладных палавых сувязях і пазашлюбных дзецях. Не адзін і ня два беларускія пісьменьнікі мелі некалькі семьяў. На маральнае раскладаньне наслойвалася пляма нацыянальнай здрады: дзеці такіх беларускіх пісьменьнікаў, як Іван Пташнікаў, ня ўмелі гаварыць па беларуску”. (Валерка Булгакаў “Пагібель “беларускіх пісьменьнікаў” ARCHE —1(21) — 2002) Каб я так жыў, каб гуй стаяў і грошы былі дармовыя, п’янства запойнае, полавыя сувязі ладныя, і каб дзеці мае забылі нахуй белмову і звалілі ў ЗША ці Брытанію, ну ў тыя краіны, дзе сягоняшнія крытыкі грошы атрымліваюць і ябуцца на семінарах, трэнінгуюцца і баяцца вярбальных кантактаў з пісьменьнікамі. Чаго баяцца? Бо пісьменнік іх на хую бачыў? Бо літаратар піша лепей за крытыка, бо можа такую крытыку на крытыка напісаць, што той усерацца ад страху, што і рэшткі ўлады ў яго забяруць? Таму крытыкі папаўзлі запісвацца ў культуролагі і палітолагі. Ідзе палітык, а за ім два палітолага ў цывільным. Смешна? А калі так… Ідзе культурны чалавек, а за ім культуролагі ў пагонах. Мне не смешна, бо палітолагі, культуролагі, крытыкі, аналітыкі, мастацтвазнаўцы ў масе сваёй неспраўджаныя пісакі, недафармаваныя літаратары, недаробленыя філосафы. Іх месца не ў рэдактарах, не ў навучальных установах і акадэміях, іх месца ў рэкламных атдзелах, яны мусяць пісаць анатацыйныя тэксты і прыдумляць сцэнары прасоўвання літаратуры на рынку. Найлепшае з магчымага: крытык — іміджмейкер пры пісьменніку, ад’ютант Яго Вельмішаноўнасці. Можа літаратар будзе ў добрым настроі і дазволіць крытыку напісаць кніжачку пра сябе, і на рэштках паперы, што застаюцца ад выданняў мастацкіх кніжак выйдзе і брашурка размоў з героям. Калі крытык пагодзіцца на такі расклад, яму стане лёгка жыць, ён выбера пару-тройку эфектных цытатаў, напіша да іх каментары, дадасць жменьку навамодных слоўцаў і падзаробіць на булачку з маслам. Ну а не, дык не. Тады вайна і амерыканцы, тады даляр у кулаку і гаўно на старонках культуралагічных выданняў, брэх у эфіры і зайздрасць у сэрцы. Сапраўды ж цікава, чаму пісьменьніку і грошы, і слава, і пыха, і некалькі жонак, і рэчка віна, і азярцо гарэлкі, народная любоў і кветкі, а крытыку — нянавісць і пагарда? А таму, што пісьменнік любіць жыцьцё, любіць пазітыў, любіць грошы і славу, ён любіць, а крытык не любіць. Крытыку, каб выжыць, каб захавацца, каб не хварэць на пярэваратніцтва варта палюбіць літаратуру, культуру, пісьменнікаў, музыкаў і мастакоў, трэба перастаць пісаць на літжаргоне, перастаць вучыць, сарваць свае паганыя пагоны і зрабіцца стыльным і цывільным. P.S. “Гуй Вам!” — падумаў крытык і выдзеўб пальцамі ды на клавіятуры: “Пагібель беларускіх пісьменьнікаў”. напiсаў 2002 31.07.2003, 17:46
А всоь пра згаданага тут сучасьніка: НЯШЧАСЬЦЕ СЁНЬНЯ – НЯМА БЫКАВА. І ШЧАСЬЦЕ – СПАЗНАЦЬ ЯГО ТАКІМ, ЯКІМ ЁН БЫЎ Адразу пасьля пахаваньня ў незалежнай газэце зьявіўся артыкул пад загалоўкам "Большы за Коласа". Гаворка ішла пра значэньнье Быкава – дакладней, пра тое, чым Быкаў ня быў: ні Гавалам, ні Салжаніцыным, ні прарокам, і пасьля яго, трэба спадзявацца, прыйдуць большыя і лепшыя. Гэтыя практыкаваньні з умоўным ладам рабіліся ў дзень пахаваньня. Нетактоўнасьць мае дваістую прыроду – гэта і этычная, і эстэтычная глухата. Аляксандар Лукашук, Прага Ацэньваць чалавека паводле таго, што магло бы быць – пустая справа, брутальнае неразуменьне – усё роўна, як упікаць аўтара тых радкоў, што ён перажыў гадамі Багдановіча, але вось жа не напісаў "Пагоню" ці ня стаў чэмпіёнам у фрыстайле. Сапраўднае ў мастацтве заўсёды ўнікальнае. Няма аналягаў ні Гавалу, ні Салжаніцыну. Непаўторны і Быкаў. Ніколі не паўторыцца ягоны час і ягоны шлях, законы, якія ён вызначыў для сябе і паводле якіх яго толькі і можна ацэньваць. Быкаў ведаў вагу свайго імя і таму змушана пагаджаўся на публічныя ролі – дэпутат, прэзыдэнт "Бацькаўшчыны", сябра сойму БНФ, кіраўнік ПЭН-клюбу, старшыня аргкамітэту 25 сакавіка. Аднак пра сябе Быкаў казаў – стары чалавек, які толькі спрабуе што дажыць у згодзе з сумленьнем. Ягоная творчая энэргія паводле сваёй прыроды ня мае выйсьця ў грамадзкія сфэры, жыцьцё ў ёй – трагічны выпадак, ён намнога бліжэйшы да бясконцасьці сьмерці, чым да марнасьці сьвету. Аповесьць Салжаніцына "Адзін дзень Івана Дзянісавіча" Быкаў назваў "каляднай казачкай" – такая прорва разьдзяляе іх сьветаадчуваньне. У інтэрвію на пытаньне, што такое шчасьце, Быкаў адказваў: "Калі няма няшчасьця". Няшчасьце сёньня – няма Быкава. І шчасьце – спазнаць яго такім, якім ён быў." напiсаў dzikimu 01.08.2003, 22:17
Так трапна пра Дыньку яшчэ ніхто не пісаў. Адзінае, што трэба пісаць не "глухата", а "жлобства". напiсаў сачуствуюшчы 01.08.2003, 22:20
2003 Яфімаў і некралогі У мяне над сталом вісіць партрэт Якуба Коласа. Мяне вельмі парадавала тое, што Андрэй Дынько назваў сына Якубам. Якуб Дынько — гучыць! Партрэт Быкава я ніколі не павешу ў сваім кабінеце. Ён не мой пісьменнік. Не буду аналізаваць жалобны артыкул Дынько пра Васіля Быкава ў Нашай Ніве, дзе Быкаў названы большым за Коласа, бо смерць асляпляе, шакуе і выклікае неадэкватныя паводзіны і недакладныя слова. Некалі паэт,Хведар Яфімаў, расказаў пра тое, што амерыканскія газеты загадзя рыхтуюць некралогі пра вялікіх і знакамітах людзей. Яфімаў нават выразку дастаў, дзе распавядалася пра некралог Любові Арловай, якая папрасіла рэдактара паказаць ёй апошнія словы пра сябе. "Вялікая артыстка, якая не сыграла ніводнай вялікай ролі". Арлова пагадзілася з гэткай жорскай і дакладнай адзнакай. напiсаў 2003 02.08.2003, 23:57
1968. Меншакоў і яблыкі У чацьвёртым класе быў у мяне сябра – Сяргей Меншакоў. Нас разам выгналі з урока малявання. Несправядліва. Я прынёс вялікі аркуш паперы, каб напісаць акварэллю нацюрморт з яблыкамі і атрымаць добрую адзнаку. Спадяваўся, што настаўніцы спадабаеецца вялікая акварэль. Марна. Яна запыталася пра сшытак для малявання. Я паказаў на аркуш. “Дык ты не прынёс сшытак? Без сшытка табе няма чаго рабіць на ўроку. Ты вольны”. Меншакоў паспрабаваў абараніць мяне і тым самым здабыў сабе “незадавальняюча” па паводзінах. Выйшаўшы са школы, мы пацягнуліся гуляць па могілках. На Кальварыйскіх кладах было і ціха і добра. Наш клас адказваў за магілы невядомых салдатаў, непадалёк ад якіх расло некалькі яблыняў. Мы налупілі поўныя кішэні цвёрдых дзічак, узлезлі на могілкавы плот і пачалі шпурляць па дахах тралейбусаў і машынаў, што каціліся паўз Кальварыю. Могілкі стаяць на груду, дарога ляжыць у нізе, таму кіроўцам, у чыё аўто трапляў зялёны яблык, было незручна нас лавіць. Ды хто з дарослых пабяжыць увечары лавіць падшыванцаў паміж крыжоў і капліцаў. На чырвоным плоце мы прасядзелі да поўнай цемры, надта ж не хацелася несці дамоў запісы ў дзённіках пра кепскія паводзіны. напiсаў Адам Глобус 11.08.2003, 23:15
2003. Ала і сурвэтка Удава Ала выхукнула праз тэлефонную слухаўку: “Я – ўдава, ты не бойся, я вясёлая ўдава”. Лякацца? Палохацца? Дамовіліся спаткацца і сустрэліся. Ала схіліла караткастрыжаную чорна-сівую галаву і аберуч учапілася ў маё плячо: “Не бойся, мне трэба цябе памацаць, каб пераканацца, што ты ёсць у рэальнасці, што ты не здань і не цень”. Мы пайшлі ў рэстарацыю, дзе я дазнаўся, што яна не есць мяса. “Мяне папярэдзілі, ты ўсё запішаш, і я хачу, каб ты запісаў. Ты пісаў, як твой тата разабраў перад смерцю гадзіннікі, бо яму падалося, што яны паказваюць недакладны час і патрабуюць рамонту. Мой муж разабраў дом. Я засталася адна ў напаўразбуранай хаце. Каб аднавіць дах, я наняла работніка, суседа з маёй вёскі. Ён працаваў, глядзеў на мяне, і ў яго цякла сліна. Раней я не заўважала, як у мужыкоў цячэ сліна, калі яны хочуць мяне, цяпер бачу. На трэці дзень ён сказаў, што больш не можа працаваць і сышоў, а праз дзень ён трапіў у турму. Ён і раней сядзеў, так што пасадзілі надоўга. “Калі ты палюбіш некага больш за Мяне, — сказана ў Бібліі, — Я забяру яго ў цябе”. Бог забраў у мяне мужа, нават работніка забраў, хоць я не паспела яго палюбіць. Цябе я любіла вельмі моцна, але неяк не так, як іх, неяк па-іншаму. Ты стомлены, табе цяжка, я адчуваю, як табе цяжка”. – “Пятніца”. – “У цябе ёсць пятніцы і панядзелкі, а я не працую, мне трэба знайсці працу, а я адкладаю гэтыя пошукі. Мама сказала: трэба выходзіць да людзей. Я ўспомніла цябе, патэлефанавала, а там твой брат. Я пачала заікацца. Заіканне – мякае ўціхамірванне ганарлівасці. Якая я ганарлівіца? Але, раз ёсць заіканне, значыцца і пыха прысутнічае. Яе трэба ўтаймоўваць. Я ўціхамірваю сябе: не ем мяса і рыбу, аўсяная каша ды грэчневая каша. Развучылася гатаваць. Мне шкада свайго цела. Памятаеш, якая я была наліўная, а цяпер схуднела зусім. Жаданні прапалі. Я не буду выбіраць вяровачкі на якіх задушуся. Гэтага не будзе. Я не хачу чуць сказ: яна перажыла яго на сорак гадоў. Ён памёр 22 снежня, а я памру 23. Яны пражылі разам сто гадоў і памерлі ў адзін дзень… Такое мяне цешыць. Мы пражылі разам 16 гадоў. Цяжка жыць з геніям. Ён маляваў геніяльна. А цяпер, ад яго засталася жменька папяровага смецця. Ён там. Яму добра. Я памру на адзін дзень пазней за яго. Плачу. Не глядзі на мяне. Мама паклала мне ў сумачку сурвэткі. Яна сказала, што я буду плакаць, калі загавару з табою. Плачу. Ты напісаў, што не любіш сваіх і чужых слёз. Ужо не плачу. Ты яшчэ напісаў, як мама твая памыла ўсе татавы кашулі, як ён папрасіў, і яна памыла. Так і я памыла мужавы кашулі. Ты не разумееш таго, што пішаш. Я разумею, твая мама разумее, а ты не. Я таму і чытаць тваё не люблю. Калі ты гаворыш, я слухаю як зачараваная, а калі запішаш, атрымліваецца карціна, фота, скульптура, а не жыццё. Даруй. Пайду”. – “Правесці?” – “Не, не, не! Я сама, сама!” У попельніцы засталася пакамечаная сурвэтка з удовінымі слязьмі. напiсаў Адам Глобус 14.08.2003, 22:37
2003. Касячка і бурачкі “Пра цябе напісалі, што парнуху і гуйкі пішаш дзеля заробку…” — “Дзе і хто?” — “Камоцкая ў Саўбеліі”. — “Даўно?” — “Пазаўчора”. Ведаў, будзе смеша, але не чакаў, што пад замес трапіць і адзін з маіх улюбёных паэтаў — Багушэвіч. Працытую і пракаментую: “Цяпер колiшнiя нашыя рокеры пераступаюць праз сябе, разважаючы: я, натуральна, разумны буду спяваць, як хочацца народу. Стаўленне да музыкi як да сродку асветы — гэта выдатна, але музыка — гэта перш за ўсе мастацтва. I думаючы "пра народ", не зашкодзiць разважыць, а цi трэба яму твае перад iм выпiнанне. Часам здаецца, яму ўсе абыякава. ( Тутака Касячка намякнула на Лёнікаў-Лявонікаў — на Шырына і Вольскага, ну тых, хто музыку для Касячкі пісаў.) Гэта мне нагадвае ранняе беларускае адраджэнне, калi выхаваныя на французскiх раманах арыстакраты хадзiлi у народ i, як Францiшак Багушэвiч, што падпiсваўся Мацеем Бурачком, пiсалi для простага люду. Але Бурачкова творчасць — гэта не паэзiя, (Піздатая заява! Праўда?) назваць яго паэтам я не наважуся. (100 гадоў называлі, а Касячка ня можа наважыцца. Літкрытык неўябенны з новай хвалі, цілі што?) I не магу глядзець, як некаторыя мае сучаснiкi (сУчаснікі? Пэўна ж!) хочуць быць мацеямi бурачкамi (Тутака згадваюцца Дубавец і Талочка з самвыдатаўскім часопісам “Бурачок”, які пабачыў свет у далёкім 1987 годзе.) Калi ласка, хай, але чытаць i слухаць мне iх не хочацца. Я ўжо прайшла гэты "ликбез": маўляў, "галоўнае, каб па-беларуску", а як — не важна. — А можа, мы яшчэ не дараслi да высокiх матэрыяў? — Ну што вы, адзiн Разанаў чаго варты — ён не з тых, каму "абы па-беларуску". (Ясна. Разанаву галоўнае каб па-нямецку?) I Разанау тут процiлегласць, скажам, Глобусу, якi кiдаецца на ўсё новенькае: (Чыстая праўда. Новае люблю. Рок-гурток “Новае Неба” любіў, пакуль ён быў новы.) японскае хоку — будзе i па-беларуску, эратычныя аповесцi — i гэта зробiм! Можа, досыць паўтараць, толькi па-беларуску, тое, што недзе даўно створана, запаўняць нiшы?.. (Хопіць, хопіць… Трэба скончыць хуёва граць рок-н-ролы!!! Касячка скончыла. Ура!) — Беларусi i яе навачаснай культуры як такой усяго сто год, (Правільна, калі ад Багушэвіча, ад Мацея Бурачка лічыць.) мабыць, трэба ўсяго пакаштаваць… — Мабыць, вы маеце рацыю. Перыяд назапашвання матэрыялу, вiдаць, яшчэ не скончыўся. Але калi я чытаю Камю, а мне падсоўваюць дэтэктывы лiтаратара Ч. (Чандлер? Чесцертон? Чэйз?), узведзенага ў ранг класiка, дык, прабачце, я адмоўлюся каштаваць такi плод. (Так-так. Чытаць дык Камю! Зарабляцьбляцьбляць дык лімон баксаў.) P.S. Чаму Касячка не спявае? Таму што яе апошні муж — Віцячка Корзун не ўмее музычку пісаць. А Шырын з Вольскім больш не напішуць для Касячкі, як і Сыс не напіша вершаў. Фініта бля камедыя! P.P.S. Наша ўлюбёная гітарыстка Кася заўсёды любіла барабаны, віаланчэлі ды скрыпкі, а дудкі не далюблівала. Мо таму і не пачула яна Багушэвіча, не прачытала ў ягонай “Дудцы беларускай” паэзіі. А ён, непадробны ў сваёй знешняй простасці, паставіў дыханне нашай новай культуры. З ягонага геніяльнага: Эх, скручу я дудку! Такое зайграю, Што ўсім будзе чутка Ад краю да краю! пачынаецца сучасная гісторыя. напiсаў Адам Глобус 16.08.2003, 12:51
2003. Цішын і Купала Жавапісец Ігар Цішын па дарозе з Брусэля ў Гомель завітаў да мяне. Па старой звычцы ўзялі чырвонага віна, разлілі па шклянках, каб гурарка цякла весялей. Але думкі мае чамусці заставаліся маркотнымі, і нават вясёлую Цішынаўскую імправізацю: Мой мілы таварыш, мой лё Вазьмі ты з сабою мяне Я ведай вялікі ўжо хло І ўмею ўжо лётаць у сне Мне мама сягоння каза Што стукнула мне сем год Табе гэта можа і ма А мне ну дык толькі ў палё я раптам перачытаў інакш. А мне ну дык толькі ў пралёт. І ўбачыўся Янка Купала, які падае ў лесвічны пралёт. Ён разбіваецца. Чаму мяне пераследуе гэтае відовішча найвялікшай ахвяры нашай паэзіі? 1999. Разанаў і крытык Да версэтчыка Разанава падыходзіць крытык з пытаннем: “Алесь Сцяпанавіч, распавядзіце, калі ласка, што Вы пакінулі ў падтэкстах, калі пісалі вось гэты версэт?” “Ты — крытык, ты і прыдумляй пра што я тут пісаў”. Нажаль, знайсці сэнс у версэтах Разанава зможа далёка не кожны крытык, пра чытачоў не кажу. 2003. Сыс і ваўкаватасць Сыс – бажаволак, бажавоўк у паэзіі і жыцці. напiсаў Адам Глобус 16.08.2003, 14:37
1967. Кісель і люстэркі Бясконцасць мяне палохала. Толік Кісель сказаў, што яе нельга ўявіць, а калі паспрабую, дык страчу розум. Карцела ўявіць. Я глядзеў у густа-сіняе зорнае неба і ўяўляў: як лячу ад адной зоркі да другой, далей і далей ад Зямлі, я апынаўся на далёкай зорцы, але за ёю ззяла наступная, бясконцасць не мадулявася. Такіх зорных падарожжаў я зрабіў безліч, але так і не наблізіўся да разумення бясконцасці і пакінуў гульні з небам. А потым, едучы ў цягніку “Стоўбцы-Менск” я сеў у плацкартны вагон паміж двума люстэркамі. Цягнік рабіў паварот каля возера Пціч, адбіткі ў люстэрку пабеглі ў бясконцасць. Я бачыў і твар свой і сваю патыліцу, вагон за сабою і вагон перад сабою, краявід у які ехаў і краявід з якога выязджаў. Самы найменшы рух нараджаў цэлы веер, цэлы ланцуг новых адбіткаў. Гульня з бясконцасцю працягвалася б доўга, каб я зноўку не пачуў далёкі голас свайго старэйшага сябра — Толіка Кісяля: “Уяўляючы бясконцасць, можна і розум страціць”. Ніякага Толіка побач не было, але я паслухаўся і зразумеў сэнс перасцярогі. Адвярнуўся ад люстэркаў і спакойна глядзеў на пажаўцела-зялёныя лясы цёплага жніўня. І думаў прыблізна так… Бясконцасць – рух адлюстраванняў мінулага ў будучым і будучага ў мінулым, тут і цяпер. напiсаў Адам Глобус 21.08.2003, 23:13
2003. Касячка і бурачкі Касячка - гэта Камоцкая? Гэта ў якой голас як "мёд. Гоіць бязь лекаў"? :-)) а што ж яна такое зрабіла-та, га? а як жа ж ёй пашанцавала гэтак трапіць у сУч… напiсаў Зьмiцер Лапцёнак 22.08.2003, 14:48
2003. Ланч і сапсаванасць Чытаеш чужы сказ і ловішся на думцы, гэта ж я разважаў пра такое і не адзін раз, а запісаць не сабраўся. Так з Лідай Ланч, чытаю: “Сапсаваны паэт-песеннік, вядучы саліст і лідэр Пустога Пакалення…” Так трапна, нібыта пра нашага мясцовага пііта Някляява сказана. Ён і саліст, і лідэр, і пакаленне ягонае пустое, як пляшкі пасастаўляныя ў куток пасля гулянкі. Ну а пра сапсаванасць, пра прытручанасць кепскім алкаголем, пра мудазвоннасць камсамольскую, пра вяласць паслялазенную, пра хабараноснасць і хабарадайнасць безпардонную, пра зайздрасць няўцешную, пра баязлівасць саплівую ды слюнявую — грэх не нагадаць Пустому Пакаленню. напiсаў 2003 23.08.2003, 14:46
2003. Клінаў, Потар, піонэр і чароўны дручок Некалі даўно, калі Артур Клінаў толькі пачынаў свой шлях мастака-сатырыка, была створана карціна "Смерць піонэра". Каб замацаваць поспех, я прапанаваў Клінаву намаляваць "Смерць піонэра — 2". Артур не ламаўся і выканаў задумку. Цяпер у мяне новая ідэя… Не маляваць "Смерць піонэра — 3", а сварыць эпахальнае палатно з назваю "Беларускі піонэр забівае Гары Потэра". Сюжэт такі… Гары прыехаў у Беларусь, каб навучыць тутэйшых людзей правільнаму жыццю. Каб не марнаваць час на розныя адукацыйныя праграмы, Потар вырашыў выкарыстаць чароўны дручок і адным махам нашых дзяцей парабіць еўрапейцамі. Толькі беларускаму піонэру не спадабалася задумка Потэра. Наш піонэр-артадокс сарваў з шыі чырвоны гальштук, скруціў з яго прашчу, зарадзіў прашчу бульбінай, раскруціў зброю і пусціў бульбіну ў галаву Потэра. Бульбіна спраўна пацэліла ў акуляры Гары. Шкло трэснула, аскепкі прайшлі праз вока і пашкодзілі мозг. Чароўны дручок стаў баявым трафеем беларускага піонэра. Такі лёс чакае сраксонскіх чараўнікоў на нашых абшарах. Артур Клінаў яшчэ не даў згоды пісаць на зададзены сюжэт. Наогу, я не ведаю ці данесла Аля Сідаровіч — памагатая Клінава — маю замову да выканаўцы. Небяды, калі Клінаў не напіша палатно "Беларускі піонэр-герой-партызан забівае нахабна-сраксонскага чартаўніка Потэра бульбінаю з прашчы". Важна, што ёсць ідэя. Выканаўца знойдзецца. Выканаўцаў шмат. Ідэй бракуе. P.S. Імя піонэра — Пётар. напiсаў 2003 28.08.2003, 15:41
УВАГА! АНОНС! У адным з наступных нумароў чытайце – “Партарг В. Адамчык і дываны” – пра тое, як шчыры журналіст-дзяржынец, партарг СП БССР Чэсік Адамчык ў КГБшнай газэце “За зьвяртаньне на Радзіму” душыў беларускую культуру (з абсалютна канкрэтнымі спасылкамі на канкрэтныя нумары газэты, якія кожны цікаўны можа знайсьці ў Нацыянальнай бібліятэцы РБ). А таксама — пра тое, як ягоны малодшы сын Мірык, дробны лавашенік ад літаратуры, сьпярша з прычыны імпатэнцыі спрабаваў шклом дзьвяры перарэзаць сабе вены, пасьля чаго патрапіў у вар’ятню (31-я палята “Навінак”, гісторыя хваробы ёсьць, надрукую), а потым паспрабаваў згвалціць Т. Мархель. Навэля назывецца – “Пацук зь люстраной шафы”. ДАВЕДКА. Партарг СП БССР Вячаслаў Уладзімеравіч Адамчык, вядомы русыфікатар, які занадта фармальна ўспрыняў фразу М. Хрушчова «Пока белорусы не откажутся от белорусского языка – коммунизм у вас не наступит” — штатны кадр КГБ. Куратар ягоны – тамбоўскі камітэтчык Аксёнаў. Ч. Адамчык — бацька гвалтаўніка маладых дзевак М. Адамчыка (“Шайбак”) і В. Адамчыка (“Глёбус”) , выдаўцоў “Статей и речей Первого Президента Республики Беларусь Александра Григорьевича Лукашенко». Даведкі па тэл. (017) 236-60-45 напiсаў сучасьнік 05.09.2003, 06:39
Глёбус на вакацыях ці што? напiсаў rydel 11.09.2003, 13:35
Na vakacyiah u nas manderatary. 2003. Ahromienka i sraka. Sava Ahromienka lizau mnie sraku… напiсаў Адам Глобус 11.09.2003, 14:27
Jak? Daliej treba? Budzie!!! напiсаў Адам Глобус 11.09.2003, 14:33
Nia viedaju ci treba, ale czasam dosyc cikava. :) напiсаў rydel 11.09.2003, 16:22
2003. Ахроменка і срака Сава Ахроменка лізаў мне сраку. Мог бы я напісаць, што лізаў ён маю сраку літаральна, а не фігуральна, але тое было б непраўдзівай гісторыяй і знізіла б якасць гэтае нататкі. Яшчэ я мог бы напісаць, як Ахроменка смактаў мой чэлес, як мы з братам звязалі яго, як уставілі яму ў вушы запалкі, як ціснулі тымі запалкамі на барабанныя перапонкі, каб рот раскрываў і сперму пракаўтнуў… Толькі такога я дазволіць сабе не магу, бо я не літаратрная шасцёрка, як той жа-ж Савушок Ахроменка, а беларускі пісьменнік, які адказвае за свае словы перад людзмі і Богам. Таму сказ: “Сава Ахроменка лізаў мне сраку.” – метафара, а не апісанне гейскага задавальненне. Калі літаратурныя шасцёркі прынўжаюцца перада мною, я не атрымліваю кайф, гэта іх стыль паводзінаў. Яны рабалепствуюць, бо лічаць патрэбным праніжацца, каб атрымаць замовы і ганарары. Ахроменнка – звычайная літаратурная шасцёрка. Ніякіх уласных ідэй ніколі не меў, а таму харчаваўся абгрызкамі і аб'едкамі з чужых літсталоў. Ліслівасць і нянавісць у такіх асобах вядуць перманентную вайну. Пакуль ён быў здатны выконваць замовы, я трываў ягонае поўзанне і ягоную завугольную нянавісць. Але літвойны, як і звычайныя войны, трымаюцца на жорсткай безкампраміснасці ў праўдзе ва ўзаемаадносінах. Не можаш выканаць замову і ніякае лізанне сракі не дапаможа, на хуй і ўсё. Ахроменка праваліў узапар ажно дзве мае замова. Пагана напісаў працяг казкі пра Нязнайку і не змог агораць раман пра жыццё сібіракоў. Выгнаў я Ахроменку. І не памыліўся, бо 10 000 непрададзеных Нязнаяк дагэтуль ляжаць пад пылам на складах у Калінінградзе. Прыкладна раз на год Ахроменка зноўку робіць спробу палізаць мне сраку, каб з простай літшасцёркі зрабіцца казырнай. Так бывае. Штогод у кніжным бізнэсе распачынаецца новая гульня. Каралі, дамы і вальты мінулага сезону застаюцца каралямі, дамамі і вальтамі але некаторыя страчваюць казырнасць, бо кнігагандаль раздае шасцёркам замовы пісаць пад караля. Шасцёркі робяцца казырнымі і б'юць, як могуць каралёў, дамаў і выльтоў. Найвышэйшы палёт для Ахроменкі – зрабіцца казырной шасцёркай пры каралю Дацэнка, ці пры Носаве, ці пры Мітчэл. Але літаратурны свет моцна адрозніваецца ад картачнай калоды, у ім мала каралёў і шмат шасцёрак згодных лізаць сракі каму заўгодна за самыя маленькія грошы, таму шасцёркі, кшталту Ахроменкі, з лёгкім сэрцам я выкідаю ў адбой. напiсаў Адам Глобус 18.09.2003, 11:23
2003. Клімковіч і Кастанэда Захапленне Максіма Клімковіча містычнай літаратураю цягнецца з дзяцінства, калі ён разам з сёстрамі чытаў, седзячы пад сталом, казкі пра Пачвару і Прыгажуню. Цяпер Макс пачытвае Кастанэду. Начытаўшыся разважанняў пра сны, у якіх рэалізуюцца нашыя памкненні і жаданні, ён сеў выпіваць з сябрамі. Балявалі да поўначы, аж пакуль гарэлка не скончылася. Пасля чаго пачалі спрачацца: ці спыніцца, ці пайсці за бутэлькаю ў начнік. Вырашылі спыніцца. Макс лёг спаць і прысніў паход у начную краму, набыццё брэндзі і працяг балявання. Зранку ён згадаў сон, які ппраілюстраваў назіранні Кастанэды, і парадаваўся, што не пайшоў у начнік і не перабраў з алкаголем. напiсаў Адам Глобус 18.09.2003, 22:19
2003. Робертас і трус. Гандляр кухнямі — Робертас завёў у офісе котачку. Назваў Карына, у гонар фірмы, мэблю якой прадае. Гуллівая котка ганяла па падлозе папяровы шарык скатаны з сурвэткі. Шарык той закаціўся ў электрадраты ад кампутара і тэлевізара. Гарэзлівая жывёлка пачала пакусваць дрот, чым і выклікала абурэнне гаспадара. “Апсік, пайшла! У мяне трус быў у дзяцінстве. Я паўгода маму ўгаворваў, каб купіла мне трусіка. Мы ў мястэчку жылі. Хацелася мне трусоў разводзіць. Мама і купіла. Такі пухнаценькі, беленькі, жвавенькі скакаў па дому, заскочыў за тэлевізар і дрот грызануў. Тут і выпруціўся. Асвежаваў я труса і на паніву. Смажу. Мама прыходзіць. Расказаў я ёй пра пакусаны дрот. “Ну ты і звер!” – сказала мама. А што мне з тым трусам рабіць? Пакуль цёплы, трэба было разбіраць і смажыць. Я ж іх разводзіць збіраўся не дзеля забаўкі, а на мяса, і каб з футра трусінага шапкі шыць. А яна “звер”. Я ажно пакрыўдзіўся”. напiсаў Адам Глобус 18.09.2003, 22:20
2003. Спірына і тушканчыкі У Валі Спірынай ёсць унук Захар. Яна яго любіць, а тут такое гора, дачка Валі – Наста так захварэла, што тую хваробу лепей і не называць, мо пройдзе, хоць надзей зусім мала. Таму любові да Захара яшчэ дадалося. Гора дадае любові, у гэтым ягонае апраўданне. Захарка мае восем гадоў і любіць жывёл. Валя падарыла яму клетку з тушканчыкамі. Назвалі іх Нік і Джэк. Два дні вырашалі, які з іх Джэк, а які Нік. На трэці дзень прыйшла суседская котка, падпільнавала, калі людзей не было побач з клеткаю, павыцягвала тушканаў і з'ела. Захар спачатку адмовіўся верыць у зладзейства суседскай коткі, бо Валя, знайшоўшы хвасты Ніка і Джэка, схавала сляды кацінага балявання. А калі Захар паверыў у хіжасць коткі, дык пайшоў да суседзяў тую драпежніцу забіваць. Суседка прасіла за сваю котачку, бо тая вельмі ласкавая, толькі не змагла пераадолець уласную прыроду. Суседка нават грошы прапаноўвала на новых тушканчыкаў, але Захар не ўзяў. P.S. Расповяд пра тушканчыкаў я пачуў у самалёце “Мінск-Барселона”. Валя пыталася, што такога цікавага можна прывезці ўнуку з бульвара Рамбла, дзе на яе думку прадаецца самая найдзівосная жыўнасць, прынамсі так напісана ў розных шляхавадзіцелях. Я хацеў параіць што небудзь бязхвостае, але нічога падобнага прыдумаць не змог, а таму сказаў: “Купі ўнуку скураны школьны ранец, яго суседская котка не з'есць”. напiсаў Адам Глобус 18.09.2003, 22:22
1999. Рэвункоў і свабода Жонка тэлерэжысёра Сержыка Рэвункова нарабіла бутэрбродаў. Яна заўсёды, выпраўляючы мужа на здымкі, ладавала смачную сабойку. Каб успомніў яе добрым словам, каб піў закусваючы, каб яшчэ і сабутэльнікам кавалак булкі з кілбасою перапаў. Серж ускінуў на плячо валізу з сабойкаю, пацалаваў жонку, выйшаў з дому, падыйшоў да тэлефоннай будкі, набраў нумар каханкі і сказаў: “Я свабодны!” “Ад каго?” – спытаў яго здзіўлёны жончын голас. “Вой, блядзь!” – незнарок выляцела з рэжысёра, калі вешаў слухаўку. Мне гэтую гісторыйку з “вой, блядзь” расказалі ў розны час два сябрука Сержыка Рэвункова. Іх смяшыла блытаніна нумароў. А мяне тут зацікавіла адчуванне свабоды. Чалавек адчуў свабоду, вось яно важнае. Я хацеў нават перапытаць у Рэвункова пра гэтае пачуццё, але Сержык памёр. Сэрца ягонае спынілася, было яно слабое для жорсткіх сутыкненняў з нечаканасцямі. На пахаванне я не хадзіў. Раней хадзіў, калі выпіваў. Пахаванне сябра – найлепшая нагода напіцца. А як не выпіваеш, дык і пахаванні сяброў робяцца занадта цяжкімі для ўспрымання. Спадзяюся, Сержык не пакрыўдзіўся, а яшчэ маю маленечую надзею, што ён там таксама свабодны і хацеў мне пазваніць і сказаць “я – свабодны”, толькі нумар пераблытаў і некаму іншаму сказаў, каханцы напэўна. напiсаў Адам Глобус 18.09.2003, 22:23
2003. Абрамовіч і рэверансы Калі дзяўчынка з кіслым тварком робіць кніксан, мне няёмка. Або ты ўсьміхніся, або рэверанс не рабі. Імітацыя аб’ектыўнасці раздражняе больш за падробную ветлівасць. П. Абрамовіч дзеля ўяўнай аб’ектыўнасці піша пра дзённік майго бацькі, які "прамеджду протчым" не прачытаў: “Талент пісьменьніка і драматурга Вячаслава Адамчыка неаспрэчны”. Далей — пра мой раман “Дом”, які, спадзяюся, П. прачытаў: “Працу над гэтым творам, поўным цеплыні, пяшчоты да родных, Глёбус вёў паралельна з напісаньнем “Сучаснікаў”.” Толькі мне рэверансы не патрэбны, час не рэверансны. Час наш падзелены на жорсткую праўду і ружова-абгортачнае фуфло. Вось так. Не можаш чытаць твор? Не чытай. Не можаш зрабіць выснову? Не бярыся за аналіз. “Пагарда і зьнявага — для суайчыньнікаў, любоў — для сям’і. Вось яна — праўда Адамчыкаў?” — Ускліквае П., як балагол на местачковым кірмашы. Да каго пытанне? Да мяне, для якога “…мае значэньне толькі праўда. Гэта бацькоўскі запавет…”? Адкажу, бо не хвалюе мяне рэверансная прыстойнасць з кіслым тварком, а турбуе іншае… Не прымаю я ахвяраванне сына свайго дзеля выратавання чужых людзей. Не разумею, чаму Бог-бацька змог глядзець, як у далоні сына Ягонага цвікі забівалі? Антыпрырода ахвярапрынашэнняў крыві сваёй мяне і хвалюе, і непакоіць… P.S. Сучаснікаў я люблю, пішу пра іх, малюю партрэты. Сучасніц люблю больш, прырода за мяне тутака вырашыла. А маральных абстракцыяністаў і сентыментальных людарэзаў ненавіджу. напiсаў Адам Глобус 20.09.2003, 17:04
1991. Жонка і пераназыванне На жончынай выставе, якую я развешваў у падземным пераходе, каля станцыі метро “Кастрычніцкая”, на каляровых фота было шмат аголеных дзяўчат. Каб скандал не перарос у бойкі і суды, я прыдумаў папераназваць дзевак. Дзе была дупа Марыны, я напісаў “Кунігунда”, дзе выстаўлялася похва Касі, я падпісваў “Далігойла”… Аголеная рэальнасць апранулася ў новыя імёны. Я проста адчуў, як жанчынам стала цяплей і больш утульна на выставе, дзе пабліскалі прагныя погляды сэксуальна заклапочаных савецкіх самцоў. P.S. На выставу прадалося каля 8000 квіткоў. Мы добра зарабілі. напiсаў Адам Глобус 20.09.2003, 21:46
2003. Філіпопаў і квадрат Квадратамі адзін час называлі мудакоў. Мне такакая замена словаў не падабалася. Мо таму і не прыжылося значэнне “ідыёт” да слова “квадрат”, бо шмат каму не падабалася? Але Філіпопаў — квадрат у квадраце. Ён яшчэ і амбітны квадрат. Амбітнасці ягоныя палягалі ў мастацтве. Без адукацыі, без драбочка таленту, дзякуючы знаёмствам і падхалімажу, ён пралез на пасаду мастака ў новаствораны часопіс “Роднік”. Пакуль выданне фармавалася і набірала наклад на аздобы ніхто асаблівай увагі не звяртаў. Пазней, калі “Роднік” зрабіўся найпрэстыжнейшым з выданняў, стала ясна: Філіпопава трэба гнаць. Выгнанне Філіпопава з “Родніка” даручылі мне. Я знайшоў фармальную ва ўсіх сэнсах нагоду. Даручыў яму ўзяць рэпрадукцыю “Чорнага квадрата” Малевіча і паставіць на вокладку. Што прасцей? Філіпопаў паленаваўся шукаць, дастаў лінеечку, накрэсліў квадрацік і запэцкаў яго ў чорнае. Ну як у старой показцы пра Каруза… “Херовы спявак твой Каруза… Ты ж не чуў?!. Мне яго Абрамовіч наспяваў…” Так і Філіпопаў намаляваў нам Малевіча. Поўны квадрат атрымаўся. Пагналі Фільку, а ён злобу затаіў на мяне. Бо не проста пагналі, а паставілі на лоб ягоны таўро — няздара. Прамінула 14 калоў часу з таго выгнання. Тэлефануе мне Жэнік Ліпа: “Філіпопаў брашурку ўспамінаў выдаў і сябрукам дорыць. Там і пра цябе ёсцека. Нібыта ты на яго данос у адпаведныя ворганы накатаў, і таму яго з “Рудніка” выкінулі…” — “Ліпа, каму ў ворганах патрэбны Філіпопаў?” — “Я не веру, а ён напісаў!” — “Значацца добра яму таўро няздары паставілі, калі ён і праз столькі гадоў не супакоіцца. Якасна яму ўябенілі, на поўны квадрат!..” напiсаў 2003 21.09.2003, 13:27
1999. Хобатаў і фотка — Ёсць мастакі, якія атрымліваюць дзяржаўную майстэрню, робяць у ёй найшыкоўнейшы рамонт, развешваюць на сценах свае карцінкі, выклікаюць фатографа, здымаюцца ў тым інтэр'еры. А потым тую фотакартку ўсім у нос тыцкаюць. Хобатаў з такіх, — гаварыў мне сябра Ігар. Нельга не пагадзіцца. напiсаў 1999 28.09.2003, 17:39
2003. Дранько-Майсюк і гліна. У боьшасці так званых паэтаў у вершах замест крыві цячэ каламутная вадкасць. Дапрыкладу: у Дранько-Майсюка па строфах плыве разбоўтаная ў вадзе гліна. Здалёк — нібыта і чырвоная, и нібыта кроў, а зблізу – брудная халодная вадічка. Таму і вобразы ягоныя – конікі да свістулькі з гліны. Таму і за ідэал ён мусіць трымаць гаршчок для кветак, толькі кветка ў тым гаршчэчку ніколі не вырасце. напiсаў 2003 28.09.2003, 17:45
1991. Адрашонак і жонка П’янтос і драматургіст Алесь Адрашонак блядаваў, ваў-ваў. Аднойчы, пахмяляючыся кіслым півам, ён распавёў прыгоду: “Закахаўся я. Толькі ж ты нічога і нікому!” – “Каму нікому?” – “Нікому і ўсё!!!” – “Дык не кажы, калі такая неўябенная таямніца.” – “Стрымацца не магу. Цяжка такое ў сабе насіць. Мяне калбасіць і плюшчыць гэтае каханне, яно рве мяне з сярэдзіны на шматкі. Вось як. Выяб я жонку Філіпопава!!! Мы закахаліся! Верыш? Разумееш? Хуй з табою, брат-таварыш. Ты тут не галоўны. Яна захацела мяне, а я пажадаў яе. У яе сваякі ў Якуціі алмазамі гандлююць. У яе ад якуцкага дзядзькі дахуя грошаў. Яна кіне Філіпопава, і мы ажэнімся!..” – “Не кіне яна Філіпопава, дзеці ў іх. Ты, дарматург, лепей да іх не лезь.” – “Кажаш, не кіне?!” – “На чорта ёй гарэлачна-піўны п’янтос?” – “Я кіну паддаваць…” Вядома, ніхто свайго не пакінуў, бо ўсе ўдзельнікі прымітыўнай гісторыі слабакі, каб кінуць, трэба сілу мець. Моц была ў Алесевай жонкі, і яна выгнала яго з хаты. напiсаў 1991 05.10.2003, 18:49
2003. Картонскі і пальцы — Хачу ў Амерыку! — Нашто? — Паеду ў Бостан, знайду інтэрнэтграфамана Катонскага і адрэжу яму пальцы. — Усе? — 21!!! — Нельга рэзаць дваццаць першы палец. Бо калі адчыкірыжыш струк, дык жонка яго кіне. Калі жонка пакіне Картонскага, яна забярэ і ягонае прозвішча, бо прозвішча Картонскі належыць ёй, а не яму. А страты прозвішча ён не перажыве. Ведаў я аднаго Дайлідзіка. Дык гэты Дайлідзік страшэнна перажываў, што ён Дайлідзік. Ажаніўся ён у 18, жонку выбраў па прозвішчу, і стаў ён Гжэль. — Хіба Гжэль лепей за Дайлідзік? — Яму лепей, казаў. Але не зраслося ў іх, не зляпілася, кінула яна яго. Больш за тое, прозвішча сваё забрала праз суд. Ён, бедны, зчарнеў лётаючы па судах, процьму сродкаў на адвакатаў убухаў, а Гжэлем застацца не здолеў, але і ў Дайлідзікі не вярнуўся. Ён цяперака – Суздаль. — Пераканалі вы мяне. Ну яе нахуй, гэтую Амерыку. напiсаў 2003 21.10.2003, 12:38
1964(?) Шурачка і ціхая радасць Якуба Коласа. “Па акадэміі навук ходзяць чуткі, што існуюць лісты Якуба Коласа да каханкі…” – “Каханкі?” – “Да жанчыны, якой ён сімпатызаваў, скажам так. Сваякі гэтай жанчыны то пагаджаюцца атдаць лісты ў друк, то патрабуюць грошы, то адмаўляюцца гаварыць на гэтую тэму…” – “Ты ведаў гэтую жанчыну. Помніш Валянціну Паўлаўну?..” Валянціну Паўлаўну Зіноўеву памятаю выдатна. Высокая брунэтка з малінавымі вуснамі любіла чытаць раманы. Часам, калі бацькі сыходзілі ў тэатар ці кіно, мяне пакідалі ў Валянціны Паўлаўны. Яна чытала, я маляваў. Запомнілася бугалтарская кніга, у якую Зіноўева запісвала свае ўражанні ад прачытанага. Вялікімі друкаванымі літарамі выводзілася назва, а за ёю маленькімі пісаўся кароткі змест. Каб не забыцца пра чытанае, каб не ўзяць у бібліятэцы другі раз адно і тое ж. Усё жыццё Валянціна Паўлаўна прапрацавала бугалтарам, адсюль і такі падыход да чытання. Яе сяброўка Шурачка – Аляксандра Антонаўна Кетлер гэтаксама працавала ў бугалтэрыі Дзяржаўнага Выдавецтва. Там яна і пазнаёмілася з Якубам Коласам. Усе бачылі сімпатыі вялікага паэта да прыгожай бугалтаркі. Сімпатыі былі з абодвух бакоў і не надта хаваліся. Колас браў Шурачку з сабою ў камандыроўкі і падарожжы. “Ціхая радасць”, “апошняя радасць Якуба Коласа” – так казалі пра Шурачку. Згадаць тую Шурачку праз сорак гадоў мне было вельмі праблематычна, але я яе ўспомніў. Дачка Шурачкі была географам і працавала ў Акадэміі Навук, а потым нейкім чынам выйшла замуж і з'ехала за мяжу. Тады гэта быў выключны выпадак, настолькі выключны, што пра яго гаварылі і гаварылі. Праз год дачка Шурачкі прыехала ў адпачынак. Мне згадаўся-успомніўся яе смех. Яна скардзілася што не можа правільна сказаць простыя словы. Замест “кіно” ў яе атрымлівалася “КыНО” нават “КНО”, на балгарскі манер. Праз гэтае балгарскае “кіно” мне ўбачылыўся і белазубы смех Шурачкінай дачкі і сама Шурачка – радасць Якуба Коласа. Дзіўная рыска дадалася да маёй біяграфіі, аказваецца мяне глядзела і выхоўвала жанчына, якую любіў Якуб Колас. Ці былі яны каханкамі? Можа на гэта дадуць адказ схаваныя лісты? Наўрад. Ведаючы тагачасныя норавы і стылістыку, самае большае, на што можна разлічваць: словы “ціхая радасць” і “апошняя радасць мая”. напiсаў 1964(?) 26.10.2003, 16:07
2003. Сукачоў і папяроса Раніцай у самалёце ляцеў з рок-спяваком Гарыкам Сукачовым. З тым Гарыкам, што спявае “тракцірны” рак-н-рол. Выгляд у Гарыка быў як у папяросы затушанай пляўком. Начны клубны канцэрт каго заўгодна патушыць і пагасіць, нават такога вогненнага хлопца, як Сукачоў. напiсаў 2003 31.10.2003, 21:23
2003. Астравух і Адамсы Прадзюсар Андрэй Астравух прапанаваў мне напісаць і выдаць кіна-раман па матывах ягонага серыялу “Атэль, дзе выконваюцца жаданні”. Сюжэт… “Ёсць сем'і, на якіх трымаецца свет. Сем'і, як графітныя стрыжні, устаўлены ў зямны шар. Сем'і гэтыя жывуць па 600 гадоў. Яны могуць змяніць вось, вакол якой круціцца зямная куля, але не робяць гэтага, сэнсу няма. У Беларусі жыве такая сям'я Адамовічаў: сын, дачка, маці, тата і дзед-прывід. Усе яны чараўнікі, і каб зарабіць на хлеб, ператварылі свой дом у гатэль, дзе за грошы выконваюцца розныя пажаданні кліентаў. Кліенты самыя розныя, жаданні самыя неверагодныя…” – “Андрэй, а чаму Адамовічы, а не Адамсы?” – “Беларусь у нас, а не Амерыка!” – “Давай зробім іх Адамчыкамі!” – “Чаму Адамчыкамі?” – “Напісаў я раман пра сям'ю Адамчыкаў, называецца “Дом” – “Дай пачытаць!” – “Выдам кнігаю, падару.” – “А пра Адамовічаў не хочаш пісаць?” – “Пагляджу твой фільм і скажу”. напiсаў 2003 31.10.2003, 21:26
2003. Міш і зуб “Міш, дзе зуб згубіў?” – “Завязваў матузкі ў чаравіках. Прысеў і завязваў. Тут мая заходзіць, зірнула і нагогою ў зубы. Мы на тыдні боты ёй справілі. Блакітныя, вастрадзюбыя, за сотку баксаў. Яна дзюбай мне ў зуб. Выбіла. Яшчэ і губу разваліла напапалам. Губа зарасла. Зуб ніяк не пастаўлю. Звычайна, дзевак дамоў не ваджу. Здымаю кватэру на суткі. Тут падумаў: упраўлюся. Маю з працы раней адпусцілі. Якой хвілінкі не хапіла. Дзеўка апранутая стаяла, а я завэжкаўся. Хацеў зэканоміць, кватэру не зняў, дзявулю дамоў прывалок. Усё з-за ботаў. Каб справілі таннейшыя, у мяне б засталася якая дзесятка на здым кватэры. Цяперака трэба на зуб грошы адкладаць”. напiсаў 2003 03.11.2003, 12:20
2003. Ахрэм і вугры У Ахрэма вуграватая спіна. Часам ён прасіў жонку выціснуць гной з найбольш надакучлівага і зудлівага прышча. Да сваёй спіны не дацягнешся, каб акуратна выдаліць падскурны тлушч з гнойнай болькі. Жонка спачатку гідавалася, а потым увайшла ўсмак. Яна не толькі выдаляла крывавы гной са скулы, а злізвала яго. Тут гідота навалілася на Ахрэма. Ды такая гідота, што ён вырашыў пакінуць жонку з дзіцёнкам. Цяпер новая Ахрэмава баба толькі выціскае вугры, але не злізвае гной, баіцца згубіць Ахрэма з вуграватай спінаю. напiсаў 2003 04.11.2003, 22:56
2003. Ахроменка і ХЛУСня Ахроменка, пад красамоўным псеўданімам Хлус, піша пра мяне розную муйню. Ілжывае стварэнне выплёскае ў інтэрнэт прастору плёткі і брудныя выдумлянні. Таму дазволю сабе такое ж: Глеб і нож Слава папрасіў сына Глеба, каб выябаў маці сваю — Гаян. Глеб адмовіўся, бо меў схільнасць да підарастыі, похвы не ўзбуджалі яго. Слава настойваў, тады Глеб збіў бацьку свайго і выябаў яго ў дупу. Гаян не перанесла відовішча і перарэзала кухонным нажом горла сваё. Глеб, агорнуты роспаччу, тым нажом выразаў язык, які прапаноўваў ябсці маці, выкалаў вочы, што хацелі глядзець, як сын гвалтуе похву, што выпусціла яго ў свет, і працяў жорсткае сэрца, каб выпусціць бацькаву душу, што даўно належыць нячыстаму. Гледзячы праз слёзы на трупы бацькоў сваіх, Глеб адрэзаў сабе гуй і памёр, сплыўшы крывёю. напiсаў 2003 04.11.2003, 23:15
Паскудства. Быццам адукаваныя, культурныя людзі, а так адзін з аднаго… Быдла. Ці як любіў гаварваць мой сержант-зямляк Кахавец:"Скатарогі". напiсаў Палівач 04.11.2003, 23:34
Гэта не паскудзтва. Гэта літаратура! напiсала Вусатая nata 05.11.2003, 14:43
Апошнія пару глёбусавых постынгаў можна назваць літаратурай хіба аб'еўшыся гармонаў. Калі Глёбус напіша, што Вусатая Ната вы…ла свайго бацьку і т.д., то Вы і гэта будзеце лічыць літаратурай? Звычайнае паскудства. Хаця для адраджэнцаў гэта відаць норма. напiсаў Палівач 05.11.2003, 21:09
Як трапна Кахавец назваў Палівача, скатарог. Лепей не скажаш. Скатарог! Скатарог, нагадваю табе: гняўлівасць — смяротны грэх. напiсаў Уладзімір 06.11.2003, 13:35
Палівачу Як вы ўгадалі! У мяне заўжды праблемы з гарманальным балянсам. Тэстэроны зашкальваюць, вусы растуць… Так, гэта літаратура! Паскудная літаратура. напiсала Вусатая nata 06.11.2003, 13:48
Як трапна Кахавец назваў Палівача, скатарог. Лепей не скажаш. Скатарог! Скатарог, нагадваю табе: гняўлівасць — смяротны грэх. напiсаў Уладзімір Памыляесься, ён не такі ўрод як ты, каб мяне так называць. А пра грахі лепш бы памаўчаў - ты кожны дзень парушаеш усе дзесяць прыказаньнеў. Так што падумай пра свае сьмяротныя грахі: Пагарда Хцівасьць Распуста Зайздрасьць Неўмеркаваньне ў ядзе і піцьці Гнеў Лянота. напiсаў Палівач 06.11.2003, 22:02
Так, гэта літаратура! Паскудная літаратура. напiсала Вусатая nata Ад літаратуры тут толькі літары, а ўсё астатняе паскудства, паскудства і яшчэ раз паскудства.А мо Вы і даносы літаратурай лічыце? Не хачу маралізаваць, але існуюць пэўныя межы прыстойнасьці, скажам нельга выкарыстоўваць дзяцей у сваіх разборках. Глёбус пераходзіць гэтую грань. Адна з прычынаў, чаму ён сабе гэта дазваляе - гэта маўчаньне тых, хто побач, у тым ліку і Вас. Для адраджэнцаў вычварэнства і паскудства - гэта норма? напiсаў Палівач 06.11.2003, 22:11
Скатаро-о-ог, дзе ты ў Глобуса ляноту знайшоў? напiсаў Ledu 06.11.2003, 22:28
Дзе, Дзе? У пізьдзе. Лянуецца чэлесам да матак сваіх курваў даставаць, скатарог. напiсаў Палівач 06.11.2003, 22:32
…Калі змагу перамагчы сваю ляноту, якая нарадзілася раней за мяне - вось тады магчыма нешта і атрымаецца… напiсаў Палівач 02.11.2003, 08:38 Твая лянота, Скатарог. напiсаў Ledu 06.11.2003, 22:37
За сваю я сам адкажу. Ты за сябе адкажы, Скатарог.Кажаш дзяцей любіш? Сям'ю? Ну-ну напiсаў Палівач 06.11.2003, 22:42
Ненажэрнасць, лютасць, зайздрасць, блуд, сквапнасць, лянота, пыха. Вучы! напiсаў Ledu 06.11.2003, 22:43
Адраджэнцы, інтэлігенцыя беларуская… Салома з ботаў тырчыць. напiсаў Палівач 06.11.2003, 22:44
Не нукай, не запрог. напiсаў Ledu 06.11.2003, 22:45
Ненажэрнасць, лютасць, зайздрасць, блуд, сквапнасць, лянота, пыха. Гэта па-вашаму? Па расейска-праваслаўнаму. Скунс расейскамоўны… напiсаў Палівач 06.11.2003, 22:46
Не нукай, не запрог. Гэта ў тваёй Беларусі нукаюць, як і ў Расеі. У маёй - нэкаюць. Вучы. напiсаў Палівач 06.11.2003, 22:47
Няма ў цябе Беларусі, туляк. напiсаў Ledu 06.11.2003, 22:50
Ну Беларусь прыватызаваць у цябе грошай ня хопіць. Дык як, табе зь беларускай фанэтыкай дапамагчы? А беларус(як ты там кажаш) гуеў? напiсаў Палівач 06.11.2003, 22:52
Заўтра еду ў Вільню. Як мне добра ад такой думкі. напiсаў Ledu 06.11.2003, 22:55
Беларусі таксама. Некалькі дзён без твайго смуроду. напiсаў Палівач 06.11.2003, 22:58
што ўзьнікае "зь ніадкуль" асоба і без знаёмстваў, зьнявагі і халуйства,без грошай, напiсаў Палівач 02.11.2003, 08:38 Ну Беларусь прыватызаваць у цябе грошай ня хопіць. Грошы? Ты пра мае грошы? Скатарог, тут твае зайздрасць і сквапнасць павылазілі. напiсаў Ledu 06.11.2003, 23:01
Вільня — беларускі горад, скатарог. напiсаў Ledu 06.11.2003, 23:04
Чытай Абы пра што - адтуль даведаесься, што не зайздрошчу нікому. Тым больш табе. Вільня беларускі горад? О, дык ты яшчэ й пад наркакайфам? Ну-ну. напiсаў Палівач 06.11.2003, 23:07
Такія вось ліцяратурныя паводзіны… напiсаў Палівач 06.11.2003, 23:08
Перойдзем лепш да практыкі:сустрэчы з жанчынай/мужчынам эфэктыўней праводзіць пад акампаніямэнт піва, віна альбо гарэлкі? Якія меркаваньні? :) напiсаў Палівач 09.10.2003, 22:39 Пара спала разам уначы і займалася сэксам. Пры гэтым “муж” устаўляў свой чэлес паміж клубамі хлопчыка. напiсаў Палівач 09.10.2003, 23:32 Дарэчы, пра цноту(асабіста для Заякота). Нядаўна блізкая знаёмая распавяла: у медвучэльні, дзе яна вучылася была адна… ну скажам, курва. Бл…давала і налева і направа. Але аднойчы сустрэла хлопца, які надумаў на ёй жаніцца. Ну вось яна і прыкінулася: зашпрыцавала сабе ў адно мейсца лімоннай кіслаты, каб дзюрка сьцягнулася, парэзала трошкі палец і опа! - адной цнатліўкай больш. Муж і дасюль думае, што ажаніўся з цэлкай, а ня з курвай. напiсаў Палівач 10.10.2003, 18:30 мужчыны, якія падманваюць жонак, адчуваюць сябе больш упэўненннымі ў ложку. Яны больш вынаходлівыя і ўважлівыя да тых, каго падманваюць. Чаму? Мужчынамі рухае пачуцьцё віны. У выніку атрымліваецца, што сталыя партнэркі толькі выйграюць ад падманаў сваіх партнэраў. Ад сябе дадам, што мае назіраньні супадаюць з вынікамі экспэрымэнту. напiсаў Палівач 14.10.2003, 22:54 Вось і твой блуд, гавару я ласкава… напiсаў Ledu 06.11.2003, 23:24
Бывай, скатарог. напiсаў Ledu 06.11.2003, 23:29
Ну во, новае слова вывучыў. Будзеш ведаць, хто ты такі. Чытаеш мяне? А казаў не пісьменьнік.:) А за свае грахі я сам адкажу. Адказвай за свае, інтэлігент. напiсаў Палівач 06.11.2003, 23:32
2003. Бегбедэр і Дракула Парыжскі рэкламшчык – Фрэдэрык Бегбедэр вынайшаў закон з якога зрабіў слоган “Без “Гіпноза ад Каперфільда” каханне жыве тры гады”. Свой слоган ён раздзьмуў да раману “Каханне жыве тры гады”. Закон сумнеўны, як усе развагі французаў пра каханне і прыгажосць парыжанак. Але тут пра іншае… “Уявіце сабе графа Дракулу сярод белага дня – чым бы ён займаўся? У каго перакваліфікоўваюцца крывасмокі?” – пытаецца постмадэрновы барбар Бегбедэр і сам жа адказвае, – Так я стаў літаратурным крытыкам”. Літкрытык, як вупыр не можа без глытка крыві, дня не пражывае, каб не высмактаць жыватворную цытату з чужога тэксту. Ведаю па сабе. напiсаў Бегбедэр 10.11.2003, 11:57
2003. Барыко і фартуна “…усе гандляры латэрэйнымі білетамі сляпыя. …мяркую, гэта неяк звязана са слепатою фартуны,” – знаходжу такое ў рамане Алесандра Барыко “Без крыві”. Маё назіранне за гандлярамі “шчаслівымі квіткамі” ў Барселоне вельмі падобнае. Што не гандляр, то калека. Ці нагі няма, ці рукі, ці зноў жа – сляпы на адно вока, а то і гарбаценкі. Гандляр квіткамі фартуны мусіць выклікаць спачуванне, як жабрак, мусіць усім сваім выглядам пераконваць: не магу я цябе падмануць. І вераць жа, ведаюць пра падман, ведаюць пра ўзбагачэнне за кошт іншых падманутых, ведаюць пра заканамерны пройгрыш і ўсё адно набываюць латэрэйку. Раптам? Не! Ну я застаўся жывым і здаровым, а сляпы вырадак і далей будзе сляпы. напiсаў Барыко 10.11.2003, 23:54
sb.by/scripts/show.page.new.cgi?allnumbe После издания вами дневников своего отца многие ринулись печатать свои воспоминания, дневники. К тому же в литературной среде заварился бой между Гилевичем и Аврамчиком за право на авторство поэмы "Сказ пра Лысую гару". Тенденция, однако… - Между прочим, я пару лет назад написал в своих заметках "Сучасьнiкi" в "Нашай Нiве", что автор "Сказу…" Микола Аврамчик. Но тогда никто не заметил моих слов. Дело в том, что, когда Аврамчик тяжело заболел, он признался моему отцу в авторстве, на всякий случай. Но спорщики забыли еще об одном авторе - Петрусе Макале. А я предполагаю, что именно он написал в поэме о самих Гилевиче и Аврамчике. Не удивлюсь, если объявятся еще какие-нибудь претенденты на соавторство, например, Бородулин. А Гилевич действует по всем законам "пиара", и это меня радует. - Вы не боитесь говорить о людях правду, а они ведь обижаются, наверное. - "Кры›да", обида - основное чувство белоруса. Поэтому, если главная эмоция моего читателя - обида, я буду его обижать. Обижать, не оскорблять. И если Кася Камоцкая в том, что у нее не пишутся песни, на страницах вашей газеты обвиняет Франтишка Богушевича, то я обязан защитить Богушевича, поэзию которого я считаю первым вздохом белорусской литературы. Можно, конечно, критиковать Богушевича, но завтра придет человек, который спишет в архив Купалу. И окажется, что "беларусы нiкога не маюць", и даже Купалы. напiсаў Ledu 13.11.2003, 15:40
www.svaboda.org/programs/brama/2003/10/2 А яшчэ – публічная спрэчка двух Дамавікоў Лысагорскіх – Міколы Аўрамчыка і Ніла Гілевіча – за аўтарства ананімнай паэмы “Сказ пра Лысую гару”. Справа гатовая дайсьці да суду. Праўда, як паведаміў мне адзін інфармаваны калега, неўзабаве ў сьпісе прэтэндэнтаў на аўтарства зьявіцца як мінімум яшчэ адно імя, і тады суд Аўрамчыка і Гілевіча страціць сэнс, затое не прыўлашчаны нікім твор так і застанецца ананімным, ад чаго толькі выйграе – як літаратурны помнік свайго часу, а не адна з многіх паэм аднаго пэўнага аўтара. напiсаў Паштовы галубок 13.11.2003, 15:59
1990. Валік і “Вянок” “Валіць, валіць, валіць… Трэба звальваць з гэтай краіны, са сранннай эсэсэсэрыі. Тут няма паветра, няма розуму, няма жыцця…” – п”яны Валік агітаваў за звал. Многія агітавалі, шмат з”язджала, процьма зьбіралася. Хто куды… Каната, Хрэнцыя, Аўсралія, Ісраіль, Польшчача, Амерыга, Югасралія, Новая Злодыя… Маіх сяброў і знаёмых лёс раскідваў па ўсім свеце. Было модна збірацца і ехаць, перабірацца за мяжу незваротна і назаўсёды. Таму і провады ладзіліся шматдзённыя. Таму і Валік патрапіў у запой цяжкі і брутальны. Не ведаю: які дзень ён піў з ранку да ночы, калі паклікаў мяне ў Траецкае прадмесце, дзе мы праквасілі гадзіны тры. Выйшлі праветрыцца на вясновае надвор”е. Курылі каля букіністычнай крамы “Вянок”. Было тры гадзіны дня. “Валіць трэба. Насраць на савок. Проста насурляць, навярзаць, нагаўняць і наэсэсэрыць!” – Валік узняўся на ганак “Вянка”, спусціў порткі і наваліў вялізную кучу. Асуджаць, абурацца, разумецца з чалавекам у брутальным запоі безсэнсоўна. Я сыйшоў. Валік павалокся ў карчму. На прыступках букіністычнай крамы “Вянок” засталася вавілонская вежа самага найчалавечага лайна. Калі заходзіць гутарка пра эміграцыю ды эмігрантаў, згадваецца Валік, з ягоная нянавісцю да навакольля, тож бо яна была непераўзыходная. Калі Валік валіў, вочы яго гарэлі крывавай нянавісцю. Пэўна, кожны эмігрант у думках насраў на Радзіму, Валік навярнуў у рэальнасці, што і ўражвае. А яшчэ робіцца зразумелым, чаму эмігранты не вяртаюцца на Радзіму. Каб вярнуцца, ім трэба з”есці тое лайно, што яны панапакідалі. Ім цяжка, ім горка, ім сумна без Бацькаўшчыны, але жэрці сваё хаўно вельмі не хочацца, ну вельмі, ну зусім… А давядзецца, інакш Радзіма не даруе і не прыме сваіх блудных засранцаў. напiсаў 1990 15.11.2003, 16:57
2003. Севярынец і "дзядзя". Стваральнік маладзёвай суполкі пры БНФ – Павал Севярынец казаў Вацлаву Арэшку, што пад час выбараў не будзе "працаваць на дзядзю". “Чаму абавязкова на дзядзю трэба працаваць на выбарах? Можна і на цёцю папрацаваць, і на гермафрадыта… Выбар шырокі”. Толькі гаварыць з Севярынцам не хацелася, не ведаю чаму. напiсаў "Дзядзя" 17.11.2003, 22:56
1994(?) Юр… і кандом Бывае цяжка згадаць чыйсьці твар. Згадваеш, напружваешся, шукаеш сьцежкі і шляхі да яго ўзнаўленьня і ніяк не адновіш. А надараецца: прозьвішча запамятаеш, і, каб аднавіць яго, пачынаеш хадіць вакол згадак… Юр, Юркоўскі, Юрчук, Юр'еў… Лёнік! Яго клікалі Лёнікам, а мянушка — Боб. З-за зялёных смаркачоў, што высоўваліся з ноздраў, яго і ахрысцілі Бобам. З азартным усхліпам Боб уцягваў у сябе смаркача і каўтаў, высока закідваючы галаву і торгаючы кадыком. Гэта далёка не самае гідкае, на што быў здатны Лёнік Боб, бо ягоны ўлюбёны занятак — поркацца на сьметніках. Вастрадзюбым дубчыкам ён пароў, трыбушыў і перабіраў рознае гнілое і спарахнелае рызьзё. У школе Боба не любілі, у яго нават грошы ніхто не пазычаў, хоць нейкія капейкі там меліся заўсёды. Скончыўшы школу, я забыўся на мярзотнага Боба назаўсёды, як шмат пра каго з нашай цаглянай школкі. Прынамсі, так хацелася думаць. Але ж выпадкова сустрэўшы Боба на прасьпекце Скарыны, я даведаўся, што ён сабраўся з'ехаць у Сінія Шаты, і мы пайшлі абмыць ягоны ад'езд. Выглядаў Лёнік добра, бо смаркачы з носу не вытыркаліся. Узялі па сотцы, і ён распавёў пра нагоду для сваёй эміграцыі… Бог мой, як жа ягонае прозьвішча? Падобнае да Юроўскага. Памятаеш Юроўскага, фатографа, які застрэліў апошняга расейскага імператара, Мікалая ІІ? Фатограф сказаў цару, што зробіць парадны партрэт усёй імператарскай ся'і. Яны сьвяточна апрануліся, селі. Юроўскі шчоўкнуў. Да і пасьля, да забойства і пасьля забойства. Здымкі павінны былі быць, каб крамлёўскія бальшавікі мелі неабвержны доказ таго, што імператара Расеі больш не існуе ў прыродзе. Таму і даручылі забойства фатографу з беларускім прозьвішчам… Юрэвіч… Во! Смаркаты Боб насіў прозьвішча Юрэвіч. Лёнік Юрэвіч! Ён яшчэ на парце нажом выразаў “Л.Ю.”, за гэта завуч ледзь не адарваў яго смаркаты нос. Так. Я зь Юрэвічам замочваў заакіянскае падарожжа, калі ён расказаў пра гандон. У дзяцінстве Лёнік знайшоў пад бацькоўскім ложкам скарыстаны прэзерватыў і панюхаў, і лізнуў. Яму стала млосна. Каб Бобу ад нечага-нейкага зрабілася млосна? Мне было дзіўнавата. Чалавек, які больш за ўсё на сьвеце любіць памыйкі, аказваецца гідуецца, ды так моцна, што вырашае пакінуць Радзіму. Нешта не складалася ў ягоным апавяданьні, а разьбірацца было гадка. Мы яшчэ выпілі і разыйшліся. Спадзяюся, назаўсёды. P.S. Цікава ці завуць Лёніка Бобам у ЗША? Ці ён цяперака Брэд? P.P.S. Зрэшты, дурненькі Юрэвіч мала цікавы. Здымкі Юроўскага — вось каштоўныя дакумэнты. Дзе яны згубіліся? У якіх лёхах хаваюцца? напiсаў 1994(?) 23.11.2003, 17:53
Мда… Навошта Глобусу сябры? Калі ёсьць грошы і людзі, для якіх грошы — гэта-ж грошы… напiсаў LicvinskiZubr 24.11.2003, 01:52
2003. Сябры і аўтакатастрофа Мае сябры — Качаткова, Пятровіч і Акулін выбраліся на творчы семінар на Беластотчыну. Іх чакала гасьцінная Гайнаўка. Па дарозе, за сем кіламетраў ад Менску, аўтобус урэзаўся ў салдацкі грузавік. Вайсковая машына стаяла на ўзбочыне. Шафёра аўтобусу асляпілі фары сусрэчнае машыны. Ён не пабачыў салдацкай фуры. Жудасны мужчынскі крык узарваў аварыйную цемру. Качаткова казала, што крычалі толькі мужчыны, а бабы падалі, біліся і ляцелі моўчкі. Так было і на Нямізе, калі натоўп душыў людзей, крычалі адно мужчыны. Нечаканае ўдакладненне. Паўліна Качаткова засталася цэлаю, Акулін пабіў нос, Пятровіч зламаў рэбры. Ці загінуў хто? Яны не ведаюць, бо злавілі папутны рафік і паехалі ў Гайнаўку, дзе іх чакала "мора любові". Пра "мора любові" сказала Паўліна. Магла б і не казаць, я сам двойчы гасцяваў на Беластотчыне і добра ведаю шчырае сяброўства Вапы і Ваўранюка, братоў Максімюкоў ды іншых беластоцкіх беларусаў. P.S. Вінаватыя ў трагічным здарэнні вайскоўцы, бо кінулі на ўзбочыне машыну без запаленых габарытных агнёў, а самі развялі ў лесе вогнішча і панапіваліся да свінскага стану. напiсаў Адам Глобус 24.11.2003, 13:30
1999. Новамадэрніст і каза Каза была ў яго. Буфера, дупец, тое-сёе. Пасунуліся яны на “Манга-Манга”. Рок заслухаць, чыпсамі пахрумкаць, патрэсціся пад музон, паскакаць, пагізаваць. “Манга-Манга” фуфловая брыгада. Але без баБла можна і заслухаць, і піва там налівалі без башлей. Рэклама. Задушыць бы ўсіх рэкламшчыкаў, запакоўшчыкаў!!! Спакуха, яшчэ дапетрыш чаму іх крышыць трэба на капусту. “Манга-Манга” мандзячыць там на гітарках. Каза на плечы яму залезла. Козы любяць на канцэртах на плечы сланам сваім залазіць. Слон лыбіцца, радуецца. Які ён дужы, які, блін, цягавіты. А каза станік зняла, цыцкі малпам з “Манга-Манга” засвяціла. Такая я крутая каза, можаце мяне ў чатыры чэляса затрахнуць. Потны слон топчацца на месцы. Ён жа не бачыць цацак сваёй загізаванай казы. Яна станікам круціла над сваёй лейкай. Стамілася, руку апусціла. Слон станік зазырыў. Здагадаўся. Пра затрах у чатыры чэлясы. Дапёр. Калі не трэба, заўсёды чужыя думкі прачытваюцца. Скінуў слон казу. Хацеў па грыбах надаваць. Замахнуўся. Тут і распачаўся прыродны катаклізм. Пярун грымнуў так, што натоўп прысеў. З неба паліло, пацякло, паваліла. Чалавечы статак стрымгалоў паляцеў хавацца ў метро. Каза са станікам у руцэ. Слон за ёю з пакетам чыпсаў недахрумстаных. Станік у казы новы. Разам з трусняком слон станік казе падарыў. Памеры 46 і 76. Разам выбіралі. Зорачкі, бубачкі, лісточкі – батаніка з геаметрыяй. Каля метро натоўп назбіраўся. Каму ахвота сраку мачыць. Усе лезуць у пераход. Ціснуцца. Гігікаюць. Іржуць. Верашчыць. Папіхаюцца. Слон казу паперадзе штурхае. Яго штурхаюць. Ён штурхае. Каза павалілася. Слон на казу ўпаў. На яго зверху яшчэ нехта наліп і яшчы, і яшчэ, і яшчэ… Чуе слон – канцы. Звяздзец. Зорачкі ўваччу, бубачкі, лісточкі, пырскі крывавыя, чырвань агністая. Ні ўдыхнуць, не выдыхнуць. Каза пад ім зусім звяла і заціхла. Ціхамірна яму зрабілася. Халодна. Падыхаю. Далібог, канец. Устрапянуўся слон. Нібыта токам яго ёпнула. Скурчыўся. Стаў нагамі на казу. Адштурхнуўся. Палез. Падраўся. Пакараскаўся. Па галовах, па плячах, да святла, да паветра. Выскачыў з пераходу. Даклэпаў да елак прыдарожных, дзе і блевануў. Чыпсы там куплёныя, піва там дармовае, так і павыскаквалі са страўніка. Ну і тры зубы з ванітамі ў траву паляцелі. Выцягнуў слон клыкі свае родныя са свежых ванітаў. У лужыне абмыў і кішэнь засунуў. Дождж так лье, што свету белага не відаць, нібыта вочы пазасцыкала. Мянты лётаюць. Дактары верашчаць. Трупы на асфальце валяюцца. НЕкаторыя з іх з зямлі ў грузавік пазакідалі, як дровы, і звезлі немаведама куды. Тутака слон і казу сваю пабачыў, нежывая на траве ляжала. Твар белы, язык сіні, грудная клетка пагнутая. Капец. Блевануў слон страўнікавым сокам на казу і пацёгся да тэлефоннай будкі. Сястра казы не паверыла. Звяздзіш. Як задушылі? Як у метро можна пазадушыцца? Дзе мянты былі? Душыліся, як і ўсе? А ты, пляць? Мне зубы павыломлівалі, руку вывіхнулі, але жыву, сам не ведаю як. У морзе спецы-кастаправы казе язык у рот запхалі. Апазнавалася яна лёгка. Сястра казы кінулася на грудзі слану. Ад жаху кінулася. З пераляку. Абняла, прыціснулася, захныкала. А ў слана паўстаў. У морзе, каля трупа, недарэчна ўздыбарыўся. Сяста казы адчула, што паўстаў у слана. Бачком, крадком, вытанцавала яго з морга на вуліцу, дзе за кустамі і адсмактала. Так і закруцілася ў іх любоў. Сястра казы забрала ў бацькоў усе грошы, што дзяржава сплаціла ў якасці кампенсацыі. На тое пахавальнае бабло яна ўставіла свайму слану новенькія клыкі. Ён цяперака красатун. Ён цяпер сумнатварыя віршы гарлае. Ён – новамадэрніст. напiсаў 1999 03.12.2003, 22:56
Кранальна, але грубавата неяк. Шліфануць трэба. напiсаў Eldu 03.12.2003, 23:13
Габлянём. напiсаў 2003 03.12.2003, 23:15
Габлоў наймаць трэба. Сам — пукнеш. напiсаў Eldu 03.12.2003, 23:19
У.Адамчык — у інтэрв'ю газэце "Советская Белоруссия" (№ 281, 2001): … Мы также издаем карманную серию "Библиотечка лирики". Кстати, могу похвастаться! Томик стихов Есенина из этой серии носит в кармане Президент Александр Лукашенко… Эта серия стала настоящей рыночной удачей. Наши поэтические томики оказались в кармане всех любителей русской поэзии. Пахваліўся дык пахваліўся, ліха сам сябе прарэклямаваў, дый яшчэ і Лукашэнку аматарам расейскай паэзіі назваў, а ён жа на Мележы вырас, на прозе (глядзі афіцыйны сайт прэзідэнта). Эх Вы, Глёбус… Самі ж некалькімі радкамі вышэй сказалі: "Задушыць бы ўсіх рэкламшчыкаў, запакоўшчыкаў!!!" Ну дык задушыцеся. Некаторыя таго прагнуць. напiсаў Павел Абрамовiч 04.12.2003, 10:27
Паша, пра цябе ў "сУчасніках" малавата, не дапрацаваў, бляха-расцяруха. Дапрацую. Часу ў мяне шмат. Твая баба купляла ў аптэчным кіёску (быў такі ў Дзяржынску), дзе працавала мая мама, кантрацэптывы. Які з іх не спрацаваў? Га, Паша? Высвятлім. Пра гэта ў "Беларусь сегодня" не прачытаеш. Пра хваробы тваёй бабулі я тут табе раскажу. Цяпер пра габлоў і пердуноў. Не бздзі МаруСя, я — Дуброўскі. Без цябе абыдуся, шліфавальшчык-пукальшчык. Габляроў дафуя, а пісьменнікаў мала. Канчаткі з коскамі павыпраўляюцца і папастаўляюцца. Галоўнае — вобразы, абрысы, думкі, энэргетыка і талент. Гэтага ў мяне шмат. А ў цябе нуль ці блізіня нуля. Як ты там казаў "паўстане асоба". Не паўстане. Асобы няма, ды й не стаіць у цябе на літаратуру. Літаратура, як ебля, адзін ябе, другі разважае, як трэ' ябсці. Разважай, і хопіць пра бздзенне. Па гэтаму душку ты пазнавальны занадта. напiсаў Адам Глобус 04.12.2003, 11:48
Ды была каза ці не? Прызнайся. Ці Сашка нагаворвае? напiсаў Eldu 04.12.2003, 12:51
Цікава, якое імя дасьць маёй бабулі ў "сУчасьніках" Глёбус. Мо Тэкля? А калі сур'ёзна, вось Вам, Уладзімір Вячаслававіч, крыху інфармацыі аба мне: мой бацька, Рыгор Антонавіч Абрамовіч, нарадзіўся не ў Дзяржынску, а ў Комі АССР, у 1953 годзе. Так што мая бабуля Марыя, яго маці, не купляла гандоны ў дзяржынскай аптэцы. Хіба што заказвала іх па пошце ў Вашай матулі? Удакладніце. напiсаў Павел Абрамовiч 04.12.2003, 13:15
мая бабуля Марыя … не купляла гандоны ў дзяржынскай аптэцы Праўда? А бугалтарам яна працавала? напiсаў Ул. В. 04.12.2003, 16:28
Ды была каза ці не? Прызнайся. Ці Сашка нагаворвае? Які такі Сашка? Лукашэнка? Ты ў яго схадзі і спытайся. Кажаш не гаворыць з табой? І правільна робіць. Не асоба ты, каб час на размовы з такімі Елдукамі марнаваць. Ча-а-ао. напiсаў 2003 04.12.2003, 16:34
2003. Санько і міфы Здаецца, беларускім міфалагічным слоўнікам займаецца здань. Тры ці чатыры гады пытаюся ў самых розных людзей: “Дзе наш міфалагічны слоўнік?” Адказ адзін і той жа – Санько займаецца. І здаецца, і здань, і займаецца, а слоўніка няма і няма, і не вядома ці будзе, а калі і вядома, дык ніхто не ведае, калі тое надарыцца. Так і мусіць быць з міфамі, са зданямі. напiсаў 2003 11.12.2003, 10:53
2003. Валодзя і баця Наш унук пачаў называць свайго тату грубаватым слоўцам “баця”. Адкуль узялося? У сям'і ніхто не ведаў. Здавася, ніхто не называў нікога “баця”. Думалі, гадалі, спыніліся на тым, што нянька навучыла. Як добра, што ёсць нянька, якая заўсёды будзе вінаватая за ўсе Валодзевы грубыя словы. напiсаў 2003 11.12.2003, 11:27
2003. Разанаў і небыццё Не я, а шкада, заўважыў: Разанаў здатны “выводзіць літаратуру з плоскасці быту ў вертыкалі небыцця”. Метафары ў літаратуразнаўстве – небяспечная рэч. Крытык намерваўся пахваліць, а зганіў і зпляжыў Разанава, бо напісаў праўдзіва пра фанэтычнае пустазвонства Разанаўскага эксперыментатарства. Ясна, што плоскасць можа быць вертыкальнай з такім жа поспехам, як і гарызантальнай. Ясна, што быт усеабдымны і жыццястваральны, і не адзін човен паэтычных захапленняў разбіваўся аб яго на дробныя трэскі. напiсаў 2003 20.12.2003, 11:56
2003. Мама і падарунак У самалёце, нечакана згадаліся нашы з мамаю вандроўкі да таты ў Маскву, дзе мы з ім гулялі па Чырвонай плошчы, каля сабору Базыля Бажаволка. Хадзілі да Цар-гарматы і шчарбатага Цар-звана. Вечарамі пілі духмяную гарбату ў інтэрнаце Літаратурнага інстытута… Малады наш тата ў шэрым плашчыку. Мякка-чорныя валасы зачэсаныя касцяным грабенчкам ад лоба да патыліцы. Тата любіў дарагія касцяныя грабенчыкі і фацэтна заломліваў папяровы фільтар папяросы “беламор”… Больш за два гады таты няма з намі. Сумна, ледзь не да слёз. Але і слёзы даўно скончыліся. Цяпер навагодні падарунак я прывязу маме і ад сябе і нібыта ад таты. Чамусці бачыцца такі падарунак, як бохан белага хлеба. 2003. Тата і сняжынкі Днямі, у пустым парку, сярод зялёных ад імхоў кляновых ствалоў успомнілася дзяцінства далёкае, незваротнае, ледзь бачнае. Тата вёў мяне ў дзіцячы сад. Каб дарога была даўжэйшаю, мы ішлі пад высокі дуб, шукалі жалуды. З жолудам у кішэні, мне было не так сумна заставацца ў садзе на цэлы дзень. Праз сорак гадоў ніякіх жалудоў я не шукаў. Ішоў, як ішоў, праз парк. У паветры плавалі вялікія і лёгкія сняжынкі. Яны няўмольна апускаліся на цёплую, усё яшчэ цёплую напрыканцы снежня, цёмную і крыху зеленкаватую зямлю. напiсаў 2003 08.01.2004, 16:35
2004. Лінда і Дзед Мароз Пяцікласніца Лінда Андарсан напісала ў сваім дзённіку: “Доўга чакалі Дзеда Мароза. Ён прыйшоў, вядома, несапраўдны. Мой брат – Максік паверыў. Ён жа яшчэ маленькі.” Максік сапраўды паверыў, што хлопец па выкліку з ватнай барадою і чырвоным кажушком – Дзед Мароз з Лапландзіі. Тут нічога дзіўнага. Кранулі словы “вядома, несапраўдны”. Для адзінаццацігадовай Лінды недзе яшчэ ўсё ёсць сапраўдны Дзед Мароз. Як цяжка, як не хочацца нам развітвацца з казкамі, марамі, ілюзіямі… Дзіва ў тым, што і не развітаемся з імі ніколі. P.S. З гэтага году беларускі Дзед Мароз жыве ў Белавежскай пушчы. Там нават рэзідэнцыю яму збудавалі. Жыццё – суцэльная мара пра рэальнасць. напiсаў 2004 11.01.2004, 16:04
2004. Жонка і Афрыка На жонку напалі негры. Сапраўдныя негры ў Паўднёва-афрыканскай рэспубліцы спрабавалі адабраць мабільны тэлефон. Як жа ж! Адбярэш ты ў яе тэлефон! З разгону! Нават калі ты негар афрыканскі і жывеш у сваёй родна-прыроднай гістарычна-геаграфічнай радзіме, ты не адбярэш у маёй жонкі тэлефон. Цяпер жонка набыла пісталет і разгульвае па Афрыцы са зброяю. У яе тэмпература 39, пісталет і жаданне любавацца жывёламі і акіянамі, Індыйскім і Атлантычным. Калі раптым, мая жонка прыстрэліць мурына, будзе сюжэтны паўтор самага знакамітага рамана ў ХХ стагоддзі. Раман назаваўся “Замежнік”, гэты замежнік забіў двух афрыканцаў. Яму напякло ў галаву, і ён пастраляў людзей. Бывае. Жудасна, але здараецца і такое. У Афрыцы ўсё жудаснае. Толькі раман пра Афрыку можна пачаць з жудаснага сказу: “Мая маці памерла сягоньня. А можа, учора, дакладна ня ведаю”. Такіе жудасныя малюнкі атрымлюваюцца, калі думаю пра Афрыку. А як інакш? Вось дачка папрасіла, каб аплаціў жончын тэлефон, бо на рахунку скончыліся крэдытныя грошы. Аплаціў. Пазваніў. “Жыву як пад вадою. Тэмпература ўнармавалася, бо мне зрабілі ў бальніцы два ўколы . Заўтра буду фатаграфаваць акіяны”. Ну і выдатна, што тэлефон, падараваны мною жонцы на дзень нараджэння, працуе нават у Афрыцы. напiсаў 2004 15.01.2004, 17:45
2004. Вова і НОвы год Ад сустрэчы Новага году засталося адно яскравае ўражанне. Унук Валодзя хадзіў кругамі вакол ёлкі ўпрыгожанай шарамі, званочкамі ды лямпачкамі, а потым незнарок наступіў на дрот. Штэпсель выцягнуўся з разеткі. Ёлка згасла. Вова расплакаўся. У ягоныя паўтары гады: пагаслая ёлка – сапраўдная драма. напiсаў 2004 21.01.2004, 16:40
1989 год. Паэт і драматург. Паэт, трохі падобны да Някляева, з драматургам, крыху падобным да Дударава, сядзелі ў катэджы каля каміну і жэрлі гарэлку, як не ў сябе. “У мяне больш бабак,” – прасіпеў драматург. “А ў мяне болей баб!” – залыбіўся паэт. Вось пра што маракуюць літпрацаўнікі, калі жлукцяць гарэліцу за Новы год. напiсаў 1989 24.01.2004, 15:20
1989 год. Празаік і актрыса. Празаік, падобны да Капылоўскага, набыў новыя мыліцы і патупаў падбіваць кліны да вусатай актрысы, траха падобнай да Дарыдовіч. Калі акторка адчула, што празаік падбівае да яе кліны, дык затрапяталася і правішчала: “Хай, хай сабе і вусатая я, а цябе крывога не палюблю!” Няўжо і найдалей касметычная і пратэзная прамысловасць не змогуць дапамагчы людзям як след?! напiсаў 1989 24.01.2004, 15:23
Эх, напісаў-бы хтось пра Падлужнага. www.livejournal.com/users/rydel23/235122 сУчасьнік нумар адзін. напiсаў rydel 26.01.2004, 01:12
Падлужны й дошка Аляксандр Падлужны - чалавек, вядомы поўнай адсутнасьцю пачуцьця гумару, - выкладаў у нас на першым курсе філфаку. Аднойчы, зайшоўшы ў лекцыйную залю, заўважыў, што дошка не прыбраная (натуральна) й загадаў "дзяжурнаму" выцерці яе. Сам жа тым часам пачаў нешта "втыкаць" пра правапіс слова Ч?люскінцы (дасюль ня ведаю, як правільна). "Дзяжурны" - Юрась, цяпер працуе ў час. "Роднае слова" - ведаў, што дошка зламаная (натуральна) - не фіксуецца наверсе, каб было відаць "галёрцы", і таму, калі Падлужны захацеў нешта напісаць на ёй, Юрась падтрымліваў дошку зьнізу. Пісаў Падлужны хвілінаў 5. Урэшце, скончыўшы, зьдзіўлена паглядзеў на Юрася. Калі ён адпусьціў дошку й тая зьехала долу, мы ўпершыню пачулі як сьмяецца Падлужны. Не, ён не сьмяяўся, ён рагатаў, і ягоны прапалены бас гарматным рэхам пракаціўся па аўдыторыі, пабудзіўшы-ўстрывожыўшы нават галёрку: "ГЫ-ГЫ-ГЫ-ГЫ". напiсаў bot 26.01.2004, 10:22
2004. Аркуш і анталогія Алесь Аркуш складае анталогію вершаў пра Полацк; пэўна ж, ён натхніўся прыкладам Сяргея Дубаўца, які ўклаў зборнік паэзіі пра Вільню. Вось і згадаўся Полацк не анталагічны… Піў я гарэлку ў полацкіх кватэрах, На рок-канцэрце вершыкі чытаў, Гуляў у краявідах снежна-шэрых і ў ложку паэтэсы начаваў. напiсаў 2004 28.01.2004, 17:21
Дашлі верш, калі маеш. Анталягічны. Ці ты гэтае 4-радкоўе прапаноўваеш? напiсаў Алесь Аркуш 28.01.2004, 17:34
2004. Падзенне. Апошні дзень студзеня быў надзіва вясновы: з сонцам, празрыстым паветрам і лёдам на ходніках. На лёдзе я і паслізнуўся. Грымнуўся так, што абцасы ўзняліся вышэй галавы, партфель з рукапісамі пра маіх сУчаснікаў паляцеў у адзін бок, а шапка – у другі. Бок мой і сцягно абліліся пякучым болем, а ў вушах запераліваўся жыццярадасны нястрыманы смех мінакоў. Сяк-так я падняўся і, абтрасаючы шапку ад снегу і пяску, пачуў: “Шчаслівага Вам падзення!” – “Дзякуй!” – адказаў я маладым жанчынам, што падалі мне партфель з маімі рукапісамі пра сУчаснікаў. У такі дзень я не магу ненавідзець людзей. напiсаў 2004 01.02.2004, 17:58
Дашлі верш, калі маеш. Анталягічны. Ці ты гэтае 4-радкоўе прапаноўваеш? Алесь, каб ты складаў зборнік вершаў… Зрэшты, цяперака ўсе зборнікі, дзеля камерцыйнага поспеху, пераназываюцца ў анталогіі, а дробныя артыкульчыкі пазначаюцца як эсэ. Калі нешта напішацца, я на Літары пакажу, не хаваю я сваіх вершаў, у мяне ёсць што схаваць і без іх. напiсаў Адам Глобус 01.02.2004, 18:04
Ты думаеш, гэта дзеля камерцыйнага поспеху, дробныя артыкульчыки пазначаюцца як эсэ? напiсаў 111 01.02.2004, 20:14
Да цябе з першага разу не даходзіць? Трэба двойчы сказаць, як у песне прыпеў паўтарыць? Паўтараю… Зборнікі артыкульчыкаў, пераназваных у эсэ, называюць анталогіямі і выдаюць пад кідкім назовам. Прыклад: Акудовіч, Анціпенка "Анталогія сучаснага беларускага мыслення". Вось табе і "чыки чыки" напiсаў 222 01.02.2004, 21:36
1973. Русалка і цыдулка Русалка — настаўніца рускай мовы і літрычы — не любіла мяне. Ну і я паціху ненавідзіў Русалку. Страшная цётка: рот шырокі, цыцак нямашака, а ступакі мужчынскага памеру. Як разявіць пашчу… Як пачне Гогаля цытаваць: “Не ў немецкіх батфортах ямшчык, а так — сапагі да рукавіцы…” Як спытае: “Ну што, што тут непанятнава?” Як вылупіцца на мяне… Млосна рабілася, але я не млеў, я біў пытанем на пытанне: “Што такое батфорты?” Русалка ажно палымнела, пра боты нямецкія распавядала, пра ямшчыкоў-таксоўшчыкаў, пра горад Підарбург і геній Гогаля. А я глядзеў у яе пашчу і думаў: хто ж такую замуж возьме, хто ёй батфорты падорыць, ды не знойдзецца на яе Гогаля-могаля, будзе жыць адна, як той Гогаль. Думаў я думаў ды напісаў цыдулку: “Русалка — старая дева!” Запісачка пагуляла па класу і трапіла ў Русалчыны лапы. Выгнала яна мяне, почырк пазнала і гаркнула: “Адамчык, вон с класа!” Выгнала і не супакоілася, помсціла цэлы год, сучка, і на выпускным іспыце адзнаку занізіла на цэлы бал, а замуж так і не выскачыла. напiсаў 1973 09.02.2004, 23:13
Тутака Русалцы больш утульна. напiсаў Адам Глобус 09.02.2004, 23:15
2004. SS. і сатанізм Паказваю малюнкі дыпламаванаму мастацтвазнаўцу SS. Глядзіць і шэпча: "Сатанізм, сатанізм…" Твар зямлісты, рукі дрыготка б'е, на лобе пот высыпаў. Мутарна яму, млосна, кепска, далібог. А ў мяне азарэнне: "Сатанізм — апошняя стадыя алкагалізму!" напiсаў 2004 11.02.2004, 22:21
пішу вам із гарашчага танка. пасільна адкушаўшы гэтых пасланняў не зразумець мушу наведаць краму зноўку… напiсаў pan 15.02.2004, 03:41
2004. Карпейчык і адзнакі Настаўнік школьнай біялогіі – Карпейчык перапытаў, а чаму я не паехаў у Вільню на пазамінулыя выходныя. Ёсць у Казіміравіча завядзёнка – перапытваць, удакладняць, цікавіцца. Сказаў я, што слізка было, на коўзкай дарозе можна і забіцца. “Добра было б, каб напраўду забіўся! Бо ты залез на месца першага беларускага літаратара незаслужана. Цытуюць цябе паўсюль, згадваюць, а гэта несправядліва і шкодна…” – Карпейчык яшчэ і запэрхаў злосным кашляністым смехам. “Каб цябе, вучыцеля злоснага, вучань твой за якую несправядлівую адзнаку цаглінаю ёпнуў па лысай татарскамордай башке!” – падумалася. напiсаў 2004 16.02.2004, 14:39
2004. Тата і вера Эх, каб гэта сказаў тата, я б паверыў, абавязкова паверыў бы… Тата нічога не скажа, яго няма. І веры ў мяне стала праз тое значна меней. напiсаў 2004 16.02.2004, 14:42
З гісторыі тэрору Гаворачы пра сучасны тэрарызм, беларусы павінны памятаць, што менавіта іх продкі яшчэ ў 19 стагоддзі вынайшлі найбольш эфектыўны і вельмі папулярны зараз сродак яго рэалізацыі – падрыў бомбаў разам з сабой. Менавіта народнікі 19 ст. былі першымі шахідамі. Самы вядомы шахід-беларус гэта бязумоўна народаволец Ігнат Грынявіцкі. Ігнат уваходзіў у тагачасную Алькаіду – “Народную волю”, быў адным з заснавальнікаў беларускай фракцыі, праграма якой друкавалася ў газэце “Гамон” (лейтматыў яе артыкулаў блізкі да аднайменнай песні Лявона Вольскага). Грынявіцкі быў адным з чатырох выканаўцаў удалага замаху на Аляксандра ІІ. Пад час рэалізацыі якога, ў лепшых традыцыях жанру і ахвяра (расейскі цар) і выканаўца (шахід) загінулі. Зараз усе хто заўгодна карыстаюцца азначанымі вынаходніцтвамі, выкарыстоўваюць перадавы вопыт і нават ня ўзгадваюць тых, каму абавязаныя сваім сучасным званнем найгоршых злыдняў планетарнага маштабу. напiсаў pan 16.02.2004, 21:26
Давай, браце, лепш па гарэліцы. напiсаў tob 16.02.2004, 22:06
2004. Карповіч і Хокусай Мастак-журналіст – Алег Карповіч задаў загадзя падрыхтаванае пытанне: “Калькі збіраешся пражыць?” – “82!” – “Чаму не 80?” – “Зрабіць трэба шмат. Культура ў нас маладая. Таленту ў мяне не так і шмат, каб усё напланаванае хуценька парабіць, ды пайсці на спачын…” Да пытання пра свой век я больш падрыхтаваны за Карповіча, бо не раз задумваўся пра планы і здзяйсненні саіх намераў. Яшчэ ў дяцінсве, чытаючы кнігу пра Хацусіка Хокусая “Апантаны маляваннем”, я вылучыў яго планаванне жыцця. Японскі графік намерваўся пражыць 110 гадоў, каб у свае 90 зрабіцца найлепшым мастаком Японіі, у 100 – найлепшым у Азіі, а ў 110 – непераўзыденым творцам усіх часоў і народаў. Хокусай крышку не дажыў да свайго стогоддзя, але паспеў стаць найлепшым мастаком Японіі на ўсе часы. Зразумела, я не збіраюся жыць 110 гадоў, не збіраюся рабіцца найлепшым літаратарам на ўсе часы, але век свой прысвячу працы ў культуры, і век мне патрэбен доўгі. напiсаў Адам Глобус 17.02.2004, 14:05
-Шура, колькі вам патрэбна для шчасцця? Сын лейтэнанта падумаў пра грошы. А размова ішла аказваецца пра працягласць жыцця… напiсаў раn 20.02.2004, 03:22
Караткевіч Легендарнасць Так супала, што ў часы асноўных зменаў у нашай сучаснай гiсторыi менавiта кнiгi Караткевiча дапамагалi ў чорныя гадзiны сумненняў i роспачы. Кожная беларуская сям'я мусiла мець ягоны дзевяцiтомны збор твораў. У гэтым сэнсе Караткевiчу пашанцавала больш за iншых. Карыстаючыся сучасным вызначэннем, можна сказаць: Караткевiч - культавы пiсьменнiк. Але, добра ведаючы дзядзьку Валодзю, думаю: яму б не спадабалася такое вызначэнне. Таму я напiшу iнакш… Уладзiмiр Караткевiч - легендарны беларускi лiтаратар. Помнік Каб мне замовiлi зрабiць помнiк Караткевiчу, я б не ляпiў бронзавага чалавека, падобнага да дзядзькi Валодзi, я б зрабiў iмклiвых коннiкаў - паляванне караля Стаха, тое паляванне, што карае здраднiкаў Радзiмы. Зрэшты, такi своеасаблiвы помнiк я i зрабiў, пераказаўшы у форме комiкса для нашых дзяцей найлепшую легенду Караткевiча. Папулярнасць Украiнскi паэт Максiм Стрiха неяк сказаў мне, што вельмi зайздросцiць беларусам, якiя маюць такога легендарнага лiтаратара, як Караткевiч. На кнiгах Караткевiча будзе выхоўвацца не адно пакаленне беларускiх патрыётаў. Максiм так расхвальваў Караткевiча, што мне стала няёмка. Нiбыта я не разумею значнасцi ягоных твораў цi выказваюся пра Караткевiча без патрэбнай павагi. Я мог бы прывесцi iншыя прыклады вядомасцi i папулярнасцi Караткевiча, але i гэтага дастаткова. Марнатраўства Караткевiч змарнаваў шмат сiлау i часу на экранiзацыi i тэатральныя пастаноўкi сваiх твораў. Ягонае пакаленне проста згарэла ў кiназалах i на здымачных пляцоўках, як маё пакаленне згарэла на тэлебачаннi, а пакаленне маiх дзяцей гарыць ясным полымем у Iнтэрнэце. У кожнага пакалення свае забаўкi, свае ловы ветру, сваё марнатраўства часу. Постмадэрнізм Для мяне сам тэкст - рэальнасць. Раманы, вершы, аповесцi Ўладзiмiра Караткевiча - рэальнасць. Дзядзька Валодзя - рэальнасць. Для мяне не iснуе гiсторыi як асобнай навукi. Ёсць гiсторыя лiтаратуры, гiсторыя матэматыкi, гiсторыя мастацтва, гiсторыя культуры i гiсторыя вайны, то бок бескультур'я. Найважнейшым у гiсторыях я лiчу факты, складзеныя ў храналагiчныя таблiцы. Чалавек у еурапейскай цывiлiзацыi падпарадкаваны ў сваiх паводзiнах архiтэктурнай сiтуацыi, таму лiтаратурныя стылi iдуць услед за архiтэктурнымi. Iх няшмат i я пералiчу: раманскi, готыка, адраджэнне, маньерызм, барока, ракако, класiцызм, рамантызм, мадэрнiзм i постмадэрнiзм. Караткевiч, як i ўсе лiтаратары нашага часу i нашай еурапейскай культуры, належыць да постмадэрнiстаў. Нiякага рэалiзму, а тым больш гiстарычнай рэальнасцi ў лiтаратуры, для мяне не iснуе нi ў Караткевiча, нi ў каго iншага. Чытачы У сучасных хрэстаматыях па лiтаратуры шмат выдатных iменаў i многа няякасных тэкстаў, а ўсё з-за таго, што большасць сусветнай класiкi перакладзена кепска. Узровень перакладчыкаў саступае ўзроўню аўтараў настолькi, што Шэкспiр чытаецца горш за Крапiву. Каб выправiць абсурднае становiшча, варта прыбраць з хрэстаматый перакладную лiтаратуру, уключаючы Гусоўскага i Баршчэўскага, а дадаць больш тэкстаў Караткевiча i сучасных беларускiх лiтаратараў. Такiм чынам, чытачоў у Караткевiча стане больш. |
