• Міхась Южык. Нефарматныя ВЕРШЫ | лiтaрa.net

Вiтаю, дружа!

“Дарыць людзям душу”
1 лютага 2011 /рэцэнзii/

Казімір Камейша

Каардынаты лабірынту
1 лютага 2011 /рэцэнзii/

Галiна Булыка

Вершы са збору “Марыя S.”
18 красавiка 2007 /лiтаратура/

Віктар Сямашка

“Кроў Сусвету”, Менск, 1996
12 студзеня 2007 /лiтаратура/

Валерыя Кустава

Адметнасць шляху ў апраметную для беларуса
12 студзеня 2007 /iнтэрвiю/

Валерыя Кустава

• Адам Глобус [e,ф,8]
• Аксана Бязьлепкіна [e,2]
• Алесь Аркуш [i,e,ф,6]
• Алесь Разанаў [1]
• Аляксей Бацюкоў [e,2]
• Аліса Бізяева [i,e,ф,17]
• Андранік Антанян [i,e]
• Андрэй Дынько [i,e,ф,3]
• Андрэй Курэйчык [i,e]
• Андрэй Хадановіч [i,e,ф,12]
• Валерыя Кустава [i,e,2]
• Валянцiн Акудовiч [i,e,ф,1]
• Вольга Караткевіч [i,e]
• Віктар Сьлінко [2]
• Віктар Сямашка [i,e,1]
• Вінцэсь Мудроў [i,e,ф]
• Галiна Булыка [e]
• Ганна Гершвін [e,1]
• Ганна Кiслiцына [i,e,ф,7]
• Зьміцер Арцюх [e,1]
• Зьміцер Бартосік [i,e,ф]
• Зьміцер Вішнёў [i,e,ф,3]
• Зьміцер Дзядзенка [e,1]
• Казімір Камейша [i,e]
• Людка Сільнова [1]
• Людміла Рублеўская [i,e]
• Лявон Вашко [4]
• Лявон Вольскі [i,e]
• Лявон Юрэвiч [i,e,ф,2]
• Маnn Kurt [i,e,ф,14]
• Макс Шчур [e,2]
• Марыя Мартысевіч [i,e,2]
• Мікола Папека [i,e,1]
• Міра Лукша [i,e,1]
• Павал Сьвярдлоў [i,e,1]
• Павел Абрамовiч [i,e,3]
• Павел Надольскi [i,e]
• Палівач [e]
• Пятро Васючэнка [1]
• Севярын Квяткоўскі [i,e]
• Серж Мiнскевiч [i,e,ф,1]
• Славамір Адамовіч [1]
• Сяргей Астравец [i,e,1]
• Сяргей Сматрычэнка [e,1]
• Сяргей Шыдлоўскі [i,e,ф,1]
• Тацяна Сьлінка [e,ф]
• Уладзімер Арлоў [i,ф,1]
• Усевалад Гарачка [e,2]
• Францiш Богуш [e,1]
• Цiна Клыкоўская [e,1]
• Юрась Барысевіч [e,1]
• Юры Гумянюк [i]
• Ігар Бабкоў [e,7]
• Ігар Сiдарук [i,e]
• Ўжо ня дзевачка... [i,e,ф,1]
• Ільля Сін [i,e]
• Інэса Кур`ян [e]
• Ірына Хадарэнка [i,e,ф]

i - толькi iнфармацыя
е - ёсьць email
ф - ёсьць фота
лiчба - колькасьць матэрыялаў зьвязаных з аўтарам

Міхась Южык. Нефарматныя ВЕРШЫ
створаны: 14.05.2007, абноўлены: 07.06.2007 11:13, камэнтароў: 11

Пакуль мой зборнік “З няведаннем чорным і белым” летаргіруе ў сховах “Мастацкай літаратуры” (8 гадоў), захацелася паглядзець на некаторыя яго рэчы па-новаму, а іменна ліквідаваць вершаваную форму.

* * *

Няведанне – гэта шчасце, няздорава многа ведаць. Няправільна лягуць масці, агулам наваляць беды, калі адкрываць калоду, падглядваць чужыя душы, цікавіцца тайным сподам, дзівіцца на свет нязрушны. Тады апануе зайздрасць, і жах разбярэ, няйначай, і станем няўмольна падаць у бездань з адчайным плачам. Няведанне будзем клікаць, лагоднае існаванне… Ды позна – з цягучым рыкам нас Лета ўвассе дазвання.

* * *

Месяц сышоўся з хмарай, стала цямней уночы, і падышлі кашмары мучыць мой сон сірочы. Млосна і мулка ў ложку, душыць пасцель цяжкая. Што за чумная пошасць існасць маю сціскае! Сродак вярнейшы ўспомніў: у покуці свечка ззяе, Збаўца наш векапомны нечысць заніштажае. Вусны мае малітву ціхую выпускаюць. Звонку жаўцеюць ліштвы, птушкі наўкол спяваюць.

напiсаў iuzhyk 14.05.2007, 12:13

Лета ўвассе

ГЫ-ГЫ-ГЫ

напiсаў ГЫ-ГЫ-ГЫ 14.05.2007, 16:32

летаргіруе (8 гадоў)

ЖАДАЮ ЯМУ ВЕЧНЫХ СНОЎ

напiсаў ГЫ_ГЫ_ГЫ 14.05.2007, 16:34

* * *

Не па-людску засеялі поле, па-кашчунску збіралі ўраджай, і жалобна хмурнеў небакрай у краіне нязбыўнай юдолі. А наранку ўсё тая ж макрэча ды палеткаў заўсёдны няўрод… Кожны год так было, кожны год – не хапае ўжо сіл чалавечых. Акрыяць бы нам, выпрастаць шыі, усміхнуўшыся, твары падняць… Але мокне, гніе сенажаць, але хлюпаем, ледзьве жывыя. Наша вотчына хутка дрыгвою засмярдзіць на абшары зямным. Абышліся злачынна мы з ім – з васільковым, рамонкавым полем.

* * *

Тут думка зліваецца з песняй бліскучай, святлом размываецца змрок. Ляціць жыццядайная сіла і з кручы страляе па сетцы дарог. А мы разыходзімся ў крэўным абшары, шукаючы кожны сваю крыніцу натхненняў. І пнемся, і марым, І молімся светламу дню. Але не паспелі: ужо наваліўся з-за лесу бязрадасны цень, зацягнуты вулкі смугою імглістай, на вежы – апошні прамень. І мы паміраем штоночы, нібыта напраўду жыццё аддаём у гэтую немарач, што за блакітам прыходзіць нямым каралём.

* * *

Нырайма ў сваю стыхію, і станем глядзець, як снег віруе, як вецер вые, як супіцца чалавек. Яму, небараку, цяжка пад ветрам марозным тым. І мрояцца хаты нашы і з комінаў цёплы дым. Але чалавек скрозь сцюжу ідзе ў процілеглы бок – туды, дзе завея кружыць… Ідзе і не чуе ног.

напiсаў iuzhyk 17.05.2007, 11:45

А навошта вам зборнік, сп. Южык? Глядзіце, як сьнег віруе, як вецер вые…

напiсаў Гарганцюа 17.05.2007, 16:46

У "МЛ" думаюць акурат гэтак жа.
Але Южык - упартая шэльма.

напiсаў Южык 18.05.2007, 11:10

* * *

Са слоў, пустэчы і паветра прыходзіць існае і плача: дажджом сцякае песня лета, жалейкаю, суніцай смачнай. А я стаю і пра світанні імглістыя складаю споведзь. Дзяўчынай белай міг расстання сігае ў вадзяную роўнядзь. То чаратамі шалахцела, то веяла дзяўчына тая мядункаю, ігрушай спелай, то зноўку пышнаквеццем мая. І спалучаліся дажынкі з раллёй, а пожні з матылькамі. Луналі першыя сняжынкі, я іх лавіў тады рукамі.

* * *

З усіх нездавальненняў цьмяна-шэрых адна незадаволенасць сабой смыліць і надакучвае без меры, і развінае роздумаў сувой. Яна ўва мне. А я ў яе палоне зрабіць і кроку гожа не магу. Яна і ў снах суцішных не патоне, і гонар мой асадзіць на бягу. О, неразлучныя, нялюбыя і злыя, шыбуем з ёй па змане і нудзе. Намуляна ў яе абдоймах шыя, нямашака спакою анідзе. І трызніцца прыстанак даляглядны, калі сабой здаволюся зусім. Няхай памру. Ды верад мой закляты развее час, як ад кастрышча дым.

* * *

Быць у згодзе з сабой магчыма, толькі верачы ў гэткі час, калі белая аблачына захіне ад спякоты нас. Ліст пашэрхлы і ліст зялёны, летні вечар, зімовы дзень… Таямніца дубовай кроны і вязніца каменных сцен… І ў разлуцы з самім сабою, і ў няшчасны, і ў зорны міг наталяемся цішынёю спасціжэння глыбінь зямных.

напiсаў iuzhyk 21.05.2007, 12:50

* * *

Хіба можна даць веры вачам: папялішча ды шулы збуцвелыя; калі летась, даўней, вечнасць цэлую тут стаялі і вёска і храм? Воддаль зараснік зараз і цень, ды каравыя вербы прыснулыя над засохлым ручвом, дзе мінулае ў дол сышло, як жыццёвы агмень. Цвеліць травы вятрыскі павеў, плачуць вербы на глебу збяднелую… Тут калісьці, даўней, вечнасць цэлую па-над гонямі крыж зіхацеў.

* * *

Няведаннем чорным і белым ахоплены, выйшаў на шлях; ён кратаў нагою нясмелай камення дарожнага страх. Але распаляла вандроўка нязноснага сэрца агонь. Гушчэчы адольваў ён лоўка, праз ямы скакаў, нібы конь. Ішоў, і нястрымнае нешта падсцёбвала хлопца імпэт. Скараліся пасткі і межы, шырэй паўставаў Боскі свет. Струменіла сонца у вочы скрозь лісця вясновага вязь. Ён крочыў. Цярпліва і моўчкі збягаў у Бясконцае час…

напiсаў iuzhyk 25.05.2007, 10:27

hlopez, Mast/litaratury ne da nas, tam svae vjalikija paety sjadzjaz

напiсаў zomby 25.05.2007, 13:06

Касандра

Бытавала думка нежывая між людзей і птушак нежывых. Ёй было прывольна ў гэтым краі, мы лавілі кожны яе ўздых. Але раптам надыход жывога подыху адчула грамада. Паляцелі мшыстыя аковы, зацурчала свежая вада. Мы жывое хвацка прывячалі: плюндравалі, заганялі ў гразь. Раз прывыклі жыць у мёртвым краі, – хай жывое не трывожыць нас. Паўтарэнне даўніны жахлівай: соль зямлі крыжуецца заўжды… Нагінае голаў сіратліва чорны дуб ля мёртвае вады.

напiсаў iuzhyk 26.05.2007, 10:12

* * *

Успучыцца дол ад спякоты, пяройдзе зямля ў парашок: жадайце, шаноўныя, слоты, жадайце, каб лівень прайшоў. Замучыць зямлю маразамі зіма, што завеяй сіпіць: гукайце вясну галасамі такімі, каб лёд раскрышыць. Калі неспакойнае сэрца ў грудзях замалоціць няўстрым, цярпіце, чакайце і верце ў паэзіі зманлівы дым. У ператварэннях дзівосных, дзе спёка і слота, і лёд жывуць і мяжуюцца востра, — яднаюцца захад і ўсход.

* * *

Мы аднекуль прыйшлі, ачумелыя ад непагоды. Будавалі сялібы, узводзілі храмы, масты. Дамагаліся існай, ачышчанай ветрам свабоды і баяліся здрады, няшчырасці і пустаты. Месты нашы буйнелі, сады наліваліся цветам, пакаленні дужэйшыя новыя выйшлі на шлях. Але шчасця не зналі. І бавілі зімы і леты без натхненняў, без Божае ласкі і веры ў вачах. Выгнівала нутро, хоць здароўе зайздроснае звонку пераконвала прышлых у нашай заможнасці ды палымянасці сэрцаў. Але ва ўрачыстасці звонкай неўпрыкмет парахнелі паселішчы і гарады. І тады расступалася неба і кволых прымала, разыходзіўся дол і навекі ўсіх дужых хаваў. Груды попелу ўпалі туды і азёры металу… Праз стагоддзі тут зноўку над рэчкаю сад расцвітаў.

напiсаў iuzhyk 07.06.2007, 11:13

Вы павiнны ўвайсьцi ў сыстэму або зарэгiстравацца (калi шчэ не зрабiлi гэтага), каб мець магчымасьць пiсаць камэнтары або навiны.